| dbpprop:abstract
|
- Lysosomal storage diseases (LSDs) (pronounced līsəˈsōməl) are a group of approximately 40 rare inherited metabolic disorders that result from defects in lysosomal function. Lysosomal storage diseases result when a specific organelle in the body's cells – the lysosome – malfunctions. Tay-Sachs disease was the first of these disorders to be described, in 1881, followed by Gaucher disease in 1882 and Fabry disease in 1898. In the late 1950s and early 1960s, de Duve and colleagues, using cell fractionation techniques, cytological studies and biochemical analyses, identified and characterized the lysosome as a cellular organelle responsible for intracellular digestion and recycling of macromolecules. This was the scientific breakthrough that would lead to the understanding of the physiological basis of the Lysosomal Storage Diseases. Pompe disease was the first disease to be identified as an LSD in 1963, with L. Hers reporting the cause as a deficiency of α-glucosidase. Hers also suggested that other diseases, such as the mucopolysaccharide storage diseases, might be due to enzyme deficiencies. Lysosomal storage disorders are caused by lysosomal dysfunction usually as a consequence of deficiency of a single enzyme required for the metabolism of lipids, glycoproteins (sugar containing proteins) or so-called mucopolysaccharides. Individually, LSDs occur with incidences of less than 1:100.000, however, as a group the incidence is about 1:5000 - 1:10.000. Most of these disorders are autosomal recessively inherited, however a few are X-linked recessively inherited, such as Fabry disease and Hunter syndrome (MPS II). The lysosome is commonly referred to as the cell’s recycling center because it processes unwanted material into substances that the cell can utilize. Lysosomes break down this unwanted matter via enzymes, highly specialized proteins essential for survival. Lysosomal disorders are triggered when a particular enzyme exists in too small an amount or is missing altogether. When this happens, substances accumulate in the cell. In other words, when the lysosome doesn’t function normally, excess products destined for breakdown and recycling are stored in the cell. Like other genetic diseases, individuals inherit lysosomal storage diseases from their parents. Although each disorder results from different gene mutations that translate into a deficiency in enzyme activity, they all share a common biochemical characteristic – all lysosomal disorders originate from an abnormal accumulation of substances inside the lysosome. Lysosomal storage diseases affect mostly children and they often die at a young and unpredictable age, many within a few months or years of birth. Many other children die of this disease following years of suffering from various symptoms of their particular disorder. The symptoms of lysosomal storage disease vary, depending on the particular disorder and other variables like the age of onset, and can be mild to severe. They can include developmental delay, movement disorders, seizures, dementia, deafness and/or blindness. Some people with Lysosomal storage disease have enlarged livers and enlarged spleens, pulmonary and cardiac problems, and bones that grow abnormally.
- Lysosomale Speicherkrankheiten (LSK) sind eine Gruppe von etwa 45 genetisch bedingten Stoffwechselerkrankungen, die durch Fehlfunktionen im Lysosom ausgelöst werden. Die Erkrankungen sind monogenetisch. In der angelsächsischen Fachliteratur wird meist der Begriff Lysosomal Storage Diseases (LSDs) verwendet.
- Une maladie lysosomale est une maladie neurodégénérative de l'enfant et de l'adulte, en rapport avec le fonctionnement anormal d'une des enzymes contenues dans le lysosome. On dénombre une cinquantaine de maladies lysosomales, dont le point commun est une déficience génétique aboutissant au dysfonctionnement du lysosome. Les lysosomes sont des organites du cytoplasme qui contiennent des enzymes (spécifiquement, des hydrolases acides) qui sont chargées d'assimiler les déchets (appelés métabolites) produits par les cellules. Cette assimilation est le travail de protéines produite par le lysosome. Pour chacune des maladies lysosomales, un défaut d'un gène spécifique entraîne la non production ou la production insuffisante de la protéine chargée de l'assimilation des métabolites. Les métabolites s'accumulent alors, entraînant le dysfonctionnement des organes concernés.
- ライソゾーム病（リソソーム病、リソゾーム病、リソソーム蓄積症、lysosome disease、lysosomal strage disease）は、細胞内にある小器官の一つであるライソゾーム (lysosome) に関連した酵素が欠損しているために、分解されるべき物質が老廃物として体内に蓄積してしまう先天代謝異常疾患の総称である。
- Lizosomalne choroby spichrzeniowe, inaczej tezauryzmozy - to grupa około 30 chorób, których charakterystyczną cechą wspólną są zaburzenia funkcji lizosomów polegające na określonym deficycie aktywności enzymów lizosomalnych lub białek transportowych bądź receptorowych błony lizosmalnej. W wyniku tych zaburzeń dochodzi do gromadzenia się substratów lub produktów reakcji głównie w lizosomach. W odpowiedzi na to uruchomione zostają liczne procesy kompensacyjne, kiedy jednak ich możliwości zostaną wyczerpane pojawiają się charakterystyczne objawy kliniczne. Lizosomy zawierają kwaśne hydrolazy, które biorą udział w rozkładzie związków wielkocząsteczkowych do ich podstawowych składników budulcowych, takich jak peptydy, aminokwasy, monosacharydy, kwasy nukleinowe, kwasy tłuszczowe. Choroby te charakteryzują się tendencją do stopniowej progresji i zwykle pojawiają się w okresie kilku miesięcy od porodu, stopniowo postępują, doprowadzając w większości przypadków do zgonu w okresie dzieciństwa lub dojrzewania płciowego. Choroba spichrzeniowa powinna być podejrzewana u każdego chorego, u którego obserwuje się postępujące zaburzenia neurologiczne, powiększenie wątroby i/lub śledziony, oraz zaburzenia kostnienia szkieletu. Istotą choroby jest brak enzymu, którego niedobór doprowadza do nadmiernego stężenia nierozkładanej substancji i jej odkładania (spichrzania) w organizmie. Od rodzaju spichrzanego materiału, tradycyjnie chorobę dzieli się na następujące jednostki chorobowe: mukopolisacharydoza (MPS) MPS I - niedobór α-L-iduronizazy MPS II - niedobór sulfatazy iduronianu MPS III - sulfataza-N-heparanu MPS IIIA MPS IIIB MPS IIIC MPS IIID MPS IV - sulfataza siarczanu (6)-N-acetyloglukozaminy MPS IVA MPS IVD MPS VI - arylosufataza B MPS VII - β-glukuronidaza gangliozydozy (GM2) choroba Taya-Sachsa - heksozoaminidaza A choroba Sandhofffa - heksoaminidaza A i B lipidozy choroba Fabry'ego - α-galaktozydaza A choroba Gauchera - kwaśna β-glukozydaza choroba Niemanna-Picka - sfingomielinaza glikogenozy choroba von Gierkego choroba McArdle'a choroba Pompego - α-glukozydaza glikoproteinozy fukozydoza - α-fukozydaza α-mannozydoza - α-mukozydaza aspartyloglukozaminuria - aspartyloglukozaminidaza sialidoza - neuraminidaza mukolipidozy (ML) ML II - fosfotransferaza-1-UDP-N-acetyloglukozaminy MLIII - ten sam enzym, pojawia się w późniejszym okresie, nie występują neutrofile ziarniste leukodystrofie Plik:Information icon. svg Osobny artykuł: leukodystrofie. choroba Krabbego - galaktozyloceramidaza leukodystrofia metachromatyczna - arylosulfataza A choroba Wolmana - kwaśna lipaza (występuje w dzieciństwie) choroba spichrzeniowa estrów cholesterolu - kwaśna lipaza (występuje w okresie dorosłym, objawia się przedwczesną miażdżycą tętnic) choroba Farbera - kwaśna ceramidaza niedobór licznych sulfataz - arylosulfataza A, B i C Wszystkie powyższe choroby charakteryzują się brakiem skutecznego leczenia. W celu identyfikacji zagrożonych chorobą stosuje się diagnostykę genetyczną. Stosuje się próby leczenia oparte o przeszczepienie szpiku kostnego, enzymatyczną terapię zastępczą (terapia genowa), próbuje się doprowadzić do zmniejszenia produkcji spichrzanego związku.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
