| dbpprop:abstract
|
- Lupercalia was a very ancient, possibly pre-Roman pastoral festival, observed on February 15 to avert evil spirits and purify the city, releasing health and fertility. The Lupercalia was believed in antiquity to have some connection with the Ancient Greek festival of the Arcadian Lykaia and the worship of Lycaean Pan, the Greek equivalent to Faunus, as instituted by Evander. In Roman mythology, Lupercus is a god sometimes identified with the Roman god Faunus, who is the Roman equivalent of the Greek god Pan. Lupercus is the god of shepherds. His festival, celebrated on the anniversary of the founding of his temple on February 15, was called the Lupercalia. His priests wore goatskins. The second-century Christian apologist Justin Martyr mentions an image of "the Lycaean god, whom the Greeks call Pan and the Romans Lupercus," nude save for the girdle of goatskin, which stood in the Lupercal, the cave where Romulus and Remus were suckled by a she-wolf. There, on the Ides of February, a goat and a dog were sacrificed, and salt mealcakes prepared by the Vestal Virgins were burnt.
- Die Lupercalien (lateinisch lupercalia, deutsch auch Luperkalien) waren das Hauptfest des italischen Herdengottes Faunus, der den Beinamen Lupercus führte und am Palatin in Rom eine heilige Grotte hatte, wo sein mit einem Ziegenfell umhängtes Bild aufgestellt war. Kaiser Augustus verwandelte die Grotte in ein Heiligtum zu Ehren des Kults um die Stadtgründung. Die Lupercalien, angeblich von Romulus begründet, waren ein Reinigungs- und Fruchtbarkeitsfest und wurden am 15. Februar, also bei Annäherung des Frühlings, gefeiert. Als Tag der Sühnung hieß der Festtag dies februatus. Die altertümlichen, in Rom bis in die Spätantike gepflegten Gebräuche der Lupercalien deuten auf Sühnung und Befruchtung des Landes, der Stadt, ihrer Einwohner und ihrer Herden hin. Die Feier begann mit einem Bocksopfer im Lupercal, auf das ein Opfermahl folgte. Während der Opferzeremonie wurden zwei vornehme junge Männer herbeigeführt und von den Opferern mit dem blutigen Messer an der Stirn berührt, worauf andere das Blut mit in Milch getränkter Wolle wieder abwischten, die jungen Männer selbst aber mussten lachen – möglicherweise ist dies ein Symbol der Sühne oder eine Erinnerung an ältere Menschenopfer. Nach dem Mahl banden sich die ansonsten nackten Priester, die Luperci, die Felle der geopferten Böcke um die Hüften, zerschnitten andere Felle in Riemen und liefen so durch die Stadt. Verheiratete Frauen stellten sich ihnen gern in den Weg und ließen sich von ihnen mit den Riemen in die Hand schlagen, weil sie sich davon Ehesegen erhofften. Die Priestergemeinschaft der luperci teilte sich ursprünglich in die luperci Quinctiales und die luperci Fabiani, zu denen 44 v. Chr. zu Ehren Gaius Iulius Caesars noch luperci Iuliani kamen. An der Feier dieses Jahres nahm auch Marcus Antonius teil, der dem zusehenden Diktator Caesar ein Königsdiadem anbot.
- Fiesta de las Lupercales. Fiesta que se celebraba ante diem XV Kalendas Martias, que aquivale al 15 de febrero. Las Fiestas Lupercales eran, en la antigua Roma, unas fiestas que se celebraban el día 15 del mes de febrero. Su nombre deriva supuestamente de lupus (lobo, animal que representa a Fauno Luperco) e hircus (macho cabrío, un animal impuro). Fueron instituidas por Evandro el arcadio en honor de Pan Liceo (también llamado Fauno Luperco, el que protegía al lobo, y protegía contra Februo, o también Plutón). Un cuerpo especial de sacerdotes, los Lupercos o Luperci (Sodales Luperci o amigos del lobo) eran elegidos anualmente entre los ciudadanos más ilustres de la ciudad que debían ser en su origen adolescentes que sobrevivían de la caza y el merodeo en el bosque durante el tiempo de su iniciación en la edad adulta, lo que por aquel entonces era un tiempo sagrado y transitorio en que se comportaban como lobos humanos. Se reunían el 15 de febrero en la recientemente encontrada gruta del Lupercal (más tarde llamada Ruminal en honor a Rómulo y Remo) en el monte Palatino. Según la tradición fue en este lugar donde Fauno Luperco tomando la forma de una loba, había amamantado a los gemelos Rómulo y Remo, y en cuyo honor se hacía la fiesta. La tradición cuenta que allí había una higuera cuyas raíces habían detenido la cesta en cuyo interior se encontraban los gemelos Rómulo y Remo. Bajo la sombra de esta venerable higuera, la Ruminalis, celebraban el sacrificio de un perro y de un macho cabrío, animales que eran considerados impuros. Después se tocaba la frente de los luperci con el cuchillo teñido con la sangre de la cabra y a continuación se borraba la mancha con un mechón de lana impregnada en leche del mismo animal. Éste era el momento en que los lupercos prorrumpían en una carcajada de ritual. Luego cortaban la piel de los animales sacrificados en tiras, llamadas februa, que junto con la deidad sabina Februo, y el sobrenombre de Juno, Februalis (la que purifica), son los posibles candidatos a darle nombre al mes de Febrero. Con este aspecto y casi desnudos, sólo tapados con unas tiras de cuero, salían alrededor del monte Palatino donde golpeaban a todos los que encontraban a su paso. El ser azotado por las tiras de cuero de los luperci equivalía a un acto de purificación, y era llamado februatio. Este acto de purificación comenzó en el reinado de Rómulo y Remo, cuando las mujeres romanas se hicieron estériles. Después de consultar el oráculo de la diosa Juno, en el bosque Esquilo, ésta responde: "Madres del Lacio, que os fecunde un macho cabrío velludo". Y es ésta la razón por la que los luperci van desnudos uncidos en sangre de animales impuros (como si vinieran de caza) con pieles de lobo, golpeando con el látigo como si fuera un miembro viril. Para las mujeres, este rito aumentaba su fertilidad poniéndole las carnes de color púrpura. Éste color representaba a las prostitutas de la época, en particular las que ejercían la prostitución sagrada con los lupercos en el Ara Máxima, también llamadas lupas o lobas. De este color vistió Helena de Troya para ofender a su marido Menelao, que como todos los reyes de la época, trataban como una esclava a sus mujeres. Hoy en día es color del feminismo). Ésta celebración la adoptó el emperador Justiniano I en el imperio de Oriente el año 542, como remedio para una peste que ya había asolado Egipto y Constantinopla y amenazaba el resto del imperio. Con el paso del tiempo el Papa Gelasio I prohibió y condenó, en el año 494, la celebración pagana de las Lupercales. Quiso cristianizar esta festividad y la sustituyó por el 14 de febrero, fecha en la cual murió martirizado un cristiano llamado Valentín, en el año 270 d. C. Las lupercalias se trocaron pues en una procesión de candelas pidiendo, en cánticos y letanías la misma protección contra la muerte y la fertilidad que procuraba Fauno Luperco, ahora elevada a esperanzas de una vida y salud mucho más alta. A pesar de todo, esta procesión de las candelas desterró el rito pagano mucho más efectivamente que todas las prohibiciones anteriores. Esta celebración se unió más tarde a la liturgia de la Presentación, por la referencia que Simeón hace, en su canto, a Cristo como "luz de las naciones", asociada a los cirios, antorchas y candelas encendidas en las manos de los fieles. El 2 de febrero se cumplían cuarenta días desde que, en la época de San Ambrosio, se fija el 25 de diciembre como fecha del nacimiento de Jesús, también para desterrar el festejo pagano del culto al Sol. De las lupercales procede hoy la tradición del carnaval gallego característico de Ginzo de Limia, Laza y Verín, donde los cigarrones, pantallas o peliqueiros azotan a la gente con débiles fustas de cuero, con cencerros en honor a los pastores de los que Fauno Luperco era dios, y golpeando con tripas de cerdo hinchadas con la mano.
- Lupercalia oli antiikin Roomassa vuosittain 15. helmikuuta vietetty juhla. Lupercalian alkuperä ulottuu mahdollisesti jopa 500-luvulle eaa. Sen vietto jatkui pitkälle kristilliselle ajalle, kunnes paavi Gelasius I määräsi Lupercalian lopetettavaksi vuonna 494. Alkujaan juhla oli puhdistusrituaali, joka myöhemmin sai myös hedelmällisyysrituaalin piirteitä. Keisarikaudella Lupercalian uskonnollinen merkitys jäi taka-alalle ja siitä tuli karnevaalimainen kansanjuhla. Keskeisessä asemassa juhlassa oli luperci-pappien suorittama riitti, jossa he uhrasivat vuohen Palatium-kukkulan juurella sijaisevassa Lupercal-luolassa, juoksivat ulos kansan keskuuteen ja löivät katsojia uhratun vuohen nahasta repimillään suikaleilla. Luola, jossa uhraus suoritettiin oli sama, jossa susiemo tarun mukaan imetti kaupungin perustajia, Romulusta ja Remusta. Luperci-papit olivat useimmista muista Rooman papistoista poiketen nuorehkoja, 20–40-vuotiaita miehiä. Vuotuinen riitti oli heidän ainoa virkatehtävänsä. Pappien nimi pohjautuu latinan kielen sanaan lupus, susi. Papit suorittivat rituaalinsa varhempina aikoina alastomina. Ilmeisesti keisari Augustuksen siveyslakien myötä he alkoivat käyttää lannevaatetta. Lupercaliaa vietettiin perinteisen roomalaisen vuoden lopussa. Vuodenvaihde osui alkujaan helmi-maaliskuun taitteeseen. Juhla sijoittui keskelle vainajille omistettua yhdeksänpäiväistä Parentalia-juhlaa. Lupercaliassa palvotuksi jumalaksi mainitaan useimmin itaalista alkuperää oleva metsän ja villin luonnon jumala Faunus. Keisariajalla jumala samaistettiin kreikkalaiseen metsänjumala Paniin.
- Dans la Rome antique, les Lupercales sont des fêtes annuelles célébrées à Rome par les luperques du 13 au 15 février, près d'une grotte nommée le Lupercal (située au pied du mont Palatin et probablement découverte en novembre 2007), en l'honneur du dieu des troupeaux, Faunus Lupercus.
- I Lupercali erano una festività romana che si celebrava nei giorni nefasti di febbraio, mese purificatorio, in onore della dea Febris e di Fauno nella sua accezione di Luperco (in latino Lupercus), cioè protettore del bestiame ovino e caprino dall'attacco dei lupi. Secondo Plutarco sembra fossero dei riti di purificazione. Secondo un'altra ipotesi, avanzata da Dionisio di Alicarnasso, i Lupercalia ricordano il miracoloso allattamento dei due gemelli Romolo e Remo da parte di una lupa che da poco aveva partorito; Plutarco dà una descrizione minuziosa dei Lupercalia nelle sue Vite parallele. I Lupercalia venivano celebrati nella grotta chiamata appunto Lupercale, sul colle romano del Palatino dove, secondo la leggenda, i fondatori di Roma, Romolo e Remo sarebbero cresciuti allattati da una lupa.
- ルペルカリア祭（英名: Lupercalia）とは、古代ローマの祭りの一つ。
- De Lupercalia, elk jaar op 15 februari gehouden ter ere van de Romeinse god Lupercus, waren een feest dat in de klassieke oudheid door de Romeinen werd gevierd. Het was een vruchtbaarheidfeest dat werd gevierd in de Lupercal, de grot waar Romulus en Remus door de wolvin zouden zijn gevoed. Het priestercollege van de Luperci offerde geiten en jonge honden. Volgens Plutarchus werd vervolgens het voorhoofd van twee jongemannen met het offermes aangeraakt en meteen weer met in melk gedoopte wol afgeveegd, waarna ze hard moesten lachen. Daarna werd een maaltijd gehouden. Hierna sneden de priesters de geitenhuiden in stukken. Met een deel bedekten ze hun lichaam. Het andere deel sneden ze tot riemen. Hiermee renden ze halfnaakt door de straten en geselden ze het publiek dat ze tegenkwamen, vooral de vrouwen. Aanraking met de zwepen zou tot vruchtbaarheid leiden en onheil afweren. De Lupercalia waren een van de oudste Romeinse feesten. Ze zouden al zijn ingevoerd door Euander. Het was van oorsprong waarschijnlijk een herdersfeest, dat als een reinigingsritueel was bedoeld. Het feest werd ook bij de christenen populair en was nog springlevend in 494 na Chr. , toen paus Gelasius I een poging deed ‘dit laatste openlijk toegestane restant van de heidense godsdienst’ te verbieden.
- Luperkalia to stare rzymskie święto religijne ustanowione przez Euandrosa i obchodzone w 15 lutego. Pierwotnie poświęcone faunowi Luperkusowi, pasterskiemu bogu plemion italskich chroniącemu przed wilkami. Obchodzono je w jaskini Lupercal na Palatynie, gdzie według wierzeń legendarni założyciele Rzymu, bliźniacy Romulus i Remus byli karmieni przez wilczycę. Składano ofiary, a kapłani nazywani Luperkami, ubrani w skórę świeżo zabitego kozła, obiegali wzgórze Palatynu i uderzali przechodniów rzemieniami ze skór zwierząt ofiarnych, co miało kobietom gwarantować płodność. Znaczącą rolę podczas Luperkaliów odgrywał kult Fauna - rzymskiego bóstwa, pół człowieka, pół kozła. Wśród związanych z nimi rzymskich legend znajdujemy tę o Faustulusie, pasterzu, który miał znaleźć bliźniaków w wilczym legowisku i zabrać do swojego domu, gdzie mieli zostać wychowani przez jego żonę, Akkę Laurentię. Pod koniec V wieku n.e. papież Gelazy I zniósł Luperkalia. Istnieje teoria, że na miejsce Luperkaliów Gelazy ustanowił święto oczyszczenia Maryi. M. in. Luperkalia stanowią pierwowzór dzisiejszych Walentynek.
- A Lupercalia, Lupercália, Lupercais ou Festas Lupercais era um festival pastoril romano, celebrado a XV Kalendas Martias, que corresponde hoje ao dia 15 de Fevereiro.
- Lupercalia — древнеримский фестиваль эротизма в честь богини «лихорадочной» любви Juno Februata. Место, где волчица по легенде выкормила будущих основателей Рима Ромула и Рема, считалось у римлян святым. Каждый год с 13 по 15 февраля здесь проводился праздник, называемый «Lupercalia», во время которого в жертву приносились животные. Из их шкур изготавливались бичи и после пира, молодые люди брали бичи из кожи жертвенных животных и выходили в город пороть женщин. Главной частью Луперкалий были голые мужчины, несущие ремни из кожи козла, которые бежали мимо женщин и били их; женщины охотно подставляли себя, считая, что эти удары дадут им плодовитость и легкие роды. В конце торжеств женщины тоже раздевались догола. Эти празднества стали так популярны, что даже когда многие другие языческие праздники были отменены с приходом христианства, этот еще долгое время существовал. Празднества Луперкалий завершались своеобразной лотереей. Девочки-подростки писали в записках свои имена и помещали эти записки в огромную урну, а затем каждый мужчина вытягивали из урны эти записки. Девочка, имя которой вытягивал мужчина, становилась его сексуальным партнером на целый год до следующих празднеств. Таким образом у людей праздник ассоциировался со свободной любовью и сексом. По другим сведениям праздник Луперкалий проводился в честь бога Фавна (Луперк — одно из его прозвищ), покровителя стад, который отмечался ежегодно 15 февраля. И это был праздник изобилия. За день до Луперкалий отмечался праздник Римской богини брака, материнства и женщин Юноны и бога Пана. В этот день девушки писали любовные письма. Письма помещали в огромную урну, а затем мужчины тянули письма. Потом каждый мужчина начинал ухаживать за той девушкой, любовное письмо которой он вытащил. В античной Греции этот праздник назывался Панургии — ритуальные игрища в честь бога Пана (в римской традиции — Фавн) — покровителя стад, лесов, полей и их плодородия. Пан — весельчак и повеса, прекрасно играет на свирели и вечно преследует нимф своей любовью. Все вышесказанное можно считать языческим вкладом в традицию Дня Всех Влюбленных. Еще по некоторым сведениям День святого Валентина когда-то называли «Птичьей свадьбой». Раньше считали, что птицы образуют брачные пары именно во вторую неделю второго месяца года.
- Lupercalia, Roma'da, kötü ruhları kovarak şehri temizlemeyi ve böylelikle sağlık ve bereketi serbet bırakmayı amaçlayan, 13 Şubat'dan 15 Şubat'a kadar kutlanan çok eski bir Roma pastoral festivali. Antik dönemde Lupercalia'nın Antik Yunanistan'daki Arkadya bölgesinde kutlanan Lykaia festivali ve Faunus'un Yunan mitolojisindeki karşılığı olan tanrı Lycaean Pan ile ilişkili olduğuna inanılırdı. Roma mitolojisinde Lupercus bir erkek tanrıydı ve zaman zaman Yunan tanrısı Pan'ın Roma'daki karşılığı olan Faunus ile özdeşleştirilirdi. Lupercus Çobanların tanrısıydı. Festivali, tapınağının geleneksel kuruluş yıl dönümü olan 15 Şubat tarihinde kutlanır ve Lupercalia olarak adlandırılırdı. Rahipleri keçi derisi giyerdi. Lupercus, Romulus ve Remus'un bir dişi kurt tarafından emzirildiği Lupercal mağarası ile ilişkiliydi. Tanrı, keçiler ve köpeklerle de ilişkilendirilir.
- ЛУПЕРКА́ЛІЇ — свято (15 лютого) на честь Луперка, що його встановили, за переказом, Ромул і Рем. Під час луперкалій приносили в жертву цапів та кіз. При офіруванні жерці-луперки доторкалися скривавленими ножами до чола двох юнаків, які стояли біля жертовника, потім стирали плями крові вовною, вимоченою в молоці. Із шкур забитих тварин жерці вирізували паски і, надягши фартухи, виготовлені з цих шкур, виходили з храму. Всіх, кого зустрічали, вдаряли пасками. Одружені жінки охоче дозволяли себе стьобати, вважаючи, що це лікує їх від неплідності. Паски луперкалій називались фебруа, звідси назва місяця фебруарій — лютий.
|
| rdfs:comment
|
- Lupercalia was a very ancient, possibly pre-Roman pastoral festival, observed on February 15 to avert evil spirits and purify the city, releasing health and fertility. The Lupercalia was believed in antiquity to have some connection with the Ancient Greek festival of the Arcadian Lykaia and the worship of Lycaean Pan, the Greek equivalent to Faunus, as instituted by Evander.
- Die Lupercalien (lateinisch lupercalia, deutsch auch Luperkalien) waren das Hauptfest des italischen Herdengottes Faunus, der den Beinamen Lupercus führte und am Palatin in Rom eine heilige Grotte hatte, wo sein mit einem Ziegenfell umhängtes Bild aufgestellt war. Kaiser Augustus verwandelte die Grotte in ein Heiligtum zu Ehren des Kults um die Stadtgründung. Die Lupercalien, angeblich von Romulus begründet, waren ein Reinigungs- und Fruchtbarkeitsfest und wurden am 15.
- Fiesta de las Lupercales. Fiesta que se celebraba ante diem XV Kalendas Martias, que aquivale al 15 de febrero. Las Fiestas Lupercales eran, en la antigua Roma, unas fiestas que se celebraban el día 15 del mes de febrero. Su nombre deriva supuestamente de lupus (lobo, animal que representa a Fauno Luperco) e hircus (macho cabrío, un animal impuro).
- Lupercalia oli antiikin Roomassa vuosittain 15. helmikuuta vietetty juhla. Lupercalian alkuperä ulottuu mahdollisesti jopa 500-luvulle eaa. Sen vietto jatkui pitkälle kristilliselle ajalle, kunnes paavi Gelasius I määräsi Lupercalian lopetettavaksi vuonna 494. Alkujaan juhla oli puhdistusrituaali, joka myöhemmin sai myös hedelmällisyysrituaalin piirteitä. Keisarikaudella Lupercalian uskonnollinen merkitys jäi taka-alalle ja siitä tuli karnevaalimainen kansanjuhla.
- Dans la Rome antique, les Lupercales sont des fêtes annuelles célébrées à Rome par les luperques du 13 au 15 février, près d'une grotte nommée le Lupercal (située au pied du mont Palatin et probablement découverte en novembre 2007), en l'honneur du dieu des troupeaux, Faunus Lupercus.
- I Lupercali erano una festività romana che si celebrava nei giorni nefasti di febbraio, mese purificatorio, in onore della dea Febris e di Fauno nella sua accezione di Luperco (in latino Lupercus), cioè protettore del bestiame ovino e caprino dall'attacco dei lupi. Secondo Plutarco sembra fossero dei riti di purificazione.
- ルペルカリア祭（英名: Lupercalia）とは、古代ローマの祭りの一つ。
- De Lupercalia, elk jaar op 15 februari gehouden ter ere van de Romeinse god Lupercus, waren een feest dat in de klassieke oudheid door de Romeinen werd gevierd. Het was een vruchtbaarheidfeest dat werd gevierd in de Lupercal, de grot waar Romulus en Remus door de wolvin zouden zijn gevoed. Het priestercollege van de Luperci offerde geiten en jonge honden.
- Luperkalia to stare rzymskie święto religijne ustanowione przez Euandrosa i obchodzone w 15 lutego. Pierwotnie poświęcone faunowi Luperkusowi, pasterskiemu bogu plemion italskich chroniącemu przed wilkami. Obchodzono je w jaskini Lupercal na Palatynie, gdzie według wierzeń legendarni założyciele Rzymu, bliźniacy Romulus i Remus byli karmieni przez wilczycę.
- A Lupercalia, Lupercália, Lupercais ou Festas Lupercais era um festival pastoril romano, celebrado a XV Kalendas Martias, que corresponde hoje ao dia 15 de Fevereiro.
- Lupercalia — древнеримский фестиваль эротизма в честь богини «лихорадочной» любви Juno Februata. Место, где волчица по легенде выкормила будущих основателей Рима Ромула и Рема, считалось у римлян святым.
- Lupercalia, Roma'da, kötü ruhları kovarak şehri temizlemeyi ve böylelikle sağlık ve bereketi serbet bırakmayı amaçlayan, 13 Şubat'dan 15 Şubat'a kadar kutlanan çok eski bir Roma pastoral festivali. Antik dönemde Lupercalia'nın Antik Yunanistan'daki Arkadya bölgesinde kutlanan Lykaia festivali ve Faunus'un Yunan mitolojisindeki karşılığı olan tanrı Lycaean Pan ile ilişkili olduğuna inanılırdı.
- ЛУПЕРКА́ЛІЇ — свято (15 лютого) на честь Луперка, що його встановили, за переказом, Ромул і Рем. Під час луперкалій приносили в жертву цапів та кіз.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
