Manichaeism was one of the major Iranian Gnostic religions, originating in Sassanid Persia. Although most of the original writings of the founding prophet Mani (Syriac, ܡܐܢܝ, c. AD 210–276) have been lost, numerous translations and fragmentary texts have survived. Manichaeism is distinguished by its elaborate cosmology describing the struggle between a good, spiritual world of light, and an evil, material world of darkness.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • Manichaeism was one of the major Iranian Gnostic religions, originating in Sassanid Persia. Although most of the original writings of the founding prophet Mani (Syriac, ܡܐܢܝ, c. AD 210–276) have been lost, numerous translations and fragmentary texts have survived. Manichaeism is distinguished by its elaborate cosmology describing the struggle between a good, spiritual world of light, and an evil, material world of darkness. Through an ongoing process which takes place in human history, light is gradually removed from the world of matter and returned to the world of light from which it came. Manichaeism thrived between the third and seventh centuries, and at its height was one of the most widespread religions in the world. Manichaean churches and scriptures existed as far east as China and as far west as the Roman Empire. Manichaeism appears to have faded away after the fourteenth century in southern China. The original six sacred books of Manichaeism, composed in Syriac Aramaic, were soon translated into other languages to help spread the religion. As they spread to the east, the Manichaean writings passed through Middle Persian, Parthian, Sogdian, and ultimately Uyghur and Chinese translations. As they spread to the west, they were translated into Greek, Coptic, and Latin. The spread and success of Manichaeism were seen as a threat to other religions, and it was widely persecuted in Christian, Zoroastrian, Islamic, and Buddhist cultures.
  • Der Manichäismus war eine antike offenbarte Religion. Das aktive Bemühen ihrer Vertreter, die Weisheit und das Wissen anderer Religionen, Kirchen und Traditionen aufzunehmen, wird oftmals als Synkretismus bezeichnet. Sie ist benannt nach ihrem Gründer, dem Perser Mani (216–276/277). Mit der Genehmigung des Schapur I. (r. 242–273) konnte Mani seine Lehre zumindest in Babylonien und Irans Südwesten verbreiten. Einer der nachfolgenden Herrscher, entweder Bahram I. (r. 273–276) oder Bahram II. (r. 276–293), ließ ihn jedoch auf Anstiften des zoroastrischen Oberpriesters Kartirs verhaften. Der 60-jährige Mani starb in Gefangenschaft; der Grund seines Todes ist nur aus manichäischen Quellen bekannt, in denen er zur Kreuzigung stilisiert dargestellt wird. Die Lehre des Mani wird des Öfteren als die der zwei Naturen (oder Substanzen, Prinzipien) und drei Zeiten (oder Epochen) bezeichnet. Die zwei Naturen sind die des Lichts und die der Finsternis, und die drei Zeiten sind die Zeit, in der beide Naturen getrennt waren, dann die Zeit, in der sie vermischt sind, und dann die Zeit, in der sie wieder (endgültig) getrennt sein werden.
  • El maniqueisme és un corrent religiós segons el qual hi ha dos principis fonamentals, el bé i el mal, de la mateixa categoria i entitat. Els maniqueus creuen que una cosa depén de l'altra i per això van ser rebutjats com a heretges pels cristians ortodoxos, ja que postulaven l'existència d'un Déu maligne al mateix nivell que el Déu Pare dels cristians.
  • Manicheismus je náboženské učení sekty, která byla založena Babylóňanem Mánim (v literatuře často v podobě Mani) ve 3. století. Byla ovlivněna gnosticismem a spojovala staroperské náboženské představy zoroastrismu s křesťanstvím a některými východními prvky, především s myšlenkou reinkarnace. Podle tohoto učení existují dva etické principy, které jsou současně vlastními principy struktury života: dobro (resp. světlo) a zlo (resp. tma). Ty spolu bojují a jejich smísením vznikl svět. Manicheismus učí, že Ježíš Kristus přišel osvobodit části světla ze zajetí tmy a těla (tedy ta, která disponují přimíšenými prvky zla) od jejich hmotné závislosti jen zdánlivě. Oba morální protipóly a jejich konfrontace existují trvale, jsou věčné, kosmické. Tím se odlišuje od většinové křesťanské nauky, protože i ve chvíli, kdy je dle ní boj mezi protipóly pro individuum dokonán smrtí a pro duši začíná dimenzionálně jiný, kvalitativně nový, unipolární život (pouze dobro či pouze zlo), funguje v tomto učení princip bipolarity nadále. Manicheismem se přeneseně označují ty filozofické koncepce, které přijímají dva základní principy existence. Jde proto o jednu z forem dualismu. Manicheimus přikazuje přísnou mravní zdrženlivost, odříkání tělesných požitků a to zejména pro ty, jež podle svého klíče považuje za vyvolené.
  • Maniqueísmo es el nombre que recibe una religión, de influencia irania y de tipo dualista y gnóstico, fundada por el sabio persa Mani (o Manes) (c. 215-276), considerado por sus seguidores como divinamente inspirado, y que se cree extinguida en sus últimos reductos de China, desde el siglo XVII. Se divulgó desde la tardía Antigüedad por el Imperio Romano e Imperio Parto, y en la Edad Media, por el mundo islámico, Asia Central, y China. Por ello, sus escritos litúrgicos, sagrados y fuentes propias se encuentran registrados en múltiples lenguas, entre ellas, latín, griego, copto, persa medio, chino, parto, sogdiano, etcétera. Por lo demás, existen fuentes no maniqueas que nos informan sobre las creencias y costumbres de esta religión desde San Agustín a al-Biruni. En la Edad Media, catarismo y bogomilismo, fueron consideradas herejías de raigambre maniquea, y en la actualidad, algunas sectas y nuevas religiones, se declaran maniqueas o neomaniqueas, aunque sin relación directa o histórica, con el maniqueísmo.
  • Manikealaisuus eli manilaisuus oli yksi suurista Persian alueella alkunsa saaneista uskonnoista, joka levisi lännessä aina Rooman valtakunnan länsiosiin ja idässä aina Kaakkois-Kiinaan saakka. Manikealaisuus on hävinnyt lähes kokonaan järjestäytyneenä uskontona, tosin sen elvyttämistä on yritetty neomanikealaisuuden nimellä. Kuitenkin suurin osa uskonnon perustaneen profeetta Manin kirjoituksista on hävinnyt tai hävitetty. Jäljellä on vain katkelmia ja jonkin verran toisenkäden kirjoituksia. On esitetty, että manikealaisuuden perintö on osittain jatkunut kristinuskon ja buddhalaisuuden eräissä suuntauksissa. Mani itse kuvaili uskontoaan merenä, johon muut uskonnot kuten zarathustralaisuus, kristinusko ja buddhalaisuus yhtyvät.
  • Le manichéisme est une religion, aujourd'hui disparue, dont le fondateur fut le perse Mani au III siècle. C'est un syncrétisme du zoroastrisme, du bouddhisme et du christianisme; ces derniers le combattirent avec véhémence. Par dérivation et simplification du terme, on qualifie aujourd'hui de manichéenne une pensée ou une action sans nuances, voire simpliste, où le bien et le mal sont clairement définis et séparés.
  • A manicheizmus az egyik legnagyobb iráni eredetű gnosztikus vallás, Habár az alapító próféta, Mani írásainak többsége elveszett, számos fordítás és töredékes szöveg fennmaradt. A manicheizmus kozmológiájában leírja a jó és spirtuális Fényvilág és az ördögi, materiális világ közti harcot.
  • Il Manicheismo è la religione fondata da Mani, predicatore e teologo nato nel regno dei Parti e vissuto nell'Impero Sassanide. Il Manicheismo è una religione radicalmente dualista: due principi, la Luce e le Tenebre, coevi, indipendenti e contrapposti che influiscono in ogni aspetto dell'esistenza e della condotta umana. Altre caratteristiche rilevanti sono: originale e coerente universalismo pacifismo e vita povera e missionaria dei suoi adepti scrittura e arte del libro fondamentali per il patrimonio delle Sacre Scritture redatte da Mani stesso Sigillo dei Profeti: la rivelazione di Mani vista come conclusione delle profezie redentrici (non legislative come Mosè) da Adamo a Noè e soprattutto Zoroastro, Buddha e Gesù. doppia morale: rigida e inflessibile quella dei religiosi, più tollerante quella dei laici Il Manicheismo fonde in modo originale elementi cristiani di derivazione giudaico-cristiana e gnostica in particolare di Bardesane e di Marcione assieme ad una riformulazione del dualismo zoroastriano ed elementi della morale e dell'organizzazione buddisti. Essa si diffuse molto rapidamente nell'Impero Sassanide e, grazie allo spirito missionario dei suoi seguaci, si diffuse sia in occidente nell'Impero Romano a cominciare dalla Siria e l'Egitto per diffondersi a Roma, nel Nord Africa e poi in tutto l'Impero che ad Oriente nelle regioni dell'Asia centrale popolate da tribù turche, fino all'India, alla Cina e la Siberia. Trovò raramente supporto e tolleranza dai governi e fu frequentemente e duramente perseguitato in ogni dove dai governi e dalle altre religioni. In Occidente scomparve verso il V secolo; nel Medio oriente verso il X secolo mentre sopravvisse più a lungo in Estremo Oriente anche per la capacità di adattarsi e di mascherarsi alle credenze locali. In occidente le leggi contro i Manichei furono utilizzate per secoli per combattere eresie cristiane basate su un dualismo di origine gnostica.
  • マニ教（-きょう、 摩尼教、英: Manichaeism）は、サーサーン朝ペルシャのマニ（210年 - 275年ごろ）を開祖とする宗教。 ユダヤ教・ゾロアスター教・キリスト教・グノーシス主義などの流れを汲む。 かつてはスペイン・北アフリカから中国にかけてのユーラシア大陸で広く信仰された世界宗教だったが、現在では消滅したとされる。マニ教は、過去に興隆したが現在では滅亡した（信者が消滅した）宗教のうちで、代表的なものである。
  • Het Manicheïsme is een oude religie, gesticht door Mani in het oude Perzië. Mani was opgegroeid in de joods-christelijke sekte van de elkesaieten (met een mogelijke maar omstreden verwantschap met de mandaeïsme), maar ging op grond van eigen 'openbaringen' zelf een stelsel verkondigen, met een algehele tegenstelling tussen licht en duisternis, tussen goed en kwaad, tussen ziel en stof: het manicheïsme. In dit gnostisch dualisme zag Mani zich als de door Jezus beloofde definitieve openbaarder. Mani vroeg van zijn aanhangers strenge ascese en vegetarisme. Via redelijk denken kon de ziel terugkeren naar het licht. Er was een uitgebreide mythologie, maar de vraag naar het kwaad werd niet beantwoord.
  • Manikeismen var en religiøs lære som skriver seg tilbake til Mani, en religiøs forkynner i Persia på 200-tallet etter Kristus. Mani påstod å ha mottatt flere åpenbaringer og fremholdt sin lære for sasaniderkongen Sjahpur I. Han fikk tillatelse til å forkynne sin lære over hele landet. Senere, under kong Bahram I, ble forkynnelsen møtt med motstand og han ble til sist satt i fengsel og døde der. Han ønsket å forkynne sin lære til hele menneskeheten, og skrev selv en rekke bøker på arameisk og middelpersisk. Han hadde svært gode kunnskaper om religioner i sin samtid, medregnet kristendommen og mahayanabuddhismen. Manikeismen var en dualistisk lære med gnostiske trekk. Man så for seg at det fantes et lysbringende rike og et mørkets rike som stod i motsetning til hverandre. Det lysbringende riket var basert på fred, mens det mørke riket var i konflikt med seg selv. Menneskekroppen er et produkt av mørkets rike, mens sjelen er et produkt av lysets rike. Mani betraktet seg som den siste i en rekke profeter som bestod av Buddha, Zarathustra og Jesus.
  • Manicheizm – system religijny stworzony w III wieku przez Babilończyka Maniego (Manesa). Był syntezą wielu religii: staroirańskiego zoroastryzmu, buddyzmu i chrześcijaństwa. Dwa podstawowe elementy systemu filozoficzno-religijnego manicheizmu to dualizm i podkreślanie poznania w procesie wyzwalania się spod wpływu zła. Wyznawcą, a później krytykiem manicheizmu był m. in. święty Augustyn. Manicheizm objął swoim zasięgiem znaczne obszary Azji, północnej Afryki i Europy. Podobnie do staroirańskiego zoroastryzmu i irańskiej myśli religijnej podstawowym elementem manicheizmu jest dualizm. W świecie toczy się walka między dwoma przeciwstawnymi pierwiastkami: światłem (dobrem) i ciemnością (złem). Historia kosmosu dzieli się na trzy etapy: przeszłość – złoty wiek, gdy pierwiastki te współistniały odrębnie, teraźniejszość – gdy pierwiastki te są wymieszane i walczą o dominację w kosmosie oraz przyszłość, w której nastąpi oczyszczenie: rozdzielenie wyznawców światła i ciemności. Przejawem zła jest materia. Walka między dobrem i złem toczy się w każdym człowieku. Człowiek ma dwie dusze: jedną związaną z dobrem i drugą związaną ze złem. Odpowiedź manicheizmu na jeden z centralnych dylematów chrześcijaństwa jest radykalna: zło jest wszędzie i jest wieczne. Manicheizm dzieli w ten sposób z gnostycyzmem pesymizm co do kondycji człowieka i świata. Doktrynę Maniego ilustruje bogata kosmogoniczna i antropogeniczna mitologia, której przykładem jest mit powstania świata, opisujący walkę między Ojcem Światłości i Księciem Ciemności, w wyniku której powstają Adam i Ewa. Mitologia manicheizmu czerpie z wielu tradycji, przemawiających do ludzi różnych kultur. Drogą wyzwolenia spod wpływu zła jest poznanie. Zbawienie może być osiągnięte nie tylko dzięki wierze i moralności, ale przede wszystkim dzięki własnemu rozumowi. Dzięki zdobywaniu wiedzy o sobie i Bogu można zrozumieć naturę siebie, świata i przeznaczenia, to skąd przychodzimy, gdzie jesteśmy i dokąd zmierzamy. Ten aspekt manicheizmu zbliża go do gnostycyzmu, czyniąc go czymś więcej niż systemem religijnym: mieszaniną systemu religijnego i filozoficzno-naukowego. To właśnie racjonalność manicheizmu tak pociągała świętego Augustyna. Dzieje świata wg Manichejczyków polegały na ciągłym uwalnianiu duszy z ciemności ku światłości (dusza przebywała w ciemności), natomiast grzechem był każdy kontakt z materią. W odróżnieniu od innych nurtów gnostycyzmu manicheizm miał ambicję religii uniwersalnej, nie zarezerwowanej jedynie dla wtajemniczonych. Mani prowadził działalność misyjną. Po próbach zdobycia wyznawców wśród buddystów w południowo-wschodnim Iranie, Mani powrócił do Persji, gdzie pod przychylnym okiem Szapura I, władcy państwa perskiego, i jego urzędników zdobywał swoich wyznawców w Persji. Przewodzony przez Maniego Kościół manichejski zaczął zdobywać wyznawców także poza granicami imperium. Po blisko ćwierćwieczu zmienił się stosunek władz do manicheizmu, głównie ze względu na konflikty z hierarchami oficjalnej religii - zoroastryzmu. Z ich inicjatywy około roku 276 r. Mani został stracony. Manichejczycy byli w Cesarstwie Rzymskim zwalczani zarówno przez władzę, jak i jeszcze silniej przez chrześcijańską ortodoksję. Również muzułmanie nie tolerowali ich, wyznaczając do ich ścigania specjalnych inkwizytorów. Kościół manichejski był w średniowieczu przez krótki okres oficjalną religią państwa Ujgurów, a w Chinach przetrwał do XIV wieku (wiernych Kościoła spotkał tam Marco Polo).
  • Maniqueísmo, filosofia religiosa sincrética e dualística ensinada pelo profeta persa Mani (ou Manes), combinando elementos do Zoroastrismo, Cristianismo e Gnosticismo, condenado pelo governo do Império Romano, filósofos neoplatonistas e cristãos ortodoxos. Filosofia dualística que divide o mundo entre Bem, ou Deus, e Mal, ou o Diabo. A matéria é intrinsecamente má, e o espírito, intrinsecamente bom. Com a popularização do termo, maniqueísta passou a ser um adjetivo para toda doutrina fundada nos dois princípios opostos do Bem e do Mal. A igreja cristã de Mani era estruturada a partir dos diversos graus do desenvolvimento interior. Ele mesmo a encabeçava como apóstolo de Jesus Cristo. Junto a ele eram mantidos doze instrutores ou filhos da misericórdia. Seis filhos iluminados pelo sol do conhecimento assistiam cada um deles. Esses "epíscopos" (bispos) eram auxiliados por seis presbíteros ou filhos da inteligência. O quarto círculo compreendia inúmeros eleitos chamados de filhos e filhas da verdade ou dos mistérios. Sua tarefa era pregar, cantar, escrever e traduzir. O quinto círculo era formado pelos auditores ou filhos e filhas da compreensão. Para esse último grupo, as exigências eram menores. Mani foi um preservador da tradição gnóstica. Com a morte de Mestre Jesus, o Cristo, os discípulos se separaram em dois grupos, e fugiram. Um, como bem sabemos, o maior, seguiu para o Egito (onde escolas gnósticas floresceram nas décadas seguintes), seguindo depois para o porto de Marselha, na França. Tal é o motivo de Maria Madalena ser tão venerada na França, e Tiago ter seu famoso ‘caminho’. Tal é o motivo das historias britânicas estarem estritamente relacionadas a José de Arimatéia e assim por diante. Do outro lado temos o grupo de Tomé, Simão o Mago, Matheus... que sobe para as regiões da Síria, onde pequenos núcleos de buscadores da gnosis serão formados. Décadas depois a Síria estará entre as regiões visitadas por Apolônio de Tyana e o gnóstico Paulo. Aliás, a Síria sempre foi objeto de grande interesse espiritual, séculos depois é para a Síria que os Templários se dirigem em busca dos Mistérios, e é igualmente para a Síria que Christian Rosenkrantz, o pseudônimo do fundador dos rosacruzes, se dirige, e lá encontra o seu ‘livro secreto’, e um ‘augusta fraternidade’. Coincidência ou não, é impossível ignorar a importância dessa região, algo, sem dúvida, devia haver lá. Então, esse segundo grupo de discípulos se dirige para lá. Há relatos que sugerem que Tomé teria passado um tempo lá e retornado para a Índia (como indica o Hino da Perola, que é simbólico, mas usa de base a historia de um príncipe que veio do Oriente). Curiosamente esse ‘Hino da Pérola’ (Ou ‘Hino da veste de glória’) vai ser divulgado a partir de escolas na Síria. Entre a ‘coleção’ de textos divulgados pela escola da Síria, está o dito Hino, e também os escritos de Tomé, cópias do Evangelho de Tomé se preservaram graças a esses gnósticos antigos. Além do Evangelho de Tomé, temos o ‘Livro de Tomé’ redigido por Matheus enquanto Jesus conversava com Tomé, segundo consta o próprio livro. Esses textos são divulgados mais tarde principalmente por um gnóstico chamado Bardesanes, na Síria. Bardesanes não é nada menos que o avô de Mani. Portanto é nesse contexto gnóstico de Hinos da veste de glória e Evangelho de Tomé que Mani, o Profeta da Luz, é educado. Mani, jovem e inspirado, ignorou ingenuamente o perigo que vinha do oeste e ensinou abertamente; logo, os atentos olhos da oposição, a Igreja que se formava em Roma, viram em Mani um problema. Assim o maniqueísmo passou a ser combatido Mas o que ensinam esses maniqueus que rejeitaram a ânsia por poder da igreja romana e foram tão perseguidos? Ensinam: A fonte do Bem está na 'região da Luz'. O Rei da Luz é a Árvore da Vida. Eu assimilei a Lei da Luz. Eu sou Mani, o Apóstolo de Jesus, o Amigo da Luz. A Mente-Luz (Cristo) é o que desperta aqueles que dormem. No homem em quem a Mente-Luz está, sua é a Sabedoria. A Mente-Luz (a Mente Iluminada) é o Sol dos corações, a Senda dos que buscam, o Pórtico dos tesouros da Vida. Bem-aventurado é aquele que foi iniciado nesta Gnosis Divina. Eu encontrei a Terra da Luz. Eu fiz meu caminho para a Cidade dos Deuses. Eu tornei minha alma limpa – sou um servo de Deus [eu sou um Nazareno]. Vocês são filhos do Dia e filhos da Luz. Jesus tem me auxiliado e ele poderá auxiliar vocês. Ele poderá dar-nos sua Compaixão. De tempos em tempos a Sabedoria envia os Mensageiros de Deus. Em idades após idades estes Mensageiros têm sido enviados pelo eterno rei da Luz [Zrwan]: Seth, Zoroastro, Buddha, Christos. As primitivas religiões foram verdadeiras enquanto puros líderes estavam nelas. A presente revelação, esta profecia desta última idade, veio para a Babilônia através de mim, Mani, para as outras escolas e para as outras heresias. Para cada uma delas eu mostrei que a sua própria sabedoria e suas escrituras é a verdade a qual eu desvelei e mostrei ao mundo. Há duas fontes do que vem à existência: Deus e a Matéria, Luz e a Escuridão, Bem e o Mal. A Luz é a árvore que dá bons frutos. A Matéria é uma árvore que dá maus frutos.
  • Maniheismul a reprezentat una dintre cele mai importante religii practicate în antichitate, în Orientul Mijlociu, în special pe teritoriul Imperiului Persan. Este o teză dualistă, propagată de Manes-Mani (216-277 d. Hr. ), filozof persan, care, pretinzând a fi în posesia unor revelaţii secrete, se considera a fi ultimul trimis, întruchiparea fizică a „Paracletului”. Maniheismul susţine dualismul radical ontologic între cele două principii eterne, Binele şi Răul, care se opun, în cursul istoriei, într-o confruntare fără sfârşit. Organizată ca o nouă religie, „religia luminii”, având cărţi, cult şi ierarhie, mişcarea maniheistă a fost obiectul unor represalii şi persecuţii. În sec. IV-V d. Hr. se răspândeşte în China şi în Europa occidentală.
  • Файл:Manicheans. jpg Пишущие манихейские жрецы с надписью на согдийском языке. Свиток из Таримского бассейна Манихе́йство — составленное из вавилонско-халдейских, иудейских, христианских, иранских гностических представлений синкретическое религиозное учение перса Мани, или Манеса периода античности. Наряду с зороастризмом и митраизмом манихейство было одной из самых влиятельных иранских религий. Учение Мани — это дуалистическое учение о борьбе света и тьмы, добра и зла. Беря свои истоки из гностицизма, оно требовало от определённого круга последователей строжайшей воздержанности, особенно в отношении питания, половой жизни, физического труда. Манихейские миряне, всегда составлявшие большую часть верующих, соблюдали лишь часть необходимых правил, что не отвергало возможности их спасения. Поскольку Мани, считавший себя последним и главным из пророков Бога добра (до него пророками были Аврам, Моисей, Заратуштра, Иисус, Будда) стремился совместить все основные вероучения и заменить их, он стал преследуем всеми ими, в частности зороастрийскими священниками, от рук которых и умер. Несмотря на это, манихейство приобрело известное влияние и за пределами государства Сассанидов, а позднее — Аббасидов: на восток — вплоть до Китая и Сибири, на запад — до Испании и Галлии; Августин, который позднее резко выступал против манихейства, на протяжении семи лет был адептом этого культа.
  • Manikeismen är beteckningen på en dualistisk religion med gnostiska drag, grundad av Mani (cirka 216–276), och under en tid en världsreligion med utbredning från Kina till Nordafrika. Manikeismen gör anspråk på att samtidigt fullända buddhismen, zoroastrismen och kristendomen samt delar av den mosaiska tron genom en egen skriftreligion om sju böcker med olika titlar.
  • Mani dini ya da maniheizm 3'ncü yy. 'da Pers İmparatorluğu'nda Mani tarafından kurulan ve kısa sürede hızla büyük bir coğrafyaya yayılan bir din. Kutsal kitapları Arzhang'dır. Mani dini en parlak dönemini 8. yüzyılda Uygur devletinin milli dini olarak ilan edilmesi ile yaşamıştır. Mani kelimesinin eski Türkçe'deki kullanımı "Mengü" dür ve Çağatay Türkçesi'nde "Tanrı" demektir.
  • Маніхе́йство — складене з вавилонсько-халдейських, юдейських, християнських, іранських гностичних уявлень синкретичне релігійне вчення перса Мані, або Манеса періоду античності. Поруч із зороастризмом і мітраїзмом маніхейство було однією з найвпливовіших іранських релігій. Шість сакральних книг маніхейства були написані сирійською арамейською мовою, але незабаром, за для поширення релігії, були перекладені на інші мови, на такі як: пехлеві, согдійська, уйгурська, китайська, латина, грецька, коптська. Вчення Мані — це дуалістичне вчення про боротьбу світла і темряви, добра і зла. Беручи своє коріння з гностицизму, воно вимагало від певного кола адептів, найсуворішої врівноваженості, особливо стосовно харчування, статевого життя, фізичної праці. Маніхейські миряни, завжди були більшістю віруючих, дотримувалися лише деяких з необхідних правил, що не відкидало можливості їхнього порятунку. Оскільки Мані, вважав себе останнім, і головним з пророків Бога добра (перед ним пророками були Аврам, Мойсей, Заратуштра, Ісус, Будда) прагнув поєднати всі основні віровчення і замінити їх, він був переслідуваний усіма ними, зокрема зороастрийськими священиками, від рук яких і помер. Попри це, маніхейство набуло відомий вплив поза держави Сассанідів, а пізніше — Аббасідів: Схід — до Китаю і Сибіру, захід — до Іспанії і Галлії; Августин, який згодом різко я виступав проти маніхейства, протягом 7 років був адептом цього культу.
  • 摩尼教，又稱作牟尼教或明教，是一個源自古代波斯宗教祆教的宗教，為西元3世紀中葉波斯人摩尼（Mani）所創立。這是一種將基督教與伊朗馬茲達教義混合而成的哲學體系。其教義認為，在世界本源時，存在著兩種互相對立的世界，即光明與黑暗，即初際，光明與黑暗對峙，互不侵犯。中際時，黑暗侵入光明，二者發生大戰，世界因此破滅。後際時，恢復到初際，但黑暗已被永遠囚禁。摩尼教認為，物質世界出現前，黑暗物質與光明精神互鬥，出現後，則是黑暗入侵光明，所以摩尼教反對物質，認為是黑暗。 基督教神學家奧古斯丁最初也加入這教派，前後長達九年的「摩尼教徒」。後來奧古斯丁爭脫而反駁摩尼教。 摩尼教的創教者摩尼生於公元216年，242年在巴比倫傳教，277年被釘十字架。他的目標是要建立一個世界性的宗教，超越一切的宗教傳統。
dbpprop:date
  • July 2009
dbpprop:discuss
  • Talk:Manichaeism Merging Acuas
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
dbpprop:relatedInstance
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • Manichaeism was one of the major Iranian Gnostic religions, originating in Sassanid Persia. Although most of the original writings of the founding prophet Mani (Syriac, ܡܐܢܝ, c. AD 210–276) have been lost, numerous translations and fragmentary texts have survived. Manichaeism is distinguished by its elaborate cosmology describing the struggle between a good, spiritual world of light, and an evil, material world of darkness.
  • Der Manichäismus war eine antike offenbarte Religion. Das aktive Bemühen ihrer Vertreter, die Weisheit und das Wissen anderer Religionen, Kirchen und Traditionen aufzunehmen, wird oftmals als Synkretismus bezeichnet. Sie ist benannt nach ihrem Gründer, dem Perser Mani (216–276/277). Mit der Genehmigung des Schapur I. (r. 242–273) konnte Mani seine Lehre zumindest in Babylonien und Irans Südwesten verbreiten. Einer der nachfolgenden Herrscher, entweder Bahram I. (r.
  • El maniqueisme és un corrent religiós segons el qual hi ha dos principis fonamentals, el bé i el mal, de la mateixa categoria i entitat. Els maniqueus creuen que una cosa depén de l'altra i per això van ser rebutjats com a heretges pels cristians ortodoxos, ja que postulaven l'existència d'un Déu maligne al mateix nivell que el Déu Pare dels cristians.
  • Manicheismus je náboženské učení sekty, která byla založena Babylóňanem Mánim (v literatuře často v podobě Mani) ve 3. století. Byla ovlivněna gnosticismem a spojovala staroperské náboženské představy zoroastrismu s křesťanstvím a některými východními prvky, především s myšlenkou reinkarnace. Podle tohoto učení existují dva etické principy, které jsou současně vlastními principy struktury života: dobro (resp. světlo) a zlo (resp. tma).
  • Maniqueísmo es el nombre que recibe una religión, de influencia irania y de tipo dualista y gnóstico, fundada por el sabio persa Mani (o Manes) (c. 215-276), considerado por sus seguidores como divinamente inspirado, y que se cree extinguida en sus últimos reductos de China, desde el siglo XVII. Se divulgó desde la tardía Antigüedad por el Imperio Romano e Imperio Parto, y en la Edad Media, por el mundo islámico, Asia Central, y China.
  • Manikealaisuus eli manilaisuus oli yksi suurista Persian alueella alkunsa saaneista uskonnoista, joka levisi lännessä aina Rooman valtakunnan länsiosiin ja idässä aina Kaakkois-Kiinaan saakka. Manikealaisuus on hävinnyt lähes kokonaan järjestäytyneenä uskontona, tosin sen elvyttämistä on yritetty neomanikealaisuuden nimellä. Kuitenkin suurin osa uskonnon perustaneen profeetta Manin kirjoituksista on hävinnyt tai hävitetty.
  • Le manichéisme est une religion, aujourd'hui disparue, dont le fondateur fut le perse Mani au III siècle. C'est un syncrétisme du zoroastrisme, du bouddhisme et du christianisme; ces derniers le combattirent avec véhémence. Par dérivation et simplification du terme, on qualifie aujourd'hui de manichéenne une pensée ou une action sans nuances, voire simpliste, où le bien et le mal sont clairement définis et séparés.
  • A manicheizmus az egyik legnagyobb iráni eredetű gnosztikus vallás, Habár az alapító próféta, Mani írásainak többsége elveszett, számos fordítás és töredékes szöveg fennmaradt. A manicheizmus kozmológiájában leírja a jó és spirtuális Fényvilág és az ördögi, materiális világ közti harcot.
  • Il Manicheismo è la religione fondata da Mani, predicatore e teologo nato nel regno dei Parti e vissuto nell'Impero Sassanide. Il Manicheismo è una religione radicalmente dualista: due principi, la Luce e le Tenebre, coevi, indipendenti e contrapposti che influiscono in ogni aspetto dell'esistenza e della condotta umana.
  • Het Manicheïsme is een oude religie, gesticht door Mani in het oude Perzië. Mani was opgegroeid in de joods-christelijke sekte van de elkesaieten (met een mogelijke maar omstreden verwantschap met de mandaeïsme), maar ging op grond van eigen 'openbaringen' zelf een stelsel verkondigen, met een algehele tegenstelling tussen licht en duisternis, tussen goed en kwaad, tussen ziel en stof: het manicheïsme.
  • Manikeismen var en religiøs lære som skriver seg tilbake til Mani, en religiøs forkynner i Persia på 200-tallet etter Kristus. Mani påstod å ha mottatt flere åpenbaringer og fremholdt sin lære for sasaniderkongen Sjahpur I. Han fikk tillatelse til å forkynne sin lære over hele landet. Senere, under kong Bahram I, ble forkynnelsen møtt med motstand og han ble til sist satt i fengsel og døde der.
  • Manicheizm – system religijny stworzony w III wieku przez Babilończyka Maniego (Manesa). Był syntezą wielu religii: staroirańskiego zoroastryzmu, buddyzmu i chrześcijaństwa. Dwa podstawowe elementy systemu filozoficzno-religijnego manicheizmu to dualizm i podkreślanie poznania w procesie wyzwalania się spod wpływu zła. Wyznawcą, a później krytykiem manicheizmu był m. in. święty Augustyn. Manicheizm objął swoim zasięgiem znaczne obszary Azji, północnej Afryki i Europy.
  • Maniqueísmo, filosofia religiosa sincrética e dualística ensinada pelo profeta persa Mani (ou Manes), combinando elementos do Zoroastrismo, Cristianismo e Gnosticismo, condenado pelo governo do Império Romano, filósofos neoplatonistas e cristãos ortodoxos. Filosofia dualística que divide o mundo entre Bem, ou Deus, e Mal, ou o Diabo. A matéria é intrinsecamente má, e o espírito, intrinsecamente bom.
  • Maniheismul a reprezentat una dintre cele mai importante religii practicate în antichitate, în Orientul Mijlociu, în special pe teritoriul Imperiului Persan. Este o teză dualistă, propagată de Manes-Mani (216-277 d. Hr. ), filozof persan, care, pretinzând a fi în posesia unor revelaţii secrete, se considera a fi ultimul trimis, întruchiparea fizică a „Paracletului”.
  • Файл:Manicheans. jpg Пишущие манихейские жрецы с надписью на согдийском языке.
  • Manikeismen är beteckningen på en dualistisk religion med gnostiska drag, grundad av Mani (cirka 216–276), och under en tid en världsreligion med utbredning från Kina till Nordafrika. Manikeismen gör anspråk på att samtidigt fullända buddhismen, zoroastrismen och kristendomen samt delar av den mosaiska tron genom en egen skriftreligion om sju böcker med olika titlar.
  • Mani dini ya da maniheizm 3'ncü yy. 'da Pers İmparatorluğu'nda Mani tarafından kurulan ve kısa sürede hızla büyük bir coğrafyaya yayılan bir din. Kutsal kitapları Arzhang'dır. Mani dini en parlak dönemini 8. yüzyılda Uygur devletinin milli dini olarak ilan edilmesi ile yaşamıştır. Mani kelimesinin eski Türkçe'deki kullanımı "Mengü" dür ve Çağatay Türkçesi'nde "Tanrı" demektir.
  • Маніхе́йство — складене з вавилонсько-халдейських, юдейських, християнських, іранських гностичних уявлень синкретичне релігійне вчення перса Мані, або Манеса періоду античності.
rdfs:label
  • Manichaeism
  • Manichäismus
  • Maniqueisme
  • Manicheismus
  • Maniqueísmo
  • Manikealaisuus
  • Manichéisme
  • Manicheizmus
  • Manicheismo
  • マニ教
  • Manicheïsme
  • Manikeisme
  • Manicheizm
  • Maniqueísmo
  • Maniheism
  • Манихейство
  • Manikeism
  • Mani dini
  • Маніхейство
  • 摩尼教
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpedia-owl:EthnicGroup/religion of
is dbpedia-owl:religion of
is dbpprop:imageCaption of
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:religion of
is dbpprop:religions of
is owl:sameAs of