| dbpprop:abstract
|
- In Christian theology, justification is God's act of declaring or making a sinner righteous before God. The concept of justification occurs in many books of the Old and New Testaments. The extent, means, and scope of justification are areas of significant debate. Broadly speaking, Catholics and Orthodox Christians distinguish between initial justification—which in their view occurs at baptism—and final justification, accomplished after a lifetime of striving to do God's will. Protestants believe that justification is a singular act in which God declares an unrighteous individual to be righteous because of the work of Jesus. Justification is granted to all who have faith, but even that is viewed as a gift from God. Justification is seen by Protestants as being the theological fault line that divided Roman Catholic from Protestant during the Reformation.
- Rechtfertigung ist ein zentraler Begriff der abendländischen Theologie innerhalb der Gnadenlehre. Die Blütezeit für die Jahrhunderte andauernde Kontroverse, was eine angemessene Rechtfertigungslehre zu vermitteln habe, datiert in die Zeit der Reformation und der Katholischen Reform. Die Hauptkontrahenten von einst, die Römisch-Katholische Kirche und die Evangelisch-Lutherischen Kirchen haben am Reformationstag 1999 ihren Streit beigelegt. Dennoch sind Teilaspekte weiterhin strittig, deren Diskussion von Nichtbeteiligten oder im Streit Unterlegenen angemahnt wird.
- A la teologia cristiana, justificació és l'acte de Déu de declarar o fer un pecador justos davant de Déu. Justificació, del grec δικαιόω (dikaioō), "per declarar / fer justos", és una paraula que ix en els llibres de Romans, Gàlates, Titus, i Sant Jaume, entre altres llocs, el nom d'arrel δικαιοσ,-η,-ον justos ix tant com en tot l'Antic i tot el Nou Testament. El concepte de justificació es dóna també en molts llibres de l'Antic i Nou Testament.
- El vocablo justificar es un término judicial que significa absolver, declarar justo, o proporcionar sentencia favorable. La palabra se toma de las relaciones jurídicas, de lo que se considera justo. En efecto, el culpable comparece ante Dios, el Juez justo, acusado de condenación; sin embargo, en vez de condenación recibe la absolución.
- En théologie chrétienne, la justification est la transformation divinement opérée du pécheur en serviteur juste de Dieu. La doctrine de la justification de l'homme par Dieu exprime à la fois l'exigence radicale que Dieu a envers l'homme et le salut radical que Dieu donne à l'homme qui ne répond pas à cette exigence. La justification annonce le retournement de condamnation en grâce, quand Jésus-Christ meurt condamné, pour faire vivre les hommes coupables. La doctrine de la justification est au cœur de toute la tradition théologique issue de la Bible.
- A megigazulás (justificatio) keresztény teológiai fogalom. A katolikus teológiában az ember lelkében végbemenő változás, amidőn a bűn és Isten előtt való utálatosság állapotából kiemelkedve ismét igazzá, Isten barátjává és gyermekévé lesz. Magában foglalja: 1. a bűnök és azok büntetéseinek elengedését Krisztus elegettevő érdemei alapján; 2. az ember újjászületését, melyet a megszentelő malaszt eszközöl. A protestánsok a megigazulást törvényes szempontból fogták fel: mint a bűnös - mondták ők - ha a világi törvények által reá szabott büntetést kiállította, igazzá lett, azaz nem vonható kereset alá, de ebből még nem következik, hogy feddhetetlen jelleművé lett; így a megigazulás által az ember a bűnöktől megszabadítottnak tekintik isten által, de a megszenteltetés ezután következő kegyelmi ténye az istennek. A protestáns egyház erősen ragaszkodik az „egyedül hit által” való megigazulás tanához.
- Nella teologia cristiana la questione riguardante la giustificazione parte dal presupposto biblico che la creatura umana non è, nella sua attuale condizione, "a posto", "in linea", "giusta" rispetto ai criteri di giustizia stabiliti e rivelati da Dio stesso, perché essa è caratterizzata dal peccato. La creatura umana, così come essa si trova, non è "accettabile" agli occhi di Dio. Ci si pone quindi il problema di come essa possa tornare a diventare giusta di fronte a Dio, come essa possa essere "riabilitata". La risposta a questa domanda nasce dalla Bibbia e va cercata e trovata nella Bibbia stessa, considerata dai cristiani regola ultima della loro fede e della loro condotta, in quanto Parola di Dio. Nel corso della storia della chiesa cristiana, questo tema è stato ampiamente dibattuto, specialmente nella chiesa occidentale (in oriente non ha mai avuto particolare rilievo), a partire soprattutto da Agostino di Ippona e il suo antagonista Pelagio, forse come effetto della mentalità latina più portata ad una visione giuridica della fede. In particolare nella controversia protestante la dottrina della giustificazione è vista come fondamentale per il carattere della fede cristiana come religione di grazia e di fede, al cuore dell'Evangelo. Martin Lutero, ex monaco agostiniano, definisce questa dottrina articulus stantis vel cadentis ecclesiae tanto che una chiesa che la rinneghi nella forma o nella sostanza potrebbe a malapena definirsi cristiana. Questa dottrina: Definisce il significato salvifico della vita e della morte di Cristo collegandole alla Legge di Dio . Manifesta la giustizia di Dio nel condannare e punire il peccato, la Sua misericordia nel perdonare ed accogliere i peccatori, e la Sua sapienza nell'esercizio armonioso di entrambi gli attributi (giustizia e misericordia) attraverso Cristo . Rende chiaro che cosa sia la fede, cioè l'affidarsi fiduciosi alla morte espiatrice e alla risurrezione giustificante di Cristo, e fiducia in Lui solo per la giustizia . Rende chiaro che cosa sia la morale cristiana - l'osservanza della Legge di Dio per gratitudine verso il Salvatore rendendo superflua l'osservanza meritoria della legge da parte nostra per essere accolti da Dio . Spiega ogni accenno, profezia e caso di salvezza nell'Antico Testamento . Sovverte l'esclusivismo israelita e fornisce la base su cui la fede cristiana diventa una religione per il mondo . Gran parte dei problemi che lo concernono sono di carattere etimologico. Il verbo latino justificare da cui deriva questo termine ha indubbiamente un carattere "forense", connota cioè un tribunale che dichiara un imputato "innocente", vale a dire "che non ha commesso il fatto". Se il carattere del termine è "forensico", ci si pone quindi il problema su che base questo "tribunale" lo dichiari giusto. Lo è di fatto? È stato reso, fatto, giusto? Oppure viene dichiarato giusto come se lo fosse veramente, ma di fatto non lo è? Il termine giustificazione va preso, però, solo nel suo significato etimologico, cioè "rendere giusto"?
- Usprawiedliwienie – termin w teologii chrześcijańskiej oznaczający uczynienie człowieka grzesznego sprawiedliwym w oczach Bożych, takim, jak gdyby wypełnił obowiązujące go przykazania. Termin "usprawiedliwienie" (gr. δικαιοω, w transkrypcji łacińskiej dikaioō - uczynić sprawiedliwym) występuje w Liście do Rzymian, Galacjan, Liście do Tytusa oraz w Liście Jakuba, zaś sama koncepcja usprawiedliwienia występuje w wielu księgach Starego i Nowego Testamentu. Nauka o usprawiedliwieniu została najpełniej opisana przez Apostoła Pawła w jego listach, głównie w Liście do Rzymian. Według Apostoła usprawiedliwienie wynika z następujących założeń: doskonałość zakonu (prawa) Bożego oraz konieczność jego doskonałego przestrzegania, powszechność grzechu – wszyscy rodzą się w grzechu oraz popełniają wiele grzechów uczynkowych, zasługując tym samym na potępienie. niemożliwość doskonałego przestrzegania zakonu wskutek powszechności grzechu – stąd konieczność uzyskania darmowej łaski usprawiedliwienia. Dyskusje i polemiki na temat usprawiedliwienia rozpoczęły się po wystąpieniu Marcina Lutra w 1517 r. Istotą sporu był sposób uzyskania usprawiedliwienia. Według Lutra usprawiedliwienie jest łaską niezasłużoną, otrzymywaną przez wiarę. Nauka ta była czynnikiem sprawczym Reformacji w XVI w. Przeciwko Lutrowi wystąpili polemiści tacy jak: Jan Eck czy Albert Pighiusz, dowodząc na podstawie pism scholastyków, że łaska usprawiedliwienia jest wypracowywana uczynkowo. Ich opinie były uważane za stanowisko Kościoła rzymskiego aż do roku 1541, kiedy to na sejmie w Regensburgu teologowie katoliccy przedstawili po raz pierwszy katolicką koncepcję o usprawiedliwieniu przez wiarę. Sobór trydencki nie sformułował jednoznacznie pełnej nauki o usprawiedliwieniu, dlatego też wewnątrz Kościoła rzymskiego trwały nadal dyskusje na ten temat. Widoczne to było szczególnie w odmiennych interpretacjach dekretu o usprawiedliwieniu przez franciszkanów (np. Vega) i dominikanów (np. Piotr Soto). Dodatkowe doprecyzowanie nauki o usprawiedliwieniu wniosły kolejne ważne dokumenty dogmatyczne Kościoła katolickiego: Ex omnibus affilictionibus Piusa V z 1567 r. przeciwko nauce Bajusa, jednego z ojców soboru; In eminenti Urbana VIII z 1642 r. , skierowanej przeciwko nauce Janseniusza wyrażonej w jego dziele Augustinus, oraz Unigenitus Klemensa XI z 1713 przeciw Quesnelowi. Dalsze prace teologów katolickich zaowocowały podpisanie z przedstawicielami Kościołów luterańskich wspólnej deklaracji o usprawiedliwieniu w 1997 w Augsburgu. Deklaracja ta nie jest dokumentem dogmatycznym. W ujęciu reformatorów usprawiedliwienie uzyskuje się przez wiarę. Wiara jest narzędziem do uzyskania usprawiedliwienia, ponieważ dzięki niej zostaje nam przypisana doskonała sprawiedliwość Chrystusa, do której człowiek sam nic nie może dodać. Dobre uczynki odrodzonego duchowo człowieka zostają przyjęte przez Boga jedynie dzięki Jego łaskawości, a nie dzięki ich wartości zasługującej. W ujęciu Kościoła rzymskiego usprawiedliwienie jest łaską otrzymywaną automatycznie podczas chrztu, która może wzrastać bądź może zostać utracona po popełnieniu grzechu ciężkiego. Odnowienie zyskuje się dzięki przystępowaniu do sakramentu pokuty i Eucharystii. Różnice w pojmowaniu usprawiedliwienia wynikają przede wszystkim z odmiennego pojmowania zakresu skażenia bądź zranienia woli po upadku Adama, a przez to możliwości woli. Według reformatorów wola człowieka po upadku jest tak głęboko zraniona, że właściwym działaniem Boga jest jej odnowienie przez proces przemiany umysłowej człowieka - pokutę i nowe narodzenie. W ujęciu katolickim wola jest jedynie zraniona i po chrzcie odzyskuje zdolność samodzielnego wyboru dobra. Na podstawie tych dwóch odmiennych założeń zbudowano dwa systemy nauki o usprawiedliwieniu, które są niemożliwe do pogodzenia ze sobą.
- A Justificação é um conceito teológico presente no cristianismo que trata da condição do ser humano em relação à justiça de Deus. A "Justificação pela fé", também conhecida como sola fide, é um dos conceitos basilares do luteranismo e de todas as denominações cristãs que advém da Reforma Protestante. Pode-se dizer que esse conceito religioso foi um dos catalisadores da Reforma. Lutero inspirou-se na afirmação do apóstolo São Paulo de que "o justo viverá pela fé", contrariando assim a afirmação da Igreja Católica, que defendia que à fé se deviam acrescentar as boas obras a fim de se poder alcançar a salvação. Apesar destas diferenças teológicas, as várias tradições cristãs acham que a fé não é a base para a justificação, mas simplesmente o meio, o órgão de apropriação, ou o instrumento dela. Pela fé somente o pecador toma posse de todas as bênçãos da justificação.
- Rättfärdiggörelse, är i den kristna teologin en process där Gud som en oförtjänt gåva befriar människan från följderna av hennes synden s.k. negativa imputationen som bl.a. den romersk-katolska kyrkan lär. I evanglisk-luthersk teologi innefattar rättfärdiggörandet även en positiv imputation. Det vill säga tillräknandet av Jesu helighet till den enskilda människan. En förutsättning för detta är att Kristus tagit på sig straffet för människans onda handlingar. Andra viktiga förutsättningar är att människan inser att hon behöver rättfärdiggörelsen, tror på att den är möjlig och tar emot den som en gåva från Gud. Rättfärdiggörelse är besläktat med förlåtelse, och innefattar förlåtelse som en viktig del. Ändå bör de två begreppen hållas isär därför att rättfärdiggörelsen innebär mycket mer. Gud låter sin egen fulländade rättfärdighet räknas en människa till godo, trots att hon inte förtjänar det. Denna gåva bryter mot många mänskliga föreställningar om rättvisa, eftersom människan fortsätter att synda. Man kan dock säga att rättfärdiggörelsen förebådar det slutliga resultatet av Guds omvandling av människans sinnelag: den kristuslikhet som ska komma till stånd i den himmelska världen. Detta för kristendomen centrala begrepp etablerades ursprungligen av Paulus. Han förklarar det framför allt i två brev, Romarbrevet och Galaterbrevet. Där introduceras termen rättfärdighet från Gud, som betydde mycket för Luthers tänkande. Där betonas också läran att rättfärdiggörelsen sker på grund av tro, och inte på grund av laglydnad. Romarbrevet 3:21-28 Men nu har Gud uppenbarat en rättfärdighet som inte beror av lagen men som lagen och profeterna har vittnat om — en rättfärdighet från Gud genom tron på Jesus Kristus, för alla dem som tror. Här görs ingen åtskillnad. Alla har syndat och gått miste om härligheten från Gud, och utan att ha förtjänat det blir de rättfärdiga av hans nåd, eftersom han har friköpt dem genom Kristus Jesus. Gud har låtit hans blod bli ett försoningsoffer för dem som tror… Ty vi menar att människan blir rättfärdig på grund av tro, oberoende av laggärningar. Romarbrevet 4:3-8 Ty vad säger skriften? Abraham trodde på Gud och därför räknades han som rättfärdig. Den som har gärningar att peka på får sin lön inte som en nåd utan som en rättighet. Den däremot som står utan gärningar men tror på honom som gör syndaren rättfärdig, han får sin tro räknad som rättfärdighet. Så prisar också David den människa salig som Gud räknar som rättfärdig oberoende av hennes gärningar: Saliga de vilkas överträdelser är förlåtna och vilkas synder är utplånade. Salig den som Herren inte tillräknar synd. För en människa som söker frälsning ligger det nära till hands att vilja förbättra sitt beteende, för att sedan kunna se sin egen moraliska hållning som en grund för frälsningen. Men budskapet om rättfärdighet från Gud är att det bara finns en punkt där vi kan förankra vårt evighetshopp, Jesus och hans död på korset.
|
| rdfs:comment
|
- In Christian theology, justification is God's act of declaring or making a sinner righteous before God. The concept of justification occurs in many books of the Old and New Testaments. The extent, means, and scope of justification are areas of significant debate. Broadly speaking, Catholics and Orthodox Christians distinguish between initial justification—which in their view occurs at baptism—and final justification, accomplished after a lifetime of striving to do God's will.
- Rechtfertigung ist ein zentraler Begriff der abendländischen Theologie innerhalb der Gnadenlehre. Die Blütezeit für die Jahrhunderte andauernde Kontroverse, was eine angemessene Rechtfertigungslehre zu vermitteln habe, datiert in die Zeit der Reformation und der Katholischen Reform. Die Hauptkontrahenten von einst, die Römisch-Katholische Kirche und die Evangelisch-Lutherischen Kirchen haben am Reformationstag 1999 ihren Streit beigelegt.
- A la teologia cristiana, justificació és l'acte de Déu de declarar o fer un pecador justos davant de Déu. Justificació, del grec δικαιόω (dikaioō), "per declarar / fer justos", és una paraula que ix en els llibres de Romans, Gàlates, Titus, i Sant Jaume, entre altres llocs, el nom d'arrel δικαιοσ,-η,-ον justos ix tant com en tot l'Antic i tot el Nou Testament. El concepte de justificació es dóna també en molts llibres de l'Antic i Nou Testament.
- El vocablo justificar es un término judicial que significa absolver, declarar justo, o proporcionar sentencia favorable. La palabra se toma de las relaciones jurídicas, de lo que se considera justo. En efecto, el culpable comparece ante Dios, el Juez justo, acusado de condenación; sin embargo, en vez de condenación recibe la absolución.
- En théologie chrétienne, la justification est la transformation divinement opérée du pécheur en serviteur juste de Dieu. La doctrine de la justification de l'homme par Dieu exprime à la fois l'exigence radicale que Dieu a envers l'homme et le salut radical que Dieu donne à l'homme qui ne répond pas à cette exigence. La justification annonce le retournement de condamnation en grâce, quand Jésus-Christ meurt condamné, pour faire vivre les hommes coupables.
- A megigazulás (justificatio) keresztény teológiai fogalom. A katolikus teológiában az ember lelkében végbemenő változás, amidőn a bűn és Isten előtt való utálatosság állapotából kiemelkedve ismét igazzá, Isten barátjává és gyermekévé lesz. Magában foglalja: 1. a bűnök és azok büntetéseinek elengedését Krisztus elegettevő érdemei alapján; 2. az ember újjászületését, melyet a megszentelő malaszt eszközöl.
- Nella teologia cristiana la questione riguardante la giustificazione parte dal presupposto biblico che la creatura umana non è, nella sua attuale condizione, "a posto", "in linea", "giusta" rispetto ai criteri di giustizia stabiliti e rivelati da Dio stesso, perché essa è caratterizzata dal peccato. La creatura umana, così come essa si trova, non è "accettabile" agli occhi di Dio.
- Usprawiedliwienie – termin w teologii chrześcijańskiej oznaczający uczynienie człowieka grzesznego sprawiedliwym w oczach Bożych, takim, jak gdyby wypełnił obowiązujące go przykazania. Termin "usprawiedliwienie" (gr. δικαιοω, w transkrypcji łacińskiej dikaioō - uczynić sprawiedliwym) występuje w Liście do Rzymian, Galacjan, Liście do Tytusa oraz w Liście Jakuba, zaś sama koncepcja usprawiedliwienia występuje w wielu księgach Starego i Nowego Testamentu.
- A Justificação é um conceito teológico presente no cristianismo que trata da condição do ser humano em relação à justiça de Deus. A "Justificação pela fé", também conhecida como sola fide, é um dos conceitos basilares do luteranismo e de todas as denominações cristãs que advém da Reforma Protestante. Pode-se dizer que esse conceito religioso foi um dos catalisadores da Reforma.
- Rättfärdiggörelse, är i den kristna teologin en process där Gud som en oförtjänt gåva befriar människan från följderna av hennes synden s.k. negativa imputationen som bl.a. den romersk-katolska kyrkan lär. I evanglisk-luthersk teologi innefattar rättfärdiggörandet även en positiv imputation. Det vill säga tillräknandet av Jesu helighet till den enskilda människan. En förutsättning för detta är att Kristus tagit på sig straffet för människans onda handlingar.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
