| dbpedia-owl:abstract
|
- Luci Afrani (Lucius Afranius) fou un militar romà d'origen fosc (Ciceró diu que "era fill d'Aulus" expressió que vol dir "persona de la que ningú sap res"). Fou partidari de Gneu Pompeu i el 77 aC fou un dels llegats d'aquest en la guerra de Sertori, i mes tard oficial de Pompeu a la guerra contra Mitridates VI Eupator. En tornar Pompeu a Roma va voler obtenir el consolat per Afrani, i ho va aconseguir tot i fer front a una gran oposició. Afrani fou cònsol probablement el 60 aC, però no va poder fer res per Pompeu i el seu consolat fou ineficaç ja que no estava dotat per les coses polítiques tot i que tenia una bona predisposició pels afers militars; el 59 aC va rebre la província de la Gàl·lia Cisalpina i sembla que va obtenir algunes victòries sobre els gals perquè va obtenir els honors del triomf. Quant Pompeu va rebre l'Hispània Citerior i l'Hispània Ulterior durant el seu segon consolat va enviar com a governadors a Afranius i Petreius en nom seu com a llegats, mentre ell va restar a Roma. Al esclatar la guerra civil el 49 aC Afrani era encara a Hispània amb tres legions, i es va unir a Petreu per oposar-se a Juli Cèsar que s'acostava a Hispània després de dominar Itàlia. Si be al principi obtingueren alguna victòria finalment foren derrotats i van haver de demanar el perdó de Cèsar, que els hi fou concedit a canvi de llicenciar les seves tropes i de no servir mai mes contra ell. Afrani no va acomplir la seva paraula i una vegada alliberat es va unir a Pompeu a Dirraquium (Dyrrhachium), on alguns aristòcrates el van acusar de traïció, però va mantenir la confiança de Pompeu. Després de la batalla de Dyrrhacium Afrànius va recomanar tornar a Itàlia ara que Pompeu era l'amo de la mar, però el seu consell no fou seguit. A la batalla de Farsàlia Afrani va tenir el comandament d'un sector del camp. Després de la derrota, en no poder esperar perdó, va fugir a Àfrica, on es va unir a l'exèrcit pompeià dirigit per Cató i Quint Cecili Metel Escipió, i després de la derrota final de Thapsus va intentar fugir a Mauritània amb Faust Sul·la i mil cinc-cents cavallers, però fou fet presoner per Publi Sitti i assassinat pocs dies després, segons uns per ordre de Cèsar i segons altres durant un motí. El seu fill Luci Afrani (Lucius Afranius) va negociar amb Cèsar a Hispània a través de Sulpici, per salvar la vida pròpia i la del seu pare. Després fou hostatge de Cèsar. La seva sort final és desconeguda.
- Lucius Afranius (* etwa 112 v. Chr. oder früher; † 46 v. Chr. ) war ein römischer Politiker und Heerführer der späten Republik. Im Jahr 60 v. Chr. bekleidete er das Konsulat. Afranius stammte aus kleinen Verhältnissen und machte seine senatorische Karriere als homo novus. Sie wurde gefördert von Gnaeus Pompeius Magnus, dessen Familie in Picenum, der Heimat des Afranius, umfangreichen Landbesitz hatte. Er nahm als Legat am Krieg des Pompeius gegen Sertorius teil. Etwa 72 oder 71 v. Chr. war er Praetor und anschließend Statthalter, wohl von Hispania citerior; nach seiner nicht genau datierten Rückkehr (zwischen 69 und 67 v. Chr. ) feierte er einen Triumph. Ab 66 v. Chr. war Afranius wiederum Legat des Pompeius im Krieg gegen Mithridates VI. von Pontos. Im Jahr 60 v. Chr. wurde er aufgrund starker Unterstützung durch Pompeius zusammen mit Caecilius Metellus Celer Konsul, im folgenden Jahr vielleicht Prokonsul von Gallia Cisalpina. Afranius wurde 55 v. Chr. zusammen mit Marcus Petreius als Legat nach Hispanien entsandt, um Pompeius, den nominellen Statthalter der spanischen Provinzen, zu vertreten. Während des Bürgerkrieges hielt er zu Pompeius und kämpfte zunächst in Hispanien, wurde jedoch von Caesar derart ausmanövriert, dass er sich am 2. August 49 v. Chr. bei Ilerda mit fünf Legionen ergeben musste. Er konnte sich anschließend nach Dyrrhachium absetzen und nahm an der Schlacht von Pharsalos teil. Nach der Niederlage der Pompeianer floh er nach Africa und kämpfte in der Schlacht bei Thapsus mit. Beim Versuch, nach der Niederlage nach Spanien zu fliehen, wurde er von Publius Sittius gefangengenommen und wenige Tage später hingerichtet.
- Lucius Afranius was also the name of a comic poet of the 90s BC. Lucius Afranius (died 46 BC) was an ancient Roman legatus and client of Pompey the Great. He served with Pompey during his Iberian campaigns against Sertorius in the late 70s BC, and remained in his service right through to the Civil War. He died after the Battle of Thapsus in 46 BC.
- Lucio Afranio fue un político y militar romano. Como uno de los más leales partidarios de Pompeyo sirvió como su legatus en el conflicto con Sertorio, así como durante el enfrentamiento con César. Falleció después de la derrota en Tapso, dónde también caerían otros destacados líderes republicanos como Metelo Escipión o Catón. Natural de Piceno, su vinculación política con Pompeyo era consecuencia de las conexiones clientelares que tenía el comandante allí.
- Lucius Afranius, fut un lieutenant de Pompée, consul l'an -60, combattit à Pharsale et à Thapsus, fut pris après cette dernière bataille et mis à mort par ordre de Jules César ou, selon une autre version, fut massacré par ses propres soldats. Consul de la République romaine Précédé par : En fonction : Suivi par : M. Valerius Messalla et M. Pupius Piso L. Afranius avec Q. Caecilius Metellus C. Julius Caesar I et M. Calpurnius Bibulus
- Homo novus, di origine picena, fu legato di Gneo Pompeo Magno in Hispania durante la guerra contro Quinto Sertorio e in Oriente durante le campagne militari degli anni 66-62 a.C. contro Mitridate VI, re del Ponto. Cassio Dione Cocceiano racconta infatti che Pompeo, dopo aver richiesto inutilmente la Conduene, ovvero la regione per la quale Fraate III e Tigrane II stavano litigando, non ricevendo alcuna risposta dal re partico, inviò il suo legato Lucio Afranio a prenderne possesso, per poi condederlo a Tigrane. Afranio, mentre stava attraversando la Mesopotamia settentrionale, contrariamente ai patti conclusi con i Parti, smarrì la strada e subì molti danni (poiché l'inverno era iniziato) a causa soprattutto della mancanza di vettovaglie. E sarebbe morto, insieme al suo esercito, se gli abitanti di Carre non lo avessero accolto e poi guidato nella marcia successiva. Fu anche pretore nel 72 o nel 71 a.C. , mentre fu eletto console per il 60 a.C. insieme a Quinto Cecilio Metello Celere. Ottenne come provincia consolare la Gallia, forse la Cisalpina, ma non è sicuro il suo soggiorno nella provincia. Dal 53 a.C. fu in Spagna, sempre come legato di Pompeo, alla testa di tre legioni, e nel 49 a.C. difese Ilerda durante la guerra civile tra Cesare e Pompeo. Dopo la presa della città ad opera dell'esercito di Gaio Giulio Cesare, ottenne il perdono di quest'ultimo, ma successivamente tornò da Pompeo. Partecipò, sempre nelle file dei pompeiani, alle battaglie di Farsalo e Tapso, e, proprio qui, caduto prigioniero, venne messo a morte.
- Lucius Afranius was een Romeins militair en politicus. In 60 v. Chr. was hij consul, samen met Metellus Celer. Afrianus was de eerste in zijn familie die verkozen werd tot consul; een 'nieuwe man'. Hij werd gesteund door Pompeius, die in Afrianus' geboortestreek Picenum veel land bezat, en vocht in Spanje onder Pompeius in de oorlog tegen Quintus Sertorius. Kort daarop werd hij praetor en vanaf 66 v. Chr. vocht hij onder Pompeius tegen Mithridates VI van Pontus. In 60 v. Chr. werd hij met Metellus Celer consul, het hoogste magistratenambt in Rome. Mogelijk werd hij daarna proconsul van Gallia Cisalpina. In 55 v. Chr. werd hij met Marcus Petreius naar Hispania Citerior gestuurd om Pompeius te vervangen. In de burgeroorlog tussen Pompeius en Caesar moesten zij het leger van Julius Caesar tegenhouden. In juni 49 v. Chr. kwam het tot een confrontatie in de slag bij Ilerda, het hedendaagse Lerida. Uiteindelijk wist Caesar het leger van Afranius en Petreius te omsingelen, waarop de vijf legioenen zich overgaven. In augustus 48 v. Chr. vocht hij opnieuw tegen Caesar in de slag bij Pharsalus. Na de nederlaag van de Pompeianen vluchtte hij naar Africa, waar hij in april 46 v. Chr. wederom tegen Caesar vocht in de slag bij Thapsus. Na de nederlaag probeerde hij net als Titus Labienus naar Spanje te vluchten. Labienus kon wegkomen, maar Afrianus werd door Publius Sittius gevangengenomen en terechtgesteld.
- Lúcio Afrânio foi um legado romano e cliente de Pompeu, o Grande. Serviu com Pompeu durante suas campanhas na península Ibérica contra Sertório, no final da década de 70 a.C. , e permaneceu a seu serviço através da Guerra Civil. Foi cônsul romano em 60 a.C. , junto de Quinto Cecílio Metelo Céler. Morreu após a batalha de Tapso, em 46 a.C..
- Луций Афраний (лат.  Lucius Afranius; ум. 46 до н. э. ) — консул Римской Республики 60 до н. э. , участник Серторианской войны, Третьей Митридатовой войны и гражданской войны 49-45 до н. э. , заметный помпеянец. Происходил из незнатного плебейского рода, то есть был homo novus. Возвысился благодаря Гнею Помпею. Участвовал в Серторианской войне; в битве при Сукроне командовал левым крылом римской армии и отличился успешными действиями. Во время Третьей Митридатовой войны Помпей оставил Афрания охранять Армению, в то время как сам преследовал Митридата. Вскоре Афранию довелось отразить нападение парфян. Позднее Афраний следовал вместе с Помпеем на юг и победил проживавших в районе Аманских гор арабов. В 61 до н. э. , почти одновременно с двухдневным триумфом Помпея, Афраний участвовал в выборах консулов на следующий год и был избран. Помпей, желая сделать консулом Афрания, роздал за него много денег по центуриям, и граждане приходили за деньгами в сады Помпея. Дело это получило огласку, и Помпей стал подвергаться нападкам за то, что высшую должность, которой сам добился своими великими деяниями, сделал продажной для тех, кто не мог завоевать её доблестью После консулата был проконсулом в Цизальпийской Галлии. После второго консулата Помпея в 55 до н. э. исполнял обязанности наместника в Испании (сам Помпей остался в Риме). Начавшаяся в 49 до н. э. гражданская война застала Афрания в Испании; туда после захвата Рима направился Цезарь. На первых порах Афраний действовал крайне успешно, но вскоре инициатива перешла к Цезарю, и Афраний склонился к перемирию с Цезарем, которое предлагал последний. Позднее, однако, Афраний бежал к Помпею. Незадолго до битвы при Фарсале Афраний внёс предложение не проводить генеральное сражение, а вернуться в Италию. Вскоре после поражения в битве при Тапсе был убит.
- Луцій Афраній (115 — 46 роки до н. е. ) — політичний та військовий діяч Римської республіки, помпеянець.
|
| rdfs:comment
|
- Luci Afrani (Lucius Afranius) fou un militar romà d'origen fosc (Ciceró diu que "era fill d'Aulus" expressió que vol dir "persona de la que ningú sap res"). Fou partidari de Gneu Pompeu i el 77 aC fou un dels llegats d'aquest en la guerra de Sertori, i mes tard oficial de Pompeu a la guerra contra Mitridates VI Eupator. En tornar Pompeu a Roma va voler obtenir el consolat per Afrani, i ho va aconseguir tot i fer front a una gran oposició.
- Lucius Afranius (* etwa 112 v. Chr. oder früher; † 46 v. Chr. ) war ein römischer Politiker und Heerführer der späten Republik. Im Jahr 60 v. Chr. bekleidete er das Konsulat. Afranius stammte aus kleinen Verhältnissen und machte seine senatorische Karriere als homo novus. Sie wurde gefördert von Gnaeus Pompeius Magnus, dessen Familie in Picenum, der Heimat des Afranius, umfangreichen Landbesitz hatte. Er nahm als Legat am Krieg des Pompeius gegen Sertorius teil. Etwa 72 oder 71 v. Chr.
- Lucius Afranius was also the name of a comic poet of the 90s BC. Lucius Afranius (died 46 BC) was an ancient Roman legatus and client of Pompey the Great. He served with Pompey during his Iberian campaigns against Sertorius in the late 70s BC, and remained in his service right through to the Civil War. He died after the Battle of Thapsus in 46 BC.
- Lucio Afranio fue un político y militar romano. Como uno de los más leales partidarios de Pompeyo sirvió como su legatus en el conflicto con Sertorio, así como durante el enfrentamiento con César. Falleció después de la derrota en Tapso, dónde también caerían otros destacados líderes republicanos como Metelo Escipión o Catón. Natural de Piceno, su vinculación política con Pompeyo era consecuencia de las conexiones clientelares que tenía el comandante allí.
- Lucius Afranius, fut un lieutenant de Pompée, consul l'an -60, combattit à Pharsale et à Thapsus, fut pris après cette dernière bataille et mis à mort par ordre de Jules César ou, selon une autre version, fut massacré par ses propres soldats. Consul de la République romaine Précédé par : En fonction : Suivi par : M. Valerius Messalla et M. Pupius Piso L. Afranius avec Q. Caecilius Metellus C. Julius Caesar I et M. Calpurnius Bibulus
- Homo novus, di origine picena, fu legato di Gneo Pompeo Magno in Hispania durante la guerra contro Quinto Sertorio e in Oriente durante le campagne militari degli anni 66-62 a.C. contro Mitridate VI, re del Ponto.
- Lucius Afranius was een Romeins militair en politicus. In 60 v. Chr. was hij consul, samen met Metellus Celer. Afrianus was de eerste in zijn familie die verkozen werd tot consul; een 'nieuwe man'. Hij werd gesteund door Pompeius, die in Afrianus' geboortestreek Picenum veel land bezat, en vocht in Spanje onder Pompeius in de oorlog tegen Quintus Sertorius. Kort daarop werd hij praetor en vanaf 66 v. Chr. vocht hij onder Pompeius tegen Mithridates VI van Pontus. In 60 v. Chr.
- Lúcio Afrânio foi um legado romano e cliente de Pompeu, o Grande. Serviu com Pompeu durante suas campanhas na península Ibérica contra Sertório, no final da década de 70 a.C. , e permaneceu a seu serviço através da Guerra Civil. Foi cônsul romano em 60 a.C. , junto de Quinto Cecílio Metelo Céler. Morreu após a batalha de Tapso, em 46 a.C..
- Луций Афраний (лат. Lucius Afranius; ум. 46 до н. э. ) — консул Римской Республики 60 до н. э. , участник Серторианской войны, Третьей Митридатовой войны и гражданской войны 49-45 до н. э. , заметный помпеянец. Происходил из незнатного плебейского рода, то есть был homo novus. Возвысился благодаря Гнею Помпею. Участвовал в Серторианской войне; в битве при Сукроне командовал левым крылом римской армии и отличился успешными действиями.
- Луцій Афраній (115 — 46 роки до н. е. ) — політичний та військовий діяч Римської республіки, помпеянець.
|
