| dbpprop:abstract
|
- Margaret of Anjou was the wife of King [[Henry VI of England. As such, she was Queen consort of England from 1445 to 1461 and again from 1470 to 1471 and Queen consort of France from 1445 to 1453. She led the [[House of Lancaster|Lancastrian contingent in the [[Wars of the Roses; and due to the king's frequent bouts of insanity, Margaret virtually ruled the kingdom in lieu of her husband. It was she who in May 1455 called for a Great Council which excluded the [[Yorkist faction, and thus provided the spark which ignited the civil conflict that lasted for over thirty years, decimated the old nobility, and caused the deaths of thousands of men.
- Margarete von Anjou war die Tochter von Renatus von Anjou, dem späteren König von Neapel und Titularkönig von Jerusalem, und von Isabella von Lothringen. Am 30. Mai 1445 wurde sie, dem Vertrag von Tours (1444) zwischen Karl VII. von Frankreich und Heinrich VI. von England folgend, mit letzterem vermählt. Schön, geistvoll und unternehmend, wusste sie sich bald einen großen Einfluss zu verschaffen. Sie benutzte ihren Gemahl, um dessen Onkel Humphrey, Herzog von Gloucester zu stürzen und regierte dann mit dem Herzog von Suffolk, hierauf mit ihrem Günstling, Edmund Beaufort, 2. Herzog von Somerset, wodurch sie das Haus York verletzte und damit den Rosenkrieg zwischen dem Haus York und dem Haus Lancaster auslöste. Im Kampf mit der Partei des Hauses York, welches ihr vorwarf, dass der von ihr 1453 geborene Prinz Edward untergeschoben sei, entwickelte Margarete eine seltene Geisteskraft und beherrschte auf gleiche Weise die Politik wie das Heer. Richard Plantagenet, 3. Herzog von York verlor gegen sie bei Wakefield (30. Dezember 1460) Sieg und Leben. Desgleichen überwand sie am 22. Februar 1461 Richard Neville, 16. Earl of Warwick im Treffen bei St. Albans. Ihre Versuche, den von Warwick auf den Thron erhobenen Eduard IV. von York zu verdrängen, liefen aber unglücklich ab. Nach der furchtbaren Niederlage der Lancasterschen Partei bei Towton (28. März 1461) floh sie über Schottland nach Frankreich zu Ludwig XI. , der ihr unter der Bedingung der Auslieferung von Calais 2.000 Soldaten bewilligte. Mit dieser durch englische Flüchtlinge verstärkten Macht, drang sie mit ihrem Sohn Edward aus Schottland in Northumberland ein, konnte aber nichts ausrichten und musste 1463 wieder nach dem Festland flüchten. Hier söhnte Ludwig XI. sie 1470 mit ihrem Todfeind Warwick aus. Am Tag der Schlacht von Barnet (14. April 1471), wo dieser fiel, landete Margarete in England bei Weymouth, wurde aber in der Schlacht von Tewkesbury (4. Mai) mit ihrem Anhang von Eduard IV. völlig geschlagen und fiel in die Hände ihres Gegners. Ihr Sohn war auf der Flucht getötet worden, ihr gefangengehaltener Gemahl Heinrich VI. wurde am 21. Mai im Tower of London ermordet. Später wurde sie im Wallingford Castle eingesperrt. Sie selbst wurde erst 1474 auf Verwendung Ludwigs XI. aus der Haft befreit, kehrte nach Frankreich zurück und starb dort.
- Markéta z Anjou byla manželkou krále Anglie v letech 1445 až 1471 a byla vůdčí postavou Lancasterů ve Válce růží.
- Margarita de Anjou,,, noble francesa que llegó a ser reina de Inglaterra como esposa de Enrique VI. Es una figura relevante por ser una de las líderes del bando Lancaster en la Guerra de las Dos Rosas.
- Marguerite d'Anjou, princesse de Lorraine et de Bar, née en 1429 à Pont-à-Mousson, morte en 1482, était la fille de René I d'Anjou, roi de Naples, duc d'Anjou, de Bar, de Lorraine et comte de Provence, et d'Isabelle I, duchesse de Lorraine. Sa tante Marie d'Anjou ayant épousé le roi Charles VII de France, elle était la cousine germaine du roi Louis XI. Sa grand-mère paternelle était la fameuse Yolande d'Aragon, sa grand-mère maternelle la Bienheureuse Marguerite de Bavière. Elle épousa Henri VI (1421 † 1471), roi d'Angleterre. Elle joua un grand rôle politique et militaire dans la Guerre des Deux-Roses. Elle combattit sans relâche son ennemi Richard, duc d'York, et essaya sans succès de faire monter sur le trône son fils Édouard (1453 † 1471), prince de Galles. Elle fut emprisonnée au château de Wallingford. Son père, le bon roi René, paya une rançon de 50 000 écus pour la libération de sa fille. Louis XI en fit autant mais sous la condition que son oncle lui cède les duchés d'Anjou, de Bar, de Lorraine et de Provence. Exilée en France, elle rejoint son père en 1476 à Aix-en-Provence. En 1480, après la mort de son père, Marguerite d'Anjou revient à Angers et termine sa vie entre le petit château du manoir du Reculée à Angers et son manoir de Saumur. Elle meurt en Anjou en 1482. Sa dépouille mortelle fut déposée dans le tombeau que le roi René fit construire pour lui-même au chœur de la cathédrale d'Angers. Elle rejoint ainsi dans le même caveau, son père et sa mère Isabelle de Lorraine. Marguerite d'Anjou est la fondatrice de Queens' College (Cambridge).
- Margherita d'Angiò, fu regina consorte di Enrico VI di Lancaster re d'Inghilterra.
- マーガレット・オブ・アンジュー（Margaret of Anjou, 1429年3月23日 - 1482年8月25日）はイングランド王ヘンリー6世の王妃。フランス語名はマルグリット・ダンジュー（Marguerite d'Anjou）。 ロレーヌ公国の生まれ。ロレーヌ公・アンジュー公兼ナポリ王ルネ・ダンジューとロレーヌ女公イザベルの娘。フランス王シャルル7世の王妃マリー・ダンジューの姪に当たり、ヴァロワ家の一族であるが傍系のヴァロワ＝アンジュー家の出身である。 1445年4月23日ヘンリー6世と結婚した。王の側近・サフォーク公の肝煎りで百年戦争の和平の一環として行われた政略結婚であったが、フランス側からの持参金は一切無く、むしろイングランド側がアンジューとメーヌを割譲する（アンジュー家に返還する）という条件の下に行われた。この内容にイングランド宮廷内では不満が鬱積し、薔薇戦争の原因の一つとなった。 マーガレットは、精神的に不安定であったヘンリー6世に代わってランカスター家を支えた。エドワード4世の即位によってヘンリー6世とともに追放されたが、1470年、キング・メーカーのウォリック伯リチャード・ネヴィルを取り込んでヘンリー6世を復位させた。精神不安定な夫を差し置いて、ランカスター派の旗印となって自ら戦争の指揮をとり、王はヘンリーではなくマーガレットだとすら言われた。捕虜としたヨーク派の騎士や歩兵らへの処罰は凄惨を極め、のちにシェイクスピアは戯曲「ヘンリー六世」で、「あのフランスの雌狼め!」とマーガレットをののしる言葉を織り込んだ。 翌1471年、巻き返したエドワード4世に敗れ、夫と世嗣エドワードを殺された。ロンドン塔などに幽閉された後、1478年に従兄のフランス王ルイ11世による身代金支払いにより釈放され、1482年8月25日、アンジューで死亡して葬られた。
- Margaretha van Anjou was een dochter van René I van Anjou en van Isabella van Lotharingen. In 1446 huwde zij met Hendrik VI van Engeland, die al vrij snel begon te lijden aan geestesziekte en bij wie zij een zoon had, Eduard van Westminster. Margaretha speelde een politieke en militaire belangrijke rol tijdens de Engelse Rozenoorlogen. Zij bekampte zonder ophouden en hardnekkig haar tegenstander Richard van York en trachtte zonder succes haar zoon Eduard op de Engelse troon te krijgen. Zij behaalde een belangrijke overwinning in de slag bij Wakefield in 1460, waarna Richard van York werd terechtgesteld. In 1461 leed zij echter een nederlaag in de slag bij Towton. Margaretha werd na de slag Tewkesbury van 1471 tenslotte opgesloten in het kasteel van Wallingford en vervolgens in de Tower of London, waar zij in 1475 werd vrijgelaten door tussenkomst van de Franse koning.
- Margaret av Anjou var Henrik VI av Englands dronninggemalinne fra 1445 til 1471, og en av Huset Lancasters ledere under Rosekrigene. Hun ble født i provinsen Lorraine i Frankrike, og var datter av Rene I av Napoli, hertug av Anjou og konge av Napoli og Sicilia, og Isabella, hertuginne av Lorraine. Hun giftet seg med den åtte år eldre Henrik VI den 23. april 1445 i Titchfield, Hampshire. Kongen var mer interessert i religion og studier enn militære affærer, og var en svak konge i en turbulent tid. Han ble kronet da han bare var noen måneder gammel, og hadde blitt kontrollert av regenter gjennom hele sitt liv. Da han giftet seg viste han allerede tegn på mental sykdom. Etter at parets eneste sønn, Edward of Westminster, ble født den 13. oktober 1453 hadde han et sammenbrudd, og Richard Plantagenet, 3. hertug av York måtte ta over regjeringen som Lord Protector. Det gikk sterke rykter om at han ikke var i stand til å bli far, og at Edward var et resultat av en utenomekteskapelig affære. Det finnes ikke beviser for dette, og det at det ikke ble gjort mer ut av det under striden om arverekkefølgen noen år senere svekker ryktet. Margaret ser ut til å ha hatt et mildt temperament inntil mannen ble truet med avsettelse av hertugen av York. Da kongen ble tatt til fange i 1455 flyktet hun og samlet en hær i Wales og det nordlige England. Hun fikk assistanse fra kongens halvbror Jasper Tudor. Da krigshandlingene startet på ny i 1459, i slaget ved Blore Heath, skal hun ha vært tilstede og sett sin kommandant James Touchet, Lord Audley bli slått av en yorkisthær under Richard, jarl av Warwick. Hun flyttet sitt hovedkvarter til York, og ledet selv hæren da lancastrianerne vant en avgjørende seier i slaget ved Wakefield 30. desember 1460. Hertugen av York falt i slaget, og Margaret fikk hans sønn Edmund, jarl av Rutland og Richard Neville, 5. jarl av Salisbury henrettet neste dag. Hun fulgte opp dette med en seier i andre slag ved St. Albans den 22. februar 1461, hvor hun slo jarlen av Warwicks styrker og fritok sin mann. 4. mars 1461 ble lancastrianerne slått i slaget ved Towton av hertugen av Yorks sønn Edward, som avsatte Henrik VI og selv ble kronet som konge under navnet Edvard IV. Margaret var fast bestemt på at hennes sønn skulle arve tronen, og tok ham med seg først til Wales og deretter til Skottland. Hun fortsatte til Frankrike, og allierte seg med Ludvig XI. Etter hans råd tok hun imot jarlen av Warwick, som hadde kommet på tvers av sine tidligere allierte og ønsket å få tilbake sin politiske innflytelse. Warwicks datter Anne Neville giftet seg med Margarets sønn Edward, prinsen av Wales, for å styrke alliansen. Margaret insisterte på at Warwick måtte vende tilbake til England for å bevise at han mente alvor, og han klarte mot slutten av 1470 å få Henrik VI tilbake på tronen en kort periode. Men innen Margaret og hennes sønn og svigerdatter var klare til å reise tilbake til England hadde Warwick blitt beseiret og drept av Edvard IV, og Margaret måtte lede sin egen hær i slaget ved Tewkesbury i 1471. De tapte slaget, og Edward falt. Uten sin sønn, og dermed uten en sterk tronkrever fra Huset Lancaster, brøt hun sammen. Hun ble fengslet i Tower of London inntil den franske kongen kjøpte henne fri, og levde resten av sitt leve tilbaketrukket i Anjou, hvor hun døde 25. august 1482. Hun ble gravlagt i Anjou.
- Małgorzata Andegaweńska fr. Marguerite d'Anjou, córka Rene I Andegaweńskiego, księcia Andegawenii, de Bar, hrabiego Prowancji i tytularnego króla Neapolu oraz Izabeli Lotaryńskiej. Królowa Anglii jako żona Henryka VI w latach 1445 - 1471. 23 kwietnia 1445, Titchfield, w Hampshire poślubiła Henryka VI. Odegrała ogromną rolę w polityce swojego męża i podczas Wojny Dwóch Róż. Henryk bardziej interesował się kwestiami religijnymi niż sprawami militarnymi i administracyjnymi - co sprawiło, że nie był dobrym królem. Był królem odkąd skończył kilka miesięcy (jego ojciec - Henryk V zmarł młodo) i jego poczynania zawsze kontrolowali liczni regenci. Kiedy poślubił Darię jego stan psychiczny już był "niestabilny". Kiedy 13 października 1453 na świat przyszedł ich jedyny syn - Edward Westminster, Henryk cierpiał na poważne załamanie nerwowe. Dla jego wrogów było jasne, że Edward nie jest jego synem (podobno Henryk nie mógł mieć dzieci, a królowa Daria miała stałego kochanka). Henryk VI zgodził się wreszcie, na odsunięcie syna od tronu i wyznaczył swoim następcą Ryszarda, diuka York. Wtedy Daria zebrała armię i rozpoczęła walkę z "Yorksistami". Razem z młodym synem uciekła do Szkocji i Walii, a ostatecznie do Francji. Zawarła przymierze z Ryszardem Neville'm, earlem Warwick i książę Edward został zaręczony z córką Warwicka - Anną Neville (późniejszą żoną króla Ryszarda III). Warwick osadził znowu na tronie Henryka VI. Małgorzata wróciła do Anglii, a wtedy nagle Warwick został pokonany w bitwie pod Barnet i królem został znowu Edward IV. Małgorzata i jej syn zebrali ostatnie wojsko i zostali pokonani w bitwie pod Tewkesbury, w 1471 - młody Edward z Westminsteru zginął w tej bitwie. Królowa została uwięziona w Wallingford Castle, a potem w Tower, do czasu kiedy wstawił się za nią król Francji. Zmarła 25 sierpnia 1482, w rodzinnej Andegawenii - tam też została pochowana.
- Marguerite d'Anjou foi rainha consorte de Inglaterra, através do seu casamento com Henrique VI, a 23 de Abril de 1445. Era filha do rei Renato I de Nápoles, também Duque de Anjou, e de Isabel, Duquesa da Lorena. Apesar de mulher e estrangeira, Margarida foi uma das personagens mais influentes na guerra das rosas como uma das líderes da facção de Lancaster. Num período chave da história de Inglaterra, Henrique VI não foi um rei bem sucedido. Bastante inseguro e sem capacidade de resposta, deixou que a política interna fosse dominada por diversas facções criando a falta de unidade diplomática que custou a Inglaterra a derrota na guerra dos cem anos. Em 1453, Henrique VI era um líder impopular, alvo de conspirações e com uma condição mental de tal modo instável que Ricardo, Duque de York se tornou regente do reino. Para piorar a situação, corria então o rumor que o único filho de Henrique e Margarida, Eduardo de Westminster nascido nesse ano, era ilegítimo e que o rei era impotente. Em 1455, Henrique VI retirou a regência ao Duque de York e reassumiu a governação do reino. Esta decisão foi obviamente contestada pela casa de York que logo pegou em armas contra o rei. Era o início da guerra das rosas. Margarida foi uma rainha consorte afastada dos eventos políticos até ver a posição do seu marido, bem como a do seu filho e sua própria, ameaçada. Quando os York capturaram Henrique VI, Margarida pegou em Eduardo de Westminster e conseguiu fugir para País de Gales. Assistida por Jasper Tudor, meio irmão de Henrique, organizou a resistência e mobilizou um exército. Após alguns revezes iniciais, Margarida foi a grande vencedora da batalha de Wakefield, travada a 30 de Dezembro de 1460, onde os exércitos combinados do Duque de York e do Conde de Salisbury foram destruídos e os seus líderes capturados. Sem mostrar misericórdia, a rainha condenou Ricardo de York e Salisbury por alta traição, mandou executá-los e ordenou que as suas cabeças fossem exibidas nas muralhas de York. Os lancastrianos de Margarida obtêm novo sucesso na batalha de St. Albans, contra o exército de Richard Neville, Conde de Warwick, e conseguem reaver Henrique VI até então sob a custódia dos York. No entanto, pouco tempo depois, Eduardo de York (filho do decapitado Ricardo) vence a batalha de Towton a 4 de Março. Henrique VI é uma vez mais capturado, mas desta vez é deposto e aprisionado na Torre de Londres. Sem assumir derrota, foge uma vez mais e, depois de passar por Gales e Escócia, encontra refúgio na corte do rei Luís XI de França. A sorte parecia agora contra os seus propósitos, mas Margarida soube esperar a sua oportunidade. Esta surgiu após uma discussão entre Richard Neville e Eduardo IV de Inglaterra, que causou o afastamento de Warwick da corte. Margarida procurou recrutá-lo como aliado casando o Eduardo de Westminster como Anne Neville, a filha mais nova de Warwick. Agora ao serviço dos Lancaster, Richard Neville invade Inglaterra com Margarida e Westminster, com vista em devolver a coroa a Henrique VI. Em 1470, Warwick derrota Eduardo IV e coloca a casa de Lancaster de novo no poder. Foi, no entanto, uma vitória de pouca consistência. No ano seguinte Eduardo IV, assistido pelo ducado da Borgonha derrota Warwick, que é morto em batalha. Sem nunca desistir, Margarida reune todas as suas tropas e assistida pelo seu inexperiente filho, lança um último ataque aos York. A batalha de Tewkesbury foi uma derrota pesada para o seu lado que custo a morte de Eduardo de Westminster. Margarida foi poupada a uma acusação de alta traição e consequente condenação à morte, sendo apenas encarcerada na Torre de Londres. Mais tarde, aprisionada no castelo de Wallingford. Anos depois, o rei de França pagou uma soma pela sua libertação e Margarida regressou ao Anjou natal, onde morreu em 1482.
- Margareta de Anjou a fost soţia regelui Henric al VI-lea al Angliei din 1445 până în 1471 şi a condus Casa de Lancaster în Războiul celor Două Roze.
- Файл:Luxembourg - Marguerite d'Anjou. jpg Маргарита Анжуйская и её сын принц Эдуард. Статуя в Люксембургском саду в Париже Маргарита Анжуйская — королева Англии, дочь Рене I Доброго, графа Анжуйского, троюродного брата французского короля Карла VII. Была выдана замуж за английского короля Генриха VI и фактически сразу стала играть решающую роль в английской политической жизни. Её амбициозность и властность стали одной из причин восстания йоркистов и начала войны Алой и Белой Розы. В ходе этой войны Маргарита до последнего боролась за престол своего мужа и только гибель единственного сына заставила её отказаться от борьбы. Она попала в плен к йоркистам и была выкуплена в 1475 г. французским королём Людовиком XI, по ходатайству своего отца. Последние годы жизни провела во Франции. Ходили слухи, что единственный сын Маргариты, принц Эдуард, рождён не от короля Генриха. В числе его возможных отцов называли герцога Эдмунда Сомерсета. Сам Генрих говорил, что принц Эдуард рождён не иначе, как от святого духа.
- Margareta av Anjou. född 23 mars 1429, död 25 augusti, 1482 engelsk drottning, gift med Henrik VI av England från 1445 till 1471 och en viktig person i Rosornas krig.
|
| rdfs:comment
|
- Margaret of Anjou was the wife of King [[Henry VI of England. As such, she was Queen consort of England from 1445 to 1461 and again from 1470 to 1471 and Queen consort of France from 1445 to 1453. She led the [[House of Lancaster|Lancastrian contingent in the [[Wars of the Roses; and due to the king's frequent bouts of insanity, Margaret virtually ruled the kingdom in lieu of her husband.
- Margarete von Anjou war die Tochter von Renatus von Anjou, dem späteren König von Neapel und Titularkönig von Jerusalem, und von Isabella von Lothringen. Am 30. Mai 1445 wurde sie, dem Vertrag von Tours (1444) zwischen Karl VII. von Frankreich und Heinrich VI. von England folgend, mit letzterem vermählt. Schön, geistvoll und unternehmend, wusste sie sich bald einen großen Einfluss zu verschaffen.
- Markéta z Anjou byla manželkou krále Anglie v letech 1445 až 1471 a byla vůdčí postavou Lancasterů ve Válce růží.
- Margarita de Anjou,,, noble francesa que llegó a ser reina de Inglaterra como esposa de Enrique VI. Es una figura relevante por ser una de las líderes del bando Lancaster en la Guerra de las Dos Rosas.
- Marguerite d'Anjou, princesse de Lorraine et de Bar, née en 1429 à Pont-à-Mousson, morte en 1482, était la fille de René I d'Anjou, roi de Naples, duc d'Anjou, de Bar, de Lorraine et comte de Provence, et d'Isabelle I, duchesse de Lorraine. Sa tante Marie d'Anjou ayant épousé le roi Charles VII de France, elle était la cousine germaine du roi Louis XI. Sa grand-mère paternelle était la fameuse Yolande d'Aragon, sa grand-mère maternelle la Bienheureuse Marguerite de Bavière.
- Margherita d'Angiò, fu regina consorte di Enrico VI di Lancaster re d'Inghilterra.
- Margaretha van Anjou was een dochter van René I van Anjou en van Isabella van Lotharingen. In 1446 huwde zij met Hendrik VI van Engeland, die al vrij snel begon te lijden aan geestesziekte en bij wie zij een zoon had, Eduard van Westminster. Margaretha speelde een politieke en militaire belangrijke rol tijdens de Engelse Rozenoorlogen. Zij bekampte zonder ophouden en hardnekkig haar tegenstander Richard van York en trachtte zonder succes haar zoon Eduard op de Engelse troon te krijgen.
- Margaret av Anjou var Henrik VI av Englands dronninggemalinne fra 1445 til 1471, og en av Huset Lancasters ledere under Rosekrigene. Hun ble født i provinsen Lorraine i Frankrike, og var datter av Rene I av Napoli, hertug av Anjou og konge av Napoli og Sicilia, og Isabella, hertuginne av Lorraine. Hun giftet seg med den åtte år eldre Henrik VI den 23. april 1445 i Titchfield, Hampshire.
- Małgorzata Andegaweńska fr. Marguerite d'Anjou, córka Rene I Andegaweńskiego, księcia Andegawenii, de Bar, hrabiego Prowancji i tytularnego króla Neapolu oraz Izabeli Lotaryńskiej. Królowa Anglii jako żona Henryka VI w latach 1445 - 1471. 23 kwietnia 1445, Titchfield, w Hampshire poślubiła Henryka VI. Odegrała ogromną rolę w polityce swojego męża i podczas Wojny Dwóch Róż.
- Marguerite d'Anjou foi rainha consorte de Inglaterra, através do seu casamento com Henrique VI, a 23 de Abril de 1445. Era filha do rei Renato I de Nápoles, também Duque de Anjou, e de Isabel, Duquesa da Lorena. Apesar de mulher e estrangeira, Margarida foi uma das personagens mais influentes na guerra das rosas como uma das líderes da facção de Lancaster. Num período chave da história de Inglaterra, Henrique VI não foi um rei bem sucedido.
- Margareta de Anjou a fost soţia regelui Henric al VI-lea al Angliei din 1445 până în 1471 şi a condus Casa de Lancaster în Războiul celor Două Roze.
- Файл:Luxembourg - Marguerite d'Anjou. jpg Маргарита Анжуйская и её сын принц Эдуард. Статуя в Люксембургском саду в Париже Маргарита Анжуйская — королева Англии, дочь Рене I Доброго, графа Анжуйского, троюродного брата французского короля Карла VII.
- Margareta av Anjou. född 23 mars 1429, död 25 augusti, 1482 engelsk drottning, gift med Henrik VI av England från 1445 till 1471 och en viktig person i Rosornas krig.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
