| dbpprop:abstract
|
- The lōrīca segmentāta was a type of segmented armour exclusively used in the Roman Empire, but the Latin name was first used in the 16th century (the ancient form is unknown, although it is possible that the Romans referred to the armour as "lorica laminata"). The armour itself consisted of broad ferrous (originally iron, but steel in modern recreations) strips ('girth hoops') fastened to internal leather straps. The strips were arranged horizontally on the body, overlapping downwards, and they surrounded the torso in two halves, being fastened at the front and back. The upper body and shoulders were protected by additional strips ('shoulder guards') and breast- and backplates. The form of the armour allowed it to be stored very compactly, since it was possible to separate it into four sections. The fitments that closed the various plate sections together (buckles, lobate hinges, hinged straps, tie-hooks, tie-rings, etc. ) were, however, made of brass .
- Die Lorica Segmentata ist ein Glieder- oder Spangenpanzer, der zu Beginn des 1. Jahrhunderts n. Chr. in der römischen Armee gebräuchlich wurde. Dieser Rüstungstyp verdrängte das Kettenhemd, die Lorica Hamata jedoch zu keinem Zeitpunkt. Tatsächlich beschränkte sich die Nutzung des Spangenpanzers auf einen Zeitraum von ca. 250 Jahren. Die Hamata blieb die primäre Rüstung. Auch die römische Reiterei hielt größtenteils am Kettenhemd fest, da dieses flexibler war als der Schienenpanzer. Die Lorica Segmentata lässt sich bereits um das Jahr 9 n. Chr. in Kalkriese nachweisen und wurde wohl bis zum späten 2. Jahrhundert n. Chr. verwendet. Allerdings erforderte die Lorica Segmentata eine wesentlich bessere Ersatzteilversorgung als ein Kettenhemd und man brauchte mehr Zeit um sie anzulegen. Im 3. Jahrhundert n. Chr, als das römische Reich immer stärker von äußeren Feinden bedrängt wurde, stieg das Bedürfnis nach schneller Einsatzbereitschaft der Truppen, so dass diese Eigenschaft stark behinderte. Die Lorica Segmentata bestand in der Regel aus 26 Eisenschienen (Spangen), die um den Rumpf gebogen waren und durch auf Lederriemen genietete Scharniere und Schnallen und an der Vorderseite durch Schnürhaken zusammengehalten wurden. Außerdem hingen am unteren Ende der Vorderseite mit Nieten bewehrte und in manchen Fällen mit Glöckchen behängte Lederriemen. Diese dienten dazu den Lendenbereich (insbesondere die Genitalien) zu schützen. Die Glöckchen hingegen dienten dazu beim marschieren ein beeindruckendes Geräusch zu erzeugen und somit den Gegner zu irritieren und verängstigen. Hauptteile waren die Gürtel- und die Schulterschienen. Je nach Dicke, Anzahl und Größe der Schienen konnte ein römischer Schienenpanzer bis zu 14 Kilogramm wiegen. Der Schienenpanzer bot einen guten Schutz vor Klingen- und Hiebwaffen, aber ein Stoß mit einer Stichwaffe konnte genau zwischen die Metallschienen geraten, so dass die Rüstung in diesem Fall nicht schützte. Das ist auch der Grund warum die Schienen so angeordnet wurden, dass sie einander leicht überlappten und so keine direkten Lücken bilden konnten. Die Bezeichnung Lorica Segmentata wurde im 16. Jahrhundert erdacht, da der ursprüngliche Name für den römischen Schienenpanzer nicht überliefert ist.
- La lorica segmentata era un tipus d'armadura personal utilitzada principalment per les legions de l'exèrcit romà durant els primers segles del Principat. Cal remarcar que el terme lorica segmentata s'introduí al segle XVI, ja que el terme original llatí específic ens és desconegut. L'armadura consisteix en una sèrie de bandes amples metàl·liques unides a corretges de cuiro internes. Les bandes estaven disposades horitzontalment sobre el tors, superposant-se la més alta sobre la més baixa, i envoltaven el cos en dues meitats, que es fixaven a la part frontal i a la part posterior. La part superior del cos i les espatlles quedaven protegits per bandes addicionals i plaques pectorals i dorsals. La forma de l'armadura permetia desar-la de forma molt compacta, ja que es podia separar en quatre seccions. La lorica segmentata es va començar a utilitzar a començaments del segle I i va ser l'equipament habitual dels legionaris fins el segle III, quan va ser substituïda, en general, per la lorica hamata, un tipus de cota de malla. Durant la seva època d'ús generalitzat només formava part de l'equip dels legionaris, mentre que les tropes auxiliar duien lorica hamata o lorica squamata. De lorica segmentata s'han identificat diversos tipus o variants, les més clares de les quals duen els noms del lloc on s'han identificat: el tipus Kalkriese (ca. 20 aC a 50 dC), el tipus Corbridge (40-120), el tipus Newstead (120-250) i el tipus Alba Iulia (possiblement del segle III).
- Lorica segmentata es el nombre que recibe la armadura que llevaron los legionarios romanos durante su época de esplendor. El nombre procede de la palabra latina para "segmentada", que hace referencia a la división en placas metálicas de la armadura. Tal nombre se acuñó por vez primera en el siglo XVI, por lo que se desconoce el auténtico nombre que recibía la lorica segmentata en la época romana. La lorica segmentata se componía de varias bandas metálicas que se disponían sobre el cuerpo del soldado en posición horizontal, rodeando su pecho y espalda. Estaban unidas por dentro gracias a unas bandas de cuero verticales, que estaban clavadas a cada una de las bandas metálicas. La armadura podía abrirse desde un costado para que el soldado pudiera quitársela. Además, constaba de otras bandas metálicas en posición vertical que se situaban sobre los hombros y protegían éstos. Los brazos estaban desprotegidos, aunque esto no era de gran importancia, dado que, en formación compacta, el escudo se portaba en el izquierdo y el gladius desenvainado en el derecho, pegado a la cadera, quedando así ambos protegidos. Este tipo de armadura confería mucha mayor protección que la cota de malla, permitiendo también libertad de movimientos. Las lorica segmentata evolucionaron a lo largo del tiempo, reconociéndose al menos tres tipos que se sucedieron entre el 20 a. C. y el 250 dC. Sólo los legionarios, y a veces los pretorianos, llevaban este tipo de armadura: las fuerzas auxiliares, en cambio, portaban la lorica hamata o bien la lorica squamata (armadura de escamas de metal superpuestas). Debido a su particular estructura, la construcción de la lorica segmentata era la que requería una mayor experiencia del herrero y por tanto costaba más dinero. A esto se debió el hecho de que entre los siglos II y III, debido a las constantes crisis económicas, este tipo de armadura desapareciese y las tropas romanas pasasen a portar únicamente cota de malla o dejasen de llevar protección, lo que causó a su vez una mayor vulnerabilidad del ejército en un periodo durante el cual se sucedía una invasión bárbara tras otra.
- Lorica segmentata oli roomalainen levyhaarniska, joka suojasi rintakehää ja erityisesti olkapäitä. Sen alkuperää tai alkuperäistä nimeä ei tiedetä. Se oli luultavasti ensimmäinen raudasta valmistettu, merkittävässä määrissä käytetty levyhaarniska. Roomalaiset ottivat sen yleiseen käyttöön keisari Augustuksen aikakauden jälkeen, vaikka se olikin jossakin määrin käytössä jo hänen ajallaan. Lorica segmentata suojasi käyttäjäänsä paremmin kuin rengaspaita. Sen ajan jousiaseet eivät kyenneet lävistämään Lorica segmentataa, ja miekallakin sen lävistäminen oli vaikeata. Lorica segmentata oli tehty rautaisista levynpaloista ja liuskoista. Palat oli kiinnitetty toisiinsa panssarin sisäpuolisilla nahkaliuskoilla. Kokonaisen rautaisen rintalevyn tekeminen vaati kehittynyttä metallinkäsittelytaitoa, joka keksittiin vasta 900-luvulla. Lorica segmentata oli kallis tuottaa ja huoltaa, sillä se ruostui helposti, ja valmistus ja huolto edellytti kokenutta seppää. Lisäksi se oli jäykkä, ja sen piti olla sopivan kokoinen sotilaalle, joten niitä täytyi tehdä monta eri kokoa. Lorica segmentata oli monimutkainen ja vaikea korjata. Lorica segmentataa käyttivät vain legioonalaiset; Auxilia-joukot olivat pukeutuneet lorica hamata -rengaspaitaan. Lorica segmentatan käyttö väheni huomattavasti 200-luvun sisällisotien takia, vaikka haarniska näyttäisi olleen vielä käytössä 300-luvun alussa.. Tällä vuosisadalla tiedot haarniskan käytöstä kuitenkin loppuvat ja lorica segmentata katosi Rooman armeijan käytöstä, lähinnä korkean hinnan ja vaikean huoltamisen takia.
- La lorica segmentata, cosiddetta dagli studiosi a partire dal periodo del Rinascimento, è la corazza che nell'immaginario collettivo viene più facilmente associata al legionario romano. Raffigurata anche sulla Colonna Traiana, la sua struttura è stata compresa bene solo dopo alcuni ritrovamenti archeologici, in particolare ne sono stati catalogati principalmente due diversi tipi che prendono il nome dai luoghi del ritrovamento: il tipo Corbridge e il tipo Newstead. Il primo dei due modelli, quello Corbridge, rinvenuto a sud del Vallo di Adriano (1-120 circa) è ritenuto anteriore al secondo (50-250 d.C. circa). Entrambi i modelli erano composti da una serie di lamine di acciaio unite tra loro, all'interno, da strisce di cuoio a formare dei segmenti, da qui il nome segmentata. Questo tipo di corazza risultava più leggera della Lorica Hamata, ma meno confortevole rispetto a quest'ultima pur mantenendo liberi i movimenti di torso e braccia, costituiva però una pesante protezione che appesantiva decisamente il combattente. Va considerato che gli altri tipi di corazza in uso avevano grandi limiti nella mobilità e venivano adoperate raramente dai gregarii. La Segmentata offriva una ottima protezione contro la maggior parte dei colpi di frecce e spade, soprattutto provenienti dall'alto. Tuttavia la sua struttura fatta di cuoio e cerniere di bronzo e orichalcum, una lega simile al moderno ottone, la rendeva più difficilmente mantenibile per il fatto di necessitare di pezzi di ferro laminato interi. Questo potrebbe spiegare in parte i motivi per cui in epoca tarda fu abbandonata a favore delle antiche Hamatae, per il vero mai dismesse. Le corazze romane erano indossate sopra una imbottitura detta subarmalis (termine coniato in tempi recenti) che i soldati adattavano alle proprie condizioni. Recentemente (2007) ne è stata identificata una realizzata in pelle.
- ロリカ・セグメンタタ（ラテン語：lorica segmentata）は古代ローマの軍団兵に支給された鎧である。主に帝政ローマのティベリウスの治世から使われ始めた。曲げた鉄の板金を重ねて作られた甲冑で、映画などでいわゆる「ローマ軍団兵の鎧」としてのイメージが定着しているが、実際に使われたのは1世紀から2世紀までの間と、長いローマの歴史の中では比較的短い期間であった。 ラテン語名が定義として用いられたのは16世紀のヨーロッパからであり、必ずしも古代ローマ時代に「ロリカ・セグメンタタ」の名で呼ばれていたわけではない。
- Het Romeinse leger Bestand:Rmn-military-header. png .. Romeins leger Het Romeinse leger Romeinse leger/Koninkrijk Romeins leger/Republiek Romeinse leger/Keizerrijk Legeronderdelen Legioen Cohort Manipel Centurie Contubernium Auxilia Equites Triarii Principes Hastati Velites Katafrakt Vexillatio Praetoriaanse garde Militaire termen SPQR Phalerae Aquila Signum legionum Donativum Acies triplex Decimatie Winterkamp Zomerkamp .. Legioenen Legio I Germanica Legio I Adiutrix Legio I Italica Legio I Macriana Liberatrix Legio I Minervia Legio I Parthica Legio II Augusta Legio II Adiutrix Legio II Italica Legio II Parthica Legio II Traiana Fortis Legio III Gallica Legio III Augusta Legio III Cyrenaica Legio III Italica Legio III Parthica Legio IIII Macedonica Legio IV Scythica Legio IV Flavia Felix Legio IV Parthica Legio V Alaudae Legio V Macedonica Legio VI Ferrata Legio VI Victrix Legio VII Claudia Legio VII Gemina Legio VIII Augusta Legio IX Hispana Legio X Gemina Legio X Fretensis Legio XI Claudia Legio XII Fulminata Legio XIII Gemina Legio XIIII Gemina Legio XV Primigenia Legio XV Apollinaris Legio XVI Gallica Legio XVI Flavia Firma Legio XVII Legio XVIII Legio XIX Legio XX Valeria Victrix Legio XXI Rapax Legio XXII Deiotariana Legio XXII Primigenia Legio XXX Ulpia Victrix .. Marine Classis Misenensis Classis Ravennatis Classis Syriaca Classis Alexandrina Classis Mauretania Classis Germanica Classis Britannica Classis Pannonica Classis Moesica Classis Pontica .. Militaire rangen Tribunus Legatus Augusti pro praetore Legatus pro praetore Legatus legionis Praefectus Primus pilus Centurio Optio Decurio Aquilifer Tesserarius Cornicen Signifer Imaginifer Romeins legionair .. Wapens Handwapens Gladius (kort steekzwaard) pugio (dolk) Spatha (langer zwaard) Semi-spatha (klein zwaard) Hasta (lans) Pilum (werpspeer) Slinger Zware wapens Stormram Ballista Katapult Lepelblijde Overige Lorica musculata (kuras) Lorica squamata (schubbenpantser) Lorica hamata (maliënkolder) Lorica segmentata (kuras van stroken metaal) Lorica plumata (maliënkolder met een soort veren) Cassis (helm) Scutum (schild) De Lorica segmentata is een Romeins type borstharnas dat in de tweede helft van de eerste eeuw na Christus in zwang kwam. Het bestond uit stroken staal die met bronzen gespen aan elkaar waren bevestigd. Het kwam tot de heupen en beschermde alleen de borst. Door de opbouw bood de lorica segmentata een relatief grote bewegingsvrijheid en hij was minder moeilijk te produceren dan de lorica hamata, de maliënkolder die voordien in de Romeinse legioenen gebruikelijk was. Dit harnas woog ongeveer 9 kilo. In de derde en vierde eeuw na Christus raakte dit type harnas in onbruik. Het is belangrijk op te merken dat de naam, in tegenstelling tot lorica hamata, een twintigste-eeuws neologisme is. De gregarii miles (gewone legionairs), zullen er ongetwijfeld een andere naam voor hebben gehad.
- A lorica segmentata (lōrīca segmentāta) é uma espécie de armadura utilizada pelos legionários "rasos" e centuriões da legião romana. O nome "lorica segmentata" só aparece mencionado pela primeira vez no século XVI, desconhecendo-se o nome realmente atribuído a este tipo de armadura na época romana. O nome "segmentata" faz referência aos 26 segmentos de metal que constituem a armadura, que protegem o abdómen, o tórax, as costas e os ombros. É constituída por bandas, normalmente de ferro, encaixadas umas nas outras, ligadas, por trás, por bandas de couro, chamadas antigamente de loros, ou correias de couro crú. Por não ser uma peça inteira, é mais flexível, e proporciona a mesma protecção. Ao longo do tempo, as loricas evoluíram tornando-se bastante morosas e caras de fabricar. As sucessivas crises económicas pelas quais passou o Império Romano, entre os séculos II e III, levaram a que este tipo de protecção deixasse de ser produzida, deixando as tropas romanas desprotegidas, só com a cota de malha, mais barata e permeável aos golpes, facto que deixou a legião parcialmente indefesa frente os sucessivos ataques levados a cabo pelos povos bárbaros.
- Лорика сегментата — доспехи, использовавшиеся преимущественно в Римской республике и империи, однако название «лорика сегментата» возникло лишь в XVI веке, древнее его название неизвестно. Доспехи состоят из кожаной основы, на которую нашиты стальные полосы, попарно скрепленные на животе и спине, образуя таким образом обруч, охватывающий торс солдата. Плечи, а также верхняя часть груди и спины защищались дополнительными полосами. Лорика сегментата была удобна в хранении и транспортировке, поскольку легко разбиралась. Её вес достигал 9 кг. Грудные и спинные пластины крепились к основным либо крючками, либо ремнями и пряжками, располагавшимися на спине внутри доспехов, а на груди снаружи, так что, очевидно, солдат надевал её лишь наполовину собранной и был вынужден застёгивать спереди сам. Левая и правая нагрудные пластины также соединялись между собой. Файл:Traj col build fortress. jpg Легионеры в lorica segmentata. Рельеф колонны Траяна. Лорика сегментата использовалась только легионерами и преторианцами — вспомогательные войска и кавалерия одевались в лорика хамата и лорика сквамата. На протяжении истории Рима лорика неоднократно модифицировалась. Выделяют несколько наиболее распространённых её типов по местам археологических находок: Калкриес, Корбридж (40 н. э. — 120 н. э. , в городе Корбридж близ Адрианова вала в 1964 найдено две хорошо сохранившихся лорики; эта находка позволила уточнить устройство доспеха, ранее известного только по отдельным элементам и изображениям) и Ньюстид. В III веке н. э. лорика сегментата снимается с вооружения римской армии. Схожая техника производства доспехов ненадолго вновь возникла в XVI веке, но не получила широкого распространения. Image:Lorica_segmentata_from_back. jpg Image:Lorica_segmentata_detail_front. jpg Image:Lorica_segmentata_from_inside. jpg Изображение:Roman army in nashville. jpg
- Lorica Segmentata M.S. 1. yüzyıldan itibaren Roma lejyonları tarafından kullanılmaya başlanan bir tür kişisel zırh. Bu zırh türü hiç bir zaman tam olarak Lorica hamata'nın yerini alamamıştır. Nitekim bu zırh yaklaşık 250 yıllık bir süre için kullanılmış ve Hamata asıl zırh olarak kalmıştır. Yine Roma süvarileri esnekliği ve hafifliği sebebiyle Hamata kullanmayı tercih etmişlerdir. Lorica Segmentata, içlerinden birbirine deri kayışlarla bağlanmış toplam 26 adet demir şeritten oluşurdu. Bu şeritler vücudun etrafına yatay ve birbiri üstüne binmiş, önden ve arkadan birbirine bağlanarak gövdeyi iki parça halinde saracak şekilde yerleştirilirdi. Ayrıca bazı durumlarda genital bölgelerin korunması amacıyla zırhın ucuna üzerinde ziller bulunan deri takviye parçalar da eklendiği olurdu. Yürüyüş esnasında bu zillerin çıkardığı ses düşmanı rahatsız etmek için kullanılırdı. Zırhın ana parçaları kemer ve omuz raylarıydı. Zırhın ağırlığı, kalınlığına, şerit sayısına ve boyutlarına göre değişkenlik göstermekle birlikte yaklaşık 14 kg'a ulaşabilirdi. Kargı ve kılıçlara karşı oldukça iyi bir koruma sağlayan zırh, şerit aralarına alınacak bir darbe durumunda lejyoneri tamamen savunmasız bırakmak gibi bir kötü bir özelliğe sahipti. Şeritlerin birbiri üstüne bindirilerek savunma yeteneğinin arttırılmaya çalışılmasının asıl nedeni, bu dezavantajdı. Zırhın adının kullanıldığı dönemde ne olduğu hakkında hiç bir bilgi yoktur ve Lorica Segmentata adı 16. yüzyıldan sonra kullanılmaya başlanmıştır.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
