| dbpprop:abstract
|
- Luigi Nono (January 29, 1924 – May 8, 1990) was an Italian avant-garde composer of classical music and one of the most important composers of the 20th century.
- Luigi Nono war ein italienischer Komponist der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts.
- Luigi Nono fue un compositor italiano de música contemporánea. Sus obras más conocidas son Il canto sospeso (con lectura de cartas de partisanos condenados a muerte en la lucha contra el fascismo), Epitafio para Federico García Lorca (para voz recitante, cantantes y orquesta) e Incontri (Encuentros), para 24 instrumentos.
- Luigi Nono oli italialainen säveltäjä. Hänen tuotantonsa on nykytaidemusiikkia, johon kuuluu muiden muassa elektronisia teoksia ja oopperoita. Koulutukseltaan Nono oli oikeustieteen tohtori. Luigi Nono kiinnostui sarjallisuudesta opiskellessaan vuosina 1943–1945 Gian Francesco Malipieron johdolla Venetsian konservatoriossa. Hän meni vuonna 1955 naimisiin Arnold Schönbergin tyttären Nurian kanssa. Nono kuului Darmstadtin koulukuntaan ja pääsi tutustumaan henkilökohtaisesti Edgard Varèseen, Karlheinz Stockhauseniin sekä muihin ajan huomattaviin säveltäjiin. Nono kuului vuodesta 1952 Italian kommunistiseen puolueeseen. Nonon viimekseksi oopperaksi jäi Prometeo. Säveltäjä kuoli Venetsiassa 66-vuotiaana.
- Luigi Nono était un compositeur italien de musique contemporaine.
- Dopo il 1980 lavorò presso "Experimentalstudio der Heinrich Strobel-Stiftung des Südwestfunks" di Friburgo, dove si dedicò all'elettronica dal vivo. Mostrò un interesse crescente per le proprietà del suono. Il nuovo approccio è evidente in lavori come Quando Stanno Morendo. Diario polacco n° 2, Guai ai gelidi mostri (1983) e Omaggio a György Kurtág, ma soprattutto nella sua ultima opera Prometeo, dove si avvalse della collaborazione di Massimo Cacciari. Con lo stesso spirito scrisse Fragmente - Stille, an Diotima, No hay caminos, hay que caminar... Andrei Tarkovski' per sette gruppi strumentali, La lontananza nostalgica utopica futura per violino, strumenti elettronici dal vivo e nastro o 8 nastri magnetici .
- ルイジ・ノーノ（Luigi Nono, 1924年1月29日 - 1990年5月8日）はイタリアのヴェネツィアの作曲家。 ノーノは1941年にヴェネツィア音楽院で理論をジャン・フランチェスコ・マリピエロに学び、その後大学で法学部を卒業している。その後1946年にブルーノ・マデルナやヘルマン・シェルヘンに作曲を学びセリー技法を習得する。後に電子音楽、偶然性の音楽、ミュージック・セリエルにおける主導的存在となった。ちなみに彼は1955年にアルノルト・シェーンベルクの娘、ヌリアと結婚しており、彼のセリエル技法は間接的にウェーベルンを経由せず、直接シェーンベルクからの影響が強いので「線描主義の音楽」といわれている。 1950年にダルムシュタット夏季現代音楽講習会に出席。そこでエドガー・ヴァレーズやカールハインツ・シュトックハウゼンなどの作曲家と出会う。1950年代前半には、室内楽のための「ポリフォニカ-モノディア-リトミカ Polifonica-Monodica-Ritmica」（1951）、声楽を含む管弦楽曲「ガルシーア・ロルカへの墓碑銘 Epitaffio per Federico García Lorca」（1952-1953）、合唱と管弦楽のための「ゲルニカの勝利 La victoire de Guernica」（1954）、混声合唱と室内楽のための「愛の歌 Liebeslied」（1954）が生まれている。その後、彼は音楽的現象としての完全性を追求し、次第に表層的なセリー技法こそ拒否するようになるが、線描主義といわれる点描性は保持し続けた。このため「時代遅れの表現主義者」としてシュトックハウゼンやブーレーズから批判されたが、その批判はヘルムート・ラッヘンマンらのアシスタントにより防御された。ラッヘンマンが執筆したテクストも「ノーノ著」とされて公刊された経緯に詳しい。50年代後半の作品には、「インコントリ Incontri」（1955）、「断ち切られた歌 Il canto sospeso」（1955-1956）、「ディドーネの合唱 Cori di Didone」（1958）等を作曲。 ノーノは共産主義者であった。1952年にはマデルナとともにイタリア共産党に入党。彼の前衛音楽もまた、有産階級文化への反発手段となった。作品中で政治に対して訴えることも稀ではなかった。事実、彼に国際的名声を与えた「断ち切られた歌」（第二次世界大戦中における迫害の犠牲者の手紙に基づく）の他、「ポーランド日記 Diario polacco」（1958）、歌劇「不寛容 Intolleranza」（1960-61）、「光の工房 La fabbrica illuminata」（1964）、「アウシュヴィッツの出来事の追憶 Ricorda cosa ti hanno fatto ad Auschwitz」（1966）、「我々はマルクスを食い尽くさない Non consumiamo Marx」（1969）、「一つの妖怪が世界をうろつく Ein Gespenst geht um in der Welt」（1971）、「ベトナムのための歌 Canto per il Vietnam」（1973）、「愛に満ちた偉大な太陽に向かって Al gran sole carico d'amore」（1975）など、彼の作品には政治的要素を含むものが多い。1956年以降、彼は次第に電子音楽に興味を持ち始め、同年にはグラヴェザーノに在るヘルマン・シェルヘンの電子音楽スタジオ（Elektroakustische Experimentalstudio）で、新しい作曲技法についてのシンポジウムに参加する。この分野では、ソプラノ、ピアノ、オーケストラとテープのための「力と光の波のように Como una ola de fuerza y luz」（1971-72）、ピアノとテープのための「苦悩に満ちながらも晴朗な波 ... sofferte onde serene... 」（1974-77）、「愛に満ちた偉大な太陽に向かって Al gran sole carico d'amore」（1972-75）などを作曲。この時期のノーノの作品はダイナミクスも大きく、聞きにくい攻撃的な音響の類いの作品が多い。 1980年になると、社会主義の限界に創作意欲が枯渇するほどのショックを受けたノーノは、フライブルクにある南西ドイツ放送局ハインリッヒ・シュトローベル記念財団実験スタジオにおいてライヴ・エレクトロニクスを始める。社会との関りで得られる音ではなく、音の性質そのものを微視的に眺める鉱脈へ興味を持つことになった。この新しい姿勢は、「死の間近な時 ポーランド日記第2番 Quando Stanno Morendeo Diario polacco n°2」(1982)、「冷たい怪物に気をつけろ Guai ai gelidi mostri」（1983）、「クルターグへのオマージュ Omaggio a Kurtág」（1983）に加え、彼の最後のオペラとなった「プロメテオ Prometeo」（1984）といった作品で明らかになっている。同じ傾向の作品として、「断片――静寂、ディオティーマへ Fragmente - Stille, an Diotima」（1980）、日本で委嘱・初演された傑作の「進むべき道はない、だが進まねばならない――アンドレイ・タルコフスキー No hay caminos, hay que caminar... Andrej Tarkovskij 」（1987）、ヴァイオリン、ライヴ・エレクトロニクスとテープのための「ノスタルジー的ユートピア未来の遠景 La lontananza nostalgica utopica futura」（1988）などがある。この時代においても点的に音楽を構築する態度はいささかも揺らぐことはない。1950年代のダルムシュタットから発案されたセリエリスムの思想に最大限忠実であったのは、ルイジ・ノーノただ一人であった。 1987年の第一回ウィーン・モデルン音楽祭に出席した晩年のノーノは、ウィーン国立音楽大学の講義でさえも不器用ながらも最後まで一流の作曲美学への考え方を頑固に堅持していた。女性への癖の悪さもあったノーノだが酒への執着も最後まで取れず、それが彼の死期を早めた大きな原因であった。 ノーノの作風は三期に分けられる。初期の線描主義のセリエル時代、中期の電子音楽時代、それに後期の抑制された静寂時代である。
- Luigi Nono was een Italiaans componist. Zijn werken werden vooral veel in Duitsland uitgevoerd. Hij studeerde aan het Conservatorium te Venetië waar hij kennis maakte met de dodecafonie.. Hij ontpopte zich tot toonaangevend componist van elektronische, aleatorische en seriële muziek.
- Luigi Nono – włoski kompozytor współczesny, najwybitniejszy przedstawiciel muzyki dodekafonicznej we Włoszech. Znany z radykalnego podejścia do tworzywa muzycznego jak i radykalizmu społecznego. Od 1952 aktywny członek komunistycznej partii Włoch. Nono pochodził z bogatej, weneckiej rodziny mieszczańskiej. Choć studiował kompozycję, ukończył studia prawnicze. Już w czasie studiów zapoznał się z radykalnymi ideami politycznymi oraz awangardowymi kierunkami w muzyce. W szczególności istotnym było spotkanie z Federikiem Garcią Lorcą, komunizującym poetą, do wierszy którego Nono napisał szereg pieśni i utworów chóralnych. W 1950 brał udział w letnich kursach muzycznych w Darmstadt, w czasie których poznał Bouleza i Stockhausena. Obaj kompozytorzy wywarli olbrzymi wpływ na Nono. W tym samym roku nastąpiła premiera pierwszej kompozycji Nono – orkiestralnych wariacji na tematy z Arnolda Schönberga. W 1952 Nono włączył się w ruch muzyki elektronicznej. W 1954 poznał córkę Schönberga Nurię, z którą ożenił się rok później. Spośród ponad sześćdziesięciu dzieł, jakie zostawił po sobie Nono, wiele ma charakter wielce innowacyjny i często rewolucyjny. W utworze Il Canto Sospeso z 1956 tekst rozpisany jest na głosy już nie zdanie po zdaniu, nawet nie słowo po słowie, lecz z podziałem na sylaby. Intolleranza 1960 i Al gran sole carico d'amore z 1975 (wystawione przy współpracy z Moskiewskim Teatrem na Tagance) to dzieła o wielkiej formie – zbliżonej do oratorium i wypełnione radykalnymi, komunizującymi tekstami. W latach osiemdziesiątych Nono zwrócił się w stronę eksperymentów sonicznych, w których dźwięki powstają przez transformacje dźwięków wydobywanych przez tradycyjne instrumenty, przyjmując niecodzienne barwy. U schyłku życia, pod wpływem Giacinta Scelsiego zwrócił się w stronę bardziej mistycznej muzyki, jednocześnie rozwijając zainteresowania budową przestrzeni muzycznej. Do najwybitniejszych dzieł z tego okresu należy No hay caminos, hay que caminar ... Andrej Tarkowskij na siedem niezależnych, rozmieszczonych przestrzennie orkiestr.
- Luigi Nono foi um compositor italiano de música contemporânea. Casou-se com Nuria Schönberg, filha de Arnold Schönberg, o grande revolucionário da música da primeira metade do século XX. Nuria e Nono permaneceram juntos e casados até a morte do compositor.
- Луи́джи Но́но - итальянский композитор и педагог.
- Luigi Nono, född 29 januari 1924 i Venedig, död 8 maj 1990, var en italiensk tonsättare. Med utgångspunkt från Anton Weberns musik har han utvecklat ett eget tonspråk med bland annat seriell teknik. Senare övergav han den seriella tekniken. Nono var en förgrundsfigur inom den elektroniska och moderna instrumentala musiken. Han studerade komposition vid Venedig-konservatoriet först för Gian Francesco Malipiero, men fann hans musikaliska attityd för konservativ. Nono studerade vidare för Bruno Maderna och sedan dirigering för Hermann Scherchen. Vid denna period upptäckte han Schönbergs tolvtonssteknik och blev fascinerad av Arnold Schönbergs radikala idéer. Han besökte "Ferienkurse für neue Musik" i Darmstadt [1950], där han mötte tonsättare som Edgard Varèse och Karlheinz Stockhausen. 1955 gifte han sig med Schönbergs dotter. Verk från denna period innefattar: Polifonica-Monodica-Ritmica, Epitaffio per Federico García Lorca, La victoire de Guernica and Liebeslied. I ökande takt motsatte han sig det analytiska tillvägagångssättet av serialism, med bevis i verk som: Incontri, Il canto sospeso,, och Cori di Didone. Nono var associerad med socialism. År 1952, anslöt han sig till kommunistpartiet. Hans avant garde-musik var en revolt mot den borgerliga kulturen. Som sådant, undvek han den mest normala konsertgenren med stor ynnest till opera och elektronisk musik, och försökte ta med musiken till fabriker. Han använde ofta tillflykt till politiska texter. Många av hans verk är öppet politiska: Il canto sospeso, baserad på brev av krigets offer av förtryck, vilket gjorde honom berömd internationellt; Diario polacco, Intolleranza,, Intolleranza, La fabbrica illuminata, Ricorda cosa ti hanno fatto ad Auschwitz (1966), Non consumiamo Marx, Ein Gespenst geht um in der Welt, Canto per il Vietnam, och Al gran sole carico d'amore. Från 1956 och framåt, ökade hans intresse för elektronisk musik, först vid "Elektroakustische Experimentalstudio" i Gravesano (Scherchen). Elektronisk musik finns med i verk som Como una ola de fuerza y luz för sopran, piano, stor orkester och tape, ... sofferte onde serene... för piano och tape och speciellt i Al gran sole carico d'amore (1972-1975). Efter 1980-talet arbetade han vid "Experimentalstudio der Heinrich Strobel-Stiftung des Südwestfunks" i Freiburg, där han beslutsamt vände sig till live-elektronik. Han blev mycket intresserad av ljudets egenskap som sådant. Den nya infallsvinkeln lämnade uppenbara spår i hans senare verk som Quando Stanno Morendeo Diario polacco n° 2, Guai ai gelidi mostri (1983) och Omaggio a Kurtág, men framförallt i hans sista opera Prometeo. I samma anda komponerade han Fragmente - Stille, an Diotima för stråkkvartett, A Carlo Scarpa, ai suoi possibili infiniti för mikrotonsstämd orkester, No hay caminos, hay que caminar... Andrei Tarkovski för 7 orkestergrupper, La lontananza nostalgica utopica futura för violin, live-elektronik och tape.
- Luigi Nono, İtalya'nın önde gelen elektronik, raslamsal ve seriyal (dizisel) müzik bestecisi. Padova Üniversitesi'nde hukuk öğrenimi gördü. Bir yandan doktorasını tamamlarken bir yandan da avant-garde besteci Bruno Maderna ve orkestra şefi Hermann Scherchen'den ders aldı.1950'de Arnold Schoenberg'in bir oniki ton teması üzerine yazdığı Variazioni Canoniche (Kanonik Çeşitlemler) adlı orkestra çeşitlemeleriyle dikkati çekti.1955'te Schoenberg'in kızı Nuria ile evlendi. Avant-garde teknikleri araştırmayı sürdürerek Avrupa ve ABD'de konferanslar verdi.1957'den sonra da Darmstadt'taki Kranichsteiner Müzik Enstitüsü'nde Yeni Müzik Yaz Okulu'nda öğretmenlik yaptı. Nono'nun müziğinin başlıca özelliği biçiminin duruluğudur. Yedi çalgı için Polifonica-monodia-ritmica adlı yapıtında kontrapuntal çokseslilik (polifoni), monofoni (tekseslilik; armonisiz melodi) ve ritim olanakları dolaysız bir biçimde araştırılmıştır. Il canto sospeso Nazizmin kurbanlarının mektuplarndan insan sesi, koro ve orkestra için yapılmış seriyal bir kompozisyondur; melodisi her seferinde genellikle birden fazla nota seslendirmeyen çalgı ve sesler arasında dolaşır. Nono insan sesleri ve vurmalı çalgılar içeren bazı yapıtlarında da melodiyi bu en küçük parçalarına ayırma tekniğini kullanmıştır. Kızının doğumu için bestelediği ve bir Çin halk şarkısına dayanan Per Bastiana Daiyang zheng (1967; Güneş Bastiana İçin Doğuyor) yapıtı bir ölçüde raslamaldır ve çeyrek tonlarda çalan üç çalgı grubuyla magnetik teyp gerektirir. Kararlı bir Marksist olan Nono'nun siyasal içerikli çalışmalarının pek çoğu tartışmalara ve tepkilere yol açtı. Bir duvar resmi olarak söz ettiği Intolleranza adlı olay yaratan operası faşizme, atom bombasına ve ırk ayrımına saldırıyor, tufan ve düyanın yok oluşuyla sona eriyordu.1970'lerin başlarında Milano'daki La Scala Nono'ya yeni bir opera ısmarladı. Adını Rimbaud'nun Les Mains de Jeanne-Marie (Jean-Marie'nin Elleri) başlıklı şiirinden alan Al Gran Sole Carico d'Amore (1972-1975; Çiçek Açan Sevginin Büyük Güneşinde) adlı bu operada sınıf mücadelesi konusu işleniyor, olay örgüsü ve karakterler gibi alışılmış öğelere yer verilmiyor ve Schoenberg'in I. Dünya Savaşı öncesi dışavurumculuğunun etkileri görülüyordu. İlk kez La Scala'da değil, Teatro Lirico'da sahnelenen bu operanın gözden geçirilmiş biçimi La Scala'da 1978'de sahneye kondu. Garcia Lorca'da büyük bir esin kaynağı bulan Nono Der Rote Mantel'i onun bir şiirine dayanarak besteledi. Epitaffo per Federico García Lorca (1952; Federico García Lorca'ya Mezar Yazıtı adlı büyük yapıtı üç parçadan oluşan bir diziydi. Siyasal içerikli öbür yapıtları arasında nükleer savaş çağrışımlarını işleyen Sur ponte di Hiroshima, Komünist Manifesto'nun ses ve orkestra için yapılmış bir bestesi olan Ein Gespenst geht um in de Welt ve Canto per il Vietnam sayılabilir. İtalyan Komünist Partisi'nin kıdemli bir üyesi olan Nono, 1975'te PCI Merkez Komitesi'ne seçildi.
- 路易吉·诺诺（義大利語：Luigi Nono，1924年1月29日－1990年3月8日）是一位意大利著名的当代作曲家，意大利共产党员，因创作了具有强烈左翼思想的歌剧《偏狭的1960年》而引人注目。他的风格是先锋派音乐与后浪漫主义强烈抒情性的结合。 諾諾與另外兩位同時期作曲家贝里奥和布梭悌並稱為二十世紀末的義大利三傑，諾諾因為迎娶了荀白克的女兒，且後來轉往德國柏林音樂院教授音樂，所以被歸為義大利三傑中的德國派。
|
| rdfs:comment
|
- Luigi Nono (January 29, 1924 – May 8, 1990) was an Italian avant-garde composer of classical music and one of the most important composers of the 20th century.
- Luigi Nono war ein italienischer Komponist der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts.
- Luigi Nono fue un compositor italiano de música contemporánea. Sus obras más conocidas son Il canto sospeso (con lectura de cartas de partisanos condenados a muerte en la lucha contra el fascismo), Epitafio para Federico García Lorca (para voz recitante, cantantes y orquesta) e Incontri (Encuentros), para 24 instrumentos.
- Luigi Nono oli italialainen säveltäjä. Hänen tuotantonsa on nykytaidemusiikkia, johon kuuluu muiden muassa elektronisia teoksia ja oopperoita. Koulutukseltaan Nono oli oikeustieteen tohtori. Luigi Nono kiinnostui sarjallisuudesta opiskellessaan vuosina 1943–1945 Gian Francesco Malipieron johdolla Venetsian konservatoriossa. Hän meni vuonna 1955 naimisiin Arnold Schönbergin tyttären Nurian kanssa.
- Luigi Nono était un compositeur italien de musique contemporaine.
- Dopo il 1980 lavorò presso "Experimentalstudio der Heinrich Strobel-Stiftung des Südwestfunks" di Friburgo, dove si dedicò all'elettronica dal vivo. Mostrò un interesse crescente per le proprietà del suono. Il nuovo approccio è evidente in lavori come Quando Stanno Morendo. Diario polacco n° 2, Guai ai gelidi mostri (1983) e Omaggio a György Kurtág, ma soprattutto nella sua ultima opera Prometeo, dove si avvalse della collaborazione di Massimo Cacciari.
- Luigi Nono was een Italiaans componist. Zijn werken werden vooral veel in Duitsland uitgevoerd. Hij studeerde aan het Conservatorium te Venetië waar hij kennis maakte met de dodecafonie.. Hij ontpopte zich tot toonaangevend componist van elektronische, aleatorische en seriële muziek.
- Luigi Nono – włoski kompozytor współczesny, najwybitniejszy przedstawiciel muzyki dodekafonicznej we Włoszech. Znany z radykalnego podejścia do tworzywa muzycznego jak i radykalizmu społecznego. Od 1952 aktywny członek komunistycznej partii Włoch. Nono pochodził z bogatej, weneckiej rodziny mieszczańskiej. Choć studiował kompozycję, ukończył studia prawnicze. Już w czasie studiów zapoznał się z radykalnymi ideami politycznymi oraz awangardowymi kierunkami w muzyce.
- Luigi Nono foi um compositor italiano de música contemporânea. Casou-se com Nuria Schönberg, filha de Arnold Schönberg, o grande revolucionário da música da primeira metade do século XX. Nuria e Nono permaneceram juntos e casados até a morte do compositor.
- Луи́джи Но́но - итальянский композитор и педагог.
- Luigi Nono, född 29 januari 1924 i Venedig, död 8 maj 1990, var en italiensk tonsättare. Med utgångspunkt från Anton Weberns musik har han utvecklat ett eget tonspråk med bland annat seriell teknik. Senare övergav han den seriella tekniken. Nono var en förgrundsfigur inom den elektroniska och moderna instrumentala musiken. Han studerade komposition vid Venedig-konservatoriet först för Gian Francesco Malipiero, men fann hans musikaliska attityd för konservativ.
- Luigi Nono, İtalya'nın önde gelen elektronik, raslamsal ve seriyal (dizisel) müzik bestecisi. Padova Üniversitesi'nde hukuk öğrenimi gördü. Bir yandan doktorasını tamamlarken bir yandan da avant-garde besteci Bruno Maderna ve orkestra şefi Hermann Scherchen'den ders aldı.1950'de Arnold Schoenberg'in bir oniki ton teması üzerine yazdığı Variazioni Canoniche (Kanonik Çeşitlemler) adlı orkestra çeşitlemeleriyle dikkati çekti.1955'te Schoenberg'in kızı Nuria ile evlendi.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
