| dbpprop:abstract
|
- The Kitos War is the name given to the second of the Jewish-Roman wars. The name comes from the Mauretanian Roman general Lusius Quietus who ruthlessly suppressed a Jewish revolt in Mesopotamia and was sent to Iudaea to handle the revolt there as procurator under Trajan, a position he held until he was recalled to Rome and executed by Hadrian, due to being a potential rival. In 115, the Roman army led by Trajan was fighting against one of its major enemies, the Parthian Empire. The diasporic Jews started a revolt in Cyrenaica that also involved Aegyptus and Cyprus. In Cyrene (Cyrenaica), the rebels (led by a Lukuas or Andreas, who called himself "king" according to Eusebius of Caesarea), destroyed many temples, including those to Hecate, Jupiter, Apollo, Artemis, and Isis, as well as the civil structures symbols of Rome, the Caesareum, the basilica, and the thermae. The Greek and Roman population was exterminated. Gibbon, quoting Dion Cassius, states of Jewish insurrectionaries: In Cyrene they massacred 220,000 Greeks; in Cyprus, 240,000; in Egypt a very great multitude. Many of these unhappy victims were sawn asunder, according to a precedent to which David had given the sanction of his example. The victorious Jews devoured the flesh, licked up the blood and twisted the entrails like a girdle round their bodies. See Dion Cassius, l. lxviii. [c. 32] p.1145. According to the Jewish Encyclopedia on the Cyrene massacres, "By this outbreak Libya was depopulated to such an extent that a few years later new colonies had to be established there (Eusebius, "Chronicle" from the Armenian, fourteenth year of Hadrian). Bishop Synesius, a native of Cyrene in the beginning of the fifth century, speaks of the devastations wrought by the Jews ("Do Regno," p. 2). Then Lukuas moved towards Alexandria, entered the city abandoned by the Roman troops in Egypt led by governor Marcus Rutilius Lupus, and set fire to the city. The pagan temples and the tomb of Pompey were destroyed. Trajan sent new troops under the praefectus praetorio Quintus Marcius Turbo, but Egypt and Cyrenaica were pacified only in autumn 117. The situation was pacified also in Cyprus, where Jews led by Artemion had taken control of the island. According to the Jewish Encyclopedia, "Under the leadership of one Artemion, the Cypriot Jews participated in the great uprising against the Romans under Trajan (117), and they are reported to have massacred 240,000 Greeks (Dio Cassius, lxviii. 32). " The Roman army reconquered the capital and the Jews were forbidden to live in the island. A new revolt sprang up in Mesopotamia, while Trajan was leading his troops against the Parthians, in the Persian Gulf. Trajan reconquered Nisibis (Nusaybin in Turkey), the capital of Osroene Edessa, and Seleucia on the Tigris (Iraq), each of which housed ancient and important Jewish communities. After the end of the revolt, Trajan was uneasy with the situation, and sent the Mauretanian general Lusius Quietus, to kill Cypriot, Mesopotamian and Syrian Jewish suspects, appointing him governor of Iudaea. The insurrection of the Jews of Cyrene, Cyprus, and Egypt in the last years of the emperor Trajan had not been entirely suppressed when Hadrian assumed the reins of government in 118. The seat of war was transferred to Iudaea, whither the Jewish leader Lukuas had fled. Marcius Turbo had pursued him, and had sentenced to death the brothers Julian and Pappus, who had been the soul of the rebellion. But, according to indications present in the Talmudic tradition, Turbo was himself executed upon special orders sent from Rome, and the lives of the brothers were saved. Lusius Quietus, the conqueror of the Jews of Mesopotamia, was now in command of the Roman army in Iudaea, and laid siege to Lydda, where the rebel Jews had gathered under the leadership of Julian and Pappus. The distress became so great that the patriarch Rabban Gamaliel II, who was shut up there and died soon afterward, permitted fasting even on Ḥanukkah. Other rabbis, such as the peace-loving R. Joshua b. Hananiah, condemned this measure. Soon afterward Lydda was taken and masses of the Jews were executed; the "slain of Lydda" are often mentioned in words of reverential praise in the Talmud. Pappus and Julian were among those executed by the Romans in the same year. The foregoing paragraph narrates the most important events of the campaign of Quietus as mentioned in rabbinical sources. However, this account is not altogether historically accurate. In the first instance, not only was Marcius Turbo not executed, but he remained in favour to the extent that he was eventually appointed prætorian prefect under the Emperor Hadrian. Lusius Quietus, on the other hand, whom the Emperor Trajan at one time intended to formally name as his successor, was stripped of his command the moment that Hadrian assumed the Imperial title and executed in the summer of 118. The situation in Iudaea remained quite tense for the Romans, who were obliged, under Hadrian to permanently move the Legio VI Ferrata to control Iudaea, and to counter the later Bar Kokhba's revolt.
- Der babylonische Aufstand war der jüdische Aufstand unter Trajan in den Jahren 115 bis 117 n. Chr. , der schließlich von Lusius Quietus unterdrückt wurde. Es war der zweite der drei großen jüdischen Aufstände gegen die Römer im ersten und zweiten Jahrhundert n. Chr. – der erste war der Jüdische Krieg, der dritte der Bar-Kochba-Aufstand (bzw. der Zweite Jüdische Krieg) –, die schließlich zur Zerstörung der letzten Reste eines größeren, geschlossenen, jüdischen Siedlungsgebiets in der römischen Provinz Judäa führten und die Diaspora-Situation des Judentums bis ins 20. Jahrhundert begründeten. Im Unterschied zu den beiden Jüdischen Kriegen um 70 und um 135 scheint Judäa, das eigentliche Kernland der Juden, von den Kämpfen um 116 nicht direkt betroffen gewesen zu sein.
- La Guerra de Kitos és el nom donat a la segona de les guerres judeo-romanes. El nom prové del general romà Quint Lusi Quiet, qui reprimí la rebel·lió jueva.
- La Guerra de Kitos es el nombre dado a la segunda de las guerras judeo-romanas. El nombre proviene del general romano Lucio Quieto, quien reprimió despiadadamente la rebelión judía en Mesopotamia y fue luego enviado a Judea como procurador por el emperador Trajano, cargo que mantuvo hasta que fue ejecutado por orden de Adriano.
- La guerre de Kitos est le nom donné à la deuxième guerre judéo-romaine. Selon certaines sources, elle n'en fait pas partie et la seconde guerre judéo-romaine est la révolte de Bar Kokhba. La dénomination de ce conflit vient du général romain maure Lusius Quietus qui réprima violemment une révolte juive en Mésopotamie et fut envoyé dans la province romaine de Judée pour s'occuper de la révolte en tant que procurateur de Trajan. Il resta à ce poste jusqu'à son rappel à Rome où il fut exécuté par Hadrien qui le voyait comme un rival potentiel. En 115, l'armée romaine dirigée par Trajan combat l'empire parthe, un de ses principaux ennemis d'alors. Les Juifs de la diaspora commencent une révolte en Cyrénaïque qui toucha également l'Égypte et Chypre. À Cyrène, les rebelles (dirigés par une personne du nom de Lukuas ou Andreas, autoproclamé « roi » d'après Eusèbe de Césarée) détruisent de nombreux temples, parmi lesquels ceux dédiés à Hécate, Jupiter, Apollon, Artémis ou Isis ainsi que des bâtiments civils symboliques de Rome tels que le caesareum, la basilique et les thermes. Les habitants grecs et romains sont massacrés.
- La seconda guerra giudaica, chiamata anche Guerra di Kitos, si svolse tra il 115 e il 117 d.C. , coinvolgendo gran parte delle città della Diaspora ebraica sotto il regno dell'imperatore Traiano. Nel 70 d.C. , un certo numero di rivoltosi scampati alla catastrofe trovarono rifugio ad Alessandria d'Egitto e Cirene. Le loro idee trovarono fertile terreno nei livelli inferiori della popolazione ma le classi superiori e la borghesia cittadina rimasero fedeli a Roma e anzi consegnarono molti dei ribelli alla giustizia. Dopo questi episodi per quarant’anni i rapporti tra Roma e Giudei furono tranquilli e Nerva abolì l’obolo dei Giudei, ma la tensione ad Alessandria tra Giudei e Greci restò sempre alta, dando vita spesso a scontri e tumulti. La maggioranza dei rabbini e della popolazione accettava la sottomissione di Roma come fase transitoria ma necessaria in quanto voluta da Dio in preparazione dell’avvento dell’età messianica, dilazionata ad una data indefinita. L’accento era posto sull’abbandono delle armi e sullo studio e osservanza della Legge. In alcuni ambienti della Palestina e della Diaspora prevaleva invece una convinzione di matrice apocalittica, ovvero che la distruzione di Gerusalemme e del Tempio fosse il momento culminante del periodo di tribolazione antecedente l’era divina con l’immancabile vittoria giudaica. Queste idee trovarono espressione in una produzione letteraria fra il 70 e il 135 d.C. , l’Apocalisse di Baruc e il Quarto libro di Esdra dove ci si interroga sulla distruzione del Tempio e sul suo significato, con allegorismi vari: il leone è il Messia e l’aquila che soccombe è l’Impero Romano. A questa produzione letteraria si aggiungevano idee come quella che Nerone fosse ancora vivo dopo il 69 d.C. , finalizzato all’abbattimento della potenza romana. Nerone diventava cosi una figura che assumeva un ruolo positivo ove, colpendo i suoi connazionali, li avrebbe puniti anche per la distruzione del Tempio e per la persecuzione di Israele. Questo accumulo di tensione sfociò nella grande rivolta tra il 115 e il 117 d.C. , che coinvolse numerose e importanti comunità giudaiche in Egitto, Cirenaica, Cipro e Mesopotamia. Essa colse di sorpresa le autorità imperiali e lo stesso imperatore Traiano, impegnato in una campagna militare in Oriente, visto che la fedeltà delle aristocrazie romano-giudaiche della Diaspora e della Palestina aveva regalato un quarantennio di pace. La rivolta scoppiò dapprima in Cirenaica nel 115 d.C. per poi estendersi in Egitto e Cipro. Violentissimi furono gli scontri tra Giudei e residenti. La ribellione divampò dapprima nelle principali città per poi propagarsi rapidamente ai villaggi; ben presto la rivolta si spostò più verso Oriente, fino a quando gli insorti passarono in Egitto, trasferimento mirato forse verso la Palestina. In una prospettiva escatologica è verosimile che il segnale atteso per l’inizio della rivolta sia da riscontrarsi in un violentissimo terremoto che nel 115 devastò la capitale della Siria e le regioni orientali, evento visto come l’inizio della vendetta di Dio verso i pagani. Secondo un vaticinio contenuto negli Oracoli sibillini la città di Antiochia era una delle città destinate alla distruzione prima dell’avvento del Messia; il terremoto e la presenza di Traiano, imperatore del quarto impero messianico, che rimase leggermente ferito fu una coincidenza incredibile. Il coronamento della lotta di liberazione sarebbe poi stato il ritorno alle terre d’esilio, ovvero alla Palestina. In Egitto i tumulti scoppiarono prima nelle campagne, ed i Greci si rifugiarono ad Alessandria, dove impedirono ai Giudei di prendere il controllo della città. Così l’attività dei rivoltosi rimase circoscritta alle campagne dove vennero annientati dopo vari scontri nell’autunno del 117 d.C. A Cipro i ribelli distrussero la città di Salamina annientando gli abitanti; di conseguenza, dopo la repressione, a nessun Giudeo venne permesso di mettere piede nell’isola pena la morte. In Mesopotamia la rivolta scoppiò durante la guerra partica di Traiano; Traiano aveva conquistato la Mesopotamia, l’Armenia e altri territori ma la conquista risultò subito effimera a causa della rivolta delle popolazioni da poco sottomesse. I Giudei parteciparono alla sollevazione, mentre le motivazioni di natura politica ed economica sembrano siano all’origine della rivolta delle popolazioni locali, popolazioni di territori sotto il dominio partico, ovvero dominio che riconosceva a livello locale un elevato livello di autonomia, soprattutto in campo religioso e amministrativo, oltre a motivazioni economiche legate alla paura della diminuzione del traffico delle carovane. Traiano usò mano pesante nei confronti dei Giudei della Mesopotamia, volendoli punire in modo esemplare. Anche la Giudea, pur non avendo partecipato alla rivolta, ebbe dei contraccolpi. Il controllo del territorio venne rafforzato con lo stanziamento di un secondo contingente permanente.
- De Kitosoorlog is de naam die gegeven wordt aan de tweede van de Joods-Romeinse oorlogen. De naam is afkomstig van de Mauretaanse Romeinse generaal Quintus Lucius Quietus die op wrede wijze een Joodse opstand in Mesopotamia onderdrukte en naar Judaea gestuurd werd om de revolte daar af te handelen als procurator onder Traianus, een post die hij behield tot hij werd teruggeroepen naar Rome en geëxecuteerd door Hadrianus.
- Wojna Kwietusa (hebr. מרד הגלויות albo מרד התפוצות, hebr. bunt wygnańców) to nazwa nadana wojnie żydowsko-rzymskiej toczącej się za cesarza Trajana. Nazwa pochodzi od Mauretańskiego Rzymskiego oficera Luzjusza Kwietusa który bezwzględnie stłumił żydowskie powstanie w Mezopotamii i został wysłany do Judei by uporał się z tamtejszą rebelią jako legat pod zwierzchnictwem Trajana. Stanowisko to utrzymywał do czasu gdy został odwołany do Rzymu i stracony przez Hadriana, z powodu bycia potencjalnym rywalem dla niego. W 115 rzymska armia dowodzona przez Trajana walczyła z jednym ze swoich głównym wrogów, państwem Partów. Żydowska diaspora rozpoczęła rewoltę w Cyrenajce która rozszerzyła się na Egipt i Cypr. W Cyrenie rebelianci dowodzeni przez Lukuasa (wg Euzebiusza z Cezarei Historia 4,2; miał się też tytułować "królem") albo Andrzeja zniszczyli wiele świątyń, włączając te poświęcone Hekate, Jowiszowi, Apollowi, Artemidzie i Izydzie, jak również cywilne konstrukcje symbolizujące Rzym, Cezareum, bazylikę i termy. Grecka i rzymska ludność została wymordowana. Kasjusz Dion nie oszczędzał nam strasznych szczegółów w swoim opisie. Żydzi wyrżnęli Rzymian i Greków, pożarli ich ciała, opasali się ich jelitami, natarli się ich krwią i odziali się w ich skóry. Kilku Rzymian wzdłuż przepiłowano, od czubka głowy aż po krocze. Innych rzucono dzikim zwierzętom, a jeszcze innych zmuszano, aby walczyli w charakterze gladiatorów. Była to zemsta za to, jak Tytus po wzięciu Jerozolimy w roku 70 rzucił na pożarcie dzikim zwierzętom, w amfiteatrze Cezarei-Banyas, a następnie w Rzymie, liczną rzeszę jeńców żydowskich, którzy wśród płomieni musieli staczać walki. Następnie Lukuas ruszył w stronę Aleksandrii, wszedł do miasta opuszczonego przez rzymskie oddziały wojskowe w Egipcie dowodzone przez Marcusa Rutiliusa Lupusa i podłożył ogień pod miasto. Pogańskie świątynie i grobowiec Pompejusza zostały zniszczone. Trajan wysłał nowe oddziały pod dowództwem praefectus praetorio Quintusa Marciusa Turbo, ale Egipt i Cyrenajka zostały spacyfikowane dopiero na jesieni 117. Sytuacja została spacyfikowana także na Cyprze, gdzie Żydzi pod dowództwem Artemiona przejęli władzę nad wyspą. Armia rzymska odbiła stolicę Salaminę i Żydom zabroniono opuszczania wyspy. Nowe powstanie wybuchło w Mezopotamii, podczas gdy Trajan dowodził swoimi legionami przeciwko Partom w Zatoce Perskiej. Trajan odbił Nisibis (tur. Nusaybin), stolice Osroene Edesse, i Seleucje nad Tygrysem (Irak). Każde z tych miast gościło starożytne i ważne społeczności żydowskie. Po zakończeniu buntu Trajan był zaniepokojony sytuacją i wysłał mauretańskiego oficera Luzjusza Kwietusa aby zabił cypryjskich, mezopotamskich i syryjskich żydowskich podejrzanych, mianując go jednocześnie gubernatorem Judei. Powstanie Żydów z Cyreny, Cypru i Egiptu w ostatnich latach panowania cesarza Trajana nie zostało całkowicie stłumione gdy Hadrian przejął władzę po nim w 118. Miejsce prowadzenia wojny zostało przeniesione do Judei, dokąd żydowski przywódca Lukuas się udał. Marcius Turbo ścigał go, i skazał na śmierć dwóch braci, Juliana i Pappusa, którzy byli duszą tej rebelii. Ale według informacji prezentowanych w talmudycznej tradycji, sam Turbo został stracony na specjalny rozkaz wysłany z Rzymu, i życie braci zostało w ten sposób uratowane. Luzjusz Kwietus, zwycięzca Żydów z Mezopotamii, był teraz dowódcą rzymskiej armii w Judei, i rozłożył oblężenie Lydda, gdzie żydowscy rebelianci zebrali się pod dowództwem Juliana i Pappusa. Sytuacja stała się tak ciężka że patriarcha rabin Gamaliel II, który też był tam zamknięty i zmarł wkrótce potem, pozwolił pościć nawet podczas święta Chanuka. Inni rabini, jak np. miłujący pokój R. Joshua b. Hananiah potępił tę praktykę. Niedługo potem Lydda został zdobyty i mnóstwo Żydów zostało straconych; "zgładzeni w Lydda" są często wspominani w słowach pełnych szacunku i pochwałach w Talmudzie. Pappus i Julian byli wśród tych którzy zostali zabici przez Rzymian w tym samym roku. Powyższe akapity opowiadają najważniejsze wydarzenia kampanii Kwietusa jakie są wspomniane w rabinicznych źródłach. Jednakże, ta relacja nie jest historycznie całkowicie wierna. Na przykład, nie tylko Marcius Turbo nie został stracony, ale nadal miał przychylność, do tego stopnia że został w końcu mianowany prefektem pretorianów za Hadriana. Z drugiej strony, Luzjusz Kwietus, którego cesarz Trajan swego czasu zamierzał oficjalnie wyznaczyć swoim sukcesorem, został pozbawiony dowództwa w momencie gdy Hadrian przyjął imperialny tytuł, i został faktycznie stracony w lecie 118. Sytuacja w Judei pozostała dość napięta dla Rzymian, którzy byli zobowiązani za Hadriana na stałe przenieść Legion VI Ferrata do kontrolowania Judei i przeciwstawienia się późniejszemu powstaniu Bar-Kochby.
- Guerra de Kitos ou Segunda revolta judaica foi a segunda revolta do povo judaico contra o império romano. História judaica
- Вторая Иудейская война (Война Квиета) (115-117) – вторая из еврейско-римских войн. Название происходит от имени римского генерала мавританского происхождения Лузия Квиета (Lusius Quietus), который безжалостно подавил еврейское восстание в Месопотамии. Лузий Квиет был направлен императором Траяном в качестве прокуратора в Иудею для усмирения восставших там. На этой должности он оставался до тех пор, пока его не отозвали, в Рим, где он, как потенциальный конкурент, был казнен по приказу императора Адриана. В 115 году римская армия, ведомая императором Траяном, вела борьбу с одним из её главных врагов, Парфянской империей. В это время среди евреев диаспоры начались восстания в Киренаике, в которое также был вовлечен и Египет, и на Кипре. В Кирене (Киренаика), повстанцы (возглавлявшиеся Лукуасом или Андреасом, который называл себя царем, по сообщениям Евсевия Кесарийского), разрушены языческие храмы, в том числе: Гекаты, Юпитера, Аполлона, Артемиды, и Исиды, а также символика римского владычества, базилики и термы. Греческое и римское население было истреблено. Историк Эдвард Гиббон описывает действия еврейских мятежников, цитируя Диона Кассия: В Киренаике они вырезали 220 тысяч греков, на Кипре, 240 тысяч, и очень большое множество в Египте. Многие из этих несчастных жертв были распилены на части, в соответствии с прецедентом, пример в котором дал Давид. Победившие евреи пожирали плоть, лизали кровь и кишками их опоясывались как ремнями. См. Дион Кассий, Эпитомия. LXVIII. [C. 32] p.1145. Еврейская энциклопедия так описывает резню в Киренаике: "По этого восстания Ливия обезлюдела до такой степени, что несколько лет спустя пришлось заново создавать там колонии (Евсевий Кесарийский," Хроника "от армян, четырнадцатый год Адриана). Епископ Синезий, сам уроженец Киренаики в начале пятого века, рассказывает об опустошениях причиненных восставшими евреями ("О царской власти", стр. 2). Затем Лукуас направился к Александрии, и вошли в город, который был брошен римскими войсками, и подожгли город. Языческие храмы и гробница Помпея были уничтожены. Траян направил новые войска под командованием преторианского префекта Квинтуса Маркуса Турбо, а Египет и Киренаика были усмирены только осенью 117. Усмирен также был и Кипр, где евреи во главе с Артемионом вначале восстания овладели островом. Согласно еврейской энциклопедии ", под руководством некоего Артемиона, кипрские евреи, участвовали в Великом восстании против римлян при Траяне (117), и они, как сообщается, убили 240,000 греков (Дион Кассий, LXVIII. 32). " Римская армия отвоевала столицу и евреям было запрещено жить на острове. Новое восстание возникли в Месопотамии, в то время как Траян вел свои войска против Парфянской Империи, к Персидскому заливу. Траян покорил Нисибус (Нузайбин в Турции), Эдессу и Селевкию на Тигре, в каждом из этих городов имелись древние и важные еврейских общины. Даже после окончания восстания, ситуациея для Траяна оставалась непростой, и он послал направил мавританского генерала, Лузия Квиета для карательных акций против кипрских, месопотамиских и сирийских евреев, назначив его губернатором Иудеи. Восстания евреев в Киренаике, на Кипре и в Египте, в последние годы императора Траяна еще не было полностью подавлено, когда Адриан взял на себя бразды правления в 118. Тяжесть войны был перенесена в Иудею, куда бежали еврейские руководители восстания. Маркус Турбо преследовал их, и приговорил к смертной казни братьев Юлиана и Паппуса, которые были душой восстания. Но, в соответствии с талмудической традицией, Турбо сам был казнен по специальному приказу посланному из Рима, и так жизнь братьев была спасена. Лузий усмиривший евреев Месопотамии, принял командование над римской армией в Иудее и осадил Лидду, где повстанцы собрались под руководством Юлиана и Паппуса. Бедствия стал настолько велик, что Рабан Гамлиэль II, который оставался там в осаде, постился даже в Хануку. Другие раввины, осудили эту меру. Вскоре после этого Лидда пала и множество евреев было казнено, а "убиенные из Лидды" часто упоминаются в словах благоговейных похвал в Талмуде. Юлиан и Паппус были среди тех, кого римляне казнили в том же году. Одна из позднейших традиций Талмуда передает, что римский полководец, причинивший столько несчастий евреям, как раз в это время внезапно был казнён. Источники называют этого полководца Марцелием Турбоном, но вероятнее отнести этот рассказ к Квиету, тем более, что есть ещё одно предание, по которому Лузий Квиет был отозван в Рим Адрианом и вскоре казнён им в 118 году, как возможный претендент на престол (Spartianus, Vita Hadriani, §§5, 7; Кассий Дион, LXIX, 2). Ситуация в Иудее оставалась довольно напряженной для римлян, которые были должны, при Адриане постоянно перемещать VI Железный легион, чтобы контролировать Иудею, а также для противодействия позже восстаниию Бар Кохбы.
- Diasporarevolten eller det Babyloniska upproret (det andra judiska kriget) kallas ett uppror som judarna genomförde mellan 115 och 117.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
