| dbpprop:abstract
|
- John Churchill, 1st Duke of Marlborough (26 May 1650 – 16 June 1722) was a prominent English soldier and statesman whose career spanned the reigns of five monarchs throughout the late 17th and early 18th centuries. Rising from a lowly page at the court of the House of Stuart, he loyally served the Duke of York through the 1670s and early 1680s, earning military and political advancement through his courage and diplomatic skill. Churchill's role in defeating the Monmouth Rebellion in 1685 helped secure James on the throne, yet just three years later he abandoned his Catholic mentor for the Protestant Dutchman, William of Orange. Honoured for his services at William's coronation with the earldom of Marlborough (pronounced /'mɔːl. bɹə/), he served with further distinction in the early years of the Nine Years' War, but persistent charges of Jacobitism brought about his fall from office and temporary imprisonment in the Tower. It was not until the accession of Queen Anne in 1702, however, that Marlborough reached the zenith of his powers, and secured his fame and fortune. His marriage to the hot-tempered Sarah Jennings – Anne's intimate friend – ensured Marlborough's rise, first to the Captain-Generalcy of British forces, then to a dukedom. Becoming de facto leader of Allied forces during the War of the Spanish Succession, his victories on the fields of Blenheim (1704), Ramillies (1706), Oudenarde (1708), and Malplaquet (1709), ensured his place in history as one of Europe's great generals. But his wife's stormy relationship with the Queen, and her subsequent dismissal from court, was central to his own fall. Incurring Anne’s disfavour, and caught between Tory and Whig faction, Marlborough, who had brought glory and success to Anne's reign, was forced from office and into self-imposed exile. He returned to England and to influence under the House of Hanover with the accession of George I to the British throne in 1714, but following a series of strokes in later age his health gradually deteriorated, and on 16 June 1722 (O. S), at Windsor Lodge, the 1st Duke of Marlborough died. Marlborough's insatiable ambition propelled him from poor obscurity to prominence in British and European affairs, becoming the richest of all Anne's subjects. His family connections wove him into the fabric of European politics (his sister Arabella became James II's mistress, and their son, the Duke of Berwick, emerged as one of Louis XIV's greatest Marshals). Throughout ten consecutive campaigns during the Spanish Succession war Marlborough held together a discordant coalition through sheer force of personality, raising the standing of British arms not known since the Middle Ages. Although in the end he could not extort total capitulation on his enemies, his victories allowed Britain to rise from the periphery of influence to major power status, thus ensuring the country's growing prosperity throughout the 18th century.
- John Churchill, 1. Duke of Marlborough KG, PC war englischer Feldherr im Spanischen Erbfolgekrieg und der erste Herzog von Marlborough.
- John Churchill, vévoda z Marlborough byl anglický šlechtic a vojevůdce, který se proslavil za válek o španělské dědictví. Byl též třetím guvernérem Společnosti Hudsonova zálivu. Na konci válek o španělské dědictví upadl v nemilost a byl odstaven z politického života. Ve válkách o dědictví španělské vedl anglická a holandská vojska na kontinentě. Dosáhl několika brilantních úspěchů jednak sám, jednak společně se svým přítelem a velitelem habsburských jednotek, Evženem Savojským. Je považován za jednoho z nejlepších vojevůdců své doby, britský historik sir Edward Creasy o něm poněkud nekriticky napsal, že nikdy nevybojoval bitvu, kterou by nevyhrál, a nikdy neoblehl místo, které by nedobyl. Jedním z jeho potomků byl Winston Churchill, který svého prapředka velmi obdivoval a sepsal jeho oslavný životopis .
- John Churchill, duque de Marlborough, hombre de armas y político inglés. Su vida abarca el reinado de cinco monarcas ingleses, entre mediados del siglo XVII y principios del siglo XVIII. Se distinguió como general en la Guerra de Sucesión Española. La célebre canción popular "Mambrú se fue a la guerra" procede de una deformación de la fonética de su apellido.
- John Churchill, comte puis 1 duc de Marlborough, fut un général et homme politique anglais. Frère d'Arabella Churchill, maîtresse du duc d'York, futur Jacques II, il fut alors en faveur. Bien qu'ayant participé à la répression de la rébellion de Monmouth, il abandonna Jacques II en 1688 lors de la Glorieuse Révolution. Le nouveau roi Guillaume III d'Orange le maintint à l'écart et l'accuse de trahison à cause de la correspondance qu'il entretenait avec Jacques II, alors exilé en France. Marlborough ne revint en faveur que sous le règne de la reine Anne I. Il fut gouverneur de la Compagnie de la Baie d'Hudson de 1685 à 1692. Durant la guerre de Succession d'Espagne, il remporta les victoires de Höchstädt (1704) sur les Bavarois, de Ramillies (1706) sur le maréchal de Villeroy, d'Audenarde (1708) sur le duc de Vendôme et fut blessé à celle, meurtrière et indécise, de Malplaquet (1709) contre le maréchal de Villars. La prise d'Audenarde fut la conséquence de la reddition de la ville de Lille en octobre 1708, après que Marlborough a vaincu au village de Wattignies les Français venus du sud pour tenter de sauver la citadelle de Lille encore tenue par le maréchal de Boufflers. La chute de la citadelle (dont on commémorera le 300 anniversaire en 2008) permit au duc de terminer sa campagne au nord en prenant les places fortes de Belgique. Lié au parti Whig, il tomba en disgrâce en 1711 pendant le siège de Bouchain (Nord). Ses troupes furent défaites l'année suivante lors de la bataille de Denain contre le Maréchal de Villars. Les victoires de Malborough permirent à l'Angleterre de se saisir de Terre-Neuve française devenue anglaise par le traité d'Utrecht (1713), commencement du démantèlement au XVIII siècle des colonies françaises en Amérique du Nord. À ce titre, il fut l'un des fondateurs de l'Empire britannique. Il est le héros de la chanson populaire française Marlbrough s'en va-t-en guerre. Le château de Manderen en Lorraine où le duc séjourna en 1705 a été restauré et baptisé du nom de Château de Malbrouck.
- Fájl:Marlborough-duke-first. jpg John Churchill, Marlborough első hercege, a Térdszalagrend díszöltözetében John Churchill, Marlborough első hercege, a Térdszalagrend lovagja, királyi titkos tanácsos, a brit hadsereg főparancsnoka a spanyol örökösödési háborúban. Sokan tartják a valaha élt legnagyobb brit katonai géniusznak. Sir Edward Creasy történész szerint „…sosem vívott csatát, amit meg ne nyert volna, sosem ostromolt helyet, amit be ne vett volna. ”
- La sua carriera si estese lungo il regno di cinque sovrani, da Carlo II Stuart a Giorgio I di Hannover. Iniziò a farsi notare durante il regno di Carlo II, ma fu con re Giacomo II, suo protettore quando era duca di York, che ottenne i primi veri riconoscimenti, divenendo il maggior generale dell'esercito regio. Nel 1685, quando Giacomo II divenne re, Churchill giocò un ruolo fondamentale nel soffocare la ribellione di Monmouth ed assicurare l'autorità del re ma nel 1688 tradì il sovrano schierandosi dalla parte dei protestanti e di Guglielmo d'Orange e Maria II Stuart. Guglielmo d'Orange, divenuto re con il nome di Guglielmo III, lo nominò conte di Marlborough e lo incaricò di comandare le truppe inglesi in Irlanda durante la guerra della Grande Alleanza; la posizione del conte rimase di una certa importanza a corte, sebbene non avesse ricevuto incarichi militari di grande rilevanza, sino alla scoperta di un carteggio che provava i contatti che Churchill tenteva con l'esiliato Giacomo II e con i giacobiti: venne così arrestato ed imprigionato nella Torre di Londra, ma vi rimase per breve tempo. Liberato nel 1694 grazie anche all'influenza della moglie Sarah, amica e confidente della futura regina Anna Stuart, Churchill venne reintegrato nei suoi possedimenti e titoli, ricevendo inoltre il titolo di Capitano Generale dell'esercito inglese e partecipando alla guerra di Successione spagnola, contro re Luigi XIV ottenendo le brillanti vittorie che lo immortalarono come uno dei maggiori generali della storia. Ricevuto il titolo di duca di Marlborough e la residenza di Blenheim Palace, si ritirò a vita privata nel 1711, a causa dell'opposizione di molti membri della corte. Tuttavia tornò sulla scena pubblica sotto il regno di Giorgio I. Colpito da un ictus, si spense nel 1722, all'età di settantadue anni.
- ファイル:John Churchill Marlborough porträtterad av Adriaen van der Werff (1659-1722). jpg ジョン･チャーチル 初代マールバラ公ジョン・チャーチル（John Churchill, 1st Duke of Marlborough, 1650年5月26日 - 1722年6月16日（グレゴリオ暦6月27日））は、スペイン継承戦争で活躍したイギリスの軍人。廷臣として出世を遂げるとともにスペイン継承戦争で軍才を発揮して、一代でイギリスの名門貴族マールバラ公爵家を興した。
- John Churchill, eerste hertog van Marlborough, was de bekwaamste veldheer van zijn tijd. Hij verloor geen enkele veldslag. Hoewel Churchill een anglicaan was diende hij als een trouw dienaar de katholieke Engelse koning Jacobus II. Voor zijn diensten werd hij op 21 december 1682 beloond met verheffing in de Schotse adelstand als Lord Churchill of Eyemouth. Tijdens de Glorious Revolution in 1688 liep Churchill over naar de zijde van Willem III van Oranje-Nassau maar Willem hield hem wel een beetje op afstand. Hij kreeg in 1689 de betrekkelijk lage titel Earl van Marlborough, want hij werd ervan verdacht slechts uit ambitie partij te hebben gekozen voor Willem. In 1692 werd hij zelfs eens van verraad aan de Jacobieten beschuldigd. Naarmate Willems gezondheid verslechterde werd hij echter toch onmisbaar gevonden. Na diens dood werd Willems schoonzus Anna koningin; zij verhief hem in 1702 in de adelstand als eerste Hertog van Marlborough, een erfelijke titel die nog steeds bestaat. In 1677 trouwde hij met Sarah Jennings, een hofdame van de Hertog van York. Tijdens de Spaanse Successieoorlog (1701-1714) stond hij aan het hoofd van de verenigde Britse, Nederlandse en andere troepen en vocht hij veldslagen uit op uiteenlopende plaatsen, tot diep in het Europese continent: de Slag bij Blenheim aan de Donau, de Slag bij Ramillies, de Slag bij Oudenaarde, de Slag bij Wijnendale en de Slag bij Malplaquet, waarbij hij de Fransen vaak ernstige nederlagen toebracht. De expansionistische politiek van Lodewijk XIV werd hiermee de voet dwars gezet. Als dank liet Anna in het plaatsje Woodstock het paleis Blenheim Palace voor hem bouwen. De hertogen van Marlborough bezitten het nog steeds en het is de geboorteplaats van de beroemdste telg uit het geslacht: Winston Churchill, op zijn manier ook een groot leider in oorlogstijd. Winston heeft ook een biografie geschreven over zijn illustere voorvader. Tijdens de belegering van de stad Maastricht waren zijn troepen in de regio gelegerd. Ze hebben het toen zo bont gemaakt dat in de streek na zijn vertrek overal poppen van Malbroek werden verbrand. Dit gebruik wordt op sommige plaatsen nog in ere gehouden, zoals bv. te Stokkem. Zie ook: Churchill (familie)
- John Churchill (født 26. mai 1650, død 16. juni 1722 var en engelsk offiser og adelsmann. Han var den første hertug av Marlborough. I tillegg hadde han titlene kaptein-general, jarl av Marlborough, baron Churchill av Sandridgem lord Churchill av Eyemouth, ridder av Order of the Garter, medlem av Det kongelige råd, prins av Mindelheim og prins av Det hellige romerske rike av den tyske nasjon. Han regnes gjerne for å være Storbritannias største militærgeni, og utmerket seg spesielt i Den spanske arvefølgekrigen. Historikeren sir Edward Casey skrev om ham at han «aldri utkjempet et slag han ikke vant, og aldri beleiret et sted han ikke tok». Drikkevisen «For he's a jolly good fellow» handler egentlig om ham. Den går nemlig på melodien til den franske soldatsangen «Malbrouk s'en va t'en guerre» . Sangen ble lenge sunget i Frankrike, det hevdes at Marie Antoinette sang den for sine barn. Også engelskmennene overtok den, men med sin egen tekst.
- John Churchill książę Marlborough, ang. John Churchill, 1st Duke of Marlborough – jeden z najwybitniejszych dowódców w historii świata, wódz naczelny wojsk brytyjskich. Praprzodek Winstona Churchilla. Do armii wstąpił już w 1667 roku. Uczestniczył w wojnie francusko-holenderskiej 1672-78. W latach 1674-1675 służył w wojsku francuskim pod rozkazami Turenne'a. W 1685 został generałem i zdławił rebelię pretendenta do tronu angielskiego księcia Monmoutha. W 1688 poparł księcia Wilhelma III Orańskiego i stał się jednym z jego najbliższych współpracowników. W 1690 dowodził ekspedycją wojskową do Irlandii. W 1701 był jednym z architektów powstającej koalicji antyfrancuskiej. W czasie wojny o sukcesję hiszpańską był od 1702 wodzem naczelnym armii angielsko-holenderskiej. Manewrem na tyły francuskiej armii Ludwika Boufflersa, zmusił ją do wycofania się z obszaru Niderlandów. Odniósł wiele zwycięstw nad Francuzami w Bawarii i Niderlandach m. in. wraz z Eugeniuszem Sabaudzkim w bitwie pod Blenheim i bitwie pod Donauwörth w 1704. Dla upamiętnienia zwycięstwa spod Blenheim nazwał swój dom w Woodstock – Blenheim Palace. W 1705 przełamał linię fortyfikacyjną Brabantu, a w 1706 pobił Francuzów pod Ramillies. W latach 1706-1708 prowadził wojnę oblężniczą, w wyniku której opanował obszar całej dzisiejszej Belgii. W 1708 wspólnie z Eugeniuszem Sabaudzkim wygrał w 1708 pod Oudenaarde i w 1709 pod Malplaquet. W 1711 przełamał linię francuskich fortyfikacji, zwanych Nec Plus Ultra (czyli Nie dalej). W tym samym roku na skutek intryg dworskich pozbawiono go naczelnego dowództwa, a także wpływów politycznych. Choć uważany jest za wybitnego przedstawiciela wojny manewrowej, zawsze dążył do zniszczenia głównych sił nieprzyjaciela. W czasie bitwy stosował taktykę linearną, potrafił jednak wykorzystać bierność przeciwnika lub przeszkody naturalne leżące przed frontem jego sił, by dokonać przegrupowania dla uzyskania przewagi liczebnej w decydującym punkcie. Jego żona Sarah Jennings cieszyła się przyjaźnią królowej Anny, która polegała na niej przy podejmowaniu większości ważnych decyzji. To właśnie wpływy żony dały księciu Marlborough swobodę działania zarówno w sprawach polityki wewnętrznej (utrzymywanie nastrojów prowojennych w parlamencie) i zagranicznej (działania wojenne w Niemczech, Niderlandach i Francji). Jego bliskim współpracownikiem był Sidney Godolphin.
- John Churchill, 1. ° Duque de Marlborough foi um militar inglês. Iniciou sua vida militar em 1668. Em 1673 tomou parte em um destacamento inglês que lutou ao lado dos franceses contra os holandeses, no início da Guerra da Holanda. Sob as ordens do Visconde de Turenne, participou das batalhas de Sinzheim e Entzheim. Durante o reinado de James II, que o admirava, teve uma fabulosa ascensão. Mas, quando a oposição contra este rei cresceu, e Guilherme de Orange desembarcou na Inglaterra, em 1688, reivindicando o trono, não teve escrúpulos em mudar de lado. Mesmo sem contar com a confiança do novo rei, no ano seguinte foi enviado a Flandres, sob às ordens de Waldeck, destacando-se na batalha de Walcourt. Mas sua fama realmente se fez durante a Guerra de Sucessão Espanhola, quando se destacou como o principal e mais habilidoso comandante da coalizão que se formou contra a França de Luís XIV. Venceu as batalhas de Blenheim, Ramillies, Oudenarde e Malplaquet, e capturou diversas praças fortes nos Países Baixos espanhóis e França. Contudo, não obteve vitória decisiva contra os franceses. Em 1710, vários fatores levaram à retirada de Marlborough do comando do exército. As principais foram o rompimento da velha amizade entre sua esposa, Sarah Churchill, e a rainha Anna, a queda do primeiro ministro Lord Godolphin, que era seu amigo pessoal, e o esforço do novo ministério em chegar a um acordo com a França. Pesaram ainda as acusações feitas ao duque de corrupção. De fato, pelo que foi apurado, ele obteve de forma ilícita mais de 200.000 libras do imperador austríaco e de fornecedores. Passou os últimos dias da sua vida construindo seu palácio, o Palácio de Blenheim, vindo a falecer em 1722. Sarah Churchill, Duquesa de Marlborough, esposa de John Churchill. dados genealógicos de John Churchill - com retrato coleção de retratos de John Churchill na National Portrait Gallery
- Джон Черчилль — английский военный и государственный деятель, отличившийся во время Войны за испанское наследство. Имеет репутацию самого выдающегося английского полководца в истории. За свои заслуги был пожалован титулами графа и затем 1-го герцога Мальборо (Duke of Marlborough).
- John Churchill, från 1702 hertig av Marlborough, född 26 maj 1650 på Ashe House, Devon, död 16 juni 1722 på Cumberland Lodge vid Windsor Castle, var en engelsk militär och politiker (tory); generalmajor 1685. Gift 1678 med Sarah Jennings. Han hade dessutom följande titlar: kapten-general, baron Churchill av Sandridgem, lord Churchill av Eyemouth, riddare av Strumpebandsorden, medlem av det Kungliga Rådet, furste av det Heliga romerska riket av tysk nation och riksfurste av Mindelheim. Han anses vara Storbritanniens största militära geni. Han utmärkte sig speciellt i det spanska tronföljdskriget. Historikern Sir Edward Casey skrev om honom att han ”aldrig utkämpat ett slag som han inte vunnit, och aldrig belägrat en stad som han inte tog. ”
- 约翰·丘吉尔（John Churchill，1650年5月26日－1722年6月16日），第一代马尔博罗公爵（1st Duke of Marlborough），英国军事家、政治家。
|
| rdfs:comment
|
- John Churchill, 1st Duke of Marlborough (26 May 1650 – 16 June 1722) was a prominent English soldier and statesman whose career spanned the reigns of five monarchs throughout the late 17th and early 18th centuries. Rising from a lowly page at the court of the House of Stuart, he loyally served the Duke of York through the 1670s and early 1680s, earning military and political advancement through his courage and diplomatic skill.
- John Churchill, 1. Duke of Marlborough KG, PC war englischer Feldherr im Spanischen Erbfolgekrieg und der erste Herzog von Marlborough.
- John Churchill, vévoda z Marlborough byl anglický šlechtic a vojevůdce, který se proslavil za válek o španělské dědictví. Byl též třetím guvernérem Společnosti Hudsonova zálivu. Na konci válek o španělské dědictví upadl v nemilost a byl odstaven z politického života. Ve válkách o dědictví španělské vedl anglická a holandská vojska na kontinentě.
- John Churchill, duque de Marlborough, hombre de armas y político inglés. Su vida abarca el reinado de cinco monarcas ingleses, entre mediados del siglo XVII y principios del siglo XVIII. Se distinguió como general en la Guerra de Sucesión Española. La célebre canción popular "Mambrú se fue a la guerra" procede de una deformación de la fonética de su apellido.
- John Churchill, comte puis 1 duc de Marlborough, fut un général et homme politique anglais. Frère d'Arabella Churchill, maîtresse du duc d'York, futur Jacques II, il fut alors en faveur. Bien qu'ayant participé à la répression de la rébellion de Monmouth, il abandonna Jacques II en 1688 lors de la Glorieuse Révolution.
- Fájl:Marlborough-duke-first. jpg John Churchill, Marlborough első hercege, a Térdszalagrend díszöltözetében John Churchill, Marlborough első hercege, a Térdszalagrend lovagja, királyi titkos tanácsos, a brit hadsereg főparancsnoka a spanyol örökösödési háborúban. Sokan tartják a valaha élt legnagyobb brit katonai géniusznak. Sir Edward Creasy történész szerint „…sosem vívott csatát, amit meg ne nyert volna, sosem ostromolt helyet, amit be ne vett volna. ”
- La sua carriera si estese lungo il regno di cinque sovrani, da Carlo II Stuart a Giorgio I di Hannover. Iniziò a farsi notare durante il regno di Carlo II, ma fu con re Giacomo II, suo protettore quando era duca di York, che ottenne i primi veri riconoscimenti, divenendo il maggior generale dell'esercito regio.
- ファイル:John Churchill Marlborough porträtterad av Adriaen van der Werff (1659-1722).
- John Churchill, eerste hertog van Marlborough, was de bekwaamste veldheer van zijn tijd. Hij verloor geen enkele veldslag. Hoewel Churchill een anglicaan was diende hij als een trouw dienaar de katholieke Engelse koning Jacobus II. Voor zijn diensten werd hij op 21 december 1682 beloond met verheffing in de Schotse adelstand als Lord Churchill of Eyemouth.
- John Churchill (født 26. mai 1650, død 16. juni 1722 var en engelsk offiser og adelsmann. Han var den første hertug av Marlborough. I tillegg hadde han titlene kaptein-general, jarl av Marlborough, baron Churchill av Sandridgem lord Churchill av Eyemouth, ridder av Order of the Garter, medlem av Det kongelige råd, prins av Mindelheim og prins av Det hellige romerske rike av den tyske nasjon.
- John Churchill książę Marlborough, ang. John Churchill, 1st Duke of Marlborough – jeden z najwybitniejszych dowódców w historii świata, wódz naczelny wojsk brytyjskich. Praprzodek Winstona Churchilla. Do armii wstąpił już w 1667 roku. Uczestniczył w wojnie francusko-holenderskiej 1672-78. W latach 1674-1675 służył w wojsku francuskim pod rozkazami Turenne'a. W 1685 został generałem i zdławił rebelię pretendenta do tronu angielskiego księcia Monmoutha.
- John Churchill, 1. ° Duque de Marlborough foi um militar inglês. Iniciou sua vida militar em 1668. Em 1673 tomou parte em um destacamento inglês que lutou ao lado dos franceses contra os holandeses, no início da Guerra da Holanda. Sob as ordens do Visconde de Turenne, participou das batalhas de Sinzheim e Entzheim. Durante o reinado de James II, que o admirava, teve uma fabulosa ascensão.
- Джон Черчилль — английский военный и государственный деятель, отличившийся во время Войны за испанское наследство. Имеет репутацию самого выдающегося английского полководца в истории.
- John Churchill, från 1702 hertig av Marlborough, född 26 maj 1650 på Ashe House, Devon, död 16 juni 1722 på Cumberland Lodge vid Windsor Castle, var en engelsk militär och politiker (tory); generalmajor 1685. Gift 1678 med Sarah Jennings. Han hade dessutom följande titlar: kapten-general, baron Churchill av Sandridgem, lord Churchill av Eyemouth, riddare av Strumpebandsorden, medlem av det Kungliga Rådet, furste av det Heliga romerska riket av tysk nation och riksfurste av Mindelheim.
- 约翰·丘吉尔（John Churchill，1650年5月26日－1722年6月16日），第一代马尔博罗公爵（1st Duke of Marlborough），英国军事家、政治家。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
