| dbpprop:abstract
|
- Jean-Pierre Abel-Rémusat (September 5, 1788 – June 4, 1832) was a French sinologist. He was born in Paris and educated for the medical profession, but a Chinese herbal in the collection of the Abbé Tersan attracted his attention, and he taught himself to read it by great perseverance and with imperfect help. At the end of five years of study he produced in 1811 the work Essai sur la langue et la littérature chinoises, and a paper on foreign languages among the Chinese, which procured him the patronage of Silvestre de Sacy. In 1814 a chair of Chinese was founded at the Collège de France, and Rémusat was placed in it. From this time he gave himself wholly to the languages of the Far East, and published a series of useful works, among which his contributions from Chinese sources to the history of the Tatar nations claim special notice. Rémusat became an editor of the Journal de savants in 1818, and founder and first secretary of the Société asiatique at Paris in 1822; he also held various Government appointments. In 1826, Rémusat published Iu-kiao-li, ou les deux cousines, roman chinois (玉嬌梨), one of the first Chinese novels known in Europe (the Chinese original is a minor work, though). It was read by Thomas Carlyle, Ralph Waldo Emerson, Goethe and Stendhal. A list of his works is given in Quérard's France littéraire s.v. Rémusat. His letters to Wilhelm von Humboldt are also of interest. Shortly after his 1830 marriage to Jenny Lecamus, daughter of mayor Jean Lecamus, Rémusat died in Paris of cholera, and is buried along with his wife near the church of St Fargeau in Saint-Fargeau-Ponthierry, Seine-et-Marne.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat fue un sinólogo francés. Nació en París y fue educado para ser un médico profesional, pero una hierba china en la colección de Abbé Tersan atrajo su atención, y comenzó a aprender leyéndola con gran perseverancia y ayuda imperfecta. Tras cinco años de estudio produjo en 1811 Essai sur la langue et la littérature chinoises, y un papel sobre lenguas extranjeras en China, el cual le consiguió el patrocinio de Silvestre de Sacy. En 1814 una silla china, en la cual fue ubicado Rémusat, fue fundada en el Collège de France. Desde este tiempo se dedicó enteramente a los lenguajes del Extremo Oriente, y publicó una serie de trabajos útiles sobre la historia de las naciones Tatar. Rémusat se convirtió en editor del Journal de savants en 1818, y fundador y primer secretario de la Société asiatique de París en 1822; también mantuvo varios cargos Gubernamentales. En 1826, Rémusat publicó Iu-kiao-li, ou les deux cousines, roman chinois (玉嬌梨), una de las primeras novelas chinas conocidas en Europa (aunque la original en chino es un trabajo menor). Fue leída por Thomas Carlyle, Ralph Waldo Emerson, Goethe y Stendhal. Una lista de sus trabajos es dada en France littéraire s.v. Rémusat de Quérard. Sus cartas a Wilhelm von Humboldt también son de interés. Poco después de su casamiento en 1830 con Jenny Lecamus, hija del alcalde Jean Lecamus, Rémusat falleció en París de cólera, y fue enterrado junto a su esposa cerca de la iglesia de St Fargeau en Saint-Fargeau-Ponthierry, Seine-et-Marne.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat, né à Paris le 5 septembre 1788 et mort du choléra à Paris le juin 1832, est un sinologue et bibliothécaire français.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat var en fransk sinolog. Abel-Rémusat studerte først medisin, og ble promovert til Dr. med. i 1813, men viet seg deretter til kinesisk språk. Han fikk på grunn av sitt allerede i 1811 utgitte arbeid Essai sur la langue et littérature chinoises den nye professoratet i kinesisk og mandsjuisk ved Collège de France. I 1822 grunnla han sammen med noen andre orientalister «Société Asiatique» i Paris, og ble dets president i 1828. Fra 1823 var han konservator ved den orientaliske manuskriptavdelningen i Bibliothèque nationale de France. I 1826 publiserte Rémusat Iu-kiao-li, ou les deux cousines, roman chinois (玉嬌梨), en av de første kinesiske romaner kjent i Europa (en kinesiske original regnes ikke som noe ledende verk). Den ble lest av bland andre Thomas Carlyle, Ralph Waldo Emerson, Goethe og Stendhal. Abel-Rémusats fremste verker er Recherches sur les langues tartares, Éléments de la grammaire chinoise, Mélanges asiatiques, Nouvelles mélanges asiatiques og Contes-chinois. Han døde av kolera i 1830, kort etter at han hadde giftet seg.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat – francuski lekarz i sinolog. Był autorem wielu ważnych prac sinologicznych, mimo że język chiński usłyszał dopiero 3 lata przed śmiercią. Urodził się w Paryżu jako syn lekarza. W dzieciństwie ojciec nauczył go łaciny. Ukończył studia medyczne. W 1805 roku u pewnego paryskiego kolekcjonera antyków zobaczył bogato ilustrowaną książkę Flora sinensis Michała Boyma. Jak sam Rémusat później wspominał, wydarzenie to spowodowało jego zainteresowanie Chinami. Samodzielnie zaczął uczyć się języka chińskiego. Jego praca doktorska, Dissertatio de glossosemeiotica była oparta na traktacie Boyma dotyczącym chińskiej diagnostyki chorób na podstawie zmian w wyglądzie języka. Po bezskutecznej próbie uzyskania dostępu do chińskich słowników zgromadzonych w Bibliotece Królewskiej, Rémusat opracował w 1808 roku własny słownik. W 1811 wydał swoją pierwszą pracę Essai sur la langue et la literature chinoise, która zwróciła na niego uwagę francuskich uczonych i w rezultacie Rémusat otrzymał dostęp do Biblioteki Królewskiej, gdzie powierzono mu skatalogowanie chińskich książek i rękopisów. W 1822 roku wraz z Silvestrem de Sacy założył Société Asiatique, którego był wieloletnim sekretarzem i prezydentem. Wraz z Juliusem Klaprothem wydawał Journal asiatique i Mélanges asiatiques. Interesował się chińską filozofią, w szczególności konfucjanizmem i taoizmem. Był autorem pierwszego ważnego eseju na temat taoizmu, Sur la vie opinions de Lao Tseu. Jego najważniejsza praca De la philosophie chinoise ukazała się dopiero po jego śmierci, w 1843 roku. Mimo ogromnego wkładu w rozwój sinologii Rémusat po raz pierwszy usłyszał język chiński na własne uszy dopiero w 1829 roku, gdy podczas pobytu w Drukarni Królewskiej w Paryżu spotkał Chińczyków.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat foi um médico e sinólogo francês. Abel-Remusat, tr. Mémoires et Anecdotes sur la Dynastie régnante des Djogouns, Souverains du Japon, avec la description des fêtes et cérémonies observées aux différentes époques de l'année à la Cour de ces Princes, et un appendice contenant des détails sur la poésie des Japonais, leur manière de diviser l'année [par Isaac Titsingh (1745-1812)]; Obra com pranchas coloridas, copiadas dos desenhos originais. Paris (Nepveu), 1820.
- Жан-Пьер Абель-Ремюза,. 5 сентября 1788, Париж — 4 июня 1832, там же. Выдающийся французский синолог, один из основоположников современного западного китаеведения.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat, född 5 september 1788 i Paris, död 4 juni 1832 i Paris, var en fransk sinolog. Abel-Rémusat studerade först medicin, promoverades till medicine doktor 1813, men ägnade sig sedan åt kinesiskan och erhöll på grund av sitt redan 1811 utgiva arbete, Essai sur la langue et littérature chinoises, den nyinrättade professuren i kinesiska och manchuiska vid Collège de France. År 1822 grundlade han jämte några andra orientalister det berömda »Société Asiatique» i Paris, vars president han blev 1828. Sedan 1823 var han konservator vid den orientaliska manuskriptavdelningen i Nationalbiblioteket. Abel-Rémusats förnämsta arbeten är Recherches sur les langues tartares, Éléments de la grammaire chinoise, Mélanges asiatiques, Nouvelles mélanges asiatiques och Contes-chinois.
|
| rdfs:comment
|
- Jean-Pierre Abel-Rémusat (September 5, 1788 – June 4, 1832) was a French sinologist. He was born in Paris and educated for the medical profession, but a Chinese herbal in the collection of the Abbé Tersan attracted his attention, and he taught himself to read it by great perseverance and with imperfect help.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat fue un sinólogo francés. Nació en París y fue educado para ser un médico profesional, pero una hierba china en la colección de Abbé Tersan atrajo su atención, y comenzó a aprender leyéndola con gran perseverancia y ayuda imperfecta. Tras cinco años de estudio produjo en 1811 Essai sur la langue et la littérature chinoises, y un papel sobre lenguas extranjeras en China, el cual le consiguió el patrocinio de Silvestre de Sacy.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat, né à Paris le 5 septembre 1788 et mort du choléra à Paris le juin 1832, est un sinologue et bibliothécaire français.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat var en fransk sinolog. Abel-Rémusat studerte først medisin, og ble promovert til Dr. med. i 1813, men viet seg deretter til kinesisk språk. Han fikk på grunn av sitt allerede i 1811 utgitte arbeid Essai sur la langue et littérature chinoises den nye professoratet i kinesisk og mandsjuisk ved Collège de France. I 1822 grunnla han sammen med noen andre orientalister «Société Asiatique» i Paris, og ble dets president i 1828.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat – francuski lekarz i sinolog. Był autorem wielu ważnych prac sinologicznych, mimo że język chiński usłyszał dopiero 3 lata przed śmiercią. Urodził się w Paryżu jako syn lekarza. W dzieciństwie ojciec nauczył go łaciny. Ukończył studia medyczne. W 1805 roku u pewnego paryskiego kolekcjonera antyków zobaczył bogato ilustrowaną książkę Flora sinensis Michała Boyma.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat foi um médico e sinólogo francês. Abel-Remusat, tr. Mémoires et Anecdotes sur la Dynastie régnante des Djogouns, Souverains du Japon, avec la description des fêtes et cérémonies observées aux différentes époques de l'année à la Cour de ces Princes, et un appendice contenant des détails sur la poésie des Japonais, leur manière de diviser l'année [par Isaac Titsingh (1745-1812)]; Obra com pranchas coloridas, copiadas dos desenhos originais.
- Жан-Пьер Абель-Ремюза,. 5 сентября 1788, Париж — 4 июня 1832, там же. Выдающийся французский синолог, один из основоположников современного западного китаеведения.
- Jean-Pierre Abel-Rémusat, född 5 september 1788 i Paris, död 4 juni 1832 i Paris, var en fransk sinolog. Abel-Rémusat studerade först medicin, promoverades till medicine doktor 1813, men ägnade sig sedan åt kinesiskan och erhöll på grund av sitt redan 1811 utgiva arbete, Essai sur la langue et littérature chinoises, den nyinrättade professuren i kinesiska och manchuiska vid Collège de France.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
