| dbpprop:abstract
| - Manic Street Preachers are an alternative rock band from Blackwood, Wales, formed in 1986. Often referred to as the Manics, they are James Dean Bradfield (vocals, guitars), Nicky Wire and Sean Moore . The band were originally a quartet: lyricist and rhythm guitarist Richey Edwards mysteriously vanished on 1 February 1995. He was declared presumed deceased in November 2008. The Manics released their debut album Generation Terrorists in 1992. Their combination of androgynous glam punk imagery, outspoken invective and songs about "culture, alienation, boredom and despair" soon gained them a loyal following and cult status. The band's later albums retained a politicized and intellectual lyrical style, while adopting a broader alternative rock sound. Enigmatic lyricist Richey Edwards gained early notoriety by carving the words "4 REAL" into his arm with a razor blade in response to the suggestion that the band were less than authentic. Following Edwards' disappearance, the remaining three Manics went on to gain major success, becoming one of Britain's premier rock bands. They have had six top ten albums and fourteen top ten singles. They have reached number one three times, with their 1998 album This Is My Truth Tell Me Yours and the singles If You Tolerate This Your Children Will Be Next and The Masses Against The Classes (2000). Their ninth album, Journal For Plague Lovers, will be released on 18th May 2009 and feature lyrics left behind by Edwards. (en)
- Manic Street Preachers (frecuentemente conocidos como "Manics") son una banda de rock procedente de Gales, asociada con la escena britpop, que adquiere popularidad en el Reino Unido a fines de los años 90. Son conocidos por sus letras inteligentes y habitualmente políticas. A pesar de que se los caracterizaba por haber sido una banda punk-rock durante la primera etapa de su carrera, actualmente su música es considerada como rock alternativo, debido a importantes cambios en su sonido. El letrista y guitarrista Richey James Edwards, desapareció misteriosamente en 1995, siendo declarado legalmente muerto en el año 2008. Políticamente, "The Manics" aparecen como un grupo socialista - inclinados a esa postura por la clase trabajadora durante su formación en Blackwood, Caerphilly, en el sur de Gales, que se evidencia en sus frecuentes letras y acciones politizadas. La banda también dio un recital altamente publicitado en Cuba, como invitados del entonces Presidente Fidel Castro. (es)
- Die Manic Street Preachers sind eine Rock-Band aus Wales. Bis heute haben sie eine große Anhängerzahl vor allem in Großbritannien und Asien, besonders in Japan. Die Band hatte ein Nummer-Eins-Album in den UK Top 40 und zwei Singles auf der Spitzenposition. Bei den Brit Awards 1996 und 1999 gewannen sie die beiden Preise Beste Band und Bestes Album. Die Band wurde auch durch das Verschwinden des Gitarristen Richey James Edwards berühmt. Sie spielt melodischen Rock, anfangs noch von Punk und Glam-Rock geprägt, im Laufe der Zeit aber poppiger und souliger. Die Band pflegt ein offensives und vom Sozialismus beeinflusstes Image, das sich in Liedtexten und in ihrem Auftreten in der Öffentlichkeit zeigt. So widmeten sie Arthur Scargill, dem Führer der britischen National Union of Mineworkers, einen Preis; sie waren auch die erste westliche Band, die ein Konzert auf Kuba gab. (de)
- Manic Street Preachers on walesilainen rock-yhtye ja yksi 1990-luvun lopun suosituimmista brittiyhtyeistä. Yhtye tunnetaan erityisesti poliittisesti kantaaottavista sanoituksistaan ja kitaristi-sanoittajansa Richey James Edwardsin salaperäisestä katoamisesta vuonna 1995. Manic Street Preachersin tunnetuimpia lauluja ovat muun muassa ”If You Tolerate This Your Children Will Be Next”, ”A Design for Life”, ”Everything Must Go” ja ”Motorcycle Emptiness”. Vuonna 2001 Manic Street Preacherista tuli ensimmäinen kommunistisessa Kuubassa konsertoinut länsimainen rockyhtye. (fi)
- Manic Street Preachers est un groupe de rock gallois, l'un des plus importants au Royaume-Uni de la fin des années 1990. Ils sont connus pour les frasques de leurs débuts, pour la disparition et le suicide présumé du guitariste Richey James Edwards (ou Richey James, comme il préférait qu'on l'appelle), ainsi que pour leur série d'albums fortement iconoclastes et leurs concerts énergiques. Politiquement, ce sont des socialistes convaincus, une position influencée par leur éducation dans un milieu ouvrier, et mise en évidence par leurs textes et actions souvent très politisés; ils ont dédié une de leurs récompenses à Arthur Scargill, leader de la National Union of Mineworkers et plus tard du Socialist Labour Party. Leurs plus gros succès restent les singles Design for Life et If You Tolerate This Your Children Will Be Next (1998). (fr)
- I Manic Street Preachers sono un gruppo rock gallese spesso associato alla scena britpop. Hanno guadagnato molta popolarità nel Regno Unito alla fine degli anni '90. Anche se nella prima parte della loro carriera erano considerati un gruppo punk rock, la loro musica è ora spesso vista come alternative rock, in seguito al cambiamento della loro musica. Sono conosciuti soprattutto per le loro azioni folli degli inizi, la misteriosa scomparsa (probabile suicidio) di Richey James Edwards, come per una serie di album fortemente iconoclasti e per i loro concerti. Politicamente i Manic Street Preachers sono socialisti, una posizione influenzata dalla loro educazione come mostrato dai loro testi e dalle loro azioni spesso molto politicizzate: una volta hanno dedicato un premio a Arthur Scargill, leader del National Union of Mineworkers e in seguito del Socialist Labour Party. La band ha anche fatto un concerto fortemente pubblicizzato a Cuba. (it)
- マニック・ストリート・プリーチャーズ(Manic Street Preachers)はイギリスのロックバンド。愛称はマニックス(Manics) 1992年にアルバム「ジェネレーション・テロリスト」でデビュー。そのリリース時に「アルバムを世界中で1位にして解散する」と宣言し物議をかもしたが、結局アルバムはUKチャートでも1位を取れず、解散宣言は撤回される。 その後2枚のアルバムを発表し、バンドとしての評価が高くなった1995年、突如ギターのリッチーが失踪。その後も彼は見つからず、2008年11月24日、死亡宣告が出された。 一時は解散も検討されたが、3人体制となって活動を継続。立て続けに傑作アルバムを発表したことにより、90年代イギリスを代表するロックバンドとして認知されるようになる。バンドはメンバーとして印税をリッチーの家族に等分している。 (ja)
- Manic Street Preachers (vaak ook omschreven als The Manics) is een Welshe band die zich begeeft binnen het Britpop genre. Aan het eind van de jaren 90 stond de band bekend als één van de belangrijkste groepen in Engeland. De band heeft veel bekendheid opgebouwd door de wat ruigere eerste albums en de mysterieuze verdwijning van gitarist en componist Richey James Edwards . Een deel van de songteksten gaan over de politiek, waarbij de nadruk ligt op het socialistische gedachtegoed. Dit werd onderstreept toen de band enkele jaren geleden een optreden deed in Cuba, wat geregistreerd is op de DVD 'Louder than War', inclusief een ontmoeting met Fidel Castro. (nl)
- Manic Street Preachers (Manics) er et walisisk rockeband. De debuterte med albumet Generation Terrorists i 1992. 1. februar 1995 forsvant låtskriver og andregitarist Richey James Edwards. Han er ikke blitt sett siden. De to albumene som fulgte etter forsvinningen, Everything Must Go og This Is My Truth Tell Me Yours, er de mest populære albumene de hittil har gitt ut. Sistnevnte hadde også hitsingelen «If You Tolerate This Your Children Will Be Next», en sang om Den spanske borgerkrigen. I 2001 ble Manics det første vestlige rockebandet som spilte på Cuba. Fidel Castro var til stede, og sa etter konserten at den hadde vært «louder than war». (no)
- Manic Street Preachers - założony w 1986 roku w Walii czteroosobowy zespół rockowy. Początkowo muzyka i image utrzymane w stylistyce glam rocka (pierwszy album - Generation Terrorists, następnie zwrot w kierunku muzyki hardrockowej (drugi album - Gold Against The Soul . Trzeci album grupy, The Holy Bible, stał się rozliczeniem ze zbrodniczą historią XX wieku w wymiarze cywilizacyjnym zarówno jak i indywidualnym rozliczeniem z "chorobami cywilizacyjnymi" . Kolejne albumy: Everything Must Go, This Is My Truth Tell Me Yours to zwrot w kierunku melancholijnej, ale wciąż buntowniczej muzyki instrumentalnej, pełnej aranżacji smyczkowych i otwartych przestrzeni muzycznych. Te dwa albumy, jak i kolejne: Know Your Enemy oraz Lifeblood nagrano już w trzyosobowym składzie po tajemniczym zniknięciu współautora tekstów i gitarzysty rytmicznego grupy, Richarda Edwardsa a.k.a Richey Jamesa 1 lutego 1995 roku. W tekstach wyraźnie obecna i podkreślana lewicowa orientacja polityczna członków zespołu, w każdym okresie twórczości zdarzają się piosenki przesycone treściami socjalistycznymi. Szerokim echem odbiła się i została bardzo skrytykowana wizyta muzyków na Kubie w 2001 roku i koncert jaki się tam odbył, który był manifestem poparcia dla Fidela Castro. Grupa wydała dwa albumy podsumowujące działalność: Forever Delayed - Manic Street Preachers The Greatest Hits 2002 oraz Lipstick Traces, zbiór b-side'ów singli zespołu 2003. Manic Street Preachers to zespół niezwykle popularny i powszechnie znany w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Skandynawii i Japonii. Poza tymi krajami nie zdobył bardzo dużej popularności. Łączny nakład sprzedanych płyt grupy to od 5 do 10 milionów egzemplarzy. Grupę tworzą: James Dean Bradfield, Nicholas Allen Jones a.k.a Nicky Wire oraz Sean Moore . Współpracuje z nią także Nick Naysmith (instrumenty klawiszowe). Do 1986, a więc do pierwszego składu grupy, należała jeszcze Jenny Watkins-Isnardi, ówczesna wokalistka grupy, a do 1988 Flicker, basista. (pl)
- Manic Street Preachers é uma banda de rock alternativo formada no País de Gales em 1986. Os amigos de escola James Dean Bradfield (vocais e guitarras), Nicky Wire e Sean Moore decidiram pelo nome de Betty Blue, mas antes mesmo de lançar o primeiro single, o trio adotou Manic Street Preachers.A capa do primeiro single Suicide Alley, bancado pela banda, foi desenhada pelo guitarrista Richey James, que logo depois se tornou membro do grupo. As influências estavam evidentes, a capa foi inspirada no primeiro álbum do Clash. O som tinha influências do punk e hard rock. O segundo single, New Art Riot, foi lançado em 1990.As composições do Manic tinham como principais temas a política e a crítica social. O público se interessava e crescia a cada apresentação. Chamados de grupo socialista punk retro, o Manic vendia camisetas relacionadas ao socialismo. O início do grupo foi cheio de polêmicas. Eles diziam que lançariam um único CD para vender 16 milhões de cópias e encerrariam a carreira da banda. O objetivo era não se vender ao sucesso, mas as polêmicas só davam mais visibilidade ao grupo.O primeiro sucesso, Motown Junk, foi lançado pela gravadora Heavenly Records. O single se tornou um clássico do grupo. You Love Us, segundo single, foi mais polêmico, era uma resposta à mídia que não os levava a sério. Deu certo, a música entrou na parada britânica e deu um empurrão na carreira do Manic. O resultado foi uma turnê no Reino Unido em 1991. Manic mostrava mais uma vez que adorava uma história que se espalhasse pela mídia. Em um dos shows, em Norwich, estava presente o jornalista da New Music Express, Steve Lamarcq, mais um que duvidada da seriedade e autenticidade do grupo. Após o show, durante a entrevista com Richey, como o jornalista não parecia muito convencido de suas declarações, o guitarrista pegou uma navalha e escreveu no braço “4 Real”. A história terminou no hospital e Richey levou 17 pontos.O resultado de tanta polemica foi o contrato assinado com a Sony Music. Em 1992 saiu o primeiro álbum, Generation Terrorists. Várias canções entraram no Top 40 da Inglaterra. O single Suicide In Painless, relançado, chegou ao Top 10 e foi tema do filme M*A*S*H. Em 1993 foi lançado o segundo álbum, Gold Against the Soul. O Manic continuou na mídia, ora por frases polêmicas, ora por supostos problemas de saúde. Mas foi em 1994 e 1995 que as manchetes sobre o Manic se multiplicaram. Primeiro foi a internação de Richey James por colapso nervoso em uma clínica. Depois saiu o terceiro álbum, Holy Bible, uma gravação mais introspectiva e depressiva. E, por último, a tragédia. No dia 1º de fevereiro de 1995, Richey, abandonou o hotel em que estava em Londres, deixando no quarto o passaporte e cartões de crédito. Seu carro foi encontrado uma semana depois, perto da ponte Severen Bridge, em Bristol, local conhecido como palco de suicídios. O corpo de James, contudo, nunca foi localizado. Volta e meia aparecem relatos de que ele teria sido visto em locais improváveis. Num primeiro momento, os integrantes da banda não se preocuparam, pois não era a primeira vez que isso acontecia. Mas o sumiço se tornou longo demais e a preocupação aumentou quando encontraram o carro de Richey num local também conhecido pela procura de suicidas. O corpo nunca foi encontrado. O sumiço trágico do músico conferiu aura mítica à bandaAlguns meses depois a banda se recuperou da tragédia e decidiu continuar sem Richey depois de conversar com a família do guitarrista. Em 1996, Manic lançou o álbum “Everything Must Go”, ainda com algumas canções de Richey. O disco vendeu dois milhões de exemplares. O sucesso crescia e no Brit Awards 97 eles levaram para casa os prêmios de Melhor Banda e Melhor Álbum (repetidos em 99). This is My Truth Tell Me Yours saiu em 98 e o single “If You Tolerate This Your Children Will Be Next” foi direto para o primeiro lugar das paradas. Em 2001, o Manic lançou Know Your Enemy. Gravado em El Cortizo, na Espanha, o álbum traz 16 faixas, mais uma, escondida (cinco minutos depois da última faixa, Freedom Of Speech Won't Feed My Children, começa We are all bourgeois now. Uma das canções, Baby Elian foi inspirada no caso de Elian, o menino cubano levado para os Estados Unidos sem o consentimento do pai e que ocupou as páginas dos jornais no mundo inteiro. A turnê incluiu também um show histórico em Cuba. O show em Cuba, o primeiro show da turnê, foi realizado no Teatro Karl Marx, em Cuba, transformando o Manics na primeira banda ocidental a se apresentar na ilha socialista e ainda com Fidel Castro na platéia. Diz a lenda que James tentou avisar Fidel que o show seria muito barulhento. "Não será mais barulhento que a guerra", foi a resposta.Em 2002 e 2003 saíram duas coletâneas, Forever Delayed e Lipstick Traces / A Secret Story of Manic Street Preachers e junto com elas boatos de que seria o fim da carreira do Manic. Tudo em vão. Em 2003 eles entraram em estúdio para gravar mais um álbum com produção de Tony Visconti produtor de David Bowie, o que resultou em Lifeblood 7º álbum da banda. Já em 2005 sai o EP God Save the Manics disponível apenas por download.Após o grande sucesso de Lifeblood, em 2007, os Manics, como são carinhosamente conhecidos, voltam à cena com mais um álbum. Trata-se do Send Away The Tigers, previsto para ser lançado em 7 de Maio de 2007. O primeiro single é Your love alone is not enough, gravado em dueto com Nina Persson, vocalista da banda sueca The Cardigans. (pt)
- Manic Street Preachers (читается как Мэник стрит причерз, англ. Безумные уличные проповедники) — британская (валлийская [уэльс]) рок-группа, основанная в 1986 году под названием «Betty Blue» в небольшом шахтёрском городке Блэквуд на юге Уэльса. Начинали выступать как панк-группа, однако вскоре перешли к рок-музыке. Группа отличается политизированностью текстов песен, заявлений музыкантов. (ru)
- Manic Street Preachers, ofta förkortat till The Manics, är en brittisk rockgrupp från Wales, bildad 1986. Deras sånger har ofta ett politiskt budskap. Till gruppens mest kända låtar hör "A Design for Life", "If You Tolerate This Your Children Will Be Next" och "Your Love Alone Is Not Enough". (sv)
- 狂躁街道传教者(Manic Street Preachers),常被簡稱為狂躁者(The Manics)是一隊來自英國威爾士的搖滾樂團,成立於1989年,他們是1990年代晚期英國最大的樂團。雖然他們在早期時的音樂風格偏向龐克搖滾,但現在他們的曲風通常被歸類為另類搖滾。他們最為人熟知的是瘋狂的早期生涯,團員理查德·詹姆斯·爱德华兹(他比較喜歡大家叫他Richey James)失蹤並疑似自殺。在政治上他們是堅定的社會主義人士—這種立場是受到他們在西威爾士的教育影響(他們在1980年代發生的「礦工暴動」事件中長大),在他們的歌詞中常出現高度的政治內容,以及常常參與相關的行動(他們曾經將一個獎項獻給亞瑟‧斯卡吉爾(Arthur Scargill),他是「國家礦工工會」和「社會勞工黨」的領袖)。他們在古巴的演出也大受歡迎。 (zh)
|