| dbpprop:abstract
|
- Martin Opitz von Boberfeld was a German poet, regarded as the greatest of that nation during his lifetime. Opitz was born in Bunzlau (Bolesławiec) in Lower Silesia, the son of a prosperous citizen. He received his early education at the gymnasium of his native town, of which his uncle was rector, and in 1617 attended the high school—"Schonaichianum"—at Beuthen (Bytom), where he made a special study of French, Dutch and Italian poetry. In 1618 he entered the University of Frankfurt-on-Oder as a student of literae humaniores, and in the same year published his first essay, Aristarchus, sive De contemptu linguae Teutonicae, which presented the German language as suitable for poetry. In 1619 Opitz went to Heidelberg, where he became the leader of the school of young poets which at that time made that university town remarkable. Visiting Leiden in the following year he sat at the feet of the famous Dutch lyric poet Daniel Heinsius (1580-1655), whose Lobgesang Jesu Christi and Lobgesang Bacchi he had already translated into alexandrines. After being for a short year (1622) professor of philosophy at the gymnasium of Weißenburg (Alba Iulia) in Transylvania, he led a wandering life in the service of various territorial nobles. In 1624 Opitz was appointed councilor to Duke George Rudolf of Liegnitz (Legnica) and Brieg (Brzeg) in Silesia, and in 1625, as reward for a requiem poem composed on the death of Archduke Charles of Austria, was crowned poet laureate by Emperor Ferdinand II, who a few years later ennobled him under the title "von Boberfeld. " He was elected a member of the Fruitbearing Society in 1629, and in 1630 he went to Paris, where he made the acquaintance of Hugo Grotius. He settled in 1635 in the Hanseatic city of Danzig (Gdańsk) in Poland, where King Władysław IV Vasa of Poland made him his historiographer and secretary. There he died of the plague on August 20, 1639. Opitz was the head of the so-called First Silesian School of poets, and was during his life regarded as the greatest German poet. Although he would not today be considered a poetical genius, he may justly claim to have been the "father of German poetry" in respect at least of its form; his Buch von der deutschen Poeterey (1624) put an end to the hybridism that had until then prevailed, and established rules for the "purity" of language, style, verse and rhyme. Opitz's own poems are in accordance with the rigorous rules which he laid down. They are mostly a formal and sober elaboration of carefully considered themes, and contain little beauty and less feeling. To this didactic and descriptive category belong his best poems, Trost-Gedichte in Widerwãrtigkeit des Krieges (written 1621, but not published until 1633); Zlatna, oder von der Ruhe des Gemüths (1622); Lob des Feldlebens (1623); Vielgut, oder vom wahren Glück (1629), and Vesuvius (1633). These contain some vivid poetical descriptions, but are in the main treatises in poetical form. In 1624 Opitz published a collected edition of his poetry under the title Acht Bücher deutscher Poematum (though, owing to a mistake on the part of the printer, there are only five books); his Dafne (1627), to which Heinrich Schütz composed the music, is the earliest German opera. In 1637 (printed at Danzig 1638 he dedicated the Geistliche Poemata to the Duchess of Silesia Der Durchlauchtigen Hochgebornen Fürstin und Frawen/ Frawen Sibyllen Margarethen, gebornen Hertzogin in Schlesien/ zur Lignitz und Briegk: Vermähleten deß Heiligen Röm. Reichs Gräffin von Dönhoff... Dantzig/den6. Tag deß intermonats/im 1637. Jahr. Sibylle Margarethe was the daughter of Dorothea of Brandenburg and the wife of Gerhard Dönhoff, brother of Ernst Magnus Dönhoff and Kasper Dönhoff. Besides numerous translations, Opitz edited Das Annolied, a Middle High German poem of the end of the 11th century, and thus preserved it from oblivion since the original manuscript is now lost.
- Martin Opitz von Boberfeld war der Begründer der Schlesischen Dichterschule und ein bedeutender Dichter des Barock.
- Martin Opitz von Boberfeld byl významný německy píšící básník a vydavatel období baroka a zakladatel tzv. slezské básnické školy. Vytvořil nový typ poetiky, jejímž základem byla rétorika.
- Martin Opitz von Boberfeld fue un poeta alemán del Barroco. De la pequeña burguesía luterana, siguió una carrera brillante de hombre de letras y diplomático y fue secretario de príncipes; ya era cronista real de Ladislao IV de Polonia cuando fue afectado por la peste. Dotado de gran cultura, pero ambicioso y mundano, llegó a ser coronado poeta laureado por el emperador Fernando II. Aunque fueron pocos sus poemas, mucho mayor fue su importancia como teórico y tratadista en cuanto se refiere al uso de la lengua alemana y su uso literario. Por eso es considerado como el padre de la poesía barroca alemana, de la cual es uno de los teóricos. Publicó Aristarchus, sive De contemptu linguae Teutonicae (Aristarco o Del desprecio de la lengua alemana, 1617), en el que muestra que el alemán posee todas las cualidades de una lengua literaria. En 1624 publicó Buch von der deutschen Poeterey (El libro de la poética alemana), una poética fundada en los preceptos de Horacio, de Ronsard y de Joachim du Bellay, que recomendaba una literatura erudita y grecolatinizante extraña a la realidad nacional; pero denunció los barbarismos y vulgarismos introducidos en la lengua, introdujo el verso alejandrino (de catorce sílabas), que tendrá gran seguimiento y se convertirá en el más usado en la lírica durante largo tiempo, y estableció las bases de la métrica alemana nacional. Es autor, entre otros títulos, de Poemas alemanes, Daphne, primer libreto de ópera en alemán, y Pastoral de la ninfa Hercinia. Tuvo sus discípulos y seguidores, como Paul Fleming (1609-1640) y Andreas Gryphius (1616-1664). Opitz es reconocido como jefe de la Primera escuela de Silesia, de donde cabe decir que partió una nueva literatura alemana, a la que llevó la influencia francesa, con la que se había puesto en contacto en sus viajes. Se ha reconocido en él cierta afinidad con Ronsard; se ensayó en los diversos géneros líricos de la época: odas, sonetos, epigramas, idilios y alguna composición de tema filosófico moral. Su formación clásica se trasluce en casi todas sus obras, en las que la claridad y limpieza de estilo no hacen sospechar la pronta decadencia de la lírica germánica.
- Martin Opitz von Boberfeld est un poète allemand baroque. Il est considéré comme le père de la poésie baroque allemande dont il est un des théoriciens. Martin Opitz est né en 1597 à Bunzlau, en Silésie. Il est issu de la petite bourgeoisie luthérienne. Il suit une carrière brillante d'homme de lettres et de diplomate. Il publie Aristarque ou Du mépris de la langue allemande par lequel il montre que l'allemand a toutes les qualités d'une langue littéraire. Il publie aussi en 1624 un Traité de la poésie allemande.
- Fájl:Martin Opitz Fürst excud. jpg Martin Opitz Martin Opitz német barokk költő
- Di nobili famiglie e segretario di principi, fu storiografo di corte di Ladislao IV di Polonia, quando fu affetto dalla peste. Dotato di grande cultura, ma ambizioso e mondano, riuscì ad essere incoronato poeta laureato dall'imperatore Ferdinando II. Poche furono le sue poesie, mentre maggiore fu l'importanza della sua attività di teorico e trattatista, in quanto difese l'uso della lingua tedesca e le diede dignità letteraria. Nel suo Libro dell'arte poetica tedesca del 1624, in cui si rifaceva allo Scaligero, al Vida e a Ronsard, dettò i fondamenti della poesia, prescrisse regole linguistiche, e riformò la metrica introducendo nella letteratura tedesca il verso alessandrino, il sonetto e altre forme poetiche delle letterature neolatine. Nel raccogliere le sue teorie pubblicò Poesie tedesche nel 1624 e Pastorale della Ninfa Ercinia nel 1630, con versi classici e leziosi. Nell'età barocca in Germania, caratterizzata da una ripresa del classicismo tedesco, Opitz, che ebbe senz'altro il merito di aver sollevato la letteratura dal suo tono provinciale, rappresentò il fulcro classicistico postrinascimentale. Da lui scaturì una nuova corrente poetica, la cosiddetta Prima scuola slesiana.
- Martin Opitz von Boberfeld was een Duitse diplomaat en dichter uit de Barok. Opitz werd door zijn landgenoten als de grootste dichter aller tijden gezien en maakte er geen geheim van dat hij zich voor zijn dichtkunst van buitenlandse voorbeelden bediende, namelijk van de Fransman Pierre Ronsard en de Nederlander Daniël Heinsius. “Anderzijds beschrijft Maarten Luther wel de betekenis van het calvinisme voor de culturele en literaire ontwikkelingen, waarbij de dichter en diplomaat Martin Opitz (1597-1639) als een prima voorbeeld daarvan wordt voorgesteld”, aldus cultuurhistoricus Klaus Garber.
- Martin Opitz, niemiecki poeta i teoretyk literatury. Urodził się w rodzinie rzeźnika. Kształcił się w kalwińskim gimnazjum w Bytomiu Odrzańskim i już w 1617 napisał łacińską rozprawę Aristarchus sive de contemptu linguae teutonicae, w której wychwala zalety mowy niemieckiej i postuluje zastąpienie w poezji łaciny językiem niemieckim jako pięknym i kunsztownym. Po ukończeniu gimnazjum, Opitz studiował we Frankfurcie nad Odrą i w Heidelbergu. W 1624 wydał dzieło swojego życia, którym była rozprawa pt. Buch von der Deutscher Poeterey (Księga o poetyce niemieckiej). Opitz nawoływał do wykwintności języka ojczystego i zarazem do unikania makaronizmów. Był również autorem libretta pierwszej opery w języku niemieckim - opartej na mitologicznym wątku Dafne Heinricha Schütza. Prawykonanie odbyło się 13 kwietnia 1627 na zamku Torgau. Muzyka napisana przez tego wybitnego kompozytora do tekstu Opitza zaginęła, jednak sam fakt napisania opery do tekstu niemieckiego w epoce, w której tworzono dzieła operowe jedynie z teksem włoskim, wart jest odnotowania. Libretto Opitza zachowało się. Na karcie tytułowej poeta dedykuje swe dzieło m. in. "wysoko urodzonej księżnej Zofii Eleonorze von Sachsen" (jej ślub z Jerzym II księciem Hesji-Darmstadtu stał się okazją do napisania dzieła operowego z muzyką Schütza). Opitz tworzył także poezję dworską, panegiryki, poematy i drobne wiersze. Aktywność twórcza przyniosła Opitzowi duże uznanie i w 1629 Opitz został członkiem elitarnego Towarzystwa Owocodajnego (Fruchtbringende Gesellschaft). Poeta zajmował się też polityką i dyplomacją, służąc podczas zawieruchy wojny trzydziestoletniej "różnym panom" - kolejno powstańcom czeskim, Habsburgom, Szwedom i królowi Rzeczypospolitej Władysławowi IV Wazie, który w 1637 przyjął Opitza w poczet swych dworzan i powierzył mu stanowisko nadwornego historiografa. Poeta jednak nie potrafił być lojalny i pozostawał w kontakcie ze Szwedami, których informował o zamiarach polskiego króla. Zmarł w Gdańsku, gdzie zaraził się podczas epidemii dżumy.
- Файл:Martin Opitz Fürst excud. jpg Мартин Опиц — немецкий поэт барокко.
- Martin Opitz var en tysk skald och smaklärare, "den nyare tyska skaldekonstens fader", född 23 december 1597 i Bunzlau i Schlesien, död 20 augusti 1639 i Danzig. Som gymnasist utgav han latinska dikter, och i Aristarchus sive de contemptu linguas teutonicos (1617) lovprisade han tyska språket. Efter studier vid universiteten i Frankfurt an der Oder och Heidelberg besökte han 1620-21 Holland och Jylland. 1622-23 var han gymnasielärare i Weissenburg och började där det aldrig fullbordade verket Dacia antiqua. Han skrev på fem dagar 1624 sin poetik Buch von der teutschen poeterey, som gavs ut i en ny upplaga 1876 och som under mer än ett århundrade vördades som ofelbar auktoritet på området. 1625 gav han ut en upplaga av sina Teutsche poemata och samma år utnämndes han till poeta laureatus av kejsar Ferdinand II. 1626-32 hade Opitz anställning som sekreterare hos borggreven av Dohna. Opitz adlades 1627 till Opitz von Boberfeld och invaldes 1629 i Palmorden. Han gjorde 1630 en resa till Paris. 1633-35 skötte han diplomatiska uppdrag hos hertigarna av Liegnitz och Brieg; han deltog bland annat i Banérs tåg till Böhmen 1634 och vann hans fulla bevågenhet. 1633 vistades han en tid hos Axel Oxenstierna i Frankfurt am Main. Genom inställsamhet mot konung Vladislav IV av Polen utnämndes Opitz 1637 till polsk historiograf, men arbetade i Polen hemligt som svensk agent. Han avled av pest 1639. Av sina samtida och de närmast följande generationerna firades Opitz i översvinneliga ordalag, men det är som vers- och språkrensare Opitz har sin egentliga betydelse. I sin ovannämnda poetik, stödd huvudsakligen på Horatius, Vida, Scaliger och Ronsard, ivrar han bland annat för den rena högtyskans bruk i skaldekonsten, stränga studier för vitterlekaren, antikhärmning, rimmens renhet, alexandrinen som ledande versform samt fast versbyggnad med regelmässig växling av betonade och obetonade stavelser. Genom sistnämnda yrkande och sitt eget föredöme fastställde Opitz den prosodi, som ännu in på 1900-talet gällde. Han höjde den inhemska diktningen i de lärdes och de franskt bildade hovens aktning. I korrekta och oftast smakfulla visor, sonetter, epigram och andliga dikter efterbildade han Anakreon, Propertius, Petrarca, nylatinska skalder, Ronsard, holländaren Heinsius och psalmisterna. Än idag finns han representerad med psalm nr 488 i svenska psalmboken, Ljus av ljus, o morgonstjärna, som är skriven av Opitz 1634 och den enda av hans verk som funnits med i de svenska psalmböckerna sen 1819. Själv klent utrustad på känslans och fantasins vägnar, var han till sin allmänna hållning sedelärande. Visserligen finns det i många av hans smådikter både hjärtlighet och behag, som till exempel i Segen der einfalt, vars svenska version med omkvädet "Hvar må följa sitt egit sinn'; kär håller jag min herdarinn'" länge antogs vara en originaldikt av Erik XIV), men i de flesta har lärdomstyngden eller den nyktra förståndigheten tagit överhand. Bäst bland hans större alster är Trostgedicht in widerwärtigkeit des krieges (skriven 1621). Vidare märkas dikterna Zlatna (1623) och Vielgut (1629), som prisa lantlivet, Vesuvius (1633), herderomanen Schäfferey von der nimfen Hercinie (1630) samt operatexterna Daphne (efter Rinuccini; den tidigaste tyska, 1627) och Judith (1635). Opitz översatte bland annat Psaltaren, Jeremias klagovisor, Höga visan samt dramer av Sofokles och Seneca och utgav den forntyska dikten Annolied (1639). I den svenska poesien hade Opitz länge inflytande. Hans Werke utgavs 1625, 1629, 1637 och 1641. Ett urval finns också i Kürschners Deutsche nationalliteratur, band 27.
- Martin Opitz von Boberfeld (23 Aralık 1597-20 Ağustos 1639) Barok dönemi şairlerindendir ve Silezya Edebiyat Okulunın kurucusudur. Metzgers Sebastian Opitz'in ve ilk eşi Martha Rothmann'ın oğludur.1605 yılından itibaren babasının yaşadığı şehirdeki Latin Okulu'na gitmiş, daha sonra (1614)Bremen'deki Maria-Magdalenen Lisesi'ne geçmiştir.1618 başlarında Frankfurt'ta Tobias Scultetus'un ailesinin yanında özel öğretmen olarak kaldı.1619'da Hedilberg'e üniversite öğrenimi görmeye gitti. Oraya gitmesiyle beraber içinde Georg Michael Lingelsheim, Jan Gruter, Kaspar von Barth ve Julius Wilhelm Zincgref'in de olduğu bir grup genç bilimadamı ile tanıştı. Ertesi yıl Leiden'e gittiğinde Lobgesang Jesu Christi ve Lobgesang Bacchi eserlerini alexandrine türüne çevirdiği ünlü Hollandalı şair Daniel Heinsius (1580-1655)ile tanıştı.1622'de kısa bir süre Transylvania'da Weißenburg (Alba Iulia) Lisesi'nde felsefe profesörlüğü yaptı.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
