| dbpedia-owl:abstract
|
- A low Earth orbit (LEO) is generally defined as an orbit within the locus extending from the Earth’s surface up to an altitude of 2,000 km. Given the rapid orbital decay of objects below approximately 200 km, the commonly accepted definition for LEO is between 160–2,000 km (100–1,240 miles) above the Earth's surface. With the exception of the lunar flights of the Apollo program, all human spaceflights have either been orbital in LEO or sub-orbital. The altitude record for a human spaceflight in LEO was Gemini 11 with an apogee of 1,374.1 km.
- Una órbita terrestre baja (OTB o LEO, por Low Earth Orbit, en inglés) es una órbita alrededor de la tierra entre la atmósfera y el cinturón de radiación de Van Allen, con un ángulo bajo de inclinación. Estos límites no están rígidamente definidos, pero están típicamente entre 200 - 1200 km sobre la superficie de la Tierra. Esto es generalmente menos que la órbita circular intermedia y lejos de la órbita geoestacionaria. Las órbitas más bajas que ésta, no son estables y decaen rápidamente debido al rozamiento con la atmósfera. Las órbitas más altas están sujetas a averías electrónicas rápidamente debido a la radiación intensa y a la acumulación de carga eléctrica. Las órbitas de ángulo de inclinación más alto se llaman órbitas polares. Los objetos en la órbita terrestre baja se encuentran con gases en la termosfera (aproximadamente 80-500 km hacia arriba) o exosfera (aproximadamente desde 500 km hacia arriba), dependiendo de la altura de la órbita. La mayoría de los vuelos espaciales tripulados han sido en órbita terrestre baja, incluyendo todas las lanzaderas espaciales estadounidenses y las misiones a la estación espacial. En los inicios de la carrera espacial, ante la supremacía rusa, los americanos realizaron vuelos suborbitales de prueba que presentaron al mundo como vuelos espaciales. Éstos, junto con los vuelos del SpaceShipOne (que no pretendía alcanzar órbita terrestre baja), han sido hasta la fecha de 2005 las únicas excepciones de vuelos "espaciales" por debajo de ésta órbita. En el otro extremo, el Proyecto Apollo es el único vuelo tripulado que ha ido más allá de órbita terrestre baja. La mayoría de los satélites están puestos en órbita terrestre baja, donde viajan a alrededor de 27.400 km/h (8 km/s), dando una vuelta a la tierra cada 90 minutos. La principal excepción son los satélites de comunicación que requieren órbita geoestacionaria. Sin embargo, hace falta menos energía para situar un satélite en órbita terrestre baja y además el satélite necesita transmisores menos potentes para transferencia de datos, así que la órbita terrestre baja se usa para muchas aplicaciones de comunicación. Dado que estas órbitas no son geoestacionarias, se requiere una red de satélites para suministrar cobertura continua. Las órbitas bajas también ayudan a satélites de telemedida gracias al nivel de detalle añadido que puede ser obtenido. Los satélites de telemedida pueden tomar también ventaja de órbitas terrestres bajas síncronas solares a una altitud de alrededor de 800 km y cerca de la inclinación polar. El ENVISAT es un ejemplo de satélite de observación terrestre que hace uso de este tipo especial de órbita terrestre baja. El ambiente de la órbita terrestre baja se está congestionando, no sólo con basura espacial. Aunque la gravedad en órbita terrestre baja no es mucho menos que en la superficie de la tierra (se reduce un 1 % cada 30 km), la gente y los objetos en órbita experimentan ingravidez. La resistencia atmosférica y la gravedad asociadas al lanzamiento añaden típicamente de 1.500 a 2.000 m/s a la delta-v necesaria para alcanzar la velocidad de la órbita terrestre baja de 7.800 m/s.
- Matala Maan kiertorata on satelliitin kiertorata, jossa kiertolainen on säteilyvyöhykkeiden alapuolella, tyypillisesti 150-900 km korkeudella. Tällaiset radat olivat avaruusajan alussa yleisiä. Korkeammat kiertoradat vaativat monivaiheisempia ja raskaampia kantoraketteja kuin 1950-luvulla oli käytössä. Nykyään matalat kiertoradat ovat lähinnä kaukokartoitussatelliittien, etenkin vakoilusatelliittien ja avaruusasemien sijoituspaikkoja. Alle 200 km lentokorkeudella satelliitin rata supistuu yläilmakehän ilmanvastuksen takia ja satelliitti putoaa muutamassa kuukaudessa ilmakehään ja palaa siellä. Vakoilusatelliitit pystyvät rakettimoottoreillaan ylläpitämään näinkin matalan kiertoradan. Kaukokartoituksen tapauksessa rata on polaarinen, tyypillisesti aurinkosynkrooninen kiertorata. Ekvatoriaaliset matalat radat ovat vasta suunnitteilla. Muun muassa Malesia tutkii niin käyttömahdollisuuksia.
- In astrodinamica Low Earth Orbit (LEO) è un'espressione inglese e indica un'orbita terrestre bassa, ovvero un'orbita circolare di altitudine compresa tra l'atmosfera e le fasce di Van Allen e con un'inclinazione bassa. Molte missioni spaziali si svolgono in una LEO, come quelle riguardanti gli Space Shuttle o le stazioni spaziali. Un corpo che orbita in una LEO ha un periodo di rivoluzione di circa 90 minuti, quindi viaggia a circa 27.400 km/h. LEO indica anche il nome dato ai sistemi di telecomunicazioni satellitari in cui i satelliti vengono collocati su orbite LEO (200-2000 km).
- ファイル:Orbits around earth scale diagram. svg 地球周辺の衛星の軌道。水色が低軌道、黄色が中軌道、黒色の点線が静止軌道を表している。 低軌道 (low orbit) は、人工衛星などの物体のとる衛星軌道のうち、中軌道よりも高度が低いもの。 地球を回る低軌道を地球低軌道 (low Earth orbit、LEO) と言う。通常は地球表面からの高度350 kmから1400 kmの場合が多い。これに対し、中軌道は1400 kmから36 000 km未満、静止軌道は36 000 km前後である。地球低軌道衛星は、約27400 km/h（約8 km/s）で飛行し、1回の周回に約1.5時間を要する（高度約350 kmの例）。 大気のある天体では、低軌道より低い軌道は安定せず、大気との摩擦抵抗で急激に高度を下げ、やがては大気中で燃え尽きてしまう。 低軌道は、これより高い軌道へ向かうための踏み石ではあるが、それ自身、地球に接近しているという点で非常に有益なものであり、次のような利点がある。 低軌道に衛星を投入するほうが少ないエネルギーで済むため、小型のロケットで打ち上げ可能である。 リモートセンシングでは、地表との距離が近いので画像などの分解能が向上する。 通信衛星では、送受信機の発生電力がより少なくてすむ。 反面、衛星が常に移動しているため、通信衛星は連続的な通信を提供するため複数衛星からなるネットワークが必要とされる。→衛星コンステレーション 低軌道の環境は、スペースデブリで混雑が進みつつあり、北アメリカ航空宇宙防衛司令部 (NORAD) では、直径10 cm以上ある低軌道上の物体を8000以上も追跡している。 低軌道の高度においては、重力そのものは地球表面よりさほど小さいわけではないが、軌道上にある物体や人間は無重量状態にある。
- Lav jordbane er en type satellittbane. Banehøyden ligger mellom atmosfæren og van Allen-beltene. Vanlig banehøyde regnes for 160 til 2000 km. Satellitter i lav jordbane bremses av jordens atmosfære, og levetiden vil således være kort, slik at en ofte må gjøre korreksjoner. En type lav jordbane er polarbane.
- Niska orbita okołoziemska (ang. low Earth orbit – LEO) jest orbitą dookoła Ziemi, przebiegającą między powierzchnią Ziemi a Pasami Van Allena, czyli na wysokości od 200 do 2000 kilometrów nad Ziemią. Nad nią znajdują się średnia orbita okołoziemska i orbita geostacjonarna. Obiekty znajdujące się w niskiej orbicie okołoziemskiej napotykają na gazy atmosferyczne w termosferze (około 80-500 km powyżej Ziemi) lub w egzosferze, w zależności od wysokości. Większość lotów załogowych odbyło się w niskiej orbicie okołoziemskiej, z uwzględnieniem wahadłowców kosmicznych i innych misji. Jedynym wyjątkiem były pod orbitalne loty testowe takie jak wczesne misje Programu Merkury, loty rakiety X-15 (która wg założeń nie miała osiągać takich wysokości) oraz loty na Księżyc Programu Apollo (powyżej niskiej orbity okołoziemskiej). Większość sztucznych satelitów znajduje się w niskiej orbicie okołoziemskiej, gdzie przemierzają 27 400 km/h, robiąc pełen obrót w ciągu 90 minut. Głównym wyjątkiem są satelity komunikacyjne, wymagające orbity geostacjonarnej. Ponieważ umieszczenie satelity w niskiej orbicie okołoziemskiej wymaga mniej energii, a sam satelita wymaga mniej wydajnych przekaźników energii do transferu danych, ta część przestrzeni kosmicznej używana jest także w celach komunikacyjnych. Ponieważ takie orbity nie są geostacjonarne, do zapewnienia stałego zasięgu potrzebna jest sieć satelitów. Środowisko niskiej orbity okołoziemskiej jest coraz bardziej zanieczyszczone kosmicznym śmieciem i staje się to coraz większym problemem, ponieważ uderzenia przy orbitalnych prędkościach są bardzo destruktywne. Amerykańskie służby wojskowe starają się monitorować jak najwięcej obiektów. Chociaż grawitacja w niskiej orbicie okołoziemskiej nie jest znacząco niższa niż na powierzchni Ziemi (zmniejsza się o 1% co 30 km), ludzie i obiekty na orbicie doświadczają nieważkości z powodu swobodnego spadku statku kosmicznego. Temperatura w słońcu może wynieść +270 stopni C, a w cieniu -270 stopni C. Szablon:Przypisy
- Uma órbita terrestre baixa (LEO, do inglês Low Earth Orbit) é uma órbita em que os objectos, como satélites, se encontram abaixo da órbita circular intermédia (ICO) e substancialmente abaixo da órbita geostacionária, mas geralmente entre 350 e os 1400 km acima da superfície da Terra. As órbitas inferiores a esta não são estáveis, e serão alvo de arrastamento atmosférico. Os satélites numa LEO viajam a cerca de 27 400 km/h (8 km/s), o que representa uma revolução de cerca de 90 minutos. Os objectos em órbita terrestre baixa encontram gases atmosféricos na termosfera (aproximadamente 80-500 km acima da superfície) ou exosfera (aproximadamente 500 km acima), dependendo do comprimento da órbita.
- 近地轨道（Low Earth orbit），又称低地轨道，是指航天器距离地面高度较低的轨道。近地轨道没有公认的严格定义。一般高度在2000千米以下的近圆形轨道都可以称之为近地轨道。由于近地轨道卫星离地面较近，绝大多数对地观测卫星、测地卫星、空间站以及一些新的通信卫星系统都采用近地轨道。
- Низкая опорная орбита (НОО, низкая околоземная орбита) — орбита космического аппарата около Земли. Орбиту правомерно называть «опорной», если предполагается её изменение — увеличение высоты или изменение наклонения. Если же маневры не предусмотрены или космический аппарат вообще не имеет собственной двигательной установки, предпочтительно использование названия «низкая околоземная орбита». В общем случае считается, что космический аппарат находится на опорной орбите, если он движется с первой космической скоростью, которая для планеты Земля порядка 7,9 км/с, и находится на высоте, где соответствующая плотность верхних слоёв атмосферы, в первом приближении, допускает круговое или эллиптическое движение. При этом на орбите такого типа аппарат может находиться и менее одного витка. Типичные параметры опорной орбиты, на примере космического корабля «Союз-ТМА» составляют: Минимальная высота над уровнем Земли — 193 км, Максимальная высота над уровнем Земли — 220 км, Наклонение — 51,6 градуса, Период обращения — около 88,3 минуты. При определении высоты НОО важно указывать, от какой модели Земли она отсчитывается. Российские баллистики традиционно указывают высоту над эллипсоидом, а американские — над сферой, в результате разница может достигать 20 км (примерно соответствует разнице экваториального и полярного радиусов Земли), а положения апогея и перигея — смещаться. Так как суточное вращение Земли участвует в выведении ракеты-носителя на орбиту, то грузоподъёмность зависит от наклонения орбиты к плоскости экватора. Наилучшие условия достигаются, если НОО имеет наклон к экватору, который совпадает с широтой стартовой площадки, с которой был осуществлён запуск. Другие наклонения орбиты ведут к уменьшению параметров ракеты-носителя по способности вывода груза на орбиту. Однако, не для всех космодромов возможен запуск в наиболее энергетически выгодном направлении, так, например, для Байконура с широтой около 46 градусов невозможен запуск на наклонения меньше 48,5 градусов из-за ограничений по полям падения отделяющихся частей ракет. Наиболее часто используемое наклонение при запусках с Байконура — 51,6 градуса, меньшие наклонения используются редко. Время жизни, или время нахождения КА на НОО, зависят от баллистических параметров искусственного небесного тела и от текущей активности Солнца, которое влияет на протяжённость внешних слоёв атмосферы Земли. Чем ниже орбита, тем больше масса груза, который может вывести на неё ракета-носитель при прочих равных условиях. Поэтому опорную орбиту выгодно делать как можно ниже. На практике, однако, время существования менее одних суток может вызвать проблемы при отказах на борту космического аппарата, поэтому такие низкие орбиты практически не используются. Кроме того, на минимальную высоту опорной орбиты влияет величина погрешности выведения, так как при неблагоприятном сочетании ошибок измерительных приборов, органов управления и внешних факторов орбита может оказаться слишком низкой и КА вернётся в атмосферу Земли и сгорит, прежде чем успеет сманеврировать. Тем не менее, известны случаи выведения аппаратов на орбиты с периодом обращения менее 88 минут и высотой перигея 121—150 км. Понятие «опорная орбита» вошло в обиход с началом запусков четырёхступенчатой ракеты 8К78 «Молния», четвёртая ступень которой запускалась в невесомости после совершения примерно 3/4 оборота вокруг Земли, как требовалось для межпланетных и лунных АМС.
- L'orbite terrestre basse (ou Low Earth orbit en anglais) est une zone de l'orbite terrestre allant jusqu'à Modèle:Unité d'altitude. Cette orbite est très importante pour l'exploration spatiale, car c'est là que se trouvent nombre de satellites de télédétection et de satellites de télécommunications, ainsi que les stations spatiales. Pour cela, elle fait l'objet, avec l'orbite géostationnaire, d'une attention toute particulière, notamment en ce qui concerne la prolifération des débris spatiaux.
|
| rdfs:comment
|
- Lav jordbane er en type satellittbane. Banehøyden ligger mellom atmosfæren og van Allen-beltene. Vanlig banehøyde regnes for 160 til 2000 km. Satellitter i lav jordbane bremses av jordens atmosfære, og levetiden vil således være kort, slik at en ofte må gjøre korreksjoner. En type lav jordbane er polarbane.
- 近地轨道（Low Earth orbit），又称低地轨道，是指航天器距离地面高度较低的轨道。近地轨道没有公认的严格定义。一般高度在2000千米以下的近圆形轨道都可以称之为近地轨道。由于近地轨道卫星离地面较近，绝大多数对地观测卫星、测地卫星、空间站以及一些新的通信卫星系统都采用近地轨道。
- A low Earth orbit (LEO) is generally defined as an orbit within the locus extending from the Earth’s surface up to an altitude of 2,000 km. Given the rapid orbital decay of objects below approximately 200 km, the commonly accepted definition for LEO is between 160–2,000 km (100–1,240 miles) above the Earth's surface. With the exception of the lunar flights of the Apollo program, all human spaceflights have either been orbital in LEO or sub-orbital.
- Una órbita terrestre baja (OTB o LEO, por Low Earth Orbit, en inglés) es una órbita alrededor de la tierra entre la atmósfera y el cinturón de radiación de Van Allen, con un ángulo bajo de inclinación. Estos límites no están rígidamente definidos, pero están típicamente entre 200 - 1200 km sobre la superficie de la Tierra. Esto es generalmente menos que la órbita circular intermedia y lejos de la órbita geoestacionaria.
- Matala Maan kiertorata on satelliitin kiertorata, jossa kiertolainen on säteilyvyöhykkeiden alapuolella, tyypillisesti 150-900 km korkeudella. Tällaiset radat olivat avaruusajan alussa yleisiä. Korkeammat kiertoradat vaativat monivaiheisempia ja raskaampia kantoraketteja kuin 1950-luvulla oli käytössä. Nykyään matalat kiertoradat ovat lähinnä kaukokartoitussatelliittien, etenkin vakoilusatelliittien ja avaruusasemien sijoituspaikkoja.
- In astrodinamica Low Earth Orbit (LEO) è un'espressione inglese e indica un'orbita terrestre bassa, ovvero un'orbita circolare di altitudine compresa tra l'atmosfera e le fasce di Van Allen e con un'inclinazione bassa. Molte missioni spaziali si svolgono in una LEO, come quelle riguardanti gli Space Shuttle o le stazioni spaziali. Un corpo che orbita in una LEO ha un periodo di rivoluzione di circa 90 minuti, quindi viaggia a circa 27.400 km/h.
- ファイル:Orbits around earth scale diagram.
- Niska orbita okołoziemska (ang. low Earth orbit – LEO) jest orbitą dookoła Ziemi, przebiegającą między powierzchnią Ziemi a Pasami Van Allena, czyli na wysokości od 200 do 2000 kilometrów nad Ziemią. Nad nią znajdują się średnia orbita okołoziemska i orbita geostacjonarna. Obiekty znajdujące się w niskiej orbicie okołoziemskiej napotykają na gazy atmosferyczne w termosferze (około 80-500 km powyżej Ziemi) lub w egzosferze, w zależności od wysokości.
- Uma órbita terrestre baixa (LEO, do inglês Low Earth Orbit) é uma órbita em que os objectos, como satélites, se encontram abaixo da órbita circular intermédia (ICO) e substancialmente abaixo da órbita geostacionária, mas geralmente entre 350 e os 1400 km acima da superfície da Terra. As órbitas inferiores a esta não são estáveis, e serão alvo de arrastamento atmosférico. Os satélites numa LEO viajam a cerca de 27 400 km/h (8 km/s), o que representa uma revolução de cerca de 90 minutos.
- Низкая опорная орбита (НОО, низкая околоземная орбита) — орбита космического аппарата около Земли. Орбиту правомерно называть «опорной», если предполагается её изменение — увеличение высоты или изменение наклонения. Если же маневры не предусмотрены или космический аппарат вообще не имеет собственной двигательной установки, предпочтительно использование названия «низкая околоземная орбита».
- L'orbite terrestre basse (ou Low Earth orbit en anglais) est une zone de l'orbite terrestre allant jusqu'à Modèle:Unité d'altitude. Cette orbite est très importante pour l'exploration spatiale, car c'est là que se trouvent nombre de satellites de télédétection et de satellites de télécommunications, ainsi que les stations spatiales. Pour cela, elle fait l'objet, avec l'orbite géostationnaire, d'une attention toute particulière, notamment en ce qui concerne la prolifération des débris spatiaux.
|
