| dbpedia-owl:abstract
|
- Judaizers is predominantly a Christian term, derived from the Greek verb ioudaïzō (ōἰουδαΐζω "live according to Jewish customs"). This term is most widely known from the single use in the New Testament where Paul publicly challenges Peter for compelling Gentile believers to "judaize", also known as the Incident at Antioch. According to the Concise Oxford Dictionary of World Religions (1977) this term includes groups such as Jewish Christians, Quartodecimans, Ethiopian Christians, descendants of English Puritanism such as the Seventh-day Adventists and others, who claim the necessity of obedience to the Mosaic Laws which are found in the first five books of the Christian Old Testament. The issue of the Old Covenant in Christianity is complex and controversial, however, most traditional Christians believe much of it has been superseded while some modern Protestants believe it has been completely abrogated and replaced with the Law of Christ. Thus, "one who has Judaized", refers to a Christian who has accepted the necessity of adhering to the Mosaic Laws or to specific laws that are believed to be superseded, such as circumcision, Sabbath observance, or observation of the Passover. The ongoing Christian debate over "Judaizing in Christianity" began in the lifetime of the apostles, notably at the Council of Jerusalem and Incident at Antioch, and parallels the ongoing debate about Paul of Tarsus and Judaism and Protestant views of the Ten Commandments. There is also a parallel to the debate within 1st and 2nd century Judaism as to the place of Gentiles with regard to the Torah. The outcome of that debate was that Rabbinic Judaism determined that gentiles need only follow a small subset of the Torah, called the Seven Laws of Noah, to be assured of a place in the world to come.
- Judaisierer ist ein Begriff aus der frühchristlichen Literatur und bezeichnet Judenchristen und Heidenchristen, die an jüdischen antiken Bräuchen festhielten. Wie es schon für Jesus von Nazareth gewesen war und noch für seinen Bruder Jakobus den Gerechten galt, hatten sie in Jerusalem mit dem Tempel und im Judentum ihr Zentrum. Die frühchristlichen Juden- und Heidenchristen, die weiter an jüdischen Bräuchen oder dem Judentum festhielten, sich beschneiden ließen, des Schabbats allwöchentlich gedachten und ihn heiligten, und die nur für Juden verbindlichen Mitzvot (Gebote) hielten sahen sich der Kritik von zwei Seiten ausgesetzt. In Konsequenz der raschen Entfremdung der Heidenchristen vom Judentum unter dem Einfluss der paulinischen Theologie und der Missionierung der griechisch-römischen Heiden und Sklaven zum entstehenden Christentum, von der heidenchristlichen und andererseits vom Judentum. Im Zuge der Zerstörung des zweiten Jerusalemer Tempels, des niedergeschlagenen Bar Kochba-Aufstandes und der Zerstreuung der palästinensischen Juden durch die römische Besatzungsmacht in Palästina löste sich diese Strömung jedoch auf. Die von „judaisierenden Christen“-Missionaren verbreiteten Lehren wurden im Galaterbrief durch Paulus und später durch Justinus (Dialog 47), Irenäus von Lyon (Adversus haereses. I 26,2) und dem Kirchenvater Johannes Chrysostomos bekämpft. Am längsten hielt sie sich in der Form der Ebioniten und Nazarener bis Anfang des 2. Jahrhunderts. Eine Form des Christentums, die an jüdischen Riten festhält, stellt die Strömung der sogenannten messianischen Juden dar, die von allen bedeutenden christlichen und jüdischen Institutionen nicht als Juden, sondern als Christen angesehen werden.
- Nella Chiesa primitiva, un giudaizzante era un cristiano d'origine ebraica che conservava l'osservanza della Legge mosaica, della circoncisione, del regime alimentare e altre disposizioni ancora della legge ebraica, ritenendo tutto ciò necessario per la propria salvezza eterna. Il termine assunse un significato peggiorativo, specie dopo il III secolo, per descrivere i gruppi giudeo-cristiani, come gli Ebioniti e i Nazirei, che credevano che i successori greci di Gesù avessero bisogno della circoncisione. Era un termine sintetico per descrivere la tradizione orale della conversione di un Gentile in un Ebreo, al fine di renderlo idoneo ad osservare la Legge ebraica.
- Judaizanci to określenie chrześcijan, którzy propagują i wprowadzają do teologii i form kultu elementy judaizmu. Niekiedy określa się tak radykalnych antytrynitarzy oraz konwertytów z chrześcijaństwa na judaizm. Po raz pierwszy określenia "judaizanci" użył w IV w. św. Jan Chryzostom (w traktacie Adversus Judaeos) wobec chrześcijan z Antiochii, którzy porzucali wiarę w Jezusa Chrystusa i stawali się żydami. W czasach reformacji w XVI w. i XVII w. określano tak antytrynitarzy, którzy jak Miguel Servet, Mateo Garibaldi i Faust Socyn negowali istnienie Trójcy Świętej i kwestionowali boskość Jezusa. W XV w. w Rosji pojawiły się grupy tzw. bogomiłów żidowstwujuszczich, którzy głosili m. in. antytrynitaryzm. Do najbardziej znanych działaczy należeli Abraham ze Smoleńska oraz pop Ezajasz, który po wygnaniu z Moskwy uciekł do Polski i tu przyczynił się do utworzenia grupy "judaizantów" wśród braci polskich. W Polsce w XVI w. judaizantami lub unitarianami, a najczęściej nowochrzczeńcami czy nurkami, nazywano radykalny odłam braci polskich (arian) na Lubelszczyźnie i na Litwie, którzy zaprzeczali boskości Jezusa oraz głosili m. in. radykalny pacyfizm chrześcijański, zniesienie poddaństwa chłopów oraz zakaz zabijania ludzi i zwierząt. Do najbardziej znanych judaizantów należeli: Marcin Czechowic, Walenty Krawiec i Jan Niemojewski. Niektórzy z nich jak np. Szymon Budny głosili szacunek dla judaizmu i stawiali tę religię za wzór dla chrześcijaństwa w dziedzinie edukacji religijnej. Należy przy tym wyjaśnić, że zarówno Czechowic jak i Niemojewski byli długi czas w opozycji wobec Szymona Budnego właśnie przez krytykowany u niego prymat Starego Testamentu, który kazał sprzeciwiać się radykalnemu pacyfizmowi i dopuszczał sprawowanie urzędów. Arianie, postrzegani jako judaizanci przez ich otoczenie, w większości swych odłamów uważali się raczej za prawdziwych chrystian kierujących się ewangelią, a w XVII wieku coraz większy nacisk kładli na zgodność wiary z rozumem. Skojarzenia z judaizmem brały się głównie z poglądów i działalności litewskiej grupy Budnego i popularnego w swoim czasie wśród co radykalniejszych arian usuwania symboli krzyża jako sprzecznych z przykazaniem bożym symboli bałwochwalstwa. W XX w. judaizantami lub "Czarnymi Żydami" nazywano Afroamerykanów w USA, którzy przyjmowali judaizm jako formę protestu przeciwko dyskryminacji rasowej ze strony "białych" chrześcijan.
- Judaizantes são pessoas que, não sendo geneticamente israelitas, nem tendo passado por uma conversão formal ao judaísmo, seguem partes da religião e tradição judaicas. O termo foi usado no Novo Testamento para referir aos cristãos hebreus que requiram que os cristãos gentios seguisse leis mosaicas. A antiguidade e a mística do judaísmo atrai muita gente. São vários grupos em todos os continentes que observam práticas judaizantes. Normalmente clamam uma descendência judaica obscura e impossível de confirmar. Como é o caso do Israelismo Britânico no Reino Unido, que dizem ser descendentes das tribos perdidas de Israel e que a família real britânica é descendente de David. Ou dos Judíos Índios do México, que clamam serem descendentes de Luis de Carvajal. No Brasil existem grupos protestantes, na maior parte Pentecostais e Adventistas, que clamam descendência marrana e tentam provar por genealogias e clamando ter costumes judaicos (na maior parte dos casos os costumes são de judeus askenazitas, da Europa oriental e não dos judeus sefarditas da Ibéria). O Cristianismo desde de Paulo e o Concílio de Jerusalém condena que imposições judaizantes sejam praticadas por gentios. Ainda no século IV em oito homílias Adversus Judaeos (Contra os Judaizantes), João Crisóstomo prega contra essa doutrina. O Judaísmo também vê essa prática como um sacrilégio ao suas tradições sacras.
- Dans l'Église primitive, un judaïsant est un chrétien d'origine juive qui considérait l'observance de la loi mosaïque comme nécessaire au salut. Ce terme prit un sens péjoratif particulièrement après le Modèle:IIIe siècle, pour décrier les groupes judéo-chrétiens comme les Ébionites et les Nazaréens, qui croyaient que les successeurs grecs de Jésus avaient besoin de la circoncision. C'était un terme raccourci pour décrire la tradition orale de la conversion d'un Gentil en un Juif pour le rendre capable d'observer la Loi juive.
|
| rdfs:comment
|
- Judaisierer ist ein Begriff aus der frühchristlichen Literatur und bezeichnet Judenchristen und Heidenchristen, die an jüdischen antiken Bräuchen festhielten. Wie es schon für Jesus von Nazareth gewesen war und noch für seinen Bruder Jakobus den Gerechten galt, hatten sie in Jerusalem mit dem Tempel und im Judentum ihr Zentrum.
- Judaizers is predominantly a Christian term, derived from the Greek verb ioudaïzō (ōἰουδαΐζω "live according to Jewish customs"). This term is most widely known from the single use in the New Testament where Paul publicly challenges Peter for compelling Gentile believers to "judaize", also known as the Incident at Antioch.
- Nella Chiesa primitiva, un giudaizzante era un cristiano d'origine ebraica che conservava l'osservanza della Legge mosaica, della circoncisione, del regime alimentare e altre disposizioni ancora della legge ebraica, ritenendo tutto ciò necessario per la propria salvezza eterna.
- Judaizantes são pessoas que, não sendo geneticamente israelitas, nem tendo passado por uma conversão formal ao judaísmo, seguem partes da religião e tradição judaicas. O termo foi usado no Novo Testamento para referir aos cristãos hebreus que requiram que os cristãos gentios seguisse leis mosaicas. A antiguidade e a mística do judaísmo atrai muita gente. São vários grupos em todos os continentes que observam práticas judaizantes.
- Judaizanci to określenie chrześcijan, którzy propagują i wprowadzają do teologii i form kultu elementy judaizmu. Niekiedy określa się tak radykalnych antytrynitarzy oraz konwertytów z chrześcijaństwa na judaizm. Po raz pierwszy określenia "judaizanci" użył w IV w. św. Jan Chryzostom (w traktacie Adversus Judaeos) wobec chrześcijan z Antiochii, którzy porzucali wiarę w Jezusa Chrystusa i stawali się żydami. W czasach reformacji w XVI w. i XVII w.
- Dans l'Église primitive, un judaïsant est un chrétien d'origine juive qui considérait l'observance de la loi mosaïque comme nécessaire au salut. Ce terme prit un sens péjoratif particulièrement après le Modèle:IIIe siècle, pour décrier les groupes judéo-chrétiens comme les Ébionites et les Nazaréens, qui croyaient que les successeurs grecs de Jésus avaient besoin de la circoncision.
|
