The Kellogg-Briand Pact is named after its authors: American Secretary of State Frank B. Kellogg and French foreign minister Aristide Briand. In its original form, the Pact of Paris was a renunciation of war between France and the US. However, Frank B. Kellogg, then U.S. Secretary of State, wanted to retain American freedom of action; he thus responded with a proposal for a multilateral pact against war open for all nations to become signatories.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • The Kellogg-Briand Pact is named after its authors: American Secretary of State Frank B. Kellogg and French foreign minister Aristide Briand. In its original form, the Pact of Paris was a renunciation of war between France and the US. However, Frank B. Kellogg, then U.S. Secretary of State, wanted to retain American freedom of action; he thus responded with a proposal for a multilateral pact against war open for all nations to become signatories.
  • Der Briand-Kellogg-Pakt (auch Kellogg-Pakt oder Pariser Vertrag) ist ein Kriegsächtungspakt, der am 27. August 1928 in Paris von zunächst elf Nationen unterzeichnet wurde und seinen Namen vom US-Außenminister Frank Billings Kellogg und dem französischen Außenminister Aristide Briand bekam. Die elf Erstunterzeichner waren die USA, Australien, Kanada, die Tschechoslowakei, das Deutsche Reich, Großbritannien, Indien, der Freistaat Irland, Italien, Neuseeland und Südafrika. Vier weitere Staaten unterzeichneten den Vertrag noch vor der Proklamation: Polen, Belgien und Frankreich im März 1929 und Japan im April. Am 24. Juli 1929 trat der Vertrag in Kraft. Bis Ende 1929 ratifizierten noch 40 weitere Staaten den Kellogg-Pakt, letztlich wurde er von insgesamt 62 Nationen unterzeichnet. Eine Initiative des sowjetischen Außenministers Litwinow führte zum vorfristigen Inkraftsetzen des Vertrages in Osteuropa durch das sogenannte Litwinow-Protokoll vom 9. Februar 1929. Die unterzeichnenden Staaten verzichteten darauf, den Krieg zum Werkzeug ihrer Politik zu machen. Sie erklärten, in Zukunft Streitigkeiten friedlich zu lösen. Insbesondere der aus nationalen Interessen geführte Angriffskrieg wurde für völkerrechtswidrig erklärt. Davon ausgenommen blieb das Recht auf Selbstverteidigung und die Teilnahme an Sanktionen des Völkerbundes. Da der Vertrag außerhalb des institutionalisierten Völkerbundes verhandelt und abgeschlossen wurde, behielt er seine Gültigkeit über das Ende des Völkerbundes hinaus. Der Vertrag enthält keine Kündigungsklausel und ist somit auf unbeschränkte Dauer gültig. Abgeschlossen wurde der Pakt allerdings nicht, um den Krieg wirklich zu ächten. Der französische Außenminister Briand war besorgt, weil das Deutsche Reich nach dem Ersten Weltkrieg allmählich wieder erstarkte und besonders seine guten Beziehungen zu den USA benutzte, um seine Position innerhalb Europas auszubauen. Um öffentlich zu demonstrieren, dass auch Frankreich herausragend gute Beziehungen zu den USA hatte, bemühte er sich darum, mit Kellogg einen völkerrechtlichen Vertrag abzuschließen. Gustav Stresemann hielt das für eine Schwächung der deutschen Position und sorgte dafür, dass auch Deutschland an dem Pakt beteiligt wurde. Das war eine deutliche diplomatische Schlappe für Frankreich. In der Außenpolitik der Vereinigten Staaten erfuhr der Pakt eine Fortsetzung durch die Hoover-Stimson-Doktrin von 1932 aus Anlass der japanischen Okkupation der Mandschurei in Nordostchina. Rechtsgeschichtlich bedeutsam ist er, da er eine wichtige, aber auch stark umstrittene, gesetzliche Grundlage für die Anklage wegen Verbrechens gegen den Frieden im Nürnberger Prozess gegen die Hauptkriegsverbrecher nach dem Zweiten Weltkrieg darstellte. Die nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges 1945 unterzeichnete Charta der Vereinten Nationen geht über das bloße Kriegsverbot des Briand-Kellogg-Pakts deutlich hinaus, indem in Art. 2 Nr. 4 der Charta ein allgemeines Gewaltverbot etabliert wird. Damit ist heute nicht nur der Krieg völkerrechtswidrig, sondern jede Gewaltanwendung in den internationalen Beziehungen. Ein konkretes Beispiel sind etwa gewaltsame Repressalien unterhalb der Schwelle des Krieges, die nach dem Briand-Kellogg-Pakt noch zulässig waren, heute aber gegen Art. 2 Nr. 4 der Charta verstoßen. Die wesentliche Ausnahme vom allgemeinen Gewaltverbot in der Charta der Vereinten Nationen ist das Recht zur Selbstverteidigung aus Art. 51 der Charta, auf das sich Staaten im Falle eines bewaffneten Angriffs berufen können, bis der Sicherheitsrat die zur Wahrung des Weltfriedens und der internationalen Sicherheit erforderlichen Maßnahmen getroffen hat.
  • El Pacte Briand-Kellogg o Pacte de París va ser firmat el 27 d'agost de 1928 a la ciutat francesa de París. Els 15 països firmants renunciaven a la guerra com a instrument de política nacional en les seves relacions mútues. El pacte fou promogut pel Ministre d'Afers Extrangers de França, i Premi Nobel de la Pau, Aristide Briand el 1927 davant el Secretari d'Estat nord-americà Franklin B. Kellog en un intent de proscriure i prohibir la guerra com un instrument de política nacional. Ambdòs governs acceptaren el pacte i presentaren el tractat a diversos països, dels quals s'hi uniren inicialment 15: Alemanya, Austràlia, Bèlgica, Canadà, EUA, França, Índia (sota domini britànic), Irlanda, Itàlia, Japó, Nova Zelanda, Polònia, Regne Unit, Sud-àfrica i Txecoslovàquia, entrant en vigor el 24 de juliol de 1929. Posteriorment el pacte fou signat per 57 països més. El Tractat no va aturar els conflictes armats però fou utilitzat per fonamentar l'acussació de crim contra la pau durant la invasió japonesa de Manxúria, la invasió italiana d'Etiòpia, i fonamentalment durant la invasió alemanya de Polònia i els posteriors Judicis de Nüremberg.
  • Briand-Kelloggův pakt (také Pařížský pakt) podepsaný 27. srpna 1928 v Paříži je mezinárodní smlouva, která odsuzuje válku jako prostředek řešení mezinárodních sporů. Pojmenována byla po svých autorech – Aristide Briandovi, francouzském ministru zahraničí, a Franku B. Kelloggovi, ministru zahraničí USA. Ačkoli smlouvu nakonec stihl neúspěch, měla významný vliv na další rozvoj mezinárodního práva. Jejím zásadním nedostatkem byla absence klauzule umožňující její vynutitelnost, případně trestající stát, který se uchýlil k válce. Smlouva de facto byla pouze prohlášením války za nelegální prostředek mezinárodních vztahů. Původních signatářů bylo patnáct – USA, Austrálie, Kanada, Německo, Indie, Irský svobodný stát, Itálie, Nový Zéland, JAR, Spojené království, Československo, Polsko, Japonsko, Belgie a Francie. Celkem pakt podepsalo 62 států.
  • El pacto Briand-Kellogg fue firmado el 27 de agosto de 1928 en París. Los 15 países signatarios renunciaban a la guerra "como instrumento de política nacional en sus relaciones mutuas".
  • Kellogg–Briand-sopimus allekirjoitettiin 27. elokuuta 1928 ja se oli sopimus, joka kielsi sodankäynnin politiikan välineenä. Nimensä sopimus sai Yhdysvaltain ulkoasiainministeri Frank Kelloggista ja Ranskan ulkoasiainministeri Aristide Briandista. Ajatus sopimuksesta oli alunperin Briandin, vaikka hänen alkuperäisen ideansa mukaan sen olisivat allekirjoittaneet vain Ranska ja Yhdysvallat. Kelloggin ehdotuksesta siitä tehtiin kuitenkin kattavampi, ja sopimuksen allekirjoitti yhteensä 65 valtiota. Sopimuksen rauhanomaisia tarkoitusperiä kuitenkin heikensi huomattavasti se, ettei siinä määritelty mitään rangaistuksia sopimusta rikkovalle osapuolelle. Sopimus ei esimerkiksi estänyt sen allekirjoittanutta Japania hyökkäämästä Kiinaan kolme vuotta myöhemmin.
  • Le pacte Briand-Kellogg, ou pacte de Paris, est un traité qui fut signé le 27 août 1928 à Paris et entra en vigueur le 24 juillet 1929, par lequel les 15 pays signataires « condamnent le recours à la guerre pour le règlement des différends internationaux et y renoncent en tant qu'instrument de politique nationale dans leurs relations mutuelles ». Le ministre des Affaires étrangères français, Aristide Briand, dans un discours du 6 avril 1927 adressé au peuple américain pour célébrer le 10 anniversaire de l'entrée des États-Unis dans la Première Guerre mondiale, propose au secrétaire d'État des États-Unis, Frank Billings Kellogg, un pacte mettant la guerre « hors-la-loi ». Les deux gouvernements vont ensuite le soumettre aux autres pays. Parmi les 15 pays signataires, on compte l’Allemagne, les États-Unis, la France, la Grande-Bretagne, l’Italie, le Japon, la Belgique, la Pologne. 57 pays y adhérèrent par la suite. L'Allemagne s'appuya sur cet élément nouveau pour obtenir du gouvernement Poincaré l'évacuation de la Rhénanie. Comme ce traité n'a certainement pas fait cesser les conflits, on peut ironiser sur sa crédibilité; cependant il a servi de base au procès de Nuremberg pour l'accusation de crime contre la paix. Ce pacte permit à Frank Billings Kellogg de remporter le prix Nobel de la paix en 1929.
  • Fájl:FrankKellogg. jpg Frank B. Kellogg Fájl:Aristide Briand 2. jpg Aristide Briand A Kellogg–Briand-paktum a két világháború közötti időszak egyik legfontosabb nemzetközi jogi megállapodása volt a 20. században.
  • Il Patto Briand-Kellogg altrimenti noto come Trattato di rinuncia alla guerra o Patto di Parigi è un trattato multilaterale stilato a Parigi il 27 agosto 1928, entrato formalmente in vigore il 24 luglio 1929 con il fine di eliminare la guerra quale strumento di politica internazionale.
  • 不戦条約（ふせんじょうやく）（「戦争抛棄ニ関スル条約」）は、第一次世界大戦後に締結された多国間条約で、国際紛争を解決する手段としての戦争を放棄し、紛争は平和的手段により解決することを規定した条約。
  • Het Briand-Kellogg-pact, ook wel het Pact van Parijs genoemd, is een internationaal rechtsverdrag dat op 27 augustus 1928 in Parijs werd gesloten tussen 23 landen. De stuwende krachten achter dit pact waren de Franse minister van buitenlandse zaken Aristide Briand en zijn Amerikaanse ambtgenoot Frank Kellogg. Briand hoopte door het sluiten van dit verdrag de banden tussen de voormalige bondgenoten weer aan te trekken. De 23 aanwezige landen waaronder Frankrijk, De Verenigde Staten, Duitsland, Groot-Brittannië, Japan, Polen en België kanten zich in dit verdrag tegen de aanvalsoorlog en bestempelden deze als onrechtmatig. Zij legden hiermee de grondslag voor het strafbaar verklaren van een aanvalsoorlog zoals later in de principes gebruikt voor het Proces van Neurenberg werd beschreven. De Verenigde Staten vonden het echter jammer dat er in het verdrag geen clausule was opgenomen over verdedigingsoorlogen en dat er geen voorzieningen werden getroffen om het verdrag ook af te dwingen. In totaal 62 landen ondertekenden dit "Verdrag tot uitbanning van de oorlog", maar het heeft in de jaren daaropvolgend weinig invloed gehad getuigende de vele oorlogen die er sindsdien zijn geweest. Wel kan het verdrag als een voorloper worden gezien voor een soortgelijke bepaling in het Handvest van de Verenigde Naties. Frank Kellogg kreeg voor het pact in 1929 de Nobelprijs voor de Vrede. Aristide Briand had de prijs al in 1926 ontvangen vanwege een ander verdrag: het Verdrag van Locarno.
  • Pakt paryski, znany również jako Pakt Brianda-Kellogga, był międzynarodowym traktatem ustanawiającym wyrzeczenie się wojny jako instrumentu polityki narodowej. Został on zaproponowany w 1927 r. przez Aristide Brianda, ministra spraw zagranicznych Francji, jako traktat między Stanami Zjednoczonymi i Francją, zakazujący prowadzenia wojny między tymi krajami. Była to próba włączenia Stanów Zjednoczonych w francuskim system bezpieczeństwa. Briand zdobył poparcie amerykańskich ruchów pacyfistycznych, które naciskały swój rząd, by podpisał traktat. Frank Billings Kellogg, sekretarz stanu USA, odpowiedział propozycją zawarcia powszechnego paktu przeciwko wojnie. Pakt zawierał bezwzględny zakaz wojny agresywnej między kontrahentami, zezwalał jednak na prowadzenie wojny obronnej. Po negocjacjach został on podpisany w Paryżu 27 sierpnia 1928 r. przez 11 krajów: Australia, Kanada, Czechosłowacja, Niemcy, Indie, Wolne Państwo Irlandzkie, Włochy, Nową Zelandię, Afrykę Południową. Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone. Wsparcia udzieliły cztery dalsze kraje - Polska, Belgia i Francja (w marcu) i Japonia (w kwietniu). Wejście Paktu w życie zostało proklamowane na 24 lipca 1929. Ostatecznie Pakt podpisały 62 kraje. Ponieważ Pakt Brianda-Kelloga został zawarty poza Ligą Narodów, nie został unieważniony wraz z jej zniknięciem. Formalnie w dalszym ciągu jest wiążącym aktem prawa międzynarodowego. W praktyce pakt nie spełnił swojego głównego celu - zaniechania wojny. W tym sensie nie wniósł żadnego realnego wkładu do międzynarodowego pokoju, a swoją nieskuteczność okazał już w 1931 r. wraz z inwazją japońską w Mandżurii i w 1935 r. z włoską inwazją w Etiopii. Wprowadzony przez układ zakaz agresji był wielokrotnie łamany, jednak nawet państwa dopuszczające się aktów agresji nigdy nie kwestionowały otwarcie i oficjalnie zasady zakazu wojny napastniczej, lecz twierdziły z reguły, że agresji dokonała strona przeciwna, że działania zostały podjęte na prośbę albo w interesie władz lub ludności państwa zaatakowanego względnie iż akcja nie ma charakteru działań wojennych, lecz ma tylko charakter "akcji policyjnej lub porządkowej". Pakt pozostaje istotnym traktatem wielostronnym, gdyż oprócz zobowiązania, jakie stwarzał jego sygnatariuszom, stanowił także prawną bazę do ustanowienia międzynarodowej normy, że użycie siły wojskowej jest z definicji nielegalne. W szczególności pakt posłużył jako prawna podstawa do wprowadzenia pojęcia zbrodni przeciwko pokojowi - w oparciu o nie Trybunał Norymberski skazał pewną liczbę osób za wywołanie drugiej wojny światowej. Zakaz wojny agresywnej został potwierdzony i rozszerzony przez Kartę Narodów Zjednoczonych, która stwierdza w artykule 2, paragraf 4, że (tłum. własne) "Wszystkie kraje powinny się powstrzymać w stosunkach międzynarodowych od użycia siły przeciwko terytorialnej integralności lub politycznej niezależności jakiekolwiek innego kraju, czy w jakikolwiek inny sposób niezgodny z celami Narodów Zjednoczonych". Konsekwencją tego jest to, że po drugiej wojnie światowej rozmaite kraje, podejmując akcję wojskową, powoływały się na prawo do samoobrony czy obrony zbiorowej.
  • O Pacto Kellogg-Briand, também conhecido como Pacto de Paris, por conta da cidade onde foi assinado em 27 de agosto de 1928, foi um tratado internacional "estipulando a renúncia à guerra como um instrumento de política nacional". Ele fracassou em seu propósito, mas foi significativo no desenvolvimento posterior do direito internacional. Recebeu o nome do secretário de Estado estadunidense Frank B. Kellogg e do ministro francês das relações exteriores Aristide Briand, que rascunhou o pacto. BARROS PLATIAU, Ana Flávia Granja e; VIEIRA, Priscilla Brito Silva. A legalidade da intervenção preventiva e a Carta das Nações Unidas in "Rev. Bras. Polít. Int. ", Brasília, v. 49, n. 1, 2006 . Disponível em: Scielo. Acessado em: 4 de agosto de 2008. DOI: 10.1590/S0034-73292006000100010
  • Pactul Kellogg-Briand, cunoscut şi ca Pactul de la Paris, după oraşul în care a fost semnată această înţelegere pe 27 august 1928, a fost un tratat internaţional "care milita pentru renunţarea la război ca instrument al politicii naţionale". Scopurile sale nu au fost atinse, dar a fost un pas înainte pentru dezvoltarea doctrinelor dreptului internaţional. Pactul a fost botezat cu numele secretarului de stat american Frank B. Kellogg şi a ministrului de externe francez Aristide Briand, iniţiatorii tratatului.
  • Пакт Бриана — Келлога — договор об отказе от войны в каче­стве орудия национальной политики; получил название по имени инициаторов — министра иностранных дел Франции А. Бриана и госсекретаря США Ф. Келлога. Подписан 27.8.1928 в Париже представителями США, Франции, Великобритании, Германии, Италии, Бельгии, Канады, Австралии, Новой Зеландии, ЮАС, Ирландии, Индии, Польши, Чехословакии, Японии. Позже к пакту присоединились СССР и ещё 48 государств. Пакт вступил в силу 24 июля 1929 года. К концу 1938 г. к пакту присоединились 63 государства, т. е. почти все существовавшие к этому времени страны. Пакт стал одним из правовых оснований для Нюрнбергского процесса, на котором руководителям нацистской Германии было предъявлено обвинение в нарушении Пакта.
  • Briand-Kelloggpakten var en internationell icke-angreppspakt, uppkallad efter Frankrikes och USA:s utrikesministrar Aristide Briand och Frank Kellogg. Pakten som förband signatärmakterna att inte använda anfallskrig som ett medel att lösa internationella konflikter undertecknades den 27 augusti 1928 i Paris av ett antal länder. Bland andra Frankrike, USA, Storbritannien, Polen, Tyskland, Italien och Japan. Pakten trädde i kraft 1929 men bröts redan 1931 av Japans invasion av Manchuriet, 1936 av Italiens krig mot Abessinien och Nazitysklands anfall på Polen 1939. Dock användes Briand-Kellogpakten som legal grund i Nürnbergrättegången för åtalspunkten brott mot freden.
  • Fransa, Locarno Paktı'nı imzaladığı halde, doğu sınırlarının güvenliğinden endişe duyduğu için, bu yolda yeni ve başka garantiler elde etmek istedi. Fransız dışişleri bakanı Briand, 20 Haziran 1927'de ABD ile sürekli bir barış paktı yapmayı ve bunda her iki devletin karşılıklı ilişkilerinde savaşa başvurmayacakları prensibine yer verilmesini istedi. Halbuki, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Monreo siyasetine geri dönmüş bulunan ABD için bu teklif uygun değildi. Çünkü, bu teklifin kabul edilmesi, Amerika'nın, Amerika dışındaki dünya sorunlarına yönelmesine yolaçacaktı. Dolayısıyla ABD, Fransa'nın önerisini reddetti. Buna karşılık Amerikan dışişleri bakanı Kellogg, bütün büyük devletlerin, muhtemel bir savaşı lanetleme paktı imzalamalarını önerdi. Fransa öneriyi kabul etti. Bunun üzerine Kellogg, bu öneriyi Sovyetler dışında tüm diğer büyük ülkelere de sundu. Öneri, Almanya tarafından derhal; İngiltere tarafından, Büyük Britanya İmparatorluğu'nun önemli bölgelerinde serbest kalmak şartıyla kabul edildi. Nihayet 27 Ağustos 1928'de büyük devletler ile Belçika,Polonya ve Çekoslovakya Paris'de toplanarak Kellogg Paktı adı verilen antlaşmayı imzalamaya karar verdiler Daha sonra Sovyet Rusya ve belli başlı tüm devletler de bu pakta katıldılar. Paktın esası,hukuki olmaktan çok ahlaki idi ve "savaşın lanetlenmesi"diye özetlenebilirdi Ancak paktın kapsamı savunmaya yönelik mücadeleler ile Milletler Cemiyeti çerçevesi içine giren savaşlara izin veriyordu. Tamamı üç maddeden oluşan Kellog Paktı ile ilgili antlaşmanın ilk iki maddesi şöyle idi: a. Antlaşmayı imza eden devletler,devletler arası antlaşmazlıkların çözümlenmesi için savaşa başvurmayı lanetlediklerini ve savaşı birbirleriyle ilişkilerinde milli siyasetin bir aracı olarak kabul etmediklerini, b. İmzacı devletler niteliği ve kaynağı ne olursa olsun aralarındaki her türlü antlaşmazlık ve çekişmelerde barış yollarından başka bir yol izlememeyi esas aldıklarım kabul ve ilan ederler. Fakat,tüm çaba ve gayretlere rağmen,bazı küçük başarılar hariç bu antlaşma ile getirilen prensipler de barışın sürekliliğini sağlamaya yeterli olamamıştır.
  • 《非战公约》，全称《关于废弃战争作为国家政策工具的普遍公约》，亦称《巴黎非战公约》（Pact of Paris）或《凯洛格—白里安公约》（Kellogg-Briand Pact），是1928年8月27日在巴黎签署一项国际公约，该公约规定放弃以战争作为国家政策的手段和只能以和平方法解决国际争端或冲突，由于该公约本身是建立在理想主义的国际关系理论下，所以该公约没有发挥实际作用，但是该项公约是人类第一次放弃战争做为国家的外交政策。 该公约由法国外交部长白里安、美国国务卿凯洛格于1927年发起，目的是法美联手抑制德国的力量。最初的签字国有15个，分别是法国、美国、英国、德国、意大利、比利时、波兰、捷克、日本、印度。1929年7月24日公约正式生效，至1934年5月签字国共达64个。
dbpprop:reference
rdfs:comment
  • The Kellogg-Briand Pact is named after its authors: American Secretary of State Frank B. Kellogg and French foreign minister Aristide Briand. In its original form, the Pact of Paris was a renunciation of war between France and the US. However, Frank B. Kellogg, then U.S. Secretary of State, wanted to retain American freedom of action; he thus responded with a proposal for a multilateral pact against war open for all nations to become signatories.
  • Der Briand-Kellogg-Pakt (auch Kellogg-Pakt oder Pariser Vertrag) ist ein Kriegsächtungspakt, der am 27. August 1928 in Paris von zunächst elf Nationen unterzeichnet wurde und seinen Namen vom US-Außenminister Frank Billings Kellogg und dem französischen Außenminister Aristide Briand bekam. Die elf Erstunterzeichner waren die USA, Australien, Kanada, die Tschechoslowakei, das Deutsche Reich, Großbritannien, Indien, der Freistaat Irland, Italien, Neuseeland und Südafrika.
  • El Pacte Briand-Kellogg o Pacte de París va ser firmat el 27 d'agost de 1928 a la ciutat francesa de París. Els 15 països firmants renunciaven a la guerra com a instrument de política nacional en les seves relacions mútues. El pacte fou promogut pel Ministre d'Afers Extrangers de França, i Premi Nobel de la Pau, Aristide Briand el 1927 davant el Secretari d'Estat nord-americà Franklin B. Kellog en un intent de proscriure i prohibir la guerra com un instrument de política nacional.
  • Briand-Kelloggův pakt (také Pařížský pakt) podepsaný 27. srpna 1928 v Paříži je mezinárodní smlouva, která odsuzuje válku jako prostředek řešení mezinárodních sporů. Pojmenována byla po svých autorech – Aristide Briandovi, francouzském ministru zahraničí, a Franku B. Kelloggovi, ministru zahraničí USA. Ačkoli smlouvu nakonec stihl neúspěch, měla významný vliv na další rozvoj mezinárodního práva.
  • El pacto Briand-Kellogg fue firmado el 27 de agosto de 1928 en París. Los 15 países signatarios renunciaban a la guerra "como instrumento de política nacional en sus relaciones mutuas".
  • Kellogg–Briand-sopimus allekirjoitettiin 27. elokuuta 1928 ja se oli sopimus, joka kielsi sodankäynnin politiikan välineenä. Nimensä sopimus sai Yhdysvaltain ulkoasiainministeri Frank Kelloggista ja Ranskan ulkoasiainministeri Aristide Briandista. Ajatus sopimuksesta oli alunperin Briandin, vaikka hänen alkuperäisen ideansa mukaan sen olisivat allekirjoittaneet vain Ranska ja Yhdysvallat.
  • Le pacte Briand-Kellogg, ou pacte de Paris, est un traité qui fut signé le 27 août 1928 à Paris et entra en vigueur le 24 juillet 1929, par lequel les 15 pays signataires « condamnent le recours à la guerre pour le règlement des différends internationaux et y renoncent en tant qu'instrument de politique nationale dans leurs relations mutuelles ».
  • Fájl:FrankKellogg. jpg Frank B. Kellogg Fájl:Aristide Briand 2. jpg Aristide Briand A Kellogg–Briand-paktum a két világháború közötti időszak egyik legfontosabb nemzetközi jogi megállapodása volt a 20. században.
  • Il Patto Briand-Kellogg altrimenti noto come Trattato di rinuncia alla guerra o Patto di Parigi è un trattato multilaterale stilato a Parigi il 27 agosto 1928, entrato formalmente in vigore il 24 luglio 1929 con il fine di eliminare la guerra quale strumento di politica internazionale.
  • 不戦条約（ふせんじょうやく）（「戦争抛棄ニ関スル条約」）は、第一次世界大戦後に締結された多国間条約で、国際紛争を解決する手段としての戦争を放棄し、紛争は平和的手段により解決することを規定した条約。
  • Het Briand-Kellogg-pact, ook wel het Pact van Parijs genoemd, is een internationaal rechtsverdrag dat op 27 augustus 1928 in Parijs werd gesloten tussen 23 landen. De stuwende krachten achter dit pact waren de Franse minister van buitenlandse zaken Aristide Briand en zijn Amerikaanse ambtgenoot Frank Kellogg. Briand hoopte door het sluiten van dit verdrag de banden tussen de voormalige bondgenoten weer aan te trekken.
  • Pakt paryski, znany również jako Pakt Brianda-Kellogga, był międzynarodowym traktatem ustanawiającym wyrzeczenie się wojny jako instrumentu polityki narodowej. Został on zaproponowany w 1927 r. przez Aristide Brianda, ministra spraw zagranicznych Francji, jako traktat między Stanami Zjednoczonymi i Francją, zakazujący prowadzenia wojny między tymi krajami. Była to próba włączenia Stanów Zjednoczonych w francuskim system bezpieczeństwa.
  • O Pacto Kellogg-Briand, também conhecido como Pacto de Paris, por conta da cidade onde foi assinado em 27 de agosto de 1928, foi um tratado internacional "estipulando a renúncia à guerra como um instrumento de política nacional". Ele fracassou em seu propósito, mas foi significativo no desenvolvimento posterior do direito internacional. Recebeu o nome do secretário de Estado estadunidense Frank B.
  • Pactul Kellogg-Briand, cunoscut şi ca Pactul de la Paris, după oraşul în care a fost semnată această înţelegere pe 27 august 1928, a fost un tratat internaţional "care milita pentru renunţarea la război ca instrument al politicii naţionale". Scopurile sale nu au fost atinse, dar a fost un pas înainte pentru dezvoltarea doctrinelor dreptului internaţional. Pactul a fost botezat cu numele secretarului de stat american Frank B.
  • Пакт Бриана — Келлога — договор об отказе от войны в каче­стве орудия национальной политики; получил название по имени инициаторов — министра иностранных дел Франции А. Бриана и госсекретаря США Ф. Келлога.
  • Briand-Kelloggpakten var en internationell icke-angreppspakt, uppkallad efter Frankrikes och USA:s utrikesministrar Aristide Briand och Frank Kellogg. Pakten som förband signatärmakterna att inte använda anfallskrig som ett medel att lösa internationella konflikter undertecknades den 27 augusti 1928 i Paris av ett antal länder. Bland andra Frankrike, USA, Storbritannien, Polen, Tyskland, Italien och Japan.
  • Fransa, Locarno Paktı'nı imzaladığı halde, doğu sınırlarının güvenliğinden endişe duyduğu için, bu yolda yeni ve başka garantiler elde etmek istedi. Fransız dışişleri bakanı Briand, 20 Haziran 1927'de ABD ile sürekli bir barış paktı yapmayı ve bunda her iki devletin karşılıklı ilişkilerinde savaşa başvurmayacakları prensibine yer verilmesini istedi.
rdfs:label
  • Kellogg–Briand Pact
  • Briand-Kellogg-Pakt
  • Pacte Briand-Kellogg
  • Briand-Kelloggův pakt
  • Pacto Briand-Kellogg
  • Kellogg–Briand-sopimus
  • Pacte Briand-Kellogg
  • Kellogg–Briand-paktum
  • Patto Briand-Kellogg
  • 不戦条約
  • Briand-Kellogg-pact
  • Pakt paryski
  • Pacto Kellogg-Briand
  • Pactul Kellogg-Briand
  • Пакт Бриана — Келлога
  • Briand-Kelloggpakten
  • Kellogg-Briand Paktı
  • 非战公约
skos:subject
foaf:page
is dbpprop:redirect of