| dbpprop:abstract
|
- Conjugation is the creation of derived forms of a verb from basic forms or principal parts. It may be affected by person, number, gender, tense, mood, voice or other language-specific factors. When, for example, we use a verb to function as the action done by a subject, most languages require conjugating the verb to reflect that meaning. (For more information on conjugation in general, see the article on grammatical conjugation. ) In Latin, there are four main patterns of conjugation composed of groups of verbs that are conjugated following similar patterns. As in other languages, Latin verbs have an active voice and a passive voice. Furthermore, there exist deponent and semi-deponent Latin verbs (verbs with a passive form but active meaning), as well as defective verbs (verbs with a perfect form but present meaning). Sometimes the verbs of the third conjugation with a present stem on -ǐ are regarded as a separate pattern of conjugation, and are called the fifth conjugation. In a dictionary, Latin verbs are always listed with four principal parts which allow the reader to deduce the other conjugated forms of the verbs. These are the first person singular of the present indicative active the present active infinitive the first person singular of the perfect indicative active the supine or, in some texts, the perfect passive participle, which is nearly always identical. Texts that commonly list the perfect passive participle use the future active participle for intransitive verbs. Some verbs lack this principal part altogether. For simple verb paradigms, see the appendix pages for first conjugation, second conjugation, third conjugation, and fourth conjugation.
- Konjugace označuje ohýbání sloves. V latině rozlišujeme 4 konjugace, z nichž třetí se dělí ještě na další dvě podskupiny. Máme-li slovníkový zápis slovesa, můžeme dle tabulek odvodit kterýkoli tvar slovesa. V zápisu jednotlivé položky označují: první osoba singuláru indikativu prézenta aktiva infinitiv prézenta aktiva slovesný kmen perfektní slovesný kmen supinový
- Les conjugaisons latines sont au nombre de quatre ou cinq, selon les classifications. Il s'agit de groupes de verbes qui se conjuguent selon des règles communes. En latin, les verbes ont, comme en français, une voix active et une voix passive. Naturellement, seuls les verbes transitifs peuvent se conjuguer à la voix passive. Il existe également des verbes déponents et semi-déponents. Dans un dictionnaire, ils sont toujours décrits par cinq formes qui permettent de déduire toutes leurs autres formes conjuguées, à partir de trois radicaux : la première personne du singulier du présent de l'indicatif la deuxième personne du singulier du présent de l'indicatif l'infinitif présent la première personne du singulier du parfait de l'indicatif le supin Les trois radicaux sont ceux : de l'infinitif présent de l'indicatif parfait du supin
- Come in italiano, anche in latino il verbo è quella parte fondamentale del discorso che indica l'azione senza la quale non è possibile formare una frase. In latino, si distinguono quattro coniugazioni, due diatesi, tre modi, cinque forme verbali nominali e sei tempi. Essendo il latino una lingua tendenzialmente SOV, il verbo si trova di solito alla fine di ogni proposizione. Il verbo, a seconda di forma, modo e tempo cambia la sua parte finale: questa flessione è chiamata coniugazione.
- Het imperfectum is een ander woord voor een tempus in het Latijn die het meest overeenkomt met de onvoltooid verleden tijd (OVT) in het Nederlands.
- Czasownik (verbum) w języku łacińskim podlega koniugacji, tj. odmianie przez osoby, liczby, czasy, tryby i strony. Występują cztery typy takiej odmiany: koniugacja pierwsza (o temacie zakończonym na -ā), koniugacja druga (o temacie zakończonym na -ē), koniugacja trzecia (o temacie zakończonym na spółgłoskę, przy czym występuje w niej też podtyp, w którym między tematem a końcówką występuje spójka ĭ) i koniugacja czwarta (o temacie zakończonym na -ī). Istnieją też nie podlegające koniugacji formy bezosobowe czasownika. Formy osobowe czasownika w języku łacińskim (verbum finitum) to: trzy osoby (personae): persona prima (osoba pierwsza), persona secunda (osoba druga) i persona tertia (osoba trzecia) dwie liczby (numeri): (numerus) singularis (liczba pojedyncza) i (numerus) pluralis (liczba mnoga). Występująca w języku praindoeuropejskim liczba podwójna (dualis) w koniugacji łacińskiej zanikła całkowicie jako kategoria gramatyczna. sześć czasów (tempora): (tempus) praesens (czas teraźniejszy), (tempus) imperfectum (czas przeszły niedokonany), (tempus) futurum primum (czas przyszły niedokonany, nazwę zapisuje się często jako futurum I), (tempus) perfectum (czas przeszły dokonany), (tempus) plusquamperfectum (czas zaprzeszły), (tempus) futurum exactum (czas przyszły uprzedni, nazwę zapisuje się często jako futurum II). Pierwsze trzy czasy wiążą się z aspektem niedokonanym czasownika (verbum infectum), drugie trzy z aspektem dokonanym czasownika (verbum perfectum). trzy tryby (modi): (modus) indicativus (tryb oznajmujący, zwany też trybem orzekającym), (modus) coniunctivus (tryb popularnie nazywany przypuszczającym, choć właściwszą nazwą jest "tryb łączący" lub "tryb warunkowy"), (modus) imperativus (tryb rozkazujący). Występujący w języku praindoeuropejskim tryb życzący (optativus) zanikł w języku łacińskim prawie całkowicie i nie istnieje jako kategoria gramatyczna, a jego funkcje przejął coniunctivus. dwie strony (genera): (genus) activum (strona czynna) i (genus) passivum (strona bierna). Występująca w języku praindoeuropejskim strona medialna (medium) w języku łacińskim zanikła, a jej funkcje przejęła strona bierna. Formy bezosobowe czasownika w języku łacińskim (verbum infinitum, nomina verbalia) to: formy bezosobowe czasownika o charakterze rzeczownikowym (substantiva verbalia) infinitivus (bezokolicznik). W języku łacińskim jest sześć form bezokolicznika: infinitivus praesentis activi, infinitivus perfecti activi, infinitivus futuri activi, infinitivus praesentis passivi, infinitivus perfecti passivi i infinitivus futuri passivi. Infinitivus nie podlega deklinacji. gerundium (rzeczownik odczasownikowy). Gerundium podlega ułomnej deklinacji. supinum (celownik odczasownikowy). Supinum podlega ułomnej deklinacji. formy bezosobowe czasownika o charakterze przymiotnikowym (adiectiva verbalia), czyliparticipia (imiesłowy). W języku łacińskim są cztery participia: participium praesentis (activi), participium perfecti (passivi), participium futuri activi i participium futuri passivi, nazywane częściej gerundivum. Participia łacińskie podlegają deklinacji. Funkcje wymienionych kategorii gramatycznych nie zawsze w pełni odpowiadają funkcjom analogicznych kategorii gramatycznych innych języków fleksyjnych i zostały opisane w odpowiednich rozdziałach.
- Дієвідмінювання – це зміна форм дієслова, завдяки чому воно передає інформацію про дію. Дієслова змінюються за особами, числами, родами, часами, видами і станами. В латинській мові є чотири системи відмінювання дієслова (дієвідміни), а також підгрупу дієслів 3-ої дієвідміни із суфіксом -i- в недоконаних часах (можна сказати, п’ять дієвідмін). Як в більшості мов дієслова можуть мати активний та пасивний стан. До того ж у латинські мові є відкладені та напіввідкладені дієслова, що мають пасивну форму, але активне значення; є також недостатні дієслова, які мають лише деякі форми. Поза відмінами існують неправильні дієслова, які змінюються не за правилами. В словнику записують чотири форми латинського дієслова перша особа однини теперішнього часу активного стану перша особа однини минулого доконаного часу (перфекта) активного стану супін інфінітив теперішнього часу активного стану В деяких словниках на другому місці подають форму інфінітива.
- 拉丁语的动词变位比较复杂。动词有人称、数、时态、语气（直陈、虚拟、命令）和态（主动、被动）的区别。 大部分拉丁动词都有四个主要形式或词干。举例：amō（进行时词干），amāre（不定式），amavī（完成时词干），amatus（过去分词）。所有的现在时（Praesens）、过去进行时（Imperfectum，也叫作“未完成进行时”）、将来时（Futūrum），包括主动和被动语态，都由第一个进行时词干通过改变词尾来构成。所有现在完成时（Perfectum）、过去完成时（Plūsquamperfectum）、将来完成时（Futūrum Exactum）的主动语态都由第三个完成时词干通过改变词尾来构成。所有现在完成时、过去完成时、将来完成时的被动语态都由第四个过去分词来构成。不定式则是用来判断动词的变位法；拉丁语动词有四种不同的变位法，另外还包括一些不规则动词。 大部分规则的动词以它们的不定式的结尾来区分它们的变位法：第一变位法的不定式结尾是“-āre”，第二变位法是“-ēre”，第三变位法是“-ere”，第四变位法是“-īre”。 变位时，在词干结尾后加上人称结尾就可以了。人称词尾是固定的。注意虚拟式只有四个时态。在使用过去分词的时候，要当作是在使用形容词而不是动词，所以过去分词的词尾除了会像名词一样变格以外，还要适当地改变数量和性别。 第一和第二变位法用的词尾相似，第三和第四变位法用的词尾相似。为了简洁，从现在起“变位法”有时将会简称为“c”（coniugatio）。
|
| rdfs:comment
|
- Conjugation is the creation of derived forms of a verb from basic forms or principal parts. It may be affected by person, number, gender, tense, mood, voice or other language-specific factors. When, for example, we use a verb to function as the action done by a subject, most languages require conjugating the verb to reflect that meaning. (For more information on conjugation in general, see the article on grammatical conjugation.
- Konjugace označuje ohýbání sloves. V latině rozlišujeme 4 konjugace, z nichž třetí se dělí ještě na další dvě podskupiny. Máme-li slovníkový zápis slovesa, můžeme dle tabulek odvodit kterýkoli tvar slovesa. V zápisu jednotlivé položky označují: první osoba singuláru indikativu prézenta aktiva infinitiv prézenta aktiva slovesný kmen perfektní slovesný kmen supinový
- Les conjugaisons latines sont au nombre de quatre ou cinq, selon les classifications. Il s'agit de groupes de verbes qui se conjuguent selon des règles communes. En latin, les verbes ont, comme en français, une voix active et une voix passive. Naturellement, seuls les verbes transitifs peuvent se conjuguer à la voix passive. Il existe également des verbes déponents et semi-déponents.
- Come in italiano, anche in latino il verbo è quella parte fondamentale del discorso che indica l'azione senza la quale non è possibile formare una frase. In latino, si distinguono quattro coniugazioni, due diatesi, tre modi, cinque forme verbali nominali e sei tempi. Essendo il latino una lingua tendenzialmente SOV, il verbo si trova di solito alla fine di ogni proposizione. Il verbo, a seconda di forma, modo e tempo cambia la sua parte finale: questa flessione è chiamata coniugazione.
- Het imperfectum is een ander woord voor een tempus in het Latijn die het meest overeenkomt met de onvoltooid verleden tijd (OVT) in het Nederlands.
- Czasownik (verbum) w języku łacińskim podlega koniugacji, tj. odmianie przez osoby, liczby, czasy, tryby i strony. Występują cztery typy takiej odmiany: koniugacja pierwsza (o temacie zakończonym na -ā), koniugacja druga (o temacie zakończonym na -ē), koniugacja trzecia (o temacie zakończonym na spółgłoskę, przy czym występuje w niej też podtyp, w którym między tematem a końcówką występuje spójka ĭ) i koniugacja czwarta (o temacie zakończonym na -ī).
- Дієвідмінювання – це зміна форм дієслова, завдяки чому воно передає інформацію про дію. Дієслова змінюються за особами, числами, родами, часами, видами і станами.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
