The German term Kulturkampf (literally, "culture struggle") refers to German policies in relation to secularity and the influence of the Roman Catholic Church, enacted from 1871 to 1878 by the Chancellor of the German Empire, Otto von Bismarck. Until the mid-19th century, the Catholic Church was still a political power. The Pope's Papal States were supported by France but ceased to exist as an indirect result of the Franco-Prussian War.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • The German term Kulturkampf (literally, "culture struggle") refers to German policies in relation to secularity and the influence of the Roman Catholic Church, enacted from 1871 to 1878 by the Chancellor of the German Empire, Otto von Bismarck. Until the mid-19th century, the Catholic Church was still a political power. The Pope's Papal States were supported by France but ceased to exist as an indirect result of the Franco-Prussian War. The Catholic Church still had a strong influence on many parts of life, though, even in Bismarck's Protestant Prussia. In the newly founded German Empire, Bismarck sought to bolster the power of the secular state and reduce the political and social influence of the Roman Catholic Church by instituting political control over Church activities. Priests and bishops who resisted the Kulturkampf were arrested or removed from their positions. By the height of anti-Catholic legislation, half of the Prussian bishops were in prison or in exile, a quarter of the parishes had no priest, half the monks and nuns had left Prussia, a third of the monasteries and convents were closed, 1800 parish priests were imprisoned or exiled, and thousands of laypeople were imprisoned for helping the priests. It is generally accepted amongst historians that the Kulturkampf measures targeted the Catholic Church under Pope Pius IX with discriminatory sanctions. Many historians also point out anti-Polish elements in the policies in other contexts. In the USA since early in the 1990s, the term Kulturkampf and its calque culture war have been used used to describe the ongoing conflicts between Conservatives and Liberals generally thought to originate in the 1960s.
  • Der Kulturkampf war eine Auseinandersetzung zwischen der katholischen Kirche unter Papst Pius IX. und dem Königreich Preußen bzw. dem kaiserlichen Deutschen Reich unter Reichskanzler Otto von Bismarck zwischen 1871 und 1878/1887. Dabei ging es sachlich um liberale Politik wie z. B. die Einführung der Zivilehe, politisch um die Macht der organisierten katholischen Minderheit in Deutschland. Bismarck handelte mit scharfen Mitteln gegen die katholische Geistlichkeit, womit er schließlich auch Kritik von Protestanten und Liberalen erhielt. Gegen 1878 kam es wieder zu einer Annäherung zwischen Staat und katholischer Kirche.
  • El Kulturkampf, o combate cultural (del idioma alemán kultur cultura y kampf lucha), fue el nombre dado por Rudolf Virchow a un conflicto que opuso al canciller del Imperio alemán Otto von Bismarck, a la Iglesia Católica y al Zentrum, partido de los católicos alemanes, entre 1871 y 1878. Fue esencialmente un combate legislativo del gobierno en el plano confesional contra el catolicismo político desde el parlamento, con el apoyo de partidos tradicionalmente liberales y anticlericales. Ideológicamente las acciones gubernamentales tenían una base pangermanista y anticatólica que llevaron a una fuerte tensión a nivel jurídico-legislativo entre el secularismo y la libertad religiosa.
  • Le Kulturkampf, ou « combat pour la culture », est un conflit qui opposa le chancelier du Reich Otto von Bismarck à l’Église catholique et au Zentrum, le parti des catholiques allemands, entre 1871 et 1880. Pour Bismarck, Prussien et protestant, le catholicisme apparaît comme un élément étranger qui menace l’unité du nouvel Empire allemand créé le 18 janvier 1871. La proclamation du dogme de l’infaillibilité pontificale quelques mois plus tôt, a heurté les protestants. Le « côté polonais de la question », aux dires mêmes de Bismarck, est déterminant dans sa décision. Les pangermanistes parlent avec indignation des Daicz katolicki, ces Allemands catholiques, établis dans la Pologne prussienne, qui auraient été polonisés par le clergé catholique. Vers la fin du siècle, Tannenberg, qui représente le pangermanisme populiste, évoque ces jeunes Polonaises qui vont travailler en Allemagne et ramènent un fiancé allemand, leur mariage est béni par le curé et les enfants élevés à polonaise : « le grand-père s’appelait Schroeter, le petit-fils s’appelle Szreda et est un agitateur polonais de première classe ! » Le chancelier souhaite établir de nouveaux rapports entre l’État et l’Église catholique de Léon XIII, défendue au Reichstag par le Zentrum. Il mène contre elle un combat législatif en Prusse et dans l’Empire allemand entre 1871 et 1887. Ainsi, le Paragraphe de la chaire (10 décembre 1871) prévoit la prison pour les prédicateurs qui critiquent l’État. La Loi du 11 mars 1871 sur l’inspection des écoles établit le contrôle des écoles par l’État. Le 4 juillet 1872 les Jésuites sont expulsés. Les lois de mai de 1873 contrôlent la formation et la nomination du clergé. Les congrégations religieuses sont chassées à partir de 1875 et leurs biens, écoles et couvents confisqués, le mariage civil devient obligatoire en Prusse en 1874 et le 6 février 1875 dans l’Empire allemand. La discrimination des catholiques s'effectue aussi dans la fonction publique de l'État prussien. À partir de 1880, Bismarck, conscient de la vanité de son action, commence à modifier sa politique : il supprime, adoucit ou laisse en sommeil certaines lois. En effet, le Zentrum est devenu un partenaire incontournable, puisqu’il a gagné aux élections du Reichstag en 1874 12 % de voix en plus.
  • Il Kulturkampf è il nome con il quale fu definita la accesa lotta politica e culturale che vide coinvolti la Chiesa cattolica e gli Stati tedeschi nel periodo che va dalla fine del Concilio Vaticano I ai primi decenni successivi alla fondazione dell’Impero tedesco. Più specificatamente, con il termine si riassume anche tutta la legislazione anticuriale e anticlericale posta in essere dal governo tedesco in quegli anni.
  • 文化闘争とは、ルドルフ・ルートウィヒ・カール・ウィルヒョーによって生み出された言葉。1871年から1878年にかけてドイツ帝国首相オットー・フォン・ビスマルクによって行われた、ローマ・カトリック教会の影響に関する政策を指す。
  • De Kulturkampf was de strijd die de overheid van het Duitse Keizerrijk onder Otto von Bismarck van 1872 tot 1879 voerde met de rooms-katholieke Kerk. Dit was in Bismarcks ogen een "preventieve oorlog tegen een interne vijand". Hij was bang dat de katholieke Zentrumspartei - die haar aanhang vooral in het meest katholieke zuiden van Duitsland had - een bedreiging zou gaan vormen voor het door de protestants-Pruisische elite gedomineerde keizerrijk. Hij vreesde dat katholieken samen zouden spannen met Franse en Oostenrijkse katholieken in een supranationale organisatie. In 1873 werd het katholieken verboden om voor de kerk te trouwen. Alleen het burgerlijke huwelijk gold als geldig voor de wet. Ook werden weerspannige priesters en bisschoppen gevangen genomen of het land uit gezet. Kloosterorden werden opgeheven en eveneens het land uitgezet. In 1875 escaleerde de Kulturkampf nog meer toen paus Pius IX, die een rechtlijnige koers voer, anti-katholieke wetten van Bismarck ongeldig verklaarde en nietbindend voor de Duitse katholieken. Toen echter in 1878 de nieuwe paus Leo XIII een verzoenende houding aannam werden de meeste maatregelen teruggedraaid en werkte Bismarck zelfs samen met de katholieken. Bismarck was hiertoe gedwongen omdat hij met de socialistenwet sommige liberalen zodanig van zich had vervreemd (de socialistenwet beperkte de persvrijheid), dat hij nu op de katholieken als partner was aangewezen.
  • Kulturkampf (Kulturkampen) er et begrep som er knyttet til de første årene etter den tyske riksgrunnleggelse i 1871, da kansler Otto von Bismarck forsøkte å redusere den katolske kirkens innflytelse i Tyskland. Kampen ble avblåst i 1878, uten at Bismarck hadde oppnådd alle sine mål. Tyskland var dominert av kongeriket Preussen, som var en overveiende protestantisk stat, men etter et århundre med ekspansjon, hadde landet også betydelige katolske minoriteter, bl.a. i Rhinland i vest og i de østlige provinsene med polske minoriteter. Det tyske riket hadde i stor grad utgått fra det nordtyske forbundet, men tilslutningen av de katolske, sørtyske statene i 1871, gjorde at Bismarck ble redd for den politiske stabiliteten i riket. Blant tiltakene for å redusere den katolske kirkens innflytelse var tillegget av §130a til Strafgesetzbuch i 1871, som truet prester som i embeds medfør drev politisk agitasjon med to års fengsel. Denne paragrafen ble kalt Kanzelparagraph. I tillegg begynte staten å nøye overvåke utdannelsen av prestene, innstiftet en sekulær rett for rettssaker som tidligere hadde sortert under kirkelige domstoler og forlangte å bli underrettet om alle ansettelser av prester. I 1872 ble jesuittordenen forbudt (jesuittene var også forbudt i Norge frem til 1956). Samme forbud skulle også ramme en rekke andre katolske ordener, særlig dem som var engasjert i skoledrift. Deres medlemmer måtte forlate landet, og mange av ordenene flyttet inn til grensenære byer og landsbyer rett over grensen til provinsen Limburg i Nederland. Store konsekvenser hadde også den obligatoriske, sivile ekteskapsinngåelsen, innført 1875, som var et forsøk på å ta ekteskapet ut av kirkens hender. En annen av konsekvensene av kulturkampen var at tyske katolikker i de østlige provinsene begynte å anse seg som polakker. Befolkningen i disse områdene var i stor grad av blandet opprinnelse, men tyskerne var i hovedsak protestanter, og de som identifiserte seg som polakker var i hovedsak katolikker. Dessuten brøt Tyskland de diplomatiske forbindelser med Pavestolen i 1872. I en tale i riksdagen bekreftet Bismarck med utbruddet «Nach Canossa gehen wir nicht!» “, sin intensjon om «ikke å vike en fotsbredd» i sin konflikt med den katolske kirke. Forsøket på å begrense katolikkenes politiske makt, representert gjennom det det katolske Sentrumspartiet, var ikke vellykket. Faktisk førte hardkjøret til at Sentrumspartiet fikk sterkt økt oppslutning ved riksdagsvalgene i 1874. Med tiden endret Bismarcks prioriteringer seg; det ble mer maktpåliggende for ham å hindre at sosialdemokratene fikk større innflytelse. Derfor mildnet Bismarck sine tiltak mot katolikkene, særlig etter at Leo XIII ble valgt til pave i 1878. Hos liberalere vakte Kulturkampf stor entusiasme, men av ideologiske grunner. Bismarcks egne motiver var mye mer pragmatiske. Etter 1878 sluttet Bismarck seg sammen med katolikkene i kampen mot sosialismen.
  • Kulturkampf (z niem. , "walka kulturowa") - nazwą tą powszechnie określa się wydarzenia w Cesarstwie Niemieckim w latach 1871 - 1878, kiedy to kanclerz Otto von Bismarck usiłował doprowadzić do ograniczenia wpływów Kościoła katolickiego w państwie. Termin ten jednak bywa stosowany również w odniesieniu do konfliktów obyczajowych i kulturowych w innych miejscach i w innych czasach. Dominującą pozycję w Cesarstwie Niemieckim zajmowało Królestwo Prus, które było państwem protestanckim. Bismarck postrzegał włączenie do Cesarstwa południowoniemieckich państw katolickich jako źródło jego potencjalnej destabilizacji. Innym powodem był fakt rywalizacji Cesarstwa Niemieckiego ze zdecydowanie katolickim Cesarstwem Austriackim. Na ziemiach polskich Kulturkampf wiązał się z zaostrzeniem germanizacji (gł. po 1878). Doprowadziło to w konsekwencji do wzmocnienia polskiego ruchu narodowego. Dążenia Bismarcka do osłabienia Kościoła katolickiego, którego przedstawicielstwem politycznym była Partia Centrum, okazały się niezbyt skuteczne. Po 1878 r. Bismarck wszedł w sojusz z Kościołem katolickim w celu zwalczania ruchu socjalistycznego.
  • Kulturkampf ou luta pela cultura foi um movimento anticlerical alemão do século XIX, iniciado por Otto von Bismarck, Chanceler do Império Alemão em 1872. As causas desse movimento foram praticamente de natureza nacionalista. Bismarck não via com simpatia o apoio que parcela importante do clero católico alemão dava em favor dos direitos dos estados da Alemanha meridional. A Igreja também apoiava os alsacianos e a minoria polonesa o que também não era bem visto pelo Chanceler do Império. Foi também causa de preocupação uma má compreensão do dogma da infalibilidade papal promulgado em 1870, buscava também, obter apoio dos "nacional-liberais" para as bases do novo império recentemente nascido. Entendeu de eliminar inteiramente qualquer capacidade de influência da Igreja Católica na vida pública da Alemanha. Promulgou entre 1872 e 1875 uma série de leis e decretos neste sentido. Tratou de obter a expulsão do país da Companhia de Jesus, colocou todos os seminários católicos sob o controle do Estado e promulgou as "Leis de Maio" que autorizavam o governo a regular a nomeação de bipos e padres. Restringiu o exercício dos cargos eclesiásticos exclusivamente aos cidadãos alemães que, antes de assumí-los, eram obrigados a se submeter a "exames oficiais". Durante a Kulturkampf foram presos seis dos dez bispos católicos da Prússia e centenas de padres e religiosos tiveram de abandonar o país. Não obstante isto, a campanha resultou em fracasso. O Partido do Centro (Deutsche Zentrumspartei), de orientação claramente católica, tomou posição firme e decidida em favor dos clérigos perseguidos e, seguindo a orientação social da Igreja que já se vislumbrava nas encíclicas Quanta cura e Qui pluribus, adotou um programa econômico tão avançado para a época que fez com que se tornasse em pouco tempo a maior força político-partidária da Alemanha. Um dos líderes deste partido foi o barão, bispo e político von Ketteler, conhecido como o "Bispo dos Trabalhadores" (Arbeiterbischof) um dos precursores da Doutrina Social da Igreja, que se notabilizou pela sua atuação em favor dos trabalhadores e pelas minorias discriminadas e exploradas pelo capitalismo liberal-burguês. Em 1874 o Centro católico obteve perto da quarta parte das cadeiras no Parlamento (Reichstag) e celebrou uma aliança com os "Social-Democratas" de oposição ao governo, se os dois partidos continuassem a crescer no mesmo ritmo em que vinham crescendo em pouco tempo se tornarim a maioria. Por esta época os socialismo se desenvolvia na Alemanha o que também era motivo de grande preocupação para Bismarck. Temendo um avanço maior do socialismo, este quadro político levou Bismarck a arrefecer a sua perseguição aos católicos e, aos poucos, entre 1878 e 1886 foi, paulatinamente, sendo revogada toda a legislação discriminadora e a Kulturkampf, assim, acabou por cair no esquecimento. Deste modo a Igreja Católica voltou a ocupar na Alemanha a antiga influência e posição. A Kulturkampf seria finalmente contornada pela diplomacia de Leão XIII que mais tarde, em 1891 promulgaria a encíclica Rerum Novarum fruto, em parte, da experiência dos católicos adquirida neste período em que surgiram as novas "questões sociais", notadamente na Alemanha e na Inglaterra. BURNS, Edward McNall. História da Civilização Ocidental. Tradução de Lourival Gomes Machado, Lourdes Santos Machado e Leonel Vallandro - Porto Alegre: Editora Globo, 1972 (2a. edição).
  • Культуркампф (нем. Kulturkampf — «культурная борьба») — в 1873 данным термином Вирхов обозначил впервые борьбу прусского и отчасти общеимперского германского права против ультрамонтанства или, конкретнее, борьбу Бисмарка (и примкнувших к нему национал-либералов) против католической партии Deutsche Zentrumspartei и в целом притязаний католической Церкви при Пии IX. После периода мирных отношений с Церковью, прусское правительство, немедленно вслед за объединением Германии в январе 1871, опасаясь партикуляристских стремлений католического духовенства под влиянием решений Ватиканского Собора и папских притязаний, перешло к новой системе церковно-государственного права. Инициатором этой политики был князь Бисмарк, главным исполнителем его планов — прусский министр народного просвещения и исповеданий А. Фальк. Первым серьёзным шагом в этом направлении было изгнание из Германии ордена иезуитов, по определению германского рейхстага; затем следовали знаменитые «майские законы», которыми устанавливался строгий контроль государства над школами, назначениями на церковные должности, отношениями между духовенством и паствой. Органами надзора, кроме общих полицейских учреждений, с обер-президентами и министром во главе, был специальный государственный суд для церковных дел. Новым законам было подчинено не только католическое, но и евангелическое духовенство; однако, только первое, как более от них страдавшее, начало борьбу против них. После ряда протестов со стороны католических епископов, обошедшихся им во много лет тюрьмы и во много тысяч марок штрафов, папа, энцикликой от 5 февраля 1875 года, объявил законы не имеющими силы; преследуемым епископам он, в той или иной форме, выразил свое благоволение (архиепископ познанский Ледоховский, приговоренный в 1874 к 2-годичному тюремному заключению, был возведён в сан кардинала). Прусское правительство отвечало прекращением всех выдач на католическую церковь из средств государственного казначейства и новыми законами об управлении церковными имуществами и диоцезами (1875—1876). Этим Культуркампф достиг кульминационной точки. Zentrum усилилась (1871—63 депутатами в Рейхстаге и 724000 голосов, 1874—91 депут. и 1445000 голосов) и образовал сильную оппозиционную партию, в союзе с другими представлявшую весьма опасную силу; консервативная партия также была недовольна. Для борьбы с социал-демократией и проведения других мер были нужны голоса центра — и правительство пошло мало-помалу на уступки. Фальк получил отставку; место его заняли сочувствовавшие клерикальным стремлениям сперва Путкаммер, потом Госслер. Большая часть майских законов была отменена; в 1891 были возвращены католической церкви даже не выданные ей 16 млн. марок, накопившиеся с 1875 года.
  • Kulturkampf åsyftar Tysklands politik och officiella hållning till sekularism och Romersk-katolska kyrkan åren 1871-1878, under kanslern Otto von Bismarck. Under mitten av 1800-talet var katolska kyrkan ännu en viktig politisk makt i Tyskland (se för övrigt Heliga romerska riket av tysk nation). Den påvliga Kyrkostaten stöddes av Frankrike, men upphörde att existera som en indirekt konsekvens av Fransk-tyska kriget. Kyrkans ställning var dock alltjämt stark i Bismarcks protestantiska Preussen, och därför sökte Bismarck stödja sekularismen samt minska katolska kyrkans inflytande genom att överta den politiska kontrollen över kyrkliga funktioner. 1871 infördes en paragraf i den tyska straffbalken, kallad Kanzelparagraph, vilken inledde en serie sanktioner mot Katolska kyrkan som Bismarck utfärdade till 1875. För att karakterisera denna politik som fördes mot Katolska kyrkan, myntade patologen och den liberala riksdagsledamoten Rudolf Virchow benämningen Kulturkampf den 17 januari 1873 i det preussiska parlamentet. Eftersom Bismarck fick lida nederlag på grund av sin Kulturkampf, omformade han så småningom sin politik, och efter att påve Pius IX avlidit den 7 februari 1878, inleddes en försoning under den nye påven Leo XIII, då de flesta sanktioner hävdes. Kvar blev emellertid Kanzelparagraph (som ännu gällde till 1953), och borgerliga vigslar. Kulturkampf betraktas allmänt som diskriminerande sanktioner som riktades mot Katolska kyrkan under Pius IX. Många historiker har också pekat på antipolska element, om Kulturkampf sätts i en annan kontext.
dbpprop:audioProperty
  • De-Kulturkampf.ogg
  • Kulturkampf
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • The German term Kulturkampf (literally, "culture struggle") refers to German policies in relation to secularity and the influence of the Roman Catholic Church, enacted from 1871 to 1878 by the Chancellor of the German Empire, Otto von Bismarck. Until the mid-19th century, the Catholic Church was still a political power. The Pope's Papal States were supported by France but ceased to exist as an indirect result of the Franco-Prussian War.
  • Der Kulturkampf war eine Auseinandersetzung zwischen der katholischen Kirche unter Papst Pius IX. und dem Königreich Preußen bzw. dem kaiserlichen Deutschen Reich unter Reichskanzler Otto von Bismarck zwischen 1871 und 1878/1887. Dabei ging es sachlich um liberale Politik wie z. B. die Einführung der Zivilehe, politisch um die Macht der organisierten katholischen Minderheit in Deutschland.
  • El Kulturkampf, o combate cultural (del idioma alemán kultur cultura y kampf lucha), fue el nombre dado por Rudolf Virchow a un conflicto que opuso al canciller del Imperio alemán Otto von Bismarck, a la Iglesia Católica y al Zentrum, partido de los católicos alemanes, entre 1871 y 1878. Fue esencialmente un combate legislativo del gobierno en el plano confesional contra el catolicismo político desde el parlamento, con el apoyo de partidos tradicionalmente liberales y anticlericales.
  • Le Kulturkampf, ou « combat pour la culture », est un conflit qui opposa le chancelier du Reich Otto von Bismarck à l’Église catholique et au Zentrum, le parti des catholiques allemands, entre 1871 et 1880. Pour Bismarck, Prussien et protestant, le catholicisme apparaît comme un élément étranger qui menace l’unité du nouvel Empire allemand créé le 18 janvier 1871. La proclamation du dogme de l’infaillibilité pontificale quelques mois plus tôt, a heurté les protestants.
  • Il Kulturkampf è il nome con il quale fu definita la accesa lotta politica e culturale che vide coinvolti la Chiesa cattolica e gli Stati tedeschi nel periodo che va dalla fine del Concilio Vaticano I ai primi decenni successivi alla fondazione dell’Impero tedesco. Più specificatamente, con il termine si riassume anche tutta la legislazione anticuriale e anticlericale posta in essere dal governo tedesco in quegli anni.
  • 文化闘争とは、ルドルフ・ルートウィヒ・カール・ウィルヒョーによって生み出された言葉。1871年から1878年にかけてドイツ帝国首相オットー・フォン・ビスマルクによって行われた、ローマ・カトリック教会の影響に関する政策を指す。
  • De Kulturkampf was de strijd die de overheid van het Duitse Keizerrijk onder Otto von Bismarck van 1872 tot 1879 voerde met de rooms-katholieke Kerk. Dit was in Bismarcks ogen een "preventieve oorlog tegen een interne vijand". Hij was bang dat de katholieke Zentrumspartei - die haar aanhang vooral in het meest katholieke zuiden van Duitsland had - een bedreiging zou gaan vormen voor het door de protestants-Pruisische elite gedomineerde keizerrijk.
  • Kulturkampf (Kulturkampen) er et begrep som er knyttet til de første årene etter den tyske riksgrunnleggelse i 1871, da kansler Otto von Bismarck forsøkte å redusere den katolske kirkens innflytelse i Tyskland. Kampen ble avblåst i 1878, uten at Bismarck hadde oppnådd alle sine mål. Tyskland var dominert av kongeriket Preussen, som var en overveiende protestantisk stat, men etter et århundre med ekspansjon, hadde landet også betydelige katolske minoriteter, bl.a.
  • Kulturkampf (z niem. , "walka kulturowa") - nazwą tą powszechnie określa się wydarzenia w Cesarstwie Niemieckim w latach 1871 - 1878, kiedy to kanclerz Otto von Bismarck usiłował doprowadzić do ograniczenia wpływów Kościoła katolickiego w państwie. Termin ten jednak bywa stosowany również w odniesieniu do konfliktów obyczajowych i kulturowych w innych miejscach i w innych czasach.
  • Kulturkampf ou luta pela cultura foi um movimento anticlerical alemão do século XIX, iniciado por Otto von Bismarck, Chanceler do Império Alemão em 1872. As causas desse movimento foram praticamente de natureza nacionalista. Bismarck não via com simpatia o apoio que parcela importante do clero católico alemão dava em favor dos direitos dos estados da Alemanha meridional.
  • Культуркампф (нем.
  • Kulturkampf åsyftar Tysklands politik och officiella hållning till sekularism och Romersk-katolska kyrkan åren 1871-1878, under kanslern Otto von Bismarck. Under mitten av 1800-talet var katolska kyrkan ännu en viktig politisk makt i Tyskland (se för övrigt Heliga romerska riket av tysk nation). Den påvliga Kyrkostaten stöddes av Frankrike, men upphörde att existera som en indirekt konsekvens av Fransk-tyska kriget.
rdfs:label
  • Kulturkampf
  • Kulturkampf
  • Kulturkampf
  • Kulturkampf
  • Kulturkampf
  • 文化闘争
  • Kulturkampf
  • Kulturkampf
  • Kulturkampf
  • Kulturkampf
  • Культуркампф
  • Kulturkampf
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of