| dbpprop:abstract
|
- Joe "King" Oliver (December 19, 1885 – April 10, 1938) was a jazz cornet player and bandleader. He was particularly noted for his playing style, pioneering the use of mutes. Also a notable composer, he wrote many tunes still played regularly, including "Dippermouth Blues", "Sweet Like This", "Canal Street Blues", and "Doctor Jazz". He was the mentor and teacher of Louis Armstrong. Two of Armstrong's most famous recordings, "West End Blues" and "Weather Bird", were Oliver compositions. His influence was such that Armstrong claimed, "if it had not been for Joe Oliver, Jazz would not be what it is today".
- Joe "King" Oliver war ein afroamerikanischer Kornettist und einer der bedeutendsten Musiker des New Orleans Jazz. Joe „King“ Oliver, Mentor und Lehrer von Louis Armstrong, begann seine musikalische Karriere um 1908. Oliver musizierte anfänglich in verschiedenen „Marching Bands“ und "Dance Bands", die Feiern begleiteten und z. B. bei Paraden und Beerdigungen auftraten. Es handelte sich um Gruppen wie die „Eagle Band“, „The Original Superior“, „The Olympia“ oder „The Onward Brass Band“, wo er mit dem Leiter Manuel Perez spielte. Schließlich spielte er in der Jazzband von Kid Ory, erhielt den Ehrentitel „King“ (König). Nach der Schließung des Vergnügungsviertels Storyville ging er 1918 nach Chicago, wo er für das „The Original Creole Orchestra“ von Bill Johnson engagiert war. Mit eigener Band (ab 1920) spielte Oliver zunächst im "Dreamland Café" und unternahm 1921-22 eine Tournee nach Kalifornien, bis er im Mai 1922, zurück in Chicago, die „King Oliver’s Creole Jazz Band“ gründete. Der erste nachweisbare Auftritt im "Lincoln Gardens" ist auf den 17. Juni 1922 datiert. Es gelang Joe „King“ Oliver, den jungen Louis Armstrong für dieses Ensemble zu gewinnen, dem unter anderem Musikerpersönlichkeiten wie Johnny Dodds, Honore Dutrey, Lil Hardin und Baby Dodds angehörten. Sehr bekannt wurden die Einspielungen dieser Band von 1923, die nicht nur dank der Mitwirkung von Louis Armstrong Jazz-Geschichte schrieben. Es handelt sich um herausragende Beispiele kollektiver Improvisation, die typisch sind für diese Phase des „Hot Jazz“. 1924 allerdings brach die Kapelle auseinander. Oliver nahm später in diesem Jahr auch zwei Einspielungen im Duett mit Jelly Roll Morton (Klavier) auf. Im folgenden Jahr formierte Oliver eine neue, größere Band, die er „Dixie Syncopators“ nannte. Zu diesem Zweck rekrutierte er aus New Orleans u. a. die Musiker Albert Nicholas, Barney Bigard und Paul Barbarin, Kid Ory und Luis Russell. Die "kleine" Bigband, schon mit einem Reeds-Satz, feierte bis 1927 große Erfolge im "Plantation Café" in Chicago und hatte mit "Someday Sweetheart" einen überwältigenden Verkaufshit. Als das Publikumsinteresse in Chicago nachließ, zog Oliver 1927 nach New York, wo seine Band im legendären „Cotton Club“ auftrat, sich aber letztlich nicht dauerhaft halten konnte. Aufgrund gesundheitlicher Probleme mit den Zähnen musste Oliver das Musizieren vorübergehend einstellen. Nach Wiederherstellung der Spielfähigkeit, aber längst nicht mehr auf gewohntem Niveau, nahm Oliver bis 1931 noch eine Reihe von Einspielungen auf, um seine vertraglichen Verpflichtungen zu erfüllen. Er musste aber in der Zeit (ab Ende 1927) zunehmend häufiger seine inzwischen Stars gewordenen Mitmusiker durch weniger bekannte Musiker ersetzen. Im Frühjahr 1931 verließ Oliver New York und tourte rund sechs Jahre lang mit Bands unterschiedlichster Besetzung, aber immer unter seinem Namen, die Ostküste entlang und durch den Mittleren Westen, strandete diverse Male, endgültig 1937 in Savannah, Georgia. Gesundheitliche Probleme und veränderter musikalischer Publikumsgeschmack führten dazu, dass es ihm nicht mehr gelang, eine neue Band zusammenzustellen. So musste er die letzten Monaten seines Lebens in ärmlichen Verhältnissen fristen, zunächst als Verkäufer von Obst und Gemüse auf dem Markt in Savannah, schließlich einige Monate als Aufsicht im Billard-Raum eines Freizeitcenters. Sein Tod fand erneute Medienbeachtung; auf der Totenfeier anlässlich der Beerdigung in New York war Louis Armstrong besonders beachteter Solist.
- Joe "King" Oliver, byl jazzový hráč na kornet a vedoucí orchestru. Byl obzvláště vyhlášený svým herním stylem, který byl průkopnický i díky používání dusítka. Byl také významným skladatelem, složil mnoho dodnes hraných melodií, jako např. Dippermouth Blues, Sweet Like This, Canal Street Blues a Doctor Jazz. Dvě z proslulých nahrávek Louise Armstronga, West End Blues a Weather Bird, byly Oliverovými skladbami. Jeho vliv byl takový, že Armstrong tvrdil, že nebýt Joe Olivera, jazz by nebyl tím, čím je dnes.
- Joe "King" Oliver fue un cornetista y trompetista norteamericano de jazz de comienzos del siglo XX. Fue apodado con el sobrenombre de "King". El nombre de "King" Oliver es más conocido entre los amantes del jazz que su propia música, debido principalmente a que Louis Armstrong nunca se cansó de hablar de sus primeros días y de la influencia que Oliver había tenido en el lanzamiento de su carrera, y a que la mejor música de Oliver se grabó hace mucho tiempo y con una tecnología que dificulta escuchar sus discos.
- Joseph "Joe King" Oliver oli yhdysvaltalainen jazzmuusikko. Hänellä oli ensimmäiset omat yhtyeensä 1910-luvulla. Yhtyeensä Creole Jazz Bandin kanssa hän levytti vuodesta 1923 Chicagossa. Myöhemmin hän siirtyi New Yorkiin, mutta ei enää saavuttanut samanlaista menestystä. Louis Armstrong oli hänen oppilaitaan.
- Joe (Joseph) Oliver, dit King, était un cornettiste américain de jazz, fondateur et chef d'orchestre du Creole Jazz Band.
- Nel 1917 era già considerato il miglior cornettista in attività quando il proibizionismo determinò la chiusura dei locali di Storyville, il quartiere a luci rosse, famoso anche per le numerose jam sessions dei musicisti che, alla chiusura dei locali, si videro costretti a migrare verso Chicago. Fu proprio durante un ingaggio all'Abadie Cabaret (nello Storyville), che la sua reputazione crebbe; tanto che, quando Freddie Keppard, leader della Olimpia Brass Band, partì per una tournée, Oliver ne prese il posto sostituendolo. Quest'esperienza all'Abadie con il pianista-compositore Richard M. Jones all'interno dell'Olimpia Brass Band con Piron hanno fatto sì che Joe consolidasse ulteriormente la sua conoscenza in musica. Già dal 1915 sui manifesti veniva indicato con lo pseudonimo "King". Tra il 1910 e il 1920 un milione di persone tra neri e bianchi si spostarono al nord con meta Chicago, compresi molti jazzisti; era nel 1917 che il Ministero della Guerra, con la chiusura dello Storyville, determinò difatti la fine della "prima età del Jazz". Fu da uno di tali emigrati, il contrabassista Bill Johnson, che Joe "King" Oliver venne chiamato per lavorare al Royal Garden Café con Bill Johnson, Jimmy Noone e Paul Barbarin. Ricevette un ulteriore ingaggio, sempre nello stesso periodo, al Dreamland Café, con il complesso di Lawrence Duke, assieme a Lil Hardin, Sidney Bechet, Roy Palmer, Wellman Braud e Minor Hall; era il principio del 1918. Nel gennaio del 1920 è direttore d'orchestra al Dreamland, suonando, inoltre, dall'una alle sei del mattino in un cabaret della State Street, famoso per essere il covo dei peggiori gangsters di Chicago. Nel 1921 parte per una tournée in California, ma non la prosegue e, fatto ritorno a Chicago, il Lincoln Garden (così era stato ribattezzato il Royal Garden) annuncia la King Oliver's Creole Jazz Band. La Band aveva questa formazione: King Oliver e, dall'estate del 1922, Louis Armstrong alla cornetta, Honore Dutray al trombone, Johnny Dodds al clarinetto, Bertha Gonsoulin seguita da Lil Hardin al pianoforte, Bill Johnson al contrabasso e Baby Dodds alla batteria. Con quest'orchestra Oliver riscuote la più sorprendente popolarità, divenendo oggetto di studio per molti musicisti dell'epoca. Ha inciso per Gennett, Okeh, Paramount e Columbia. Nel 1923 la Creole Band si sciolse e nel 1924 Armstrong lasciò Oliver per suonare con Ollie Powers prima, e con Fletcher Henderson poi. Nel 1925 diede vita ai Dixie Syncopators e nel 1926 Oliver ebbe un posto come "la più grande cornetta jazz del mondo" nei Savannah Syncopators al Plantation Café, dove rimase ingaggiato per due anni con la sua orchestra. Il locale chiuse nel 1927 e successivamente andò a fuoco. Ciò rimise Oliver sulla strada; la fortuna e il talento lo fecero approdare al Cotton Club ma, siccome rifiutò il compenso offertogli perché da lui giudicato insufficiente, l'ingaggio venne dato a Duke Ellington che accettò, rimanendo a suonare nel locale per tre anni. Il declino artistico era tuttavia inesorabilmente iniziato, e a seguito di sfortunate vicende e seri problemi di salute finì dimenticato e in miseria: la morte lo colse mentre lavorava come custode di una sala di biliardo in un paesino della Georgia. Morì il 10 aprile del 1938 a Savannah. La sorella, unica componente familiare rimasta in vita, spese tutti i propri risparmi per far trasportare il corpo di Joe a New York dove, il 12 dello stesso mese, presenti Louis Armstrong, Clarence Williams e un gruppo di fedeli amici musicisti, fu sepolto nel Woodlawn Cemetery.
- Joe "King" Oliver, geboren als Joseph Nathan Oliver was een orkestleider en jazz cornetspeler.
- Joe «King» Oliver. King Oliver var født i Aben i Louisiana, men flyttet tidlig til New Orleans. King Oliver var Louis Armstrongs mentor. Oliver veiledet Louis og lærte han alt om Jazzen. Oliver ble Louis idol og Louis kalte han for Papa Joe. King Oliver er en viktig person i den gamle jazzen, og når mange snakker om Hot Jazz refererer de til hans måte å improvisere på. Oliver startet å spille Jazz i New Orleans i 1908, og på den tiden var han medlem av band som The Olympia, The Onward Brass Band, The Original Superior and the Eagle Band. Han jobbet ofte i Kid Orys band og i 1917 fikk han kallenavnet ”King” av lederen i bandet. I 1919 flyttet han til Chicago sammen med Bill Johnsons The Original Creole Orchestra på Dreamland Ballroom. Han for på turne med bandet, men da han kom tilbake til Chicago i 1922 startet han King Oliver’s Creole Jazz Band på Lincoln Gardens (459 East 31st Street). Oliver bandet besto av Louis Armstrong, Johnny Dodds, Honore Dutrey, Lil Hardin og Baby Dodds. Uheldigvis falt bandet fra hverandre i 1924, og Oliver startet å gjøre duetter med pianisten Jelly Roll Morton. Senere tok han over bandet til Dave Peyton i 1925, og navnga det The Dixie Syncopators. Oliver flyttet bandet til New York i 1927. Han var også berømt for sin kjærlighet for sukker sandwicher, dette førte til problemer som gjorde det vondt å spille kornett. Og på toppen av det led han av en dårlig rygg. I 1929 overtok Luis Russell The Dixie Syncopators og byttet navn til Luis Russell and his Orchestra. Oliver fortsatte med innspillingen av plater til 1931, men han ble fort et glemt navn. Han fortsatte med turneer i sør med forskjellige grupper, helt til han ble blakk og slo seg ned i Georgia, hvor han jobbet som dørvokter til sin død i 1938. I dag er King Oliver husket ikke bare for sin klassiske Creole Jazz Band melodier, men også for sin brilliante kornett spilling og hans mange kompossisjoner, som f. eks. Dippermouth Blues, Canal Street Blues, Doctor Jazz, Riverside Blues, Sweet Like This, Too Late, og Camp Meeting Blues.
- Joe "King" Oliver – amerykański muzyk jazzowy i lider big bandu. Joe "King" Oliver urodził się w Abend koło Donaldsonville w stanie Louisiana. W młodości przeprowadził się do Nowego Orleanu. Grał na kornecie w zespołach dętych i tanecznych w Nowym Orleanie także w dzielnicy czerwonych latarni – Storyville. Zespół, który prowadził razem z puzonistą Kidem Ory uznawany był za najlepszy w Nowym Orleanie w drugiej dekadzie XX wieku. Oliver uzyskał ogromną popularność w Nowy Orleanie mimo trudności natury ekonomicznej i rasowej i chętnie zatrudniano go, by grał zarówno w salach tanecznych dla czarnej biedoty jak również dla dystyngowanego białego towarzystwa. Według informacji podanych przez w wdowę po Oliverze – Stellę Oliver w wywiadzie dla Tulane's Hogan Jazz Archive, w 1919 r. podczas dancingu gdzie grał Oliver wywiązała się bójka. Oliver i jego zespół zostali aresztowany przez policję razem z walczącymi. To wydarzenie miało być bezpośrednią przyczyną decyzji o opuszczeniu Amerykańskiego Południa. Po podróży do Kalifornii w 1922 Oliver został "Królem jazzu" w Chicago występującym wraz ze swoim zespołem Creole Jazz Band w Royal Gardens (później nazwanych Lincoln Gardens). Prawie wszyscy muzycy tej grupy mieli za sobą błyskotliwe kariery solowe. Grał tam Oliver na kornecie, jego protegowany Louis Armstrong – drugi kornet, Baby Dodds – perkusja, Johnny Dodds – klarnet, Lil Hardin (późniejsza żona Armstronga) – fortepian, Honore Dutray – puzon i Bill Johnson – kontrabas i banjo. Nagrania dokonane przez grupę w 1923 pozwoliły na pokazanie prawdziwego artyzmu nowoorleańskiego stylu równoczesnej improwizacji i muzyki dixielandowej szerszemu gronu słuchaczy. W połowie lat 20. zespół przekształcił się w hybrydę pomiędzy grupą w starym stylu nowoorleańskim a zyskującym dużą popularność w kraju większym zespołem tanecznym i został przemianowany na "King Oliver & His Dixie Syncopators". Oliver zaczął cierpieć na schorzenie dziąseł, co wpłynęło na osłabienie jego umiejętności jako trębacza, ale jeszcze przez dekadę pozostał popularnym liderem big bandu. Niestety, biznesowe talenty Olivera znacznie ustępowały muzycznym. Kolejni menadżerowie okradali go z pieniędzy. Zażądał więcej pieniędzy dla swojego zespołu niż Savoy Ballroom mógł zapłacić, wskutek czego stracił szansę na kontrakt. W podobny sposób stracił okazję na zatrudnienie w słynnym nowojorskim Cotton Clubie kiedy zażądał większej zapłaty. Wtedy zamiast niego młody Duke Ellington przyjął tę pracę i momentalnie zyskał sławę. Wielki Kryzys był bardzo trudny dla Olivera; oszczędności całego życia przepadły gdy zbankrutował bank Chicago, usiłował jeszcze utrzymać zespół angażując go w kilka występów, z których zapłata ledwie pozwalała na przeżycie. Gdy zespół rozpadł się Oliver przeniósł się do Savannah w stanie Georgia, gdzie pracował jako odźwierny i zmarł w ubóstwie.
- Кинг О́ливер — американский джазовый корнетист и дирижёр. Начинал обучение музыке как тромбонист, примерно с 1907 года играл в разных духовых и танцевальных оркестрах, а также участвовал в небольших негритянских группах в барах и кабаре Нового Орлеана. В 1918 он перебрался в Чикаго, где через два года собрал свой первый оркестр. В 1922 этот коллектив под названием «Креольский джазовый оркестр Кинга Оливера» (King Oliver’s Creole Jazz Band) начал выступать в зале Линкольн Гарденс. Вскоре к оркестру в качестве второго корнетиста присоединился тогда ещё никому не известный двадцатидвухлетний Луи Армстронг. С апреля 1923 Оливер и его оркестр стали записываться. В 1925 году Креольский оркестр в слегка изменённом составе успешно играл в Чикаго, но вскоре после окончания контракта (1927) распался. Оливер на ближайшие три года остался в Нью-Йорке, где прошёл последний концерт оркестра. В 1930―1936 он много гастролировал по США с различными небольшими оркестрами, но начиная с 1931 года больше не записывался. Последние годы жизни Оливер, отошедший от музыки, провёл в городе Саванна. Подобно многим джазовым корнетистам новоорлеанского периода, Оливер играл в мелодическом стиле преимущественно в квадратной ритмике (в противоположность ритмической свободе молодого Армстронга и его последователей). В игре Оливера встречались различные эффекты, заимствованные из блюзового вокала. Он часто использовал сурдины разных форм, изменяя тембр своего инструмента. Оливер выступал почти исключительно со своим коллективом и хорошо справлялся с обязанностями лидера. Успех Креольского оркестра во многом обеспечила строгая дисциплина, которой Оливер требовал от музыкантов. Из всех корнетистов раннего новоорлеанского периода только Оливер делал записи, и возрождение этого стиля, начавшееся вскоре после кончины музыканта, обязано именно ему.
- Joe "King" Oliver, född i Louisiana den 11 maj 1885, död i Savannah, Georgia den 10 april 1938, amerikansk jazzmusiker, kornettist och orkesterledare. Oliver hör till de stora pionjärerna inom den tidiga jazzen och var en av de första rikligt dokumenterade svarta jazzmusikerna på grammofonskiva. Han var berömd för sin improvisationsförmåga liksom sitt nyskapande bruk av sordiner. Han har själv nämnt Buddy Bolden som sin främsta inspiratör. King Oliver verkade i huvudsak i New Orleans och senare Chicago. Han räknas som en förgrundsfigur i den musikstil, som senare skulle komma att kallas New Orleans-stilen. Den unge Louis Armstrong skivdebuterade som Olivers andrekornettist 1923 och Armstrong talade hela sin karriär igenom mycket varmt om "Papa Joe" som sin läromästare. Bland andra kända musiker som medverkade i Olivers olika orkestrar kan nämnas Kid Ory, Johnny Dodds, Barney Bigard, Luis Russell och Henry "Red" Allen. Oliver komponerade också ett antal melodier som blivit standards inom jazzen, däribland Dippermouth Blues, Sweet Like This och Canal Street Blues. Två av Armstrong's mest kända inspelningar, West End Blues och Weather Bird är Oliver-kompositioner. Doctor Jazz har tillskrivits Oliver och Jelly Roll Morton. Dippermouth Blues blev senare genom en nyinspelning med Fletcher Henderson även känd som Sugarfoot Stomp. Under 1930-talet dalade Olivers popularitet kraftigt och i kombination med problem med tänderna ledde detta till att han till slut tvangs ge upp sin musikerkarriär. Sin sista tid tillbringade han i armmod som anställd vid en biljardsalong.
- Джо «Кінг» О́лівер — корнетист,один з основоположників нью-орлеанського негритянського традиційного джазу. Місце народження Кінга Олівера в штаті Луїзіана невідоме, оскільки в Новий Орлеан він прибув в ранньому дитинстві. Почав грати на тромбоні,але згодом перейшов на корнет, граючи в юнацькі роки в Вальтер Бенд (Walter Kinchin's Band) та в Мелрос Бенд (Melrose Band). Впродовж 1908-17 років організовував в Новому Орлеані вуличні паради, включаючи такі оркестри, як The Olympia, The Magnolia, The Eagle, The Original Superior та ін. З 1912 року працював в Абаді Бразерс Кабарет (Adabie Brother's Cabaret) разом з тромбоністом Кідом Орі (Kid Ory). Заснував власний джаз-бенд в 1917 році,a в березні 1919 року вирушив до Чикаго, де з'єднався з кларнетистом Лоренсом (Lawrence) з Duhe's Band. Пізніше сам став лідером Dahe's Band і грав в Deluxe Cafe,Pecin Cabaret і Dreamland з 1920 по травень 1921 року. Починаючи з 1921 року керував джаз-бендом в Сан-Франциско, а пізніше оркестром в Leak's Lake в Окленді. Повернувся до Чикаго, де заснував власний Креол Джаз Бенд (Creole Jazz Band) в Лінкольн Гарденс (Linkoln Gardens) з яким зробив дебютний запис на грамофонну платівку в квітні 1923 року. В 1924 році зробив соло-візит в Нью-Йорк і повернувся назад у Чикаго в Лінкольн Гарден. Здружився з Дейвом Пейтоном (Dave Peyton) і разом утворили власний «Діксі Синкопаторс» (Dixie Syncopators) в Plantation Cafe, де виступали з лютого 1925 року впродовж до весни 1927. Потім ще грав в Мілуокі,Детройті і Сент Луісі перед виступами в Savoy Ballroom в Нью-Йорку в 1927 році. Гурт Олівера Восени 1927 року організував власний оркестр для студійних записів на студії Clarence Williams в 1928 р. ,а з 1930 р. реформував джаз-бенд для поїздок в концертне турне. Залишив Нью-Йорк і жив впродовж деякого часу в Нешвіллі, штат Теннессі. Сформував в 1931 році новий оркестр, в якому грав впродовж до 1937 року. Переїхав в Саванну, штат Джорджія, де і помер в 1938 році. Похований у Нью-Йорку. Створив багато джазових композицій включаючи: «Dr. Jazz», «Dipper Mouth Blues», «Canal Street Blues».
|
| rdfs:comment
|
- Joe "King" Oliver (December 19, 1885 – April 10, 1938) was a jazz cornet player and bandleader. He was particularly noted for his playing style, pioneering the use of mutes. Also a notable composer, he wrote many tunes still played regularly, including "Dippermouth Blues", "Sweet Like This", "Canal Street Blues", and "Doctor Jazz". He was the mentor and teacher of Louis Armstrong. Two of Armstrong's most famous recordings, "West End Blues" and "Weather Bird", were Oliver compositions.
- Joe "King" Oliver war ein afroamerikanischer Kornettist und einer der bedeutendsten Musiker des New Orleans Jazz. Joe „King“ Oliver, Mentor und Lehrer von Louis Armstrong, begann seine musikalische Karriere um 1908. Oliver musizierte anfänglich in verschiedenen „Marching Bands“ und "Dance Bands", die Feiern begleiteten und z. B. bei Paraden und Beerdigungen auftraten.
- Joe "King" Oliver, byl jazzový hráč na kornet a vedoucí orchestru. Byl obzvláště vyhlášený svým herním stylem, který byl průkopnický i díky používání dusítka. Byl také významným skladatelem, složil mnoho dodnes hraných melodií, jako např. Dippermouth Blues, Sweet Like This, Canal Street Blues a Doctor Jazz. Dvě z proslulých nahrávek Louise Armstronga, West End Blues a Weather Bird, byly Oliverovými skladbami.
- Joe "King" Oliver fue un cornetista y trompetista norteamericano de jazz de comienzos del siglo XX. Fue apodado con el sobrenombre de "King".
- Joseph "Joe King" Oliver oli yhdysvaltalainen jazzmuusikko. Hänellä oli ensimmäiset omat yhtyeensä 1910-luvulla. Yhtyeensä Creole Jazz Bandin kanssa hän levytti vuodesta 1923 Chicagossa. Myöhemmin hän siirtyi New Yorkiin, mutta ei enää saavuttanut samanlaista menestystä. Louis Armstrong oli hänen oppilaitaan.
- Joe (Joseph) Oliver, dit King, était un cornettiste américain de jazz, fondateur et chef d'orchestre du Creole Jazz Band.
- Nel 1917 era già considerato il miglior cornettista in attività quando il proibizionismo determinò la chiusura dei locali di Storyville, il quartiere a luci rosse, famoso anche per le numerose jam sessions dei musicisti che, alla chiusura dei locali, si videro costretti a migrare verso Chicago.
- Joe "King" Oliver, geboren als Joseph Nathan Oliver was een orkestleider en jazz cornetspeler.
- Joe «King» Oliver. King Oliver var født i Aben i Louisiana, men flyttet tidlig til New Orleans. King Oliver var Louis Armstrongs mentor. Oliver veiledet Louis og lærte han alt om Jazzen. Oliver ble Louis idol og Louis kalte han for Papa Joe. King Oliver er en viktig person i den gamle jazzen, og når mange snakker om Hot Jazz refererer de til hans måte å improvisere på.
- Joe "King" Oliver – amerykański muzyk jazzowy i lider big bandu. Joe "King" Oliver urodził się w Abend koło Donaldsonville w stanie Louisiana. W młodości przeprowadził się do Nowego Orleanu. Grał na kornecie w zespołach dętych i tanecznych w Nowym Orleanie także w dzielnicy czerwonych latarni – Storyville. Zespół, który prowadził razem z puzonistą Kidem Ory uznawany był za najlepszy w Nowym Orleanie w drugiej dekadzie XX wieku.
- Кинг О́ливер — американский джазовый корнетист и дирижёр. Начинал обучение музыке как тромбонист, примерно с 1907 года играл в разных духовых и танцевальных оркестрах, а также участвовал в небольших негритянских группах в барах и кабаре Нового Орлеана.
- Joe "King" Oliver, född i Louisiana den 11 maj 1885, död i Savannah, Georgia den 10 april 1938, amerikansk jazzmusiker, kornettist och orkesterledare. Oliver hör till de stora pionjärerna inom den tidiga jazzen och var en av de första rikligt dokumenterade svarta jazzmusikerna på grammofonskiva. Han var berömd för sin improvisationsförmåga liksom sitt nyskapande bruk av sordiner. Han har själv nämnt Buddy Bolden som sin främsta inspiratör.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
