| dbpedia-owl:abstract
|
- In ancient Roman religion, the Manes or Di Manes are chthonic deities sometimes thought to represent the souls of deceased loved ones. They were associated with the Lares, Genii, and Di Penates as deities that pertained to domestic, local, and personal cult. They were honored during the Parentalia and Feralia in February. Latin spells of antiquity were often addressed to The Manes, who were the spirits of deceased ancestors.
- Manen, von lateinisch dii manes (m. ), sind in der römischen Religion (vor allem zur Kaiserzeit) die Geister der Toten, auch einige Umweltgeister. Diese sind den Menschen meistens feindlich gesinnt. Sie wurden daher mit verschiedensten Opfern (u. a. Ziegen) und Riten milde gestimmt, sowie als, ‚gute Götter‘ bezeichnet. Wurden diese Opfer und Riten nicht durchgeführt, so konnten die Manen zu Larvae beziehungsweise Lemures werden, die bedrohlichen Charakter hatten. Zum Teil wurden dii manes auch mit den dii parentes (den verstorbenen Vorfahren) gleichgesetzt, die an ihren Festtagen aus der Unterwelt aufstiegen und angemessene Sühneopfer erwarteten.
- Manes, en la mitología romana, era un dios doméstico, junto a lares y penates. Eran espíritus de antepasados, que oficiaban de protectores del hogar. El pater familias o padre cabeza de familia, era su sacerdote y oficiaba sus ceremonias religiosas y ofrendas en las viviendas.
- Maanit olivat roomalaisessa mytologiassa edesmenneitten sielut. "Vähäisempinä" henkiolentoina ne olivat verrattavissa laareihin ja penaatteihin. Maaneja juhlittiin helmikuussa Parentalia- ja Feralia-juhlissa. Maaneja kutsuttiin myös nimellä Di Manes (Di tarkoittaa jumalia). Roomalaisissa hautakivissä olikin usein merkintä D.M. , eli Dis Manibus, joka käännettynä tarkoittaa "(omistettu) Manes-jumalille". Samalla ilmaisulla voitiin viitata myös manalaan eli Haadeeseen. Sanana manes ('kuolleitten henget') juontuu indoeurooppalaisesta kantakielestä, juuresta *men- 'ajatella'. Sukulaissanoja ovat muitten muassa sanskritin manas 'mieli' sekä muinaiskreikan menos 'elämä, voima'. Latinan kielessä manes on yhtä aikaa sekä yksikkö että monikko.
- Nella religione romana i Mani erano le anime dei defunti. Il loro appellativo deriva dal latino arcaico, e significa Benevolenti. Esse talvolta venivano identificate con le divinità dell'oltretomba. Erano oggetto di devozione sia in ambito familiare che cittadino e le offerte che si indirizzavano loro erano prevalentemente di origine alimentare (vino, latte, miele, pane ecc. ) segno evidente di una loro matrice prevalentemente agricola. Due erano le feste principali nelle quali il loro culto era particolarmente sentito: i rosaria, durante i quali le tombe dei defunti venivano ornate con rose e viole e i parentalia che si celebravano ogni anno dal 18 al 21 di febbraio quando si sospendevano gli affari, i matrimoni e venivano chiusi i templi.
- マネス（Manes）は古代ローマにおいて、亡くなった愛する人の魂を意味した。弱い精霊の一種としてはラレース、ゲニウス、ペナーテースに近い。2月に行われるパレンタリアおよびフェラリアの祭りで崇められた。 ディ・マネス (Di Manes) とも呼ばれる（Di は「神」の意）。古代ローマの墓石には "D.M. " という文字がよく刻まれていて、dis manibus（マネス神のために）を意味した。この言葉はまた、暗にハーデースまたは冥界を示すのにも使われた。 マネスの語源は古い形容詞 manus（良い）であり、その反対語は immanis である。 マネスには血の生贄を提供した。剣闘士の試合がもともと葬式で催されていたのも、マネスへの捧げ物だった可能性がある。 キケロによれば、アヴェルヌス湖付近の特定の洞窟でマネスを呼び出すことができるという。
- Manes waren de schimmen van de afgestorvenen in de Romeinse godsdienst. Hun naam betekent eigenlijk "de reinen", "de lichten", "de goeden". Men dacht zich hen in als geesten, ontdaan van het lichaam, dat zij op aarde hadden gedragen en onsterfelijk evenals de goden. Vandaar de reeds zeer oude en op grafschriften zeer dikwijls voorkomende uitdrukking Divi Manes en Dii Manes (goddelijke schimmen). Hun woonplaats is in de diepte van de aarde. Slechts op bepaalde tijden komen zij daaruit tevoorschijn, en dan alleen nog ’s nachts. Dan zwerven zij op de aarde rond, maar hoger dan de aarde verheffen zij zich nooit. Zeer dikwijls wordt de uitdrukking Dii Manes gebruikt voor de onderwereld en het rijk van de geesten in het algemeen. Hun moeder, de aarde, droeg dan ook soms de naam van Mania. In de taal van de Augures (de door de staat aangestelde wichelaars, die uit tekenen aan de hemel gezien en uit de vlucht van de vogels de toekomst voorspelden of het verborgene openbaarden) was de naam van Manes van gelijke betekenis als die van "goden". Aan de beide woorden "Manes" en "Divi" ligt trouwens dezelfde betekenis van reinheid en goedheid ten grondslag. Men offerde aan de Manes op de dodenfeesten, vooral op de Feralia. Men bracht hun allerlei spijzen en verschillende gaven, die toonden, dat hun aandenken bij de levenden niet in vergetelheid was geraakt. Van de tijd van Aeneas, die zijn gestorven vader zulke offers zou hebben gebracht, leidde men deze eredienst af. Een kleine gift, een krans, een handvol zout of koren, wijn met daarin gebrokkeld brood, of jonge viooltjes, de eerste gift van de lente, waren voldoende om de Manes tot rust te brengen. Men legde die in een dakpan of een scherf, plaatste deze midden op een weg en sprak daarbij een gebed uit voor hun zielen. Eens in een lange oorlog had men hen vergeten. Toen kwam er een grote sterfte over de stad; de schimmen kwamen in de nacht uit hun graven tevoorschijn en huilden en weeklaagden door de straten van de stad en zij kwamen pas tot rust, toen men hun de hun verschuldigde eer had teruggegeven. Ook de sterfte hield toen dadelijk op. Gedurende de dagen, waarop de Feralia gevierd werden, mocht men alleen aan de doden, aan de Manes, denken. Alleen op hun graven mocht men de fakkels hun schijnsels laten werpen. De eredienst van alle goden, die niet in rechtstreeks verband stonden tot het dodenrijk, tot de onderwereld, stond stil. Hun tempels waren zelfs gesloten.
- Many w mitologii rzymskiej były to duchy przodków. Wyobrażenie bogów przodków (Di Manes) powstało w okresie cesarstwa. Znacznie wcześniej powstało pojęcie Lemurów, złych duchów zmarłych, upiorów. Ojciec rodziny specjalnymi obrzędami magicznymi musiał chronić swój dom w czasie nocnego święta Lemuraliów, organizowanego w dniach 9, 11 i 13 maja. Duchy zmarłych członków rodziny czczono zwłaszcza w czasie specjalnych świąt zadusznych, były to Feralia w tym dniu zostawiano uczty dla zmarłych. Ponadto ku czci zmarłych rodziców organizowano Parentalia. Niezależnie od tych oficjalnych świąt wieńczono groby różami i fiołkami, stawiano na nich lampki i palono kadzidła. Tego typu ofiary charakterystyczne są dla wszystkich grup społecznych, ale kult przodków rozwinął się zwłaszcza wśród rodzin arystokratycznych. Dla nich pamięć o wielu pokoleniach konsuli miała bardzo praktyczne znaczenie dla kariery politycznej potomków. Nic dziwnego więc że rodziny te z czasem zaczęły przechowywać maski przodków, które niesiono w długim pochodzie w czasie obrzędów pogrzebowych.
- Na mitologia romana, os Manes eram as almas dos entes queridos falecidos. A sua veneração está relacionada com o culto aos antepassados. Como espíritos menores, estavam também relacionados com os Lares, os Genii e com os Di Penates. Eram honrados durante a celebração das Parentalia e das Feralia, em Fevereiro. Os Manes eram ainda chamados de Di Manes (Di significa "deuses"). Os túmulos romanos incluem, muitas vezes, as letras D.M. , como abreviatura de dis manibus, ou dedicado aos deuses-Manes".
- Maner,, betyder egentligen "de goda", även di manes, "de goda gudarna" och var en benämning i den romerska religionen hos forntidens romare på de gudomligheter som tänktes härska i underjorden (= di inferi, "de nedre gudarna") eller dödsriket. De var gravarnas beskyddare och tänktes senare särskilt under kejsartiden huvudsakligen som de bortgångnas andar.
- Fichier:Cil. vi.16753. jpg Inscription funéraire portant en tête D.M.. Région de Rome, IIe siècle Le terme mânes dérive de l'adjectif latin archaïque manus (bon) et s'oppose à immanis (monstrueux). Dans la mythologie étrusque (puis romaine), les mânes sont donc proprement les « Bons ». Ils sont vénérés par un culte public et privé. Lorsque l'on fondait une ville, on creusait d'abord un trou rond (le mundus, image du ciel renversé). Dans le fond, on encastrait une pierre, lapis manalis, qui figurait une porte de l'Enfer. Pour laisser passage aux mânes, on écartait cette pierre aux mois août, octobre et novembre. Le culte était destiné à apaiser leur colère : à l'origine on leur offrait des sacrifices sanglants; il est probable que les premiers combats de gladiateurs furent institués en leur honneur. Leurs fêtes (les Parentalia et les Feralia) se célébraient au mois de février. Du 13 au 26, les affaires chômaient et les temples étaient fermés; on décorait les tombes avec des violettes, des roses, des lys, du myrte, et l'on y déposait des nourritures variées. Les mânes sont les âmes de ceux qui ont eu une sépulture convenable. Les larves sont celles de ceux qui n'ont pas eu une sépulture décente. Les lémures, quant à eux, sont les spectres des criminels, qui hantent les maisons. Les inscriptions funéraires romaines comportent fréquemment une dédicace aux dieux Manes associés au défunt :, ou, en abrégé D. M..
|
| rdfs:comment
|
- In ancient Roman religion, the Manes or Di Manes are chthonic deities sometimes thought to represent the souls of deceased loved ones. They were associated with the Lares, Genii, and Di Penates as deities that pertained to domestic, local, and personal cult. They were honored during the Parentalia and Feralia in February. Latin spells of antiquity were often addressed to The Manes, who were the spirits of deceased ancestors.
- Manes, en la mitología romana, era un dios doméstico, junto a lares y penates. Eran espíritus de antepasados, que oficiaban de protectores del hogar. El pater familias o padre cabeza de familia, era su sacerdote y oficiaba sus ceremonias religiosas y ofrendas en las viviendas.
- マネス（Manes）は古代ローマにおいて、亡くなった愛する人の魂を意味した。弱い精霊の一種としてはラレース、ゲニウス、ペナーテースに近い。2月に行われるパレンタリアおよびフェラリアの祭りで崇められた。 ディ・マネス (Di Manes) とも呼ばれる（Di は「神」の意）。古代ローマの墓石には "D.M. " という文字がよく刻まれていて、dis manibus（マネス神のために）を意味した。この言葉はまた、暗にハーデースまたは冥界を示すのにも使われた。 マネスの語源は古い形容詞 manus（良い）であり、その反対語は immanis である。 マネスには血の生贄を提供した。剣闘士の試合がもともと葬式で催されていたのも、マネスへの捧げ物だった可能性がある。 キケロによれば、アヴェルヌス湖付近の特定の洞窟でマネスを呼び出すことができるという。
- Na mitologia romana, os Manes eram as almas dos entes queridos falecidos. A sua veneração está relacionada com o culto aos antepassados. Como espíritos menores, estavam também relacionados com os Lares, os Genii e com os Di Penates. Eram honrados durante a celebração das Parentalia e das Feralia, em Fevereiro. Os Manes eram ainda chamados de Di Manes (Di significa "deuses"). Os túmulos romanos incluem, muitas vezes, as letras D.M. , como abreviatura de dis manibus, ou dedicado aos deuses-Manes".
- Maner,, betyder egentligen "de goda", även di manes, "de goda gudarna" och var en benämning i den romerska religionen hos forntidens romare på de gudomligheter som tänktes härska i underjorden (= di inferi, "de nedre gudarna") eller dödsriket. De var gravarnas beskyddare och tänktes senare särskilt under kejsartiden huvudsakligen som de bortgångnas andar.
- Manen, von lateinisch dii manes (m. ), sind in der römischen Religion (vor allem zur Kaiserzeit) die Geister der Toten, auch einige Umweltgeister. Diese sind den Menschen meistens feindlich gesinnt. Sie wurden daher mit verschiedensten Opfern (u. a. Ziegen) und Riten milde gestimmt, sowie als, ‚gute Götter‘ bezeichnet. Wurden diese Opfer und Riten nicht durchgeführt, so konnten die Manen zu Larvae beziehungsweise Lemures werden, die bedrohlichen Charakter hatten.
- Maanit olivat roomalaisessa mytologiassa edesmenneitten sielut. "Vähäisempinä" henkiolentoina ne olivat verrattavissa laareihin ja penaatteihin. Maaneja juhlittiin helmikuussa Parentalia- ja Feralia-juhlissa. Maaneja kutsuttiin myös nimellä Di Manes (Di tarkoittaa jumalia). Roomalaisissa hautakivissä olikin usein merkintä D.M. , eli Dis Manibus, joka käännettynä tarkoittaa "(omistettu) Manes-jumalille". Samalla ilmaisulla voitiin viitata myös manalaan eli Haadeeseen.
- Nella religione romana i Mani erano le anime dei defunti. Il loro appellativo deriva dal latino arcaico, e significa Benevolenti. Esse talvolta venivano identificate con le divinità dell'oltretomba. Erano oggetto di devozione sia in ambito familiare che cittadino e le offerte che si indirizzavano loro erano prevalentemente di origine alimentare (vino, latte, miele, pane ecc. ) segno evidente di una loro matrice prevalentemente agricola.
- Manes waren de schimmen van de afgestorvenen in de Romeinse godsdienst. Hun naam betekent eigenlijk "de reinen", "de lichten", "de goeden". Men dacht zich hen in als geesten, ontdaan van het lichaam, dat zij op aarde hadden gedragen en onsterfelijk evenals de goden. Vandaar de reeds zeer oude en op grafschriften zeer dikwijls voorkomende uitdrukking Divi Manes en Dii Manes (goddelijke schimmen). Hun woonplaats is in de diepte van de aarde.
- Many w mitologii rzymskiej były to duchy przodków. Wyobrażenie bogów przodków (Di Manes) powstało w okresie cesarstwa. Znacznie wcześniej powstało pojęcie Lemurów, złych duchów zmarłych, upiorów. Ojciec rodziny specjalnymi obrzędami magicznymi musiał chronić swój dom w czasie nocnego święta Lemuraliów, organizowanego w dniach 9, 11 i 13 maja. Duchy zmarłych członków rodziny czczono zwłaszcza w czasie specjalnych świąt zadusznych, były to Feralia w tym dniu zostawiano uczty dla zmarłych.
- Fichier:Cil. vi.16753. jpg Inscription funéraire portant en tête D.M.. Région de Rome, IIe siècle Le terme mânes dérive de l'adjectif latin archaïque manus (bon) et s'oppose à immanis (monstrueux). Dans la mythologie étrusque (puis romaine), les mânes sont donc proprement les « Bons ». Ils sont vénérés par un culte public et privé. Lorsque l'on fondait une ville, on creusait d'abord un trou rond (le mundus, image du ciel renversé).
|
