| dbpprop:abstract
|
- The Latin alphabet, also called the Roman alphabet, is the most widely used alphabetic writing system in the world today. It evolved from the western variety of the Greek alphabet called the Cumaean alphabet, and was initially developed by the ancient Romans to write the Latin language. During the Middle Ages, it was adapted to the Romance languages, the direct descendants of Latin, as well as to the Celtic, Germanic, Baltic, and some Slavic languages, and finally to most of the languages of Europe. With the age of colonialism and Christian proselytism, the Latin alphabet was spread overseas, and applied to Amerindian, Indigenous Australian, Austronesian, East Asian, and African languages. More recently, western linguists have also tended to prefer the Latin alphabet or the International Phonetic Alphabet (itself largely based on the Latin alphabet) when transcribing or devising written standards for non-European languages, such as the African reference alphabet. In modern usage, the term Latin alphabet is used for any straightforward derivation of the alphabet first used to write Latin. These variants may discard letters from the classical Roman script or add new letters to it. Letter shapes have changed over the centuries, including the creation of entirely new lower case forms.
- Das lateinische Alphabet (auch römisches Alphabet genannt) wurde von der lateinischen Sprache auf viele romanische, germanische, slawische, finno-ugrische und weitere Sprachen übertragen und ist das am weitesten verbreitete Alphabet der Welt.
- L'alfabet llatí (o alfabet romà) és el sistema d'escriptura alfabètic més utilitzat en el món avui dia. Està format per 26 lletres i es fa servir, amb algunes modificacions, en la majoria de les llengües de la Unió Europea, Amèrica, l'Àfrica subsahariana i les illes de l'Oceà Pacífic. En l'ús modern, l'expressió alfabet llatí és usada per qualsevol derivació directa de l'alfabet utilitzat pels romans. Aquestes variacions poden perdre lletres (com el hawaià) o afegir lletres (com el cas de l'esperanto) de l'escriptura clàssica romana i, per descomptat, moltes lletres han canviat al llarg dels segles (com les minúscules, que els romans no haguessin reconegut). L'alfabet llatí fou introduït pels antics romans que el van importar dels grecs de Sicília i el van modificar després. S'escrivia amb una tatxa de bronze (scribere), de canya o es pintava (linere) sobre fulles vegetals (folium), sobre escorces (liber) o fustes (tabula, àlbum), i més tard sobre coure i sobre llenços. La paraula escriptura procedeix d'scriptura, que era la marca que es feia al bestiar que s'enviava a pasturar. L'alfabet llatí clàssic tenia 23 lletres, ja que els romans no tenien les lletres U, W, J; aquestes tres lletres van ser creades a l'edat mitjana i han estat incorporades en força llengües. A causa de què els romans escamparen la seva cultura per tota Europa, ja que durant mil·lennis van ser una gran potència colonitzadora, l'alfabet llatí és un dels més estesos arreu del món, i és utilitzat per bona part de les llengües que no disposaven d'alfabet propi fins a l'arribada dels europeus. Algunes d'aquestes llengües són el català, gallec, portuguès, espanyol, anglès, francès, italià, alemany, polonès, indonesi, islandès, turc, javanès, vietnamita, quítxua, haussa, suajili, kazakh, àzeri, tagal, uzbek, turcman, somali, i pinyin (xinès).
- Latinka je nejpoužívanější písmo na světě. Jedná se o písmo hláskové, obsahující znaky jak pro souhlásky, tak pro samohlásky. Původně byla vyvinuta pro latinu, jazyk starých Římanů. Vznikla na základě etruského písma, které zase nezapře inspiraci písmem řeckým. Podle legendy to mělo být roku 753 př. n. l.
- El alfabeto latino o romano es el sistema de escritura alfabético más usado en el mundo hoy en día. Se constituye de 26 letras y es usado, con algunas modificaciones, en la mayoría de las lenguas de la Unión Europea, América, el África Subsahariana y las islas del Océano Pacífico. Entre los idiomas que lo emplean en su escritura se cuentan el español, el inglés, el portugués, el catalán, el gallego, el indonesio, el islandés, el francés, el turco, el alemán, el javanés, el vietnamita, el italiano, el polaco, el quechua, el hausa, el suajili, el kazajo, el azerí, el tagalo, el uzbeko, el turkmeno, el somalí y el pinyin (transcripción fonética del chino mandarín), entre otros. En el uso moderno, la expresión alfabeto latino es usada para cualquier derivación directa del alfabeto usado por los romanos. Estas variaciones pueden perder letras —como el hawaiano— o añadir letras —como es el caso del español— con respecto al alfabeto romano clásico. Muchas letras han por otro lado cambiado a lo largo de los siglos, como las minúsculas, forma desarrollada en la Edad Media que los romanos no habrían reconocido.
- Latinalaiset aakkoset eli roomalaiset kirjaimet ovat laajimmin käytetty aakkospohjainen kirjoitusjärjestelmä. Se kehittyi kreikkalaisesta etruskien aakkoston kautta Apenniinien niemimaalla 700-luvulla eaa. K oli käytössä vain harvoissa sanoissa (Karthago ja kalendae) Kirjain I oli käytössä sekä vokaalia /i/ että konsonanttia /j/ tarkoittamaan V oli käytössä sekä sekä vokaalia /u/ että konsonanttia /w/ (→ myöhemmin /v/) tarkoittamaan G otettiin käyttöön ilmeisesti 200-luvulla eaa. C:n muunnelmana. Y ja Z omaksuttiin kreikasta 100-luvulla. Kirjaimet J, U ja W lisättiin keskiajalla. Roomalaiset eivät tehneet eroa suurten ja pienten kirjaimien välillä; pienet kirjaimet muodostuivat vasta keskiajalla kursiivista. Kaikki länsieurooppalaiset kielet käyttävät nykyisin latinalaista aakkostoa. Se on levinnyt myös muiden alueiden kielten kirjoitusjärjestelmäksi, jossain tapauksissa syrjäyttäen vanhemman järjestelmän, esimerkiksi turkissa ja vietnamissa.
- L'écriture latine est basée sur un alphabet qu’on utilise majoritairement pour écrire les langues d’Europe occidentale ainsi que dans certains pays qui ont été exposés à une forte influence européenne, notamment à travers la colonisation. C’est, en concurrence avec l’écriture cyrillique et, dans une bien moindre part, l’écriture grecque, l’écriture par défaut dans le monde occidental, et maintenant – en raison de l’importance économique et culturelle de pays l’utilisant (notamment ceux de l’Amérique du Nord et de l’Union européenne) une écriture internationale : on peut trouver des mots écrits en lettres latines dans les rues du Japon comme dans celles d’Égypte. On nomme cet alphabet ainsi car les lettres capitales qu’il utilise pour sa graphie sont d’origine Romaine (via sa langue latine), dont l’alphabet était encore monocaméral. Les lettres minuscules sont en revanche issues des écritures monocamérales des langues germaniques. C’est sous le règne de Charlemagne, désireux d’unifier les différentes formes d’écriture du royaume, qu’Alcuin mélangea ces écritures en créant la minuscule caroline qui est à la base des différentes formes de l’alphabet latin moderne, devenu ensuite bicaméral car il distingue maintenant les majuscules des minuscules pour des raisons lexicales (les lettres minuscules prennent parfois aussi la forme de lettres capitales pour des raisons orthographiques ou grammaticales, et dans les autres cas existent aussi sous la forme de petites capitales, en revanche les majuscules sont normalement toujours transcrites en grandes capitales). L’alphabet latin de base (dans sa forme simplifiée à 26 lettres sans les diacritiques et lettres complémentaires) est également le seul utilisé pour noter de façon sécurisée les adresses de sites internet et de courriel, en attendant une généralisation effective de l’Unicode au moins pour les URL internationalisées.
- A latin ábécé, amit a magyar nyelv is használ, a következő betűkből áll: A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, Y, Z A klasszikus latin nyelv még nem használta a J, U és W betűket, helyettük egyszerűen I-t és V-t írtak.
- L'alfabeto latino, detto anche alfabeto romano, è il sistema di scrittura alfabetica più diffuso nel mondo. È l'alfabeto adottato dalla grande maggioranza delle lingue dell'Europa centrale, settentrionale e occidentale, nonché delle aree del mondo colonizzate dagli europei e nell'Informatica. Durante il XX secolo è stato anche adottato da alcune lingue non europee, come in Turchia, Turkmenistan, Uzbekistan, Azerbaigian, Vietnam, Filippine, Malesia ed Indonesia.
- ラテン文字（ラテンもじ、英語 Latin alphabet）は、ラテンアルファベット、ローマ文字、ローマ字 (Roman alphabet) とも言い、表音文字の一つである。これを並べることで単語を表記し、単語を区切って並べることで文章を構成する。 元来ラテン語の文字で、古くから西欧・中欧の諸言語（英語、スペイン語、ポルトガル語、フランス語、ドイツ語、イタリア語、ポーランド語など）で使われているが、近代以降はこれら以外にも使用言語が多い。 ラテン文字はアルファベットの一種なので、ラテン文字を「アルファベット」と呼ぶこと自体は間違いではないが、アルファベットはギリシア文字やキリル文字なども含む総称である。 「ローマ字」はラテン文字の別名だが、日本語を表記したときに限定して使うことがある。 基本26文字を英語の表記に使ったとき、「英字」と呼び、特に「英字新聞」という語でよく使われる。ただし、他の言語に対し同様の表現（仏字など）が使われることはまれであるが、「欧字」という表現がJISの規格票等に見られる。
- Het Latijnse alfabet is het alfabet dat voor vrijwel alle westerse spellingen wordt gebruikt, zo ook voor de Nederlandse spelling. De voorloper van het Latijnse alfabet is ontwikkeld door het Semitische volk in Egypte. In gewijzigde vorm is het door de Feniciërs overgenomen. De Grieken hebben daar weer een eigen alfabet van afgeleid, dat in een aantal tekens van de voorloper verschilde. Het klassieke Latijnse alfabet is weer van het Etruskische en Griekse alfabet afgeleid en telde in de tijd van Cicero 21 letters. Voor het weergeven van Griekse woorden werden later de Y en de Z toegevoegd. De I en de V hadden zowel vocalische als consonantische waarde. In de middeleeuwen kwamen de J (consonant = medeklinker) en de U (vocaal = klinker) erbij. De W is een dubbele V om /w/ weer te geven . Tegenwoordig wordt het Latijnse alfabet meestal geacht de volgende 26 letters te bevatten. De Nederlandse namen van de letters staat ook in de tabel. Deze namen worden zelden geschreven, alleen uitgesproken. In andere talen zijn de namen soms anders. De letter Y wordt in de wetenschap meestal als ij uitgesproken, bijvoorbeeld in Y-as en Y-chromosoom. Worden de letters van het alfabet op volgorde opgezegd, dan zegt men ook meestal ij. Men is het er tegenwoordig over eens dat de letters J, U en W aparte letters zijn, hoewel het oorspronkelijk varianten zijn van andere letters. Diverse talen hebben extra tekens aan het alfabet toegevoegd. In Nederland wordt soms de IJ als aparte letter beschouwd. In de meeste naslagwerken wordt de IJ als een combinatie van de letters I en J of als variant van de Y behandeld. Telefoon- en adresboeken behandelen de Y altijd als IJ, om te voorkomen dat men tweemaal moet zoeken als men twijfelt of een naam met Y dan wel met IJ begint. In veel talen zijn extra letters toegevoegd of letters voorzien van diakritische tekens (accenten) om te voorzien in taalspecifieke schrijfwijzen voor taaleigen klanken. Soms worden deze als aparte letters beschouwd (zoals de Ñ in het Spaans en de Å in Scandinavische talen) die een eigen plaats in de alfabetische volgorde hebben, en soms worden ze als varianten van bestaande letters beschouwd.
- Det latinske alfabetet, også kalt romerske alfabet, er et alfabet som ble utviklet fra det greske alfabetet over en lengre periode fra etruskernes tid. Det er i dag det mest brukte alfabetet i verden, og det blir brukt i alle vesteuropeiske språk. Det består av de samme bokstavene som romerne brukte, men med noen få tillegg. Ved å kombinere disse med hverandre og flere aksenttegn, kan man uttrykke de fleste lyder i ulike språk. Det latinske alfabetet er også utgangspunktet for det fonetiske alfabet.
- Plik:Disambig. svg Ten artykuł dotyczy standardowej "łacinki". Zobacz też: Łacinka białoruska – alternatywny do cyrylicy zapis języka białoruskiego. Alfabet łaciński (łacinka), tzw. alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim ok. 35% ludzkości. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny. Alfabet łaciński wywodzi się z alfabetu etruskiego, początkowo składał się z 21 znaków: A B C D E F Z H I K L M N O P Q R S T V X Litera Z została usunięta w IV wieku p.n.e. jako zbędna (język łaciński nie ma tego dźwięku) przez cenzora Appiusza Klaudiusza Caecusa. Na to miejsce wprowadzono literę G, która jest graficznym wariantem litery C. Do tamtej pory litera C służyła do oddawania zarówno głoski /K/, jak i głoski /G/, natomiast od czasu reformy C oznaczało wyłącznie głoskę /K/. Zmiana ta spowodowała także ograniczenie stosowania litery Q, a K prawie zupełnie wychodzi z użycia. Litera Y oraz Z zostały dodane w I wieku p.n.e. w celu dokładnego oddawania na piśmie wyrazów greckich, stąd nazwa "igrek" (od ī Graeca – "greckie i"). W średniowieczu pojawia się litera W powstała z podwojonego V oznaczającego samogłoskę /U/ (stąd angielska nazwa W – double U). Jednak litera ta jest pierwotnie po prostu ligaturą stosowaną zamiast sekwencji VV, co oznacza sylabę "wu" – i stąd pochodzi jej polska nazwa. Wreszcie w połowie XVI wieku litera I, oznaczająca do tej pory zarówno samogłoskę, jak i półsamogłoskę zostaje rozróżniona na I oraz J. Analogicznego rozróżnienia dokonuje się dla V, litera ta "rozpada się" na U dla samogłoski oraz V dla półsamogłoski (lub spółgłoski). System obecnie zawiera 26 znaków. Ponieważ nie jest to układ odpowiadający każdemu językowi, wersje alfabetu łacińskiego dla większości języków dodają nowe znaki – głównie przez modyfikacje istniejących. Są dwa zestawy znaków – małe i wielkie litery, przy czym zasady użycia to: czasem pisze się wszystko wielkimi literami (np. szyldy) lub wszystko małymi literami, w innych przypadkach wyrazy pisane wyłącznie wielkimi literami to głównie skrótowce, niektóre pisze się systemem mieszanym, końcówki gramatyczne skrótowców pisze się zwykle małymi literami, (np. IRC-a. ) pierwsza litera zdania to zawsze wielka litera niektóre wyrazy pisze się systemem – pierwsza litera wielka, wszystkie pozostałe małe. Są to wszystkie nazwy własne oraz niektóre inne słowa, zależnie od języka. Od tych zasad jest jednak sporo wyjątków, różnych w różnych językach (np. w języku irlandzkim wielka litera może pojawić się w środku słowa zaczynającego się małą literą, a w niemieckim wielką literą pisane są rzeczowniki). Wiele systemów zapisu opartych na alfabecie łacińskim używa tzw. "dwuznaków" (a nawet "trójznaków" itd. ), czyli par znaków łacińskich oznaczających pojedynczy dźwięk. Niektóre języki traktują pary znaków jako osobne pełnoprawne znaki, np. czeski znak CH czy (do niedawna) hiszpański znak LL. Alfabet łaciński:
- O alfabeto latino, também conhecido como alfabeto romano, é o sistema de escrita alfabética mais utilizado no mundo, e é o alfabeto utilizado para escrever a língua portuguesa e a maioria das línguas da Europa ocidental e central e das áreas colonizadas por europeus. Ao longo dos séculos XIX e XX, o alfabeto latino tornou-se também o alfabeto preferencialmente adotado por um número considerável de outras línguas, em especial pelas línguas indígenas de zonas colonizadas por europeus que não tinham sistemas de escrita próprios.
- Alfabetul latin este sistemul de scriere alfabetic cel mai răspândit. A fost conceput pentru scrierea limbii latine şi iniţial cuprindea numai 22 de litere, la care s-au adăugat ulterior J, U, W şi Z.
- Современный латинский алфавит, являющийся основой письменности германских, романских и многих других языков, состоит из 25 букв. Буквы в разных языках называются по-разному. В таблице приведены русские и «русские математические» названия, которые следуют французской традиции. Письменность на основе латинского алфавита используют языки балтийской, германской, романской и кельтской групп, а также некоторые языки других групп: все западно- и часть южнославянских языков, некоторые финно-угорские и тюркские языки, а также албанский и вьетнамский языки.
- Det latinska alfabetet är ett alfabet som har utvecklats ur det etruskiska alfabetet (det gamla italiska alfabetet) som i sin tur utvecklas ur det euboiaska grekiska alfabetet. Antalet bokstäver i det latinska alfabetet är 25 men på senare år har man gjort en liten modifiering och lagt till bokstaven W. Bokstaven W var tidigare en variant av V. Det används i ett 100-tal språk. Förutom de 26 grundtecknen (i navigationsrutan nedan) har de flesta av språken modifieringar av dem. Dessa modifieringar faller i kategorierna: liten symbol ovanför, till exempel som i Å, Ä, Á, Â, Ã, Ā, Ă, liten symbol under, till exempel som i Ą,Ç, streck över, till exempel Ø, Ł, Ŧ, och hopskrivning, till exempel i Æ, Œ. Några få omaka tecken förekommer, till exempel ß, Þ. I det latinska alfabetet använder man sig av versaler (stora bokstäver) och gemener (små bokstäver). De räknas som samma bokstäver, men i rätt stavad text måste man använda dem på rätt sätt.
- Latin alfabesi veya Latin abecesi, Roman alfabesi de denir, Latin kültürünün temelini oluşturur. Latin Alfabesi'nde 23 harf bulunur. Alfabeyi oluşturan büyük ve küçük harfler, sırasıyla aşağıdaki biçimde yazılır. Latin alfabesi şu anda dünyada en yaygın kullanılan alfabedir.
- Латинська абетка, історично — відгалуження етруської абетки, яка у свою чергу виникла з грецької. Виникнення латинської абетки відносять до 7 ст. до н. е. Напрямок письма: спочатку справа наліво і, через рядок, зліва направо, після 4 ст. до н. е. — зліва направо. Форма знаків в основному склалася в 1—5 ст. н. е. Первинна абетка — 20 літер: А B C D E F H I К L M N O P Q R S T V X: літера C вживається для позначення K та G, звук K може записуватися як C, K, Q. Близько 230 року до н. е. введена літера G, майже одночасно упорядковується вживання C, K, Q: C — найбільш загальне позначення для K, Q — перед u, K — зберігається лише в декількох словах. Із виникненням потреби у транслітерації запозичуваних грецьких слів вводяться грецькі літери Y (іпсилон) та Z (дзета) на початку 1 ст. до н. е. для передачі невластивих латинській мові звуків. Згодом специфічна вимова цих звуків втратилася, однак літери залишилися в ужитку, вказуючи на грецьке походження слова. Таким чином встановлюється абетка з 23 знаків. Регулярне вживання букв J (на відміну від I), U (на відміну від V і W) відноситься тільки до епохи Відродження, їх у латинську абетку ввів гуманіст Петрус Рамус. Починаючи з епохи раннього середньовіччя латинська абетка обслуговує більшість мов Європи, а пізніше — ряд мов Африки, Америки та Азії. Сучасна латинська абетка містить 26 літер: Латинська літера Назва літери Латинська назва Латинська вимова Латинска літера Назва літери Латинська назва Латинська вимова A a а ā /aː/ N n ен en /en/ B b бе bē /beː/ O o о ō /oː/ C c це cē /keː/ P p пе pē /peː/ D d де dē /deː/ Q q ку qū /kuː/ E e є, е ē /eː/ R r ер er /er/ F f еф ef /ef/ S s ес es /es/ G g ґе, же gē /geː/ T t те tē /teː/ H h аш (ха) hā /haː/ U u у I i і ī /iː/ V v ве ū /uː/ J j йот (джі) W w дубль-ве K k ка kā /kaː/ X x ікс ex /eks/ L l ел el /el/ Y y ігрек ī Graeca /iː 'graika/ M m ем em /em/ Z z зет (зета) zēta /'zeːta/ 1 - у класичній латині не вживається 2 - тільки у запозиченнях з грецької мови Писемність на основі латинської абетки використовують мови балтійської, германської, романської й кельтської груп, а також переважна частина південно- і західнослов'янських мов.
- 拉丁字母，也作罗马字母，为西欧语言（包括英语）所采用的字母系统，是世界上最通行的字母。由于早期的欧洲殖民主义和西方文化的影响，有些使用其它文字的语言如越南语和土耳其语也改用了拉丁字母。很多之前没有自己文字的语言如马来语、印尼语和很多原住民语言也使用拉丁字母来记录自己的语言。 拉丁字母主要有以下26个字母： 不过，虽然名称上叫作拉丁字母，拉丁语其实没有用 J, U, 和 W 这三个字母。
|
| rdfs:comment
|
- The Latin alphabet, also called the Roman alphabet, is the most widely used alphabetic writing system in the world today. It evolved from the western variety of the Greek alphabet called the Cumaean alphabet, and was initially developed by the ancient Romans to write the Latin language.
- Das lateinische Alphabet (auch römisches Alphabet genannt) wurde von der lateinischen Sprache auf viele romanische, germanische, slawische, finno-ugrische und weitere Sprachen übertragen und ist das am weitesten verbreitete Alphabet der Welt.
- L'alfabet llatí (o alfabet romà) és el sistema d'escriptura alfabètic més utilitzat en el món avui dia. Està format per 26 lletres i es fa servir, amb algunes modificacions, en la majoria de les llengües de la Unió Europea, Amèrica, l'Àfrica subsahariana i les illes de l'Oceà Pacífic. En l'ús modern, l'expressió alfabet llatí és usada per qualsevol derivació directa de l'alfabet utilitzat pels romans.
- Latinka je nejpoužívanější písmo na světě. Jedná se o písmo hláskové, obsahující znaky jak pro souhlásky, tak pro samohlásky. Původně byla vyvinuta pro latinu, jazyk starých Římanů. Vznikla na základě etruského písma, které zase nezapře inspiraci písmem řeckým. Podle legendy to mělo být roku 753 př. n. l.
- El alfabeto latino o romano es el sistema de escritura alfabético más usado en el mundo hoy en día. Se constituye de 26 letras y es usado, con algunas modificaciones, en la mayoría de las lenguas de la Unión Europea, América, el África Subsahariana y las islas del Océano Pacífico.
- Latinalaiset aakkoset eli roomalaiset kirjaimet ovat laajimmin käytetty aakkospohjainen kirjoitusjärjestelmä. Se kehittyi kreikkalaisesta etruskien aakkoston kautta Apenniinien niemimaalla 700-luvulla eaa.
- L'écriture latine est basée sur un alphabet qu’on utilise majoritairement pour écrire les langues d’Europe occidentale ainsi que dans certains pays qui ont été exposés à une forte influence européenne, notamment à travers la colonisation.
- A latin ábécé, amit a magyar nyelv is használ, a következő betűkből áll: A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, Y, Z A klasszikus latin nyelv még nem használta a J, U és W betűket, helyettük egyszerűen I-t és V-t írtak.
- L'alfabeto latino, detto anche alfabeto romano, è il sistema di scrittura alfabetica più diffuso nel mondo. È l'alfabeto adottato dalla grande maggioranza delle lingue dell'Europa centrale, settentrionale e occidentale, nonché delle aree del mondo colonizzate dagli europei e nell'Informatica. Durante il XX secolo è stato anche adottato da alcune lingue non europee, come in Turchia, Turkmenistan, Uzbekistan, Azerbaigian, Vietnam, Filippine, Malesia ed Indonesia.
- Het Latijnse alfabet is het alfabet dat voor vrijwel alle westerse spellingen wordt gebruikt, zo ook voor de Nederlandse spelling. De voorloper van het Latijnse alfabet is ontwikkeld door het Semitische volk in Egypte. In gewijzigde vorm is het door de Feniciërs overgenomen. De Grieken hebben daar weer een eigen alfabet van afgeleid, dat in een aantal tekens van de voorloper verschilde.
- Det latinske alfabetet, også kalt romerske alfabet, er et alfabet som ble utviklet fra det greske alfabetet over en lengre periode fra etruskernes tid. Det er i dag det mest brukte alfabetet i verden, og det blir brukt i alle vesteuropeiske språk. Det består av de samme bokstavene som romerne brukte, men med noen få tillegg. Ved å kombinere disse med hverandre og flere aksenttegn, kan man uttrykke de fleste lyder i ulike språk.
- Plik:Disambig. svg Ten artykuł dotyczy standardowej "łacinki". Zobacz też: Łacinka białoruska – alternatywny do cyrylicy zapis języka białoruskiego. Alfabet łaciński (łacinka), tzw. alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim ok. 35% ludzkości. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny.
- O alfabeto latino, também conhecido como alfabeto romano, é o sistema de escrita alfabética mais utilizado no mundo, e é o alfabeto utilizado para escrever a língua portuguesa e a maioria das línguas da Europa ocidental e central e das áreas colonizadas por europeus.
- Alfabetul latin este sistemul de scriere alfabetic cel mai răspândit. A fost conceput pentru scrierea limbii latine şi iniţial cuprindea numai 22 de litere, la care s-au adăugat ulterior J, U, W şi Z.
- Современный латинский алфавит, являющийся основой письменности германских, романских и многих других языков, состоит из 25 букв. Буквы в разных языках называются по-разному.
- Det latinska alfabetet är ett alfabet som har utvecklats ur det etruskiska alfabetet (det gamla italiska alfabetet) som i sin tur utvecklas ur det euboiaska grekiska alfabetet. Antalet bokstäver i det latinska alfabetet är 25 men på senare år har man gjort en liten modifiering och lagt till bokstaven W. Bokstaven W var tidigare en variant av V. Det används i ett 100-tal språk. Förutom de 26 grundtecknen (i navigationsrutan nedan) har de flesta av språken modifieringar av dem.
- Latin alfabesi veya Latin abecesi, Roman alfabesi de denir, Latin kültürünün temelini oluşturur. Latin Alfabesi'nde 23 harf bulunur. Alfabeyi oluşturan büyük ve küçük harfler, sırasıyla aşağıdaki biçimde yazılır. Latin alfabesi şu anda dünyada en yaygın kullanılan alfabedir.
- Латинська абетка, історично — відгалуження етруської абетки, яка у свою чергу виникла з грецької. Виникнення латинської абетки відносять до 7 ст. до н. е. Напрямок письма: спочатку справа наліво і, через рядок, зліва направо, після 4 ст. до н. е. — зліва направо.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
