| dbpprop:abstract
|
- Louis Alexandre Berthier, 1st Duc de Wagram, 1st Duc de Valengin, 1st Sovereign Prince de Neuchâtel, marshal of France, Vice-Constable of France beginning in 1808, and Chief of Staff under Napoleon. Alexandre was born at Versailles to Lieutenant-Colonel Jean Baptiste Berthier (1721 – 1804), an officer in the Corps of Topographical Engineers, and first wife (married in 1746) Marie Françoise L'Huillier de La Serre. He was the oldest of five children, with the three brothers also serving in the French Army, two becoming generals during the Napoleonic Wars. As a boy he was instructed in the military art by his father, an officer of the Corps de genie (Engineer Corps), and at the age of seventeen he entered the army, serving successively in the staff, the engineers and the prince de Lambesq's dragoons. In 1780 he went to North America with Rochambeau, and on his return, having attained the rank of colonel, he was employed in various staff posts and in a military mission to Prussia. During the Revolution, as Chief of Staff of the Versailles National Guard, he protected the aunts of Louis XVI from popular violence, and aided their escape (1791). In the war of 1792 he was at once made Chief of Staff to Marshal Lückner, and he bore a distinguished part in the Argonne campaign of Dumouriez and Kellermann. He served with great credit in the Vendéan War of 1793-95, and was in the next year made a general of division and chief of staff (Major-Général) to the army of Italy, which Bonaparte had recently been appointed to command. His power of work, accuracy and quick comprehension, combined with his long and varied experience and his complete mastery of detail, made him the ideal chief of staff to a great soldier; and in this capacity he was Napoleon's most valued assistant for the rest of his career. He accompanied Napoleon throughout the brilliant campaign of 1796, and was left in charge of the army after the Treaty of Campo Formio. He was in this post in 1798 when he entered Italy, invaded the Vatican, organized the Roman republic, and took the pope Pius VI as prisoner back to Valence (France) where, after a journey of torturous suffering, the pope, a helpless prisoner under Berthier's supervision, died, dealing a major blow to the Vatican's political power which, however did not prove as ephemeral as that of the First Empire. After this he joined his chief in Egypt, serving there until Napoleon's return. He assisted in the coup d'état of 18th Brumaire, afterwards becoming minister of war for a time. In the campaign of Marengo he was the nominal head of the Army of Reserve, but the first consul accompanied the army and Berthier acted in reality, as always, as Chief of Staff to Napoleon. At the close of the campaign he was employed in civil and diplomatic business. This included a mission to Spain in August, 1800, which resulted in the retrocession of Louisiana to France by the Treaty of San Ildefonso, October 1, 1800, and led to the Louisiana Purchase. When Napoleon became emperor, Berthier was at once made a marshal of the empire. He took part in the campaigns of Austerlitz, Jena and Friedland, and was created duke of Valengin in 1806, sovereign prince of Neuchâtel in the same year and vice-constable of the empire in 1807. In 1808 he married on March 9 Maria Elisabeth Franziska of Bavaria, a distant cousin by a collateral branch of the King of Bavaria, and served in the Peninsula, and in 1809 in the Austrian War, after which he was given the title of prince of Wagram. He was with Napoleon in Russia in 1812, Germany in 1813, and France in 1814, fulfilling, till the fall of the empire, the functions of "major-general" of the Grande Armée. Following Napoleon's first abdication, Berthier retired to his 600 acre (2.4 km²) estate, and resumed his hobbies of falconry and sculpture. He made peace with Louis XVIII in 1814, and accompanied the king in his solemn entry into Paris. During Napoleon's captivity in Elba, Berthier, whom he informed of his projects, was much perplexed as to his future course, and, being unwilling to commit him, fell under the suspicion both of his old leader and of Louis XVIII. On Napoleon's return he withdrew to Bamberg, where he later died. The manner of his death is uncertain; according to some accounts he was assassinated by members of a secret society, others say that, maddened by the sight of Prussian troops marching to invade France, he threw himself from his window and was killed. Berthier was not a great commander. When he was in temporary command in 1809, the French army in Bavaria underwent a series of reverses. Whatever merit as a general he may have possessed was completely overshadowed by the genius of his master. But his title to fame is that he understood and carried out that master's directions to the minutest detail.
- Louis Alexandre Berthier war Fürst und Herzog von Neuchâtel und Valengin, Fürst von Wagram, sowie Marschall von Frankreich.
- Louis Alexandre Berthier byl slavným napoleonským velitelem, dosáhnuvším hodnosti maršál Francie, suverénním knížetem z Neuchâtelu, knížetem z Wagramu a vévodou z Valanginu.
- Louis Alexandre Berthier, Príncipe de Neuchâtel, Mariscal de Francia, Vice-Connétable de France desde 1808 y Jefe de Estado Mayor del Ejército de Francia, nació en Versalles y fue amigo personal de Napoleón.
- Louis-Alexandre Berthier, Prince de Neuchâtel et Valangin,, est un maréchal de France.
- Louis-Alexandre Berthier, francia tábornagy, Neuchâtel, Valangin és Wagram hercege.
- ファイル:Louisberthier1. jpg ベルティエの肖像 ルイ・アレクサンドル・ベルティエ（Louis Alexandre Berthier, 1753年2月20日 - 1815年6月1日）は、フランス帝国の元帥。副宮内長官。ナポレオン・ボナパルトの参謀長。ヌーシャテル大公、ヴァグラム大公。
- Louis Alexandre Berthier was maarschalk van Frankrijk en vorst van Neuchâtel. Als een kleine jongen werd hij door zijn vader getraind in de krijgskunst, die zelf een officier was in het Corps de Genie en toen hij 17 jaar was ging Berthier in het leger. Hij diende achtereenvolgend in de staf, bij de genie en bij de dragonders van de prins van Lambeqc. In 1780 reisde hij naar Noord-Amerika samen met Jean-Baptiste Donatien de Vimeur. Na zijn terugkomst in Frankrijk, hij was ondertussen al kolonel, werd hij geplaatst in verschillende staffuncties, o.a. op een missie naar Pruisen. Tijdens de Franse Revolutie was hij chef-staf van de Nationale Garde van Versailles, en beschermde in deze functie de tantes van Lodewijk XVI van Frankrijk voor geweld van het volk, en hielp hen in 1791 ontsnappen. In de oorlog van 1792 werd Berthier Chef-Staf van Maarschalk Lückner. Ook speelde hij een rol in de campagne in Argonne van Dumouriez en Kellerman. Hij diende met grote verdienste in de Vendeese oorlog van 1793 tot 1795, en in het volgend jaar werd hij beloond met de rang van divisie-generaal en chef-staf (Major-Général) van het leger van Italië, waarover Napoleon pas daarvoor het bevel had gekregen. Hij stond Napoleon bij tijdens de campagne van 1796, en kreeg het bevel over het leger na het Verdrag van Campo Formio. In deze rol organiseerde hij de Romeinse republiek in 1798. Hierna voegde hij zich bij zijn baas in Egypte, waar hij diende tot Napoleon's terugkeer naar Frankrijk. Hij hielp Napoleon bij diens staatsgreep van 18 Brumaire. Hierna kreeg hij de functie van minister van Oorlog. In de campagne van Marengo was hij de bevelhebber van het reserveleger, maar Napoleon reisde met dit leger mee, en officieus was Berthier, zoals eigenlijk altijd, de chef-staf van Napoleon. Toen Napoleon keizer werd, werd Berthier maarschalk van het keizerrijk. Hij nam deel aan de Slag bij Austerlitz, Jena en Friedland. Hij kreeg de titels graaf van Valengin, prins van Neuchâtel in 1806 en viceconstable van het keizerrijk in 1807. In 1808 diende Berthier in de Iberische oorlog, en in 1809 in de Oostenrijkse oorlog. In datzelfde jaar kreeg Berthier de titel prins van Wagram. Berthier trouwde met een nichtje van de koning van Beieren. Hij diende in de Russische campagne van Napoleon in 1812 en bij de verdediging van Frankrijk in 1814. Tot de val van het keizerrijk vervulde hij de rol van majoor-generaal van de Grande Armee. Na Napoleon's val trok Berthier zich terug op zijn landhuis, waar hij zich bezig hield met valkenieren en beeldhouwen. Berthier sloot vrede met Lodewijk XVIII in 1814, en begeleidde de koning bij zijn intocht in Parijs. Tijdens Napoleon's ballingschap op Elba werd Berthier benaderd door Napoleon over zijn gewenste terugkeer. Berthier ging hier echter niet meteen op in, waardoor hij verdacht werd bij zowel Napoleon als Lodewijk XVIII. Bij Napoleon's terugkeer trok Berthier zich terug naar Bamberg, waar hij ook stierf. Er bestaat discussie over de doodsoorzaak van Berthier. Sommigen stellen dat hij vermoord werd door leden van een geheim genootschap. Anderen zeggen dat hij zich, gek geworden door het gezicht van Russische troepen in Frankrijk, uit zijn raam gooide.
- Louis Alexandre Berthier, książę Neuchâtel i Wagram, diuk Valengin, Marszałek Francji, mianowany przez cesarza Napoleona I w roku 1804, jako pierwszy wśród marszałków Cesarstwa. Z wykształcenia kartograf. W latach 1778-1783 walczył pod rozkazami Lafayette'a w Ameryce. W 1789 w randze generała-majora pełni funkcję dowódcy gwardii narodowej w Wersalu. Uczestnik Rewolucji, a następnie w Armii Włoch, gdzie u boku Napoleona doszedł do stanowiska szefa sztabu. W roku 1798 proklamował w Rzymie republikę. W 1799 na stanowisku ministra wojny. Przez cały okres wojen napoleońskich u boku swego wodza i cesarza, który nadał mu w 1804 księstwo Neuchâtel i w 1809 czysto tytularne księstwo Wagram (za wkład w zwycięstwo w stoczonej tam bitwie). Po upadku Napoleona musiał się zrzec księstwa i tytułów, ale dożywotnio zachował godność Marszałka Francji. Zginął w 1815 roku, wypadając z okna kamienicy w Bambergu, możliwe że został z niego wypchnięty.
- Louis Alexandre Berthier, Prinţ de Wagram, Prinţ Suveran de Neuchâtel şi Duce de Valangin,, a fost un general şi Mareşal al Primului Imperiu, ce s-a remarcat îndeosebi pentru talentele sale în calitate de şef de stat major al Napoleon Bonaparte, în timpul războaielor napoleoniene. Inginer-geograf în 1764, proaspăt ieşit de pe băncile şcolii de genişti de la Mézières, Berthier îşi începe lunga sa carieră militară cu participarea la Războiul de independenţă al Statelor Unite ale Americii, făcând parte din Corpul Expediţionar al contelui de Rochambeau. A participat apoi războaiele revoluţiei şi s-a remarcat îndeosebi în armata Rinului. Locotenent-colonel în 1789, general de brigadă (maréchal de camp) în 1792, este suspectat de regalism şi destituit, doar pentru a fi reintegrat în 1793, când serveşte din nou în vestul revoltat al ţării. Devine din nou şef de stat major, funcţie pe care o mai îndeplinise în trecut pentru La Fayette. Devine şef de stat major al armatei din Italia şi general de divizie din iunie 1795, când îl cunoaşte şi pe Bonaparte. Berthier se remarcă în campania din Italia, nu numai ca şef de stat major ci şi ca fiind un curajos conducător de oameni, atunci când circumstanţele o cer, de pildă la Lodi sau la Marengo. Este ministru de război din noiembrie 1799, facilitând lovitura de stat a lui Bonaparte din 9 noiembrie. Apoi, devine ministru de război în timpul Consulatului şi Imperiului, părăsind această funcţie abia în august 1807. În 1804, Berhier a fost primul nume de pe lista iniţială de 18 Mareşali ai nou-creatului Imperiu, fiind totodată şi cel care a primit cele mai importante recompense financiare (aproape un milion de franci pe an), fiind judecat indispensabil datorită memoriei prodigioase şi meticulozităţii sale. În calitate de şef de stat major al nou-createi Mari Armate, în 1805 face glorioasa campanie ce culminează cu bătălia de la Ulm şi bătălia de la Austerlitz. În 1806 participă la campania din Prusia şi i se oferă titlul de Duce de Valangin şi Prinţ de Neuchâtel. Este din nou şef de stat major în campaniile din Polonia şi Germania. Din 1809 este Prinţ de Wagram. Coordonează apoi operaţiunile din Spania, având rolul ingrat de a retransmite ordinele Împăratului, aflat la Paris, unor mareşali deseori refractari; în plus, de multe ori, aceste ordine, venite de la Paris, erau prea vechi pentru a se potrivi cu noua evoluţie a campaniei. Servind de cele mai multe ori drept Maior General (şef de stat major) pentru Napoleon, Berthier a avut totuşi ocazia să joace de câteva ori şi rolul de comandant operaţional cu oarecare autonomie, mai ales în timpul campaniei din Spania şi în primele faze ale campaniei din Germania, unde a trrebuit să coordoneze armate multiple pe teatrul de operaţiuni. Participă apoi la campania din Rusia, la cea din Saxa şi la cea din Franţa. Sătul de războaie, îl primeşte pe rege la Compiègne, în 1814. În 1815, la revenirea Împăratului, se retrage la domeniu său din Germania şi este radiat de pe lista mareşalilor iar cu două săptămâni înainte de Waterloo, Berthier moare în condiţii suspecte, căzând de la o fereastră, aflată la etajul al treilea. Nu este nici astăzi clar dacă a fost vorba despre un accident, sinucidere sau asasinat menit să îl împiedice să se ralieze lui Napoleon. Numele lui Berthier este înscris pe Arcul de Triumf din Paris.
- Луи́ Алекса́ндр Бертье́ — маршал и вице-коннетабль Наполеоновской Франции, владетельный принц Невшательский, герцог Валанженский, князь Ваграмский. В 1799—1807 г. — военный министр и одновременно в 1799—1814 г. — начальник штаба Наполеона I. Разработал основы штабной службы, использованные во многих европейских армиях. После отречения Наполеона в 1814 г. перешёл на службу к Людовику XVIII. Погиб при невыясненных обстоятельствах в Бамберге во время Ста дней.
- Louis Alexandre Berthier, född 20 februari 1753 i Versailles, död 1 juni 1815 i Bamberg, var furste av Neuchâtel och Valengin, furste av Wagram, fransk marskalk och vice-konnetabel, Louis Alexandre Berthier inträdde i generalstaben 1770. Senare åtföljde han La Fayette till Amerika, varifrån han återvände med överstegrad. 1791 blev han befälhavare över nationalgardet Versailles, 1792 stabschef vid västra armén under general Luckner samt 1795 divisionsgeneral och generalstabschef i den italienska armén. 1796, då Bonaparte övertog befälet över denna armé, uppstod mellan honom och denne ett förtroligt vänskapsförhållande, vilket fortfor till den senares död. Efter freden i Campo Formio fick Berthier överbefälet över hären. I februari 1798 besatte han Rom och proklamerade den romerska republiken. Sedan följde han såsom stabschef Bonaparte till Egypten, återvände därifrån tillsammans med honom och bidrog att framkalla revolutionen av 18 brumaire 1799 samt utnämndes därefter till krigsminister. I tåget över Stora S:t Bernhard och i segern vid Marengo hade han betydlig andel. 1805 var han chef för generalstaben i kriget mot Österrike, undertecknade 17 oktober samma år kapitulationen i Ulm, 6 december vapenstilleståndet vid Austerlitz, bevistade 1806 och 1807 fälttågen mot Preussen och Ryssland och slöt i juni samma år vapenstilleståndet i Tilsit. Redan 1804 hade han blivit utnämnd till marskalk. När Preussen avträdde Neuchâtel och Valengin, fick han det suveräna herraväldet över dessa båda furstendömen, nedlade krigsministerportföljen och utnämndes till vice-konnetabel, senator och kejserlig prins. Efter fälttåget mot Österrike 1809 fick han titeln furste av Wagram. 1810 sändes han till Wien för att representera Napoleon vid dennes förmälning med prinsessan Marie Louise, kejsar Frans I:s dotter. I fälttågen 1812--14 var han åter chef för generalstaben. Efter Napoleons fall hyllade Berthier Ludvig XVIII av Frankrike. Han förlorade suveräniteten över Neuchâtel och Valengin, men bibehöll sin värdighet såsom pär och marskalk av Frankrike. Under "de hundra dagarna" åtföljde han först Ludvig XVIII till Gent, men sökte sedan, dock förgäves, återvända till Frankrike, till sin forne herre, överhuvudtaget visade han under dessa förhållanden stor obeslutsamhet. På våren 1815 föll han i fullständig själsförvirring, 1 juni samma år störtade han ned från en altan och slog ihjäl sig. Berthier synes inte ha varit i besittning av någon militärisk begåvning i högre mening, men hans tekniska kunskaper, rediga minne och outtröttliga arbetskraft gjorde honom till ett utmärkt verktyg åt Napoleon, vars befallningar han förstod att omsätta i klara och bestämda order. Hans Mémoires utkom i Paris 1826.
- 路易斯·亚历山大·贝尔蒂埃，纳夏泰尔亲王（Louis Alexandre Berthier, prince de Neuchâtel，1753年2月20日 – 1815年6月1日）法国元帅，1808年任法蘭西副陸軍統帥，拿破仑手下的参谋长，出生在凡尔赛。 父亲是地形测绘工程师，早年受过地图测绘员的训练。北美独立战争中成为罗尚博将军的中尉参谋。大革命时期为上校，指挥凡尔赛的国民自卫军，坚决反对列库安特尔党。后出任旺代省革命军参谋长，在作战中负伤。1794年热月政变后，到阿尔卑斯军团担任克勒曼将军的参谋长，1795年5月9日随克勒曼调意大利军团参谋长，9月又随克勒曼回阿尔卑斯军团任参谋长，1796年拿破仑出任意大利军团司令后，主动请求追随，3月份出任意大利军团参谋长，1797年12月9日接任意大利军团司令，指挥对罗马的占领。1798年4月出任拿破仑指挥的东方军团参谋长，7月2日登陆亚历山大后，下令发布了用法文，阿拉伯文和土耳其文写的公告，1799年8月24日登缪伊伦号陪同拿破仑回国。11月10日担任拿破仑为第一执政政府的陆军部长，1800年4月2日改任预备军团司令，1804年5月19日晋封法国元帅，1805-1808年出任大军团参谋长，1808年担任西班牙军团的参谋长，1809年4月短暂兼任德意志军团副司令，代理指挥权几天，结果造成局面被动，很快被拿破仑解除指挥权。1809年12月1日再度出任西班牙军团参谋长，1812年担任新建大军团参谋长，1813年初生病离职，3月底病愈后被任命为重建的大军团参谋长。1815年3月拿破仑从厄尔巴岛回到法国后，他拒绝效忠拿破仑，护送路易十八出国，避居巴伐利亚。4月10日被拿破仑从元帅名单上除名。不久，他突然发狂，跳楼而亡。 曾经依照拿破仑的命令娶巴伐利亚公主为妻。
|
| rdfs:comment
|
- Louis Alexandre Berthier, 1st Duc de Wagram, 1st Duc de Valengin, 1st Sovereign Prince de Neuchâtel, marshal of France, Vice-Constable of France beginning in 1808, and Chief of Staff under Napoleon. Alexandre was born at Versailles to Lieutenant-Colonel Jean Baptiste Berthier (1721 – 1804), an officer in the Corps of Topographical Engineers, and first wife (married in 1746) Marie Françoise L'Huillier de La Serre.
- Louis Alexandre Berthier war Fürst und Herzog von Neuchâtel und Valengin, Fürst von Wagram, sowie Marschall von Frankreich.
- Louis Alexandre Berthier byl slavným napoleonským velitelem, dosáhnuvším hodnosti maršál Francie, suverénním knížetem z Neuchâtelu, knížetem z Wagramu a vévodou z Valanginu.
- Louis Alexandre Berthier, Príncipe de Neuchâtel, Mariscal de Francia, Vice-Connétable de France desde 1808 y Jefe de Estado Mayor del Ejército de Francia, nació en Versalles y fue amigo personal de Napoleón.
- Louis-Alexandre Berthier, Prince de Neuchâtel et Valangin,, est un maréchal de France.
- Louis-Alexandre Berthier, francia tábornagy, Neuchâtel, Valangin és Wagram hercege.
- ファイル:Louisberthier1. jpg ベルティエの肖像 ルイ・アレクサンドル・ベルティエ（Louis Alexandre Berthier, 1753年2月20日 - 1815年6月1日）は、フランス帝国の元帥。副宮内長官。ナポレオン・ボナパルトの参謀長。ヌーシャテル大公、ヴァグラム大公。
- Louis Alexandre Berthier was maarschalk van Frankrijk en vorst van Neuchâtel. Als een kleine jongen werd hij door zijn vader getraind in de krijgskunst, die zelf een officier was in het Corps de Genie en toen hij 17 jaar was ging Berthier in het leger. Hij diende achtereenvolgend in de staf, bij de genie en bij de dragonders van de prins van Lambeqc. In 1780 reisde hij naar Noord-Amerika samen met Jean-Baptiste Donatien de Vimeur.
- Louis Alexandre Berthier, książę Neuchâtel i Wagram, diuk Valengin, Marszałek Francji, mianowany przez cesarza Napoleona I w roku 1804, jako pierwszy wśród marszałków Cesarstwa. Z wykształcenia kartograf. W latach 1778-1783 walczył pod rozkazami Lafayette'a w Ameryce. W 1789 w randze generała-majora pełni funkcję dowódcy gwardii narodowej w Wersalu. Uczestnik Rewolucji, a następnie w Armii Włoch, gdzie u boku Napoleona doszedł do stanowiska szefa sztabu.
- Louis Alexandre Berthier, Prinţ de Wagram, Prinţ Suveran de Neuchâtel şi Duce de Valangin,, a fost un general şi Mareşal al Primului Imperiu, ce s-a remarcat îndeosebi pentru talentele sale în calitate de şef de stat major al Napoleon Bonaparte, în timpul războaielor napoleoniene.
- Луи́ Алекса́ндр Бертье́ — маршал и вице-коннетабль Наполеоновской Франции, владетельный принц Невшательский, герцог Валанженский, князь Ваграмский. В 1799—1807 г. — военный министр и одновременно в 1799—1814 г. — начальник штаба Наполеона I.
- Louis Alexandre Berthier, född 20 februari 1753 i Versailles, död 1 juni 1815 i Bamberg, var furste av Neuchâtel och Valengin, furste av Wagram, fransk marskalk och vice-konnetabel, Louis Alexandre Berthier inträdde i generalstaben 1770. Senare åtföljde han La Fayette till Amerika, varifrån han återvände med överstegrad.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
