| dbpprop:abstract
|
- John II the Great was the King of Aragon (1458–1479) and jure uxoris King of Navarre (1425–1479). He was the son of Ferdinand I and his wife Eleanor of Alburquerque. John is regarded as one of the most memorable and most unscrupulous kings of the 15th century. In his youth he was one of the infantes (princes) of Aragon who took part in the dissensions of Castile during the minority and reign of John II. Till middle life he was also lieutenant-general in Aragon for his brother and predecessor Alfonso V, whose reign was mainly spent in Italy. In his old age he was engaged in incessant conflicts with his Aragonese and Catalan subjects, with Louis XI of France, and in preparing the way for the marriage of his son Ferdinand with Isabella I of Castile which brought about the union of the crowns of Aragon and Castile, that was to create the Kingdom of Spain. His trouble with his subjects were closely connected with the tragic dissension in his own family. John was first married to the Blanche I of Navarre of the house of Évreux. By right of Blanche he became king of Navarre, and on her death in 1441 he was left in possession of the kingdom for his lifetime. But a son, Charles, given the title "Prince of Viana" as heir of Navarre, had been born of the marriage. John quickly came to regard his son with jealousy. After his second marriage, to Juana Enríquez, this grew into absolute hatred and was encouraged by Juana. John tried to deprive his son of his constitutional right to act as lieutenant-general of Aragon during his father's absence. Charles's cause was taken up by the Aragonese, and the king's attempt to make his second wife lieutenant-general was set aside. There followed the long Navarrese Civil War, with alternations of success and defeat, ending only with the death of the prince of Viana, perhaps by poison given him by his stepmother, in 1461. The Catalans, who had adopted the cause of Charles and who had grievances of their own, called in a succession of foreign pretenders in a War against John II. John spent his last years contending with these. He was forced to pawn Roussillon, his possession on the north-east of the Pyrenees, to King Louis XI of France, who refused to part with it. In his old age John was blinded by cataracts, but recovered his eyesight by the operation of couching conducted by his physician Abiathar Crescas, a Jew. The Catalan revolt was pacified in 1472, but John carried on a war, in which he was generally unfortunate, with his neighbour the French king till his death in 1479. He was succeeded by Ferdinand, his son by his second marriage, who was already associated with his wife Isabella as joint sovereign of Castile.
- Johann II. war von 1458 bis 1479 König von Aragón und als Johann I. auch König von Sardinien. Er war der Sohn von Ferdinand I. von Aragón und Eleonore Urraca von Kastilien. Durch seine erste Gemahlin Blanka war er auch König von Navarra - bis zu ihrem Tod 1441 rechtmäßig, danach unrechtmäßig. Johanns Regierung war hart und willkürlich gegen seine eigenen Untertanen. Ihm folgte sein Sohn Ferdinand II. , sein Sohn aus seiner zweiten Ehe (seit 1. April 1444) mit Juana Enriquez (* um 1425, † 13. Februar 1468). Seit 1469 war Ferdinand Gemahl Isabellas, der Thronerbin von Kastilien, wodurch Aragón mit Kastilien zu einem Reich vereinigt wurde.
- Jan II. Veliký byl králem navarrským, aragonským, valencijským, jako Jan I. sicilským a hrabětem barcelonským.
- Juan II de Aragón, el Grande fue duque de Peñafiel, rey de Navarra y rey de Aragón, de Cerdeña y de Sicilia, hijo de Fernando I de Antequera y de Leonor Urraca de Castilla, condesa de Alburquerque. Juan II se destaca como uno de los monarcas más longevos y memorables del siglo XV. De 1415 a 1416 representó a su padre en el gobierno de Sicilia y Cerdeña como lugarteniente general. De regreso a España ayudó a su hermano mayor, Alfonso V el Magnánimo, en los problemas habidos en Castilla con Álvaro de Luna, valido de su primo el rey castellano Juan II. En 1419 contrajo matrimonio con Blanca de Navarra, hija de Carlos III el Noble y viuda de Martín el Joven, siendo proclamado rey de Navarra en 1425. En el verano de 1429, para favorecer los intereses de sus hermanos los Infantes de Aragón, invadió Castilla por el valle del Henares y cuando iba a plantear batalla, cerca de Jadraque, la intervención de su hermana María de Aragón, esposa de Juan II de Castilla determinó el fin de la expedición y a la larga la pérdida de aquella guerra al año siguiente. Juan vivió ajeno a los asuntos de Navarra, gobernada por su esposa, y se mantuvo entregado plenamente a los asuntos aragoneses y a sus intereses en Castilla. Así, y para ayudar a su hermano el rey de Aragón, Alfonso V, participó en la fracasada campaña por la conquista de Nápoles en 1435. Aquella expedición dio pie a la obra satírica del marqués de Santillana La comedieta de Ponza. Años después, enfrentado de nuevo con su primo y cuñado el rey de Castilla y con don Álvaro de Luna, entró en guerra contra Castilla. Tomó Atienza y Torija, pero fue derrotado en la Primera Batalla de Olmedo en 1445, con lo que se puso fin al influjo aragonés en los asuntos castellanos. A la muerte de Blanca de Navarra en 1441 casó en segundas nupcias con Juana Enríquez en 1444, hija de Fadrique Enríquez, Almirante de Castilla y rival político de Álvaro de Luna. Su intervención política motivó el enfrentamiento entre el rey y su hijo Carlos de Viana, primogénito de su anterior matrimonio. Juan incumplió el testamento y no entregó la corona a su hijo Carlos, príncipe de Viana, sino sólo la lugartenencia de Navarra lo que provocó el descontento en dicho reino, que llevó a la guerra civil en 1451. El malcontento de Carlos de Viana y las cada vez más graves diferencias con su padre, desembocaron en una guerra civil entre los beamonteses, partidarios de Carlos, y los agramonteses, defensores de la causa de Juan. Ambos se enfrentaron el 23 de octubre de 1451 en la batalla de Aibar, donde Carlos fue derrotado y hecho prisionero junto a su condestable Luis de Beaumont. Juana Enríquez, en avanzado estado de gestación, abandonó Estella y se trasladó a Sos, donde dio a luz a su hijo Fernando. Decidida a que su hijo fuera el futuro rey de Aragón, mostró toda su aversión hacia Carlos que una vez liberado, a petición de las Cortes de Lérida, marchó a Nápoles en busca de la protección de su tío Alfonso V. En 1454, Juan II, fue nombrado por su hermano Alfonso V lugarteniente de los reinos de Aragón y Cataluña, mientras éste gobernaba el reino desde el sur de Italia y Sicilia. Cuatro años más tarde se produjo la muerte de Alfonso, quien carecía de herederos directos y Juan le sucedió en el trono de Aragón, si bien se vio obligado a entregar a su hijo Carlos el gobierno de Cataluña. Las Cortes, reunidas en Lérida en 1460, pidieron a Juan II que liberara a su hijo y le obligaron a acatar en 1461 la Capitulación de Villafranca del Penedés, donde se le prohibió entrar en Cataluña sin permiso y se limitaba notablemente su autoridad real. Carlos muere el 23 de septiembre de 1461 a consecuencia de una enfermedad pulmonar (o envenenamiento, como se llegó a especular, señalando a su madrastra Juana Enríquez). Su muerte y el incumplimiento de lo pactado en Villafranca del Panadés desencadenó la guerra civil catalana, que coincidió con la revuelta del campesinado, iniciada en febrero de 1462 (conocida como la revuelta de los payeses de remensa). El rey logró mantener la fidelidad de Aragón, Valencia y Sicilia frente a la revuelta de Cataluña, donde se le consideró desposeído de la Corona. El ejército de la Generalidad de Cataluña, bajo el mando de Roger Pallarés, sitió a Juana y a su hijo en su fortaleza de Gerona. Pero la reina supo defenderse, durante cuatro meses, hasta que llegaron las tropas del rey que, apoyadas por tropas del rey francés, obligaron a levantar el cerco. El precio que se pactó por la ayuda francesa de Luis XI fue de 200.000 doblas de oro, a pagar en el plazo de un año; como garantía de pago se ofrecieron la Cerdaña y el Rosellón que pasarían al reino francés en caso de no efectuarse el pago, como así fue. Durante esta larga guerra los catalanes ofrecieron el trono a quien mejor ayuda quisiera ofrecerles. Su sobrino Enrique IV de Castilla fue nombrado conde de Barcelona y señor del Principado, pero la nobleza castellana le forzó a abandonar Cataluña. La misma oferta recibió el condestable Pedro de Portugal (1463) y fue Fernando quien, con trece años y al mando del ejército, venció en Calaf al portugués, que moría poco después. Posteriormente, los catalanes ofrecerían la corona a Renato de Anjou (1466). Juan II continuó su acoso, ciego y con setenta años, ayudado por su hijo y en 1472 consiguió entrar en Barcelona, obligando a los rebeldes a rendirle obediencia. Juan, por razones de Estado, se mostró clemente con los vencidos, renunció a la venganza y concedió el perdón. En octubre de ese mismo año la guerra acababa con la Capitulación de Pedralbes (1472). Su última acción fue el inútil intento de recuperar el Rosellón y la Cerdaña, territorios de los que se había apoderado Luis XI durante la guerra de Cataluña a cambio de su apoyo militar. Murió por vejez en Barcelona el 19 de enero de 1479, a los 82 años de edad, siendo enterrado en el Monasterio de Poblet. En 1469, Juan II concertó el matrimonio, celebrado ese mismo año en Valladolid, de su hijo y heredero Fernando con su sobrina Isabel de Castilla, (hija de Juan II, su primo hermano), heredera, por su parte, del trono de Castilla. Su hija Leonor, hija de su primer matrimonio, heredó el reino de Navarra y Fernando, hijo de su segunda unión, que ya era rey consorte de Castilla por su matrimonio con Isabel, heredó el reino de Aragón y los condados catalanes.
- Jean II d'Aragon, né le 29 juin 1398 à Medina del Campo, mort le 19 janvier 1479 à Barcelone, fut roi de Navarre par mariage entre 1425 et 1441 puis par usurpation entre 1441 et 1479, et enfin roi d'Aragon, de Majorque, de Sardaigne et de Sicile (sous le nom de Jean Ier), comte de Barcelone, de Roussillon et de Cerdagne entre 1458 et 1479. Représentant de la dynastie de Trastamare, il était le fils du roi d'Aragon Ferdinand Ier (1380-1416) et d'Éléonore de Castille (1374-1435). Il succéda à son frère Alphonse V (1396-1458) comme souverain de l'ensemble des territoires de la couronne d'Aragon.
- Fájl:Joan II d'Aragó. jpg II. János II. János kasztíliai királyi herceg (infáns) a születésétől és aragón királyi herceg (infáns) 1412-től. 1425-től Navarra királya a felesége jogán, 1458-től Aragónia és Szicília királya. A Trastamara-ház tagja.
- Giovanni, che rappresentava la vecchia stirpe dei conti di Barcellona per discendenza materna mentre, da parte di padre, discendeva dal casato di Trastamara, una discendenza illegittima dei reali di Castiglia e, per diritto ereditario era anche re di Sicilia e Sardegna, è considerato uno dei sovrani più noti del XV secolo, ma anche uno dei più corrotti.
- ファイル:Chuan II d'Aragón. jpg フアン2世 フアン2世(Juan II el Grande, 1397年6月29日 - 1479年1月20日)は、アラゴン王、バレンシア王、バルセロナ伯、シチリア王(在位:1458年 - 1479年)、およびナバラ王(在位:1425年 - 1479年)。アラゴン王フェルナンド1世と王妃レオノール・デ・アルブルケルケの子。アルフォンソ5世の弟。 父フェルナンドは元はカスティーリャ王子であり、アルフォンソもカスティーリャのメディナ・デル・カンポで生まれた。出生時にはカスティーリャの王弟の次男という傍系王族にすぎなかった。 兄アルフォンソ5世の即位後の1419年、ナバラ王カルロス3世の娘で10歳年上のブランカと結婚した。カルロスは1425年に死去するが、男子がいずれも夭逝していたためにブランカが王位を継承し、夫であるフアンも共同君主としてナバラ王となった。 アルフォンソ5世はたびたび外征を重ね、ナポリ王国の征服後はナポリに宮廷を構えて戻らなかったため、代わってフアンがアラゴンを統治した。アルフォンソ5世には嫡子がなかったため、その死後にフアンがアラゴン王、バレンシア王、バルセロナ伯、シチリア王を継承した。アルフォンソ5世はナポリ王も兼ねていたが、これは庶子フェルディナンド1世が相続した。後にフアン2世と2番目の妃フアナ・エンリケスとの間の娘フアナがフェルディナンド1世の2番目の妃となっている。 1441年にブランカが死去した際、ナバラ王位は長男ビアナ公カルロスがフアンの同意の下に継承するよう遺言した。しかしフアンは同意を与えず、カルロスを総督の地位にとどめ、ナバラの王位継承法に反して王位を譲らなかった。 さらに、1444年に再婚したフアナ・エンリケスが、自分との間に生まれた王子フェルナンド(のちのフェルナンド2世)をアラゴンとナバラの王位継承者とするよう迫った。フアン2世とカルロスは対立し、フアンが1458年にアラゴン王位を継承すると、王位継承問題はナバラの貴族間の抗争、カタルーニャの反乱につながっていった。ビアナ公カルロスは2度にわたって投獄された後、父に先立って死去した。さらに、カルロスが相続人として指名した同母妹ブランカもフアンに投獄されて死去した。 カタルーニャの反乱はフランス、カスティーリャ、ポルトガルの介入も招き、姉マリアの息子であるカスティーリャ王エンリケ4世(1462年 - 1463年)、バルセロナ家の血を引くポルトガル王族の将軍ペドロ・デ・コインブラ(ペドロ5世、1463年 - 1466年)、アンジュー公ルネ(1466年 - 1472年)が次々とアラゴン王、バルセロナ伯を称したが、内乱の長期化とそれをしのぐ自身の長命によって最終的には鎮圧を果たし、その間に成人したフェルナンドに受け継がせることができた。 フアン2世は1479年に81歳で死去した。ビアナ公カルロスとブランカ2世の同母妹レオノールは父の在位中にナバラの摂政に任じられており、その死後に女王となったものの、わずか3週間余りで自身も死去し、その後は幼い孫たちが王位を継承した。その他の君主位は、カスティーリャ女王イサベル1世と結婚してカスティーリャ王となっていたフェルナンド2世が継承した。
- Johan II was van 1441 tot 1479 koning van Navarra en van 1458 tot 1479 koning van Aragón. Hij was een zoon van Ferdinand I en in Aragón opvolger van zijn broer Alfons V. Johans eerste huwelijk in 1420 was met Blanca I van Navarra dochter van Karel III van Navarra. Na diens dood in 1425 werd zij koningin van Navarra en Johan koning-gemaal. Blanca stierf in 1441 en nam hij de macht in Navarra in handen, in plaats van zijn zoon Karel van Viana, die de wettelijke erfgenaam van Blanca in Navarra was. Hij raakte echter steeds meer in conflict met zijn zoon Karel en trachtte hem van zijn recht op stadhouderschap te beroven. Dit veroorzaakte een conflict met de Aragonezen dat pas in 1461 met Karels dood eindigde. Mogelijkerwijs werd Karel vergiftigd door Johans tweede echtgenote. De Catalanen, die Karels zijde hadden gekozen en na diens dood een buitenlands vorst op de troon wensten, werden in 1471 verslagen. Johan had hulp ontvangen van koning Lodewijk XI van Frankrijk en moest in ruil hiervoor Roussillon en Perpignan afstaan. Hij werd op latere leeftijd blind door staar maar werd hier door een operatie van genezen. De rest van zijn leven besteedde hij aan een oorlog met Frankrijk. Johan stierf in 1479 en werd opgevolgd door zijn zoon Ferdinand (uit zijn tweede huwelijk), die door zijn huwelijk met Isabella I van Castilië al over dat land heerste.
- Jan II Aragoński - król Aragonii (1458–1479) i Nawarry (1425–1479), hrabia Barcelony. Był synem Ferdynanda I i jego żony Eleanory z Alburquerque. Poślubił Blankę I, królową Nawarry, córkę Karola III. Mieli razem 4 dzieci: Karola z Viany (1421-1461), Jana Aragońskiego (1423-1425), Blankę z Nawarry (1420-1464) - żonę Henryka IV - króla Kastylii, Eleonorę I z Nawarry - babkę Anny de Foix, królowej Węgier i Czech. Później Jan poślubił Joannę Enríquez i mieli czworo dzieci, w tym: Ferdynanda II Katolickiego, którego wybrał na swojego następcę pomijając najstarszego Karola z Viany, Joannę Aragońską (1454-1517) - żonę Ferdynanda I, króla Neapolu. To dzięki Janowi doszło też do małżeństwa Ferdynanda i Izabelii Kastylijskiej, które połączyło państwa hiszpańskie, Kastylię i Aragonię, w jedno wspólne państwo, Hiszpanię.
- João II de Aragão foi Rei de Aragão ou da chamada Coroa de Aragão, pois assim se chamou à reunão do reino de Aragão com o condado de Barcelona. Filho do rei Fernando I, sucedeu ao irmão Afonso V. Chamado ainda João de Trastâmara ou de Navarra. Era senhor e duque de Peñafiel e de Montblanch. Foi Co-reinante de Navarra em 1425 e rei da Navarra em 1441. Seus títulos: Rei de Aragão, Valência, Cerdaña, Sicília, Maiorca. ou Lloctinent de Catalunya desde 1454, dadas as ausência do rei, não era muito querido pelo povo. Duque de Atenas, Conde de Barcelona, Conde da Cerdaña em 1458. Dominado por sua segunda esposa Juana Enríquez, maltratou os filhos de Branca I de Navarra. Quando em 1452 nasceu seu filho Ferran, Joana passou a pressionar o rei para deserdar o primogênito, príncipe Carlos de Viana, filho de Branca, e nomear seu filho como sucessor. A oposição a este rei se deve a seus pleitos com o filho Carlos de Viana que, despojado do reino, se refugiou na corte de seu tio Afonso IV em Nápoles, o qual o nomeara, em seu testamento, sucessor de João. Morto o rei Afonso, Carlos refugiou-se em Maiorca. João II desejava casá-lo com Isabel de Castela, mas o desembarque de Carlos em Barcelona, entusiasticamente recebido, fez com que o pai o mandasse prender em 1460. Foi tal a indignação na Catalunha que a Generalitat, dado que o rei não cumprira as leis, exigiu do rei a nomeação de Carlos de Viana como herdeiro. A Generalitat se enfrentou militarmente ao rei, que capitulou em fevereiro de 1461, deixando o filho em liberdade e assinando seu reconhecimento em 21 de junho de 1461. Em 23 de setembro de 1461, porém, o príncipe Carlos de Viana morreu de um "mal de costado" (nome dado à pleurisia). Os catalães, indignados, ofereceram a coroa ao rei francês Luís XI, que a recusou. Em 1462 aconteceu a revolta dos remençes ou agricultores em terras de propriedade alheia. A Generalitat enfrentou a revolta e o rei se posicionou contra a Generalitat, solicitando ajuda ao rei francês mediante pagamento de 200.000 escudos e a cessão dos direitos reais sobre o Rossilhão e a Cerdaña. As tropas francesas invadiram, tendo início uma guerra civil entre o rei e a Generalitat. A Generalitat ofereceu a coroa ao rei de Castela Henrique IV, que a conservou um ano (1462-1463). As cortes catalãs elegeram então rei de Aragão D. Pedro de Portugal, Condestável de Portugal, filho do regente, infante D. Pedro e neto do Conde de Urgel, que partencia à família real aragonesa por sua mãe Dona Isabel de Aragão, filha de Don Jaume ou Jaime II, Conde de Urgel, pretendente ao trono. Pedro de Portigal tomou posse do condado em 21 de janeiro de 1464 mas morreu em Granollers em 29 de junho de 1466 de modo suspeito, antes de ter consolidado a sua posição. A comitiva fúnebre que transportou o corpo para Barcelona era presidida por Mossen Francesc Colom. Pedro de Portugal era escritor de mérito, a quem se atribui a autoria de muitas obras. A coroa foi a seguir oferecida a Reiner, René ou Renato de Anjou, antigo pretendente à coroa de Nápoles, irmão de Luís de Anjou, um dos que disputaram a sucessão de Don Martín. Embora cego e com 70 anos, René aceitou e mandou a Barcelona seu filho João, Duque de Lorena, tomar posse em seu nome como lugar-tenente geral do principado o que foi realizado em 31 de agosto de 1467. Em dezembro de 1469 João morreu em Barcelona. O rei Renato infringiu derrotas ao rei João II e a seu filho Ferran ou Fernando mas morreu, por sua vez, em 1480. Em dez anos a coroa da Catalunha-Aragão tinha passado por quatro reis! Na guerra entre o rei João II e a Generalitat em 28 de fevereiro de 1465, em Gelida, na vitória real, foi aprisionado Rodrigo de Bobadilla, que combatia pelo rei, e que mais tarde tanto teria a ver com Colom (os Colom lutavam pela Generalitat). Os catalães recusaram reconhecer João II até 22 de dezembro de 1472, dia em que fez sua entrada solene em Barcelona, onde jurou e confirmou solenemente os foros da Catalunha. A paz fora acordada em 16 de outubro de 1472. Jurando as Constituciones, aprovava-se a atuação da Generalitat. O Rossilhão e os territórios cedidos à França, porem, só seriam recuperados em 1493.
- Хуан II — король Арагона с 1458 г. , король Наварры с 1425 г. Овладел престолом Наварры в 1425. Имел ряд столкновений со своим сыном дон Карлосом де Виане, который, после смерти супруги Иоанна, Бланки, должен был унаследовать Наварру. Сын вынужден был бежать и впоследствии, когда Хуан унаследовал от своего дяди, Альфонса Великодушного, Сицилию и Арагон, одержал ряд успехов над отцом. Хуану пришлось в 1472 подавить серьёзное восстание каталонцев; в 1473 ему не удалась попытка овладеть Русильоном, который он сам ранее должен был уступить Людовику XI. Умер в 1479.
|
| rdfs:comment
|
- John II the Great was the King of Aragon (1458–1479) and jure uxoris King of Navarre (1425–1479). He was the son of Ferdinand I and his wife Eleanor of Alburquerque. John is regarded as one of the most memorable and most unscrupulous kings of the 15th century. In his youth he was one of the infantes (princes) of Aragon who took part in the dissensions of Castile during the minority and reign of John II.
- Johann II. war von 1458 bis 1479 König von Aragón und als Johann I. auch König von Sardinien. Er war der Sohn von Ferdinand I. von Aragón und Eleonore Urraca von Kastilien. Durch seine erste Gemahlin Blanka war er auch König von Navarra - bis zu ihrem Tod 1441 rechtmäßig, danach unrechtmäßig. Johanns Regierung war hart und willkürlich gegen seine eigenen Untertanen. Ihm folgte sein Sohn Ferdinand II. , sein Sohn aus seiner zweiten Ehe (seit 1.
- Jan II. Veliký byl králem navarrským, aragonským, valencijským, jako Jan I. sicilským a hrabětem barcelonským.
- Juan II de Aragón, el Grande fue duque de Peñafiel, rey de Navarra y rey de Aragón, de Cerdeña y de Sicilia, hijo de Fernando I de Antequera y de Leonor Urraca de Castilla, condesa de Alburquerque. Juan II se destaca como uno de los monarcas más longevos y memorables del siglo XV. De 1415 a 1416 representó a su padre en el gobierno de Sicilia y Cerdeña como lugarteniente general.
- Jean II d'Aragon, né le 29 juin 1398 à Medina del Campo, mort le 19 janvier 1479 à Barcelone, fut roi de Navarre par mariage entre 1425 et 1441 puis par usurpation entre 1441 et 1479, et enfin roi d'Aragon, de Majorque, de Sardaigne et de Sicile (sous le nom de Jean Ier), comte de Barcelone, de Roussillon et de Cerdagne entre 1458 et 1479. Représentant de la dynastie de Trastamare, il était le fils du roi d'Aragon Ferdinand Ier (1380-1416) et d'Éléonore de Castille (1374-1435).
- Fájl:Joan II d'Aragó. jpg II. János II. János kasztíliai királyi herceg (infáns) a születésétől és aragón királyi herceg (infáns) 1412-től. 1425-től Navarra királya a felesége jogán, 1458-től Aragónia és Szicília királya. A Trastamara-ház tagja.
- Giovanni, che rappresentava la vecchia stirpe dei conti di Barcellona per discendenza materna mentre, da parte di padre, discendeva dal casato di Trastamara, una discendenza illegittima dei reali di Castiglia e, per diritto ereditario era anche re di Sicilia e Sardegna, è considerato uno dei sovrani più noti del XV secolo, ma anche uno dei più corrotti.
- ファイル:Chuan II d'Aragón.
- Johan II was van 1441 tot 1479 koning van Navarra en van 1458 tot 1479 koning van Aragón. Hij was een zoon van Ferdinand I en in Aragón opvolger van zijn broer Alfons V. Johans eerste huwelijk in 1420 was met Blanca I van Navarra dochter van Karel III van Navarra. Na diens dood in 1425 werd zij koningin van Navarra en Johan koning-gemaal.
- Jan II Aragoński - król Aragonii (1458–1479) i Nawarry (1425–1479), hrabia Barcelony. Był synem Ferdynanda I i jego żony Eleanory z Alburquerque. Poślubił Blankę I, królową Nawarry, córkę Karola III. Mieli razem 4 dzieci: Karola z Viany (1421-1461), Jana Aragońskiego (1423-1425), Blankę z Nawarry (1420-1464) - żonę Henryka IV - króla Kastylii, Eleonorę I z Nawarry - babkę Anny de Foix, królowej Węgier i Czech.
- João II de Aragão foi Rei de Aragão ou da chamada Coroa de Aragão, pois assim se chamou à reunão do reino de Aragão com o condado de Barcelona. Filho do rei Fernando I, sucedeu ao irmão Afonso V. Chamado ainda João de Trastâmara ou de Navarra. Era senhor e duque de Peñafiel e de Montblanch. Foi Co-reinante de Navarra em 1425 e rei da Navarra em 1441. Seus títulos: Rei de Aragão, Valência, Cerdaña, Sicília, Maiorca.
- Хуан II — король Арагона с 1458 г. , король Наварры с 1425 г. Овладел престолом Наварры в 1425. Имел ряд столкновений со своим сыном дон Карлосом де Виане, который, после смерти супруги Иоанна, Бланки, должен был унаследовать Наварру.
|