| dbpprop:abstract
|
- The Lievens (Latvian, Līveni;Swedish Liewen) are one of the oldest and noblest families of Baltic Germans. They claim descent from Caupo of Turaida (Latvian, Kaupo), the Livonian quasi rex who converted to Christianity in 1186, when Bishop Meinhard attempted to Christianize the region. Henrici Chronicon Lyvoniae tells that Caupo in winter 1203-1204 went to Rome with Theodoric, a Cistercian Monk (who was to become the founder of the Swordbrothers, then the first bishop of Estonia). They were received by the Pope Innocent III who backed up their plans to Christianize Livonia. According to feudal records, the Lieven ancestor Gerardus Līvo (1269) and his son Johannes (1296) entered service as vassals to the archbishop of Rīga. One of Caupo's daughters married an ancestor of the barons, then earls von Ungern-Sternberg. Caupo's grandson, Nicholas, was the first to spell his name Lieven. Reinhold Liewen, the Swedish governor of Oesel, in 1653 was made a baron together with his brother, whose son - Baron Hans-Heinrich von Liewen - accompanied Charles XII in all his campaigns and expeditions. Among Reinhold's descendants, one branch settled in Courland and was recognized in 1801 as in the Holy Roman Empire. Johann-Christoph von Lieven was the first member of the family to gain distinction in the Russian service: he served as Governor of Arkhangelsk under Catherine the Great and as General of Infantry under Emperor Paul. Baron Otto Heinrich von Lieven (1726-1781) married in 1766 Baroness Charlotte von Gaugreben (1742-1828), who was entrusted by Emperor Paul with the task of educating his daughters and younger sons - Nicholas and Mikhail Pavlovich. In recognition of her services Paul made her a countess in 1799. When her pupil Nicholas became the Emperor of Russia in 1826, the 84-year-old governess was made a Princess with the title of Her Serene Highness. The title was hereditary and passed to her descendants, of which the following were notable: Her son, Prince Christoph Heinrich von Lieven (1774-1838), accompanied Alexander I of Russia during the Battle of Austerlitz and at the signing of the Peace of Tilsit. In 1809 he was sent to represent Russia at the Prussian court and, at the crisis of the Napoleonic Wars in 1812, was transferred as the Minister Plenipotentiary to the court of St. James's, a post which he kept for 22 years. Somewhat overshadowed by his more illustrious wife, Dorothea von Lieven, Prince Lieven took part in the Congress of Vienna and died in Rome when he accompanied the future Alexander II of Russia on his Grand Tour. His elder brother, Prince Carl Christoph von Lieven (1767-1844), started his career as an aide-de-camp to Prince Potemkin, administered the garrison of Arkhangelsk under Paul and ended his career as Imperial Minister of Education (1828-33). Prince Alexander Karlovich Lieven (1801-1880), son of the preceding, Mayor-General, served as Governor of Taganrog in 1844-1853, and senator 1853-1880. Prince Andrey Alexandrovich Lieven (1839-1913), his son, was the Senator and Minister of State Properties in 1877-81. Prince Anatoly Pavlovich Lieven (1872-1937) commanded a Russo-German army in Latvia until the supreme command was taken over by Prince Pavel Bermondt-Avalov; Lieven refused to collaborate with the German puppet government of Andrievs Niedra and forbade his men to fight the Latvian and Estonian forces in Livonia -- these līvenieši were loyal to the Republic of Latvia, and after the Latvian War of Independence he became a Latvian citizen and a manufacturer of bricks. Dominic Lieven, Professor of Russian Government at the London School of Economics and Political Science and Fellow of the British Academy. Anatol Lieven, a British author, journalist, and policy analyst.
- Die Familie Lieven ist eine der ältesten und bestimmendsten deutschbaltischen Familien. Sie führen ihre Herkunft auf Kaupo von Turaida zurück, den livischen quasi rex, der 1186 während der Christianisierung der Region durch Bischof Meinhard zum Christentum übertrat. Er begleitete Albert von Buxhoeveden, den Bischof von Riga 1203-1204 nach Rom und wurde Papst Innozenz dem III. vorgestellt. Kaupos Enkel Nicholas nannte sich als erster „Lieven“. Reinholdt Lieven, der schwedische Gouverneur von Oesel wurde 1653 ebenso wie sein Bruder zum Baron geadelt. Ein Zweig der Nachfahren Reinholdts siedelte sich in Kurland an und wurde im Heiligen Römischen Reich deutscher Nation als Adlige anerkannt. Johann-Christoph von Lieven war das erste Familienmitglied, das in russischen Diensten Bekanntheit erlangte: Er diente unter Katharina der Grossen als Gouverneur von Archangelsk und als Infanteriegeneral unter Paul I.. Baron Otto Heinrich von Lieven (1726-1781) heiratete 1766 Baronesse Charlotte von Gaugreben (1742-1828), der von Zar Paul dem I. die Erziehung seiner Töchter und jüngeren Söhne Nikolaus und Michail Pawlowitsch anvertraut wurde. In Anerkennung ihrer Verdienste machte sie der Zar 1796 zur Fürstin. Als ihr Schüler Nikolaus 1826 zum Zaren wurde, wurde die dann bereits 84-Jährige zur Prinzessin mit der Anrede „Durchlaucht“ ernannt. Dieser Titel war erblich und ging auf ihre Nachkommen über, von denen einige nennenswert sind: Ihr Sohn, Prinz Christoph Heinrich von Lieven (1774-1838), begleitete Zar Alexander I. während der Schlacht von Austerlitz und bei der Unterzeichnung des Frieden von Tilsit. 1809 wurde er ausgesandt, als Vertreter Russlands am preußischen Hof zu dienen. 1812 während der Napoleonischen Kriege wurde er als Bevollmächtigter an den englischen Hof am St. James's Palace geschickt, eine Stellung, die er 22 Jahre lang behielt. Von seiner glamourösen Frau Dorothea von Lieven etwas in den Schatten gestellt, nahm Prinz Lieven am Wiener Kongress teil und starb in Rom, wohin er den künftigen Zaren Alexander den II. auf seiner Grand Tour begleitete. Sein älterer Bruder, Prinz Carl Christoph von Lieven (1767-1844) begann seine Laufbahn als persönlicher Adjutant von Potemkin, verwaltete die Garnison Archangelsk unter Paul und beendete seine Karriere als Bildungsminister (1828-1833). Prinz Alexander Karlowitsch Lieven (1801-1880), dessen Sohn, war General und diente zwischen 1844 und 1853 als Gouverneur von Taganrog. Prinz Andrei Alexandrowitsch Lieven (1839-1913), dessen Sohn, war der Senator und Minister für Staatsbesitz 1877-1881. Prinz Anatol Pawlowitsch Lieven (1872-1937) kommandierte eine russisch-deutsche Abteilung in Lettland. Lieven weigerte sich mit der deutschen Marionettenregierung von Andrievs Niedra zusammenzuarbeiten und verbat seinen Männern, gegen die lettischen und estnischen Einheiten in Livland zu kämpfen - die līvenieši waren der Republik Lettland gegenüber loyal. Die Abteilung wurde über See nach Narva transportiert und ging zusammen mit der Armee von Judenitsch vor Leningrad zugrunde. Nach dem lettischen Unabhängigkeitskrieg wurde er lettischer Staatsbürger und Ziegel-Fabrikant.
- Lieven tai von Lieven on baltialainen aatelissuku. Lievenit ovat eräs vanhimmista ja ylhäisimmistä Baltian suvuista. Heidän sukutarunsa mukaan suku polveutuisi liiviläisestä ruhtinaasta Kauposta, Turaidan linnan herrasta, jonka keskiaikaiset lähteet rinnastavat liiviläiskansan kuninkaaksi. Kauppo oli "kuningas" (pikkukuningas ja/tai mahtava paikallinen linnanherra) Liivinmaalla ja kääntyi kristinuskoon 1186, kun piispa Meinhard teki lähetystyötä seudulla. Perhetaru kertoo että 1202 (tai 1203–04) Kauppo matkusti Avignoniin (jossa paavinistuin ei kuitenkaan sijainnut silloin eikä vielä yli sataan vuoteen), jossa paavi Celestinus III korotti hänet paavilliseen aateliin nimellä "Lieve". Nikolas, tarun mukaan Kauppon pojanpoika, oli ensimmäinen joka kirjoitti suku- tai lisänimensä Lieven. Taustaltaan itämerensuomalaista kantaa oleva suku saksalaistui keskiajan loppuun mennessä, sillä saksan kieli oli Baltian silloisen yläluokan pääkieli. Reinhold Lieven, Saarenmaan maaherra Ruotsin alaisena, korotettiin 1653 paroniksi yhdessä veljensä kanssa ja sai vapaaherrakuntana ruotsalaisen Eksjön kauppalan. Hänen sanotun veljensä poika paroni Hans-Henrik von Lieven oli kuningas Kaarle XIIn apulainen ja seuralainen tämän kaikilla sotaretkillä ja tutkimusmatkoilla. Reinholdin jälkeläisen joukosta puolestaan, yksi sukuhaara asettui Kuurinmaalle ja korotettiin keisarin toimesta saksalais-roomalaisiksi valtakunnankreiveiksi. Johann-Christoph von Lieven oli suvun ensimmäinen jäsen, joka nousi merkkihenkilöksi Venäjän palveluksessa: hän toimi Arkangelin kuvernöörinä Katariina II Suuren alaisuudessa ja Paavali In alaisuudessa jalkaväenkenraalina. Useat suvun jäsenet venäläistyivät jonkin verran noista vuosikymmenistä alkaen. Paroni Otto Henrik Andreas von Lieven (1726–81) avioitui 1766 paronitar Charlotte von Gaugrebenin (1742–1828) kanssa. Leskeksi jäänyt paronitar Charlotte von Lieven sai kruununperilliseltä, suuriruhtinas Paavali Pietarinpojalta nimityksen tämän tytärten (suuriruhtinattaret Aleksandra, Helena, Maria, Katariina ja Anna) ja kahden nuorimman pojan (suuriruhtinaat Nikolai ja Mikael) kasvattajaksi. Keisarinna Katariina II palkitsi Lievenin perhettä antamalla näille Semgalliassa sijaitsevan Mežotnen linnan (latv. Mežotnes pils, saks. Mesothen). Venäjän hoviarkkitehdin Giacomo Quarenchin (1744–1817) suunnittelema klassistyylinen asuinlinna rakennettiin Mezotnen tiluksille 1797–1802 Charlottea varten. Tunnustukseksi leskiparonittaren palveluksista, Paavali noustuaan keisariksi korotti hänet Mežotnen kreivittäreksi 1799. Kun kreivitär Charlotten kasvatti suuriruhtinas Nikolai Paavalinpoika nousi valtaistuimelle Venäjän keisari, Puolan kuningas ja Suomen suuriruhtinas Nikolai Inä, tämä heti vuonna 1826 korotti siinä vaiheessa 84-vuotiaan "kuvernöörittären" liiviläisten, Lievenin ruhtinattareksi (Lievene). Mežotne pysyi suvun omistuksessa aina Latvian vuoden 1921 maauudistukseen saakka. Ruhtinaan arvonimi on perinnöllinen ja siirtyi myös ensimmäisen ruhtinattaren jälkeläisille, joista seuraavat ovat olleet merkkihenkilöitä: ruhtinattaren kolmas poika, kreivi, sittemmin ruhtinas Christoph Heinrich von Lieven (1774–1838, ruhtinas Kristoffer Andreaanpoika), joka oli keisari Aleksanteri I:n mukana Austerlitzin taistelussa ja Tilsitin sopimusneuvotteluissa. Vuonna 1809 hänet lähetettiin edustamaan Venäjää Preussin hovissa, ja kun Napoleonin sodat olivat kriittisimmillään 1812 siirrettiin täysivaltaiseksi ministeriksi (suurlähettilääksi) Lontooseen, "St. Jamesin hoviin", tehtävään jossa hän pysyi seuraavat 22 vuotta. Ministeri Lieven jonkin verran jäi loisteliaan vaimonsa ruhtinatar Dorothea von Lievenin varjoon: tämä keräsi huomattavan maineen eurooppalaisten seurapiirien voimahahmona ja poliittisena juonittelijattarena. Ruhtinas Lieven otti osaa Wienin kongressiin ja kuoli sittemmin Roomassa kun oli tulevan vapauttajatsaari Aleksanteri II:n, silloisen kruununperillisen, matkaseurana tämän Grand Tour-maailmanmatkalla. hänen vanhin veljensä kreivi, sittemmin ruhtinas Carl Christoph von Lieven, Mežotnen järjestyksessä toinen ruhtinas (1767–1844), aloitti uransa ruhtinas Grigori Potemkinin sotilasavustajana, toimi Arkangelin varuskunnan hallinnon johdossa keisari Paavalin aikana, ja päätyi Venäjän keisarikunnan opetusministeriksi. kenraalimajuri ruhtinas Alexander (Kaarlenpoika) Lieven (1801–1880), Carl Christophin poika, toimi Taganrogin kuvernöörinä 1844–53 ruhtinas Andrei (Aleksanterinpoika) Lieven (1839–1913), edellisen poika, oli senaattori, ja valtion kiinteistöjen ministeri 1877–81 ruhtinas Anatoli (Paavalinpoika) Lieven (1872–1937) toimi venäläis-saksalaisen armeijan komentajana Latviassa, kunnes ylin komentajuus siirtyi ruhtinas Pavel Bermondt-Avaloville. Ruhtinas Lieven kieltäytyi yhteistyöstä Andrievs Niedran johtaman saksalaisten marionettihallituksen kanssa ja kielsi joukkojaan taistelemasta latvialaisia ja virolaisia joukkoja vastaan Liivinmaalla. Nämä olivat Latvian tasavallan kannattajia, ja Latvian vapaussodan jälkeen ruhtinaasta tuli Latvian kansalainen ja tiilitehtailija.
- Famille Lieven est une famille de noblesse allemande issue de Livonie. Les personnalités les plus célèbres de cette famille furent : Alexandre Karlovitch Lieven, général d'infanterie russe, gouverneur de Taganrog; Charles Christophe von Lieven, ministre de l'Instruction publique Christophe de Lieven, diplomate russe, époux de Dorothea von Benckendorff.
- Файл:Lieven. jpg Герб рода Ливен Ливен — баронский и княжеский род, якобы происходящий от Каупо, старшины ливов, который одним из первых принял христианство в Лифляндии вследствие проповеди Мейнгарда. В 1202 году Каупо ездил в Авиньон послом от риж. епископа Альберта к папе Целестину III, утвердившему его в дворянском достоинстве, с прозванием Ливе. Внук Каупе, Николай, стал назыв. Ливен. Рейнгольд Ливен, эзельский губернатор, в 1653 году возведён вместе с братом Берендсом-Отто в баронское Шведского королевства достоинство. Сын Берендса-Отто, барон Ганс-Генрих, шведский генерал, друг Карла XII, сопровождал короля во всех его походах. Из потомков барона Рейнгольда многие состояли на русской службе. Барон Иоганн-Христофор (Иван Романович) был при Екатерине II губернатором в Архангельске, а при Павле I — генералом от инфантерии. Он был из курляндской ветви этой фамилии, из которой вышли графы Римской империи (ныне вымершие) и русские светлейшие князья Ливен. Последние ведут свое происхождение от барона Отто-Генриха (1726—1781), генерал-майора, женатого на Шарлотте Карловне, урожденной баронессе Гаугребен (1742—1828), которая по смерти своего мужа назначена была воспитательницею великих княжон, дочерей Павла Петровича, а впоследствии и великих князей Николая и Михаила Павловичей; в 1794 году она получила звание статс-дамы, в 1796 году графское, а в 1826-м — княжеское достоинство с титулом светлости. Старший сын её, князь Карл Андреевич, участвовал в шведской войне 1789-90 г. , состоял адъютантом при князе Потёмкине, при Павле I был военным губернатором в Архангельске. В 1819 году, после продолжительной отставки, назначен куратором дерптского учебного округа, а с 1828 до 1833 год был министром народного просвещения. Внук Карла Ливена — Андрей Александрович — статс-секретарь и сенатор. Родился в 1839 году; в 1859 году, окончив курс в московском университете, служил сначала по ведомству министерства внутренних дел. С 1872 года состоял при графе Валуеве товарищем министра государственных имуществ, а в 1877—1881 гг. был преемником его по управлению этим министерством. При Андрее Александровиче продажа башкирских земель была приостановлена; задуманы и частью начаты различные преобразования по управлению. Второй сын княгини Шарлотты Карловны — князь Христофор Андреевич (1777—1838) — генерал-адъютант Павла I, был близок к Александру I, при котором находился во время аустерлицкого боя и в Тильзите; с 1809 года был послом в Берлине, а с 1812 года — в Лондоне, где оставался до 1834 года, когда назначен был членом Государственного совета и попечителем цесаревича наследника; сопровождая последнего в путешествии, умер в Риме. Файл:Mezotne palace. jpg Дворец Ливенов в Межотне, Латвия. Жена его Доротея, урожденная Бенкендорф, уже в Петербурге славилась своим салоном, а в Лондоне её дом служил центром дипломатического мира. В 1839 года она поселилась в Париже, который покидала только в 1848 году и на время Крымской войны. В Париже её салон соперничал с салоном г-жи Рекамье; поклонник последней, Шатобриан, сильно восставал против княгини Ливен в своих «Замогильных записках». Княгиню Дарью Христофоровну называли Эгерией Гизо. Она старалась действовать на французское правительство в интересах России и в строго консервативном духе; под конец жизни поддалась влиянию католических патеров. Она оставила отрывки из своих записок и огромную корреспонденцию. В печати появились «Correspondence of Princesse Lieven and Earl Grey», изд. Guy le Strange (Лондон, 1890—1891); Из старшей, баронской линии рода Ливен более известен барон Вильгельм Карлович — генерал-адъютант; окончил курс в дерптском университете участвовал в войне 1828-29 и 1830-31 гг. В 1833 году был отправлен в Константинополь с генерал-адъютантом графом Орловым по поводу распрей, возникших между Турциею и Египтом, а затем послан в Малую Азию для наблюдения за отступлением оттуда египетских войск и для собрания сведений об этом, тогда очень мало известном крае. В 1855 году назначен генерал-квартирмейстером главного штаба, в 1861 году — лифляндским, эстляндским и курляндским генерал-губернатором, в 1863 году — членом Государственного совета. Другие известные представители рода: Ливен, Александр Карлович — граф (впоследствии светлейший князь), сенатор, Таганрогский градоначальник, генерал от инфантерии. Ливен, Анатолий Павлович (1873—1937) — офицер. Ливен, Андрей Карлович (1798—1856) — светлейший князь, генерал-лейтенант, командир лейб-гвардии Уланского полка Ливен, Иван Андреевич — российский командир эпохи наполеоновских войн, генерал-лейтенант. Ливен, Юрий Григорьевич (1696—1763) — лифляндский дворянин, барон, генерал-аншеф русской армии. Ливен, Анатоль и его брат Доминик — британские политологи, писатели и журналисты.
- von Liewen var grevlig ätt nummer 67 på Sveriges Riddarhus. Ätten utslocknade 1781. Hans Henrik von Liewen d. ä. (1664-1733), greve, riksråd, militär Hans Henrik von Liewen d.y. (1704-1781), greve, riksråd, militär, politiker Henrika Juliana von Liewen (född 1710), svensk hovdam Reinhold Liwe (1621-1665), friherre till Eksjö, guvernör på Ösel, friherrliga ätt nummer 45 (1653) Bernhard von Liewen (1651-1665), militär
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
