| dbpprop:abstract
|
- Magda Olivero is considered by many to be one of the greatest sopranos of the verismo-school of singing. She was born in Saluzzo, Italy. Her early teachers found her voice wanting. Yet, she persevered, eventually studying with Luigi Gerussi. Olivero made her operatic debut in 1932 on Turin radio in Cattozzo’s oratorio I misteri dolorosi. She performed widely and increasingly successfully until 1941, when she married and retired from performing. She returned to the stage ten years later, at the request of Francesco Cilèa, who asked her to sing the title role in his opera Adriana Lecouvreur. From 1951 until her final retirement, Olivero sang in opera houses around the world. With her return to the stage, her voice seemed even more passionate and nuanced, as well as considerably more powerful, than it had previously seemed. Among her most renowned interpretations were the leading parts in Adriana Lecouvreur, Iris, Fedora, La bohème, La fanciulla del West, La traviata, La Wally, Madama Butterfly, Manon Lescaut, Mefistofele, and Turandot (as Liù. ) She sang in Cherubini's Medea in Dallas in 1967 and in Kansas City in 1968. In 1975, already an international star for four decades, she made her début at the Metropolitan Opera House in Tosca. Her last performances on stage were in March 1981 in the one-woman opera, La voix humaine by Poulenc. Thus, her stage career ended at age 71 and spanned nearly 50 years. She continued to sing church music locally and, well into her eighties, made a recording of several arias. This recording shows that, despite the aging of the voice, her interpretive skills and technical aplomb never deserted her. Fortunately, recordings exist of many of her great performances of both full operas and arias and scenes. Olivero’s voice is at once rich and beautiful though perhaps difficult to appreciate at first. She did not always strive to make sounds conventionally beautiful, but they were always expressive. Expressivity was always her first concern. The range of her tone amazes for its ability to capture every emotion with individual intensity. She, perhaps more than almost any other singer, could colour the tone of her voice to the meaning of the words. As with Maria Callas and Leyla Gencer, this ability to meld drama and music into one seamless whole made Magda Olivero one of the greatest singers of all time. Her acting style is equally intense. Among her studio recordings are Turandot (as Liù, with Gina Cigna, for Cetra, 1938), Fedora and highlights from Francesca da Rimini (with del Monaco, conducted by Nicola Rescigno, for Decca, 1969). At the age of 86 she still managed to sing Adriana's monologue in Jan Schmidt-Garre's film Opera Fanatic, and into her nineties she still makes appearances and sings. Olivero hopes to appear on the celebration of her hundredth birthday in 2010.
- Magda Olivero ist eine italienische Opernsängerin (Sopran).
- Magda Olivero és una soprano italiana. Està considerada una de les més grans cantants de l'òpera verista.
- Magda Olivero es una soprano italiana. Está considerada una de las más grandes cantantes de la ópera verista especialmente recordada como Adriana Lecouvreur de Cilea.
- Magda Olivero on italialainen sopraano. Olivero syntyi Saluzzossa, Piemontessa, ja debytoi oopperalaulajana 1932. Hän vetäytyi lavalta vuonna 1941 mentyään naimisiin, mutta teki comebackin Francesco Cilean toivomuksesta. Olivero esiintyi mm. Metropolitan-oopperassa 1975. Viimeisen lavaesiintymisensä oopperalaulajana Olivero teki maaliskuussa 1981, jolloin hän esitti yleisölle Francis Poulencin säveltämän yhden naisen oopperan La Voix humaine. Olivero lauloi vielä vetäydyttyään lavalta kirkkomusiikkia ja levytti aarioita.
- Magda Olivero est une soprano italienne, l'une des plus grandes actrices lyriques du XX siècle, particulièrement associée au répertoire vériste italien.
- Magda Olivero is een Italiaanse sopraan. Magda Olivero werd geboren in 1910 in Saluzzo, niet ver van Turijn in de regio Piemonte, en was al vanaf haar vroege jeugd, serieus met haar muziekstudie bezig, zij studeerde onder andere piano en muziekgeschiedenis aan het conservatorium in Turijn, waar zij ook haar eerste zanglessen volgde. Haar eerste debuut was in 1929, toen zij inviel voor een collega voor een rol in Rigoletto van Giuseppe Verdi. Haar professionele debuut maakte zij bij Radio Turijn in december 1932, met de productie van I Misteri Dolorosi, een opera van Nino Cattozzo. Haar theaterdebuut maakte zij in 1933, met de rol van Lauretta, in Gianni Schicchi, een opera van Giacomo Puccini. Datzelfde jaar had zij ook haar eerste optreden in La Scala in Milaan, met de rol van Anna in Verdi's opera Nabucco. Ze kwam er al snel achter, zich het beste te kunnen inleven in rollen van werken van Puccini en andere componisten van het verisme-repertoire. Haar succes in de dertiger jaren van de vorige eeuw groeide evenredig met het aantal rollen, die zij speelde, zoals onder meer: Adriana Lecouvreur, in het gelijknamige stuk van Francesco Cilea (in 1939, waarvan Cilea na afloop zei, "Een betere vertolking is niet mogelijk, zij maakt aanzienlijk meer van haar rol als Adriana dan voor mij mogelijk is op papier te zetten") Cio-cio-san, Liù in Turandot van Puccini (haar enige opname uit 1937) Manon, in Manon Lescaut van Puccini Marguerite, in Faust van Charles Gounod Mimi, in La Bohème van Puccini Minnie, in La Fanciulla del West van Puccini Suzel, in L'Amico Fritz van Pietro Mascagni Violetta, in La traviata van Giuseppe Verdi In 1941 huwde ze de industrieel Aldo Busch en zij gaf hiermede haar bloeiende operacarrière op; ze wijdde zich geheel aan haar echtgenoot en zijn werk in de oorlogsindustrie. Ze trad nog slechts af en toe op, en dan alleen voor het plaatselijke kerkkoor of voor liefdadigheidsconcerten. Rond 1950 overwoog ze haar comeback naar het operatoneel; er was alleen nog wat overredingskracht nodig en die kwam van niemand minder dan de toen 84-jarige Cilea, die op haar gemoed inwerkte, door te stellen, dat een artieste van haar kaliber dat verplicht was tegenover haar publiek en de operakunst en hij eigenlijk nog maar een wens had, haar nog eenmaal in haar rol als Adriana te mogen horen. In 1951 hervatte zij haar optredens, met als eerste La Bohème van Puccini in Rome, veertien dagen later gevolgd door Adriana Lecouvreur in Brescia. Inmiddels was Cilea al overleden (1950), waardoor hij de uitvoering met zijn meest geliefde vertolker van Adriana Lecouvreur niet meer kon meemaken. Magda's carrière had al snel weer haar oude glans, de kritieken waren lovend. Geschreven werd: "Haar vermogen om de toehoorder te beroeren is onvoorstelbaar, een werkelijk wonder op het lyrische toneel", en "Magda zingt geen rol, zij vertolkt een leven". Buiten Italië waren de meningen verdeeld over het specifieke karakter van haar stem, maar haar reputatie was al zo gevestigd, dat er optredens over de hele wereld uit voortkwamen, in Amsterdam, Antwerpen, Buenos Aires, Edinburgh, Lissabon, Londen, Parijs en Wenen. Na een triomfantelijk debuut in de Verenigde Staten, in Luigi Cherubini's Medea, in 1967, werd ze een vast onderdeel in het Amerikaanse theaterleven, dankzij haar optredens in het Opera Theater van New Jersey. In de beginjaren '70, werd zij veel gevraagd voor de rollen van Fedora in de gelijknamige opera van Umberto Giordano, Adriana Lecouvreur en Tosca in de gelijknamige opera van Puccini. In de theaters van Boston, Dallas, New Yorks Carnegie Hall en San Francisco was zij een welkome gast. In 1975, op 65-jarige leeftijd, maakte zij haar legendarische debuut in The Met, de Metropolitan Opera in New York. Haar laatste optreden voor het theaterpubliek vond plaats in maart 1981 in Verona, met haar rol in Francis Poulenc's La Voix Humaine, wel bleef ze recitals geven tot begin jaren '90. Qua publiciteit is Magda Olivero altijd overschaduwd geweest door haar tijdgenoten Maria Callas en Renata Tebaldi. Ook was er weinig belangstelling van de kant van de platenmaatschappijen. Uit dien hoofde zijn er in verhouding tot bovengenoemde sopranen relatief weinig opnamen gemaakt. Een groot aantal van deze opnamen zijn inmiddels op cd verkrijgbaar. Uitgebracht op cd: Turandot van Giacomo Puccini, Turijn 1937 (Cantus Classics) Mazeppa van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski, Florence 1954 (GOP) Adriana Lecouvreur van Cilea, Napels 1959 (Opera d'Oro) Iris van Pietro Mascagni, Amsterdam 1962 (Gala) La Fanciulla del West van Puccini, Triëst 1965 (OM) The Famous Amsterdam Concerts 1967, 1968, 1972. (Bella Voce) I Quattro Rusteghi van Ermanno Wolf-Ferrari, Turijn 1969 (Gala) La Voce Umana van Francis Poulenc, Venetië 1970 (MoMu) Il Tabarro van Puccini, Florence 1970 (OPD) Risurrezione van Franco Alfano, Turijn 1971 (Gala) Fedora van Umberto Giordano, Como 1971 (Bella Voce) Manon Lescaut van Puccini, Caracas 1972 (OPD) Il Capello di Paglia di Firenze van Nino Rota, Brussel 1976 (Gala) Magda Olivero 1993, Selezione da ADRIANA LECOUVREUR di Francesco Cilea, Milaan april 1993 (Bongiovanni) Uitgebracht op DVD: Tosca (Puccini), Turijn 1960 (Hardy)
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
