| dbpprop:abstract
|
- Mail (also maille, often given as chain mail or chain maille or chainmaille) is a type of armour consisting of small metal rings linked together in a pattern to form a mesh. The word chainmail is of relatively recent coinage, having been in use only since the 1700s; prior to this it was referred to simply as mail. The word itself refers to the armour material, not the garment made from it. A shirt made from mail is a hauberk if knee-length, haubergeon if mid-thigh length, and byrnie if waist-length. Mail leggings are called chausses, mail hoods coif and mail mittens mitons. A mail collar hanging from a helmet is camail or aventail. A mail collar worn strapped around the neck was called a pixane or standard. Mail is now often used for decorative use and in jewellery.
- Als Kettenrüstung oder Kettenpanzer bezeichnet man eine Rüstung, die aus zahlreichen ineinander verflochtenen und in der Regel vernieteten kleinen Metallringen besteht. Sind die Metallringe auf einem Stoff- oder Lederuntergewand befestigt, verwendet man die allgemeinere Bezeichnung Brünne. Diese hypothetischen Sonderformen der Körperpanzerung beruhen allerdings weitgehend auf Interpretationen der Waffenforscher des 19. und frühen 20. Jahrhunderts und werden von der modernen Fachwissenschaft überwiegend abgelehnt. Der Begriff "Kettenhemd" wird heute meist nur noch von populärwissenschaftlichen Autoren und Laien verwendet und ist modernen Ursprungs. Im wissenschaftlichen Sprachgebrauch bevorzugt man die historisch korrekte Bezeichnung "Ringpanzerhemd". Im 19. Jahrhundert unterschied man zwischen Ringpanzer- und Kettenhemd. Als Kettenhemden wurden besondere Panzerungen definiert, bei denen schmale Eisenketten direkt auf ein ledernes oder textiles Untergewand aufgenäht wurden. Die Existenz dieser Sonderform gilt nach dem heutigen Stand der Forschung jedoch als unwahrscheinlich.
- Cota de malla se denomina a la protección metálica conformada por anillas de hierro forjado, o acero, dispuestas de forma que cada anilla está ensartada al menos a otras cuatro formando un tejido. Esta denominación es una adaptación literal del francés cotte de maille que significa «túnica de anillos». En castellano también se conoce comúnmente como loriga. La cota de malla (lorica hamata en latín) era la armadura típica en el imperio Romano antes de la introducción de la lorica segmentata (armadura segmentada) y continuó en uso entre los auxiliares y legionarios durante todo el periodo imperial. No se conoce la proporción de uso entre hamata y segmentata entre los legionarios durante el primer siglo después de Cristo, pero es posible que la primera fuera más popular por ser menos costosa. La cota de malla era usada también por los Vexillarii y signiferii (portadores de banderas y estandartes), los músicos y también los centuriones, además de las tropas auxiliares. La cota de malla romana estaba fabricada en hierro, con anillos que a veces no superaban los tres mm de diámetro y usaba el conocido patrón de 4 en 1. Frecuentemente la mitad de los anillos estaban cerrados, ya fueran troquelados a partir de plancha o hechos con alambre soldado, y el resto estaban remachados. Los anillos cerrados tenían una sección aproximadamente cuadrada, es decir, que el grosor del metal era similar a la diferencia entre el diámetro exterior e interior. Los anillos remachados solían ser de sección circular. Se tienen pruebas de que los anillos solían ser estañados o incluso dorados. La cota de malla normalmente no tenía mangas o eran muy cortas, 12 o 13 cm máximo, y llegaba hasta la mitad del muslo. Los hombros estaban protegidos especialmente por una pieza en forma de «U» unida a la cota por detrás con una fila de anillos y dejando caer hacia delante los brazos de la «U» alrededor del cuello y unidos al frente por una pieza metálica ajustada en unos botones remachados. Esta pieza solía estar bordeada con una tira de piel doblada y cosida. Para la caballería auxiliar y algunos oficiales esta pieza tenía una forma circular pareciendo más una capa unida por delante con un pasador. Esto podría ser una variación de origen céltico. En algún momento de finales del siglo I parece que las tropas auxiliares dejaron de utilizar esta pieza sobre los hombros, aunque en los relieves del monumento de Adamklissi aún se les representa con ella. Las cotas de malla acabadas en zig-zag que se pueden ver en la columna Trajana podrían ser licencias artísticas, dado que no se ha encontrado ninguna referencia a los mismos. Los ganchos que unían las piezas de malla en el pecho solían ser de bronce fundido aunque también podían confeccionarse con plancha de latón o hierro. Los discos de enganche podían hacerse también de latón y remacharlos dejando un pequeño espacio para que pasasen los ganchos. Para conseguir la máxima protección era muy conveniente vestir un subarmalis acolchado debajo de la cota de malla. La malla protege muy bien de los cortes y golpes perforantes, pero protege bastante mal de las contusiones, a diferencia de las armaduras de placas que reparten la fuerza de los golpes por toda la extensión de la placa. Es por eso que un acolchado interior multiplica la efectividad de la malla. Esta malla se confeccionaba con forma de largas camisas que ofrecían gran resistencia a los cortes y fue inventada posiblemente por los pueblos celtas en el siglo V a. C. y utilizada por los romanos, toda la Edad Media y hasta el siglo XVI. Aunque ofrecía gran resistencia a los cortes, era vulnerable a armas de puntas delgadas como flechas, excepto las de anillos remachados. Esta protección se ha empleado incluso en el siglo XX como defensa contra los fragmentos de metal que saltaban por los impactos en el interior de los tanques en la Primera Guerra Mundial. Cuando no se llevaba puesta, solía enrollarse sobre sí (a modo de persiana) para guardarla en una bolsa y transportarla de forma más cómoda. La cota de malla es una prenda de uso común entre los biólogos marinos que estudian a los tiburones, ya que protege eficazmente de cualquier mordisco inesperado.
- Rengashaarniska (tai silmukkapanssari) on haarniska, joka koostuu pienistä yhteen punotuista ja kiinni niitatuista metallirenkaista. Sitä käytettiin Euroopassa antiikin aikaan ja keskiajalla.
- Une cotte de mailles est un vêtement (cotte = chemise longue) constitué de mailles reliées entre elles afin de former une protection individuelle corporelle. Sa particularité vient du fait que les mailles sont reliées entre elles et non pas fixées à un vêtement servant de support, et qu’elle conserve un minimum de souplesse.
- ファイル:Woman wearing chainmail. jpg メイル（胴、頭）を着用した女性 鎖帷子（くさりかたびら）は、鎧形式の防具の一種。洋の東西問わず、古代から現代まで使用し続けられている。西洋の物はメイル（英: mail）と言う。日本の物は、衣服の下に着用する場合着込みという名称が使われる。 西洋においては古代のケルト人が鎖帷子を最初に考案したとされる。初期の物はリングの1つ1つが大きく作りも簡単で胸だけを覆う物だった。ケルトでは防具を身につけずに白兵戦を行う事が好まれていたいた為、どちらかと言うと彼らと戦ったローマにおいて鎖帷子は進化した。暗黒時代から中世初期になると傭兵としていたゲルマン民族の諸部族に広がり、中でもノルマン人が用いた物は兜と連結し、頭からひざ以上までを覆う丈の長い物でホウバーグと呼ばれた。十字軍の時代になると頭部の鎖帷子は切り離されコイフとなり、胴体部も金属加工技術が向上しより細かいリングを使用できたので、手やつま先まで完全に覆う物が登場した。
- Een maliënkolder is een beschermend vest dat door soldaten werd gedragen als pantser. Het is ergens in het 1e millennium v. Chr. uitgevonden, maar waar en wanneer is niet bekend. Mogelijk werd het onafhankelijk van elkaar uitgevonden in Europa en Oost-Azië. Het oudst gevonden voorbeeld is een Keltisch vorstengraf uit de 4e eeuw v. Chr. en werd ontdekt bij Ciumeşti in Roemenië. Het werd door de Romeinen overgenomen in hun wapenrusting. De maliënkolder biedt echter weinig bescherming tegen slagwapens. Om toch de klappen enigszins op te vangen, droeg men in de strijd een dik vest of doublet onder de maliënkolder.
- Ringbrynje er en form for rustning laget av små metallringer som er lenket inn i hverandre. De fleste ringbrynjer ble laget av metallringer der endene var naglet sammen, men det er funnet brynjer der endene bare buttet mot hverandre. De tidligste arkeologiske funnene av ringbrynje er fra 400-tallet. Den romerske hæren brukte i stor grad ringbrynjer, men ringbrynja som rustning er trolig langt eldre. Romerene mente kelterene var oppfinnerene.
- Kolczuga – zwana inaczej pancerzem kolczym. Jest to zbroja, która według jednych źródeł historycznych została wynaleziona przez Celtów ok. V w. p.n.e. , inne źródła przyjmują, iż pochodzi ze Wschodu. Niewykluczone jest, że powstała niezależnie w obu tych miejscach. Jeśli chodzi o krój, można kolczugi podzielić na trzy podstawowe typy: krój rzymski - najpopularniejszy krój kolczugi, mający postać tuniki, podtrzymywanej pasem przenoszącym ciężar z barków na biodra. Większość (jeśli nie wszystkie) kolczug europejskich z okresu średniowiecza opartych było na kroju rzymskim. krój celtycki - z charakterystyczną "kurtynką" na ramionach. Kolczug takich używały, we wczesnym średniowieczu, ludy pochodzenia celtyckiego a także niektóre plemiona germańskie. krój grecki - mający postać koszulki kolczej, spinanej z na ramionach i po bokach mosiężnymi klamrami. Krój używany głównie przez wojowników bizantyjskich. Kolczuga ma postać koszulki kolczej z rękawami, czasem z kapturem oraz płatami kolczymi osłaniającymi uda aż do kolan. Zbudowana jest z kilkunastu tysięcy małych kółek żelaznych zazwyczaj o średnicy 5-15 mm, choć znajdowano nawet kółka o średnicy do 50 mm, które są splatane w taki sposób, aby łączyć się z kilkoma sąsiednimi. Kółka tworzono z drutu, nawijanego na pręt odpowiedniej średnicy, zaś końce rozpłaszczano i nitowano lub łączono na gorąco. Generalnie w różnych epokach stosowano nieco zmodyfikowane sposoby wyrobu kolczug. Kolczugi używano w starożytności, gdzie prócz wspomnianych Celtów wykorzystywali ją także Rzymianie (tzw. lorica hamata) oraz Persowie. W średniowieczu stanowiła jeden z podstawowych typów zbroi, w Polsce pojawiła się już w IX wieku. Średniowieczna kolczuga europejska występowała w wielu odmianach, zaś jej krój znacznie zmieniał się na przestrzeni dziejów. IX-XI wiek: forma tuniki sięgającej poza kolana, rękawy do łokci, kaptur i nogawice kolcze; występują trzy rozcięcia - z przodu i tyłu ułatwiające dosiadanie konia oraz z lewej strony umożliwiające dobywanie miecza XI wiek: kolczuga ulega wydłużeniu, poły sięgają do połowy łydki, stosunkowo długie rozcięcie z przodu i z tyłu ułatwia dosiad konia XII wiek: zaczęto stosować kolczugi o długich rękawach z rękawicami kolczymi na końcu. Ochronę nóg zaczynają stanowić nogawice kolcze. XIII wiek, 2 poł. : kaptury kolcze stanowią oddzielny element kolczugi mocowany za pomocą rzemienia na lewym policzku 2 poł. XIV wieku: stosunkowo szybkie wypieranie kolczugi przez zbroję płytową, dającą znacznie lepszą ochronę ciała rycerza XVII wiek: w Polsce kolczuga wraca do łask, w dużej mierze dzięki wpływom wschodnim, znajduje zastosowanie wśród chorągwi jazdy pancernej; forma uległa niewielkim zmianom, rękawy zostały skrócone (do łokci), pozostało wycięcie z tyłu i z przodu umożliwiające dosiadanie konia, czasem wręcz część tylna była krótsza od przedniej. Ciekawostką jest fakt, iż mimo znacznego postępu technologicznego idea wykorzystania kolczugi jako elementu ochronnego powróciła w XX wieku. W 1920 roku w Polsce, w ramach 5 Pułku Ułanów sformowano pluton ułanów pancernych. Dwudziestu ułanów wyposażono w kolczugi oraz hełmy typu francuskiego wz. 1915 Adrian. Nieprawdą jest jakoby pełna kolczuga ważyła 30 kg. Faktyczna masa pełnej kolczugi nitowanej, ze zintegrowanym kapturem i rękawicami, rzadko przekraczała 13 kilogramów.
- A cota de malha é um aparato utilizado como protecção para o corpo, que consiste em uma série de entrelaçamentos de pequenas argolas de metal (muitas vezes ferro polido ou até ligas de ouro). Juntas, elas fornecem resistência contra objectos cortantes com relativa eficiência. Quando unida às partes de metal de uma armadura, forma uma vestimenta característica dos exércitos medievais. O padrão formado pelas argolas varia de acordo com a cultura, sendo a mais famosa a malha inglesa, organizada em linhas alternando o lado dos anéis. vide http://pt. wikihow. com/Imagem:You%27ve-Got-%28Chain%29-Mail-4641. jpg Infantaria medieval Cavalaria medieval
- Файл:Chainmail detail. jpg В большинстве кольчуг кольца сваривались или заклёпывались. Некоторые имели кольца, которые заклёпывались индивидуально. Такая кольчуга имела лучшее качество. Файл:Die drei Bogatyr. jpg Картина В. М. Васнецова «Богатыри»Файл:Chainmail in Szczyrzyc monastery museum. JPG Кольчуга хоубергеон. Порождает литературно-кинематографические ассоциации - типа "Эх, коротка кольчужка! Но на самом деле носилась не только небогатыми воинами. Богатые надевали такую кольчугу поверх длинной кольчуги, так что туловище оказывалось защищено кольчугой в два-три слоя (поверх длинной могли надеть сразу две короткие), а рукам остававалась хорошая свобода движений Файл:Dräkt, Fransk riddare, Nordisk familjebok. png Хоуберк с кольчужными чулками и сюрко, со снятым шлемом) (en:surcoat Ко́льчатый доспе́х — доспех, сплетённый из железных колец, металлическая сеть для защиты от поражения холодным оружием. Носила в зависимости от разновидности различные названия: кольчу́га, панцырь, байдана, яцерин. Использовались разные виды кольчуг — от кольчужной рубахи, прикрывавшей только туловище и плечи до полных хауберков, покрывавших тело полностью, с головы до ног. Кольчуги получили очень широкое распространение, как в Европе, так и в Азии благодаря относительной простоте изготовления. Чтобы изготовить кольчугу требовалось только несколько килограммов железа, устройство для вытяжки проволоки и терпение для однообразной работы по изготовлению из проволоки колец и плетению из колец самой кольчуги . После изготовления такой доспех мог служить практически вечно — при его повреждении было достаточно залатать кольчугу пригоршней новых колец.
- 锁子甲或稱作鏈甲，是一种在铁器冷兵器时代出现的铠甲。制作特点是将铁环像编织毛衣一样连串在一起，一般为上身铠甲。相对于皮甲，其防护性更强。而且比板金甲要灵活。缺点是，制作昂贵，保养困难，因为铁环容易生锈，所以忌水，潮湿的环境也容易使其生锈，甚至断裂。
|
| rdfs:comment
|
- Mail (also maille, often given as chain mail or chain maille or chainmaille) is a type of armour consisting of small metal rings linked together in a pattern to form a mesh. The word chainmail is of relatively recent coinage, having been in use only since the 1700s; prior to this it was referred to simply as mail. The word itself refers to the armour material, not the garment made from it.
- Als Kettenrüstung oder Kettenpanzer bezeichnet man eine Rüstung, die aus zahlreichen ineinander verflochtenen und in der Regel vernieteten kleinen Metallringen besteht. Sind die Metallringe auf einem Stoff- oder Lederuntergewand befestigt, verwendet man die allgemeinere Bezeichnung Brünne. Diese hypothetischen Sonderformen der Körperpanzerung beruhen allerdings weitgehend auf Interpretationen der Waffenforscher des 19. und frühen 20.
- Cota de malla se denomina a la protección metálica conformada por anillas de hierro forjado, o acero, dispuestas de forma que cada anilla está ensartada al menos a otras cuatro formando un tejido. Esta denominación es una adaptación literal del francés cotte de maille que significa «túnica de anillos». En castellano también se conoce comúnmente como loriga.
- Rengashaarniska (tai silmukkapanssari) on haarniska, joka koostuu pienistä yhteen punotuista ja kiinni niitatuista metallirenkaista. Sitä käytettiin Euroopassa antiikin aikaan ja keskiajalla.
- Une cotte de mailles est un vêtement (cotte = chemise longue) constitué de mailles reliées entre elles afin de former une protection individuelle corporelle. Sa particularité vient du fait que les mailles sont reliées entre elles et non pas fixées à un vêtement servant de support, et qu’elle conserve un minimum de souplesse.
- ファイル:Woman wearing chainmail.
- Een maliënkolder is een beschermend vest dat door soldaten werd gedragen als pantser. Het is ergens in het 1e millennium v. Chr. uitgevonden, maar waar en wanneer is niet bekend. Mogelijk werd het onafhankelijk van elkaar uitgevonden in Europa en Oost-Azië. Het oudst gevonden voorbeeld is een Keltisch vorstengraf uit de 4e eeuw v. Chr. en werd ontdekt bij Ciumeşti in Roemenië. Het werd door de Romeinen overgenomen in hun wapenrusting.
- Ringbrynje er en form for rustning laget av små metallringer som er lenket inn i hverandre. De fleste ringbrynjer ble laget av metallringer der endene var naglet sammen, men det er funnet brynjer der endene bare buttet mot hverandre. De tidligste arkeologiske funnene av ringbrynje er fra 400-tallet. Den romerske hæren brukte i stor grad ringbrynjer, men ringbrynja som rustning er trolig langt eldre. Romerene mente kelterene var oppfinnerene.
- Kolczuga – zwana inaczej pancerzem kolczym. Jest to zbroja, która według jednych źródeł historycznych została wynaleziona przez Celtów ok. V w. p.n.e. , inne źródła przyjmują, iż pochodzi ze Wschodu. Niewykluczone jest, że powstała niezależnie w obu tych miejscach.
- A cota de malha é um aparato utilizado como protecção para o corpo, que consiste em uma série de entrelaçamentos de pequenas argolas de metal (muitas vezes ferro polido ou até ligas de ouro). Juntas, elas fornecem resistência contra objectos cortantes com relativa eficiência. Quando unida às partes de metal de uma armadura, forma uma vestimenta característica dos exércitos medievais.
- Файл:Chainmail detail. jpg В большинстве кольчуг кольца сваривались или заклёпывались. Некоторые имели кольца, которые заклёпывались индивидуально. Такая кольчуга имела лучшее качество. Файл:Die drei Bogatyr. jpg Картина В. М. Васнецова «Богатыри»Файл:Chainmail in Szczyrzyc monastery museum.
- 锁子甲或稱作鏈甲，是一种在铁器冷兵器时代出现的铠甲。制作特点是将铁环像编织毛衣一样连串在一起，一般为上身铠甲。相对于皮甲，其防护性更强。而且比板金甲要灵活。缺点是，制作昂贵，保养困难，因为铁环容易生锈，所以忌水，潮湿的环境也容易使其生锈，甚至断裂。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
