| dbpprop:abstract
|
- Jean-François Lyotard was a French philosopher and literary theorist. He is well-known for his articulation of postmodernism after the late 1970s and the analysis of the impact of postmodernity on the human condition.
- Jean-François Lyotard war ein französischer Philosoph und Literaturtheoretiker. Berühmtheit erlangte er vor allem als Theoretiker der Postmoderne. Lyotards Schriften lassen sich grob in drei Phasen einteilen: Frühe phänomenologische, politische und Schriften, die auch den Strukturalismus kritisieren. Es folgte eine Auseinandersetzung mit libidinösen Fragen. In seinem Spätwerk wendete sich Lyotard dann dem Postmodernismus und dem Problem des Anderen zu. Trotz der Vielzahl der von ihm behandelten Themen, lassen sich einige Grundpositionen Lyotards ausmachen: So geht er nicht von einer Allmacht der Vernunft aus, sondern widmete sich auch den nicht-rationalen, triebhaften Strukturen des menschlichen Wissens und Verhaltens. Er wies den Humanismus in seiner klassischen Form zurück sowie das menschliche Subjekt als Träger des Wissens und der Erkenntnis. Ein Gesellschaftsverständnis im Sinne eines ewigen Fortschritts hielt Lyotard aufgrund des technologischen, gesellschaftlichen und kulturellen Wandels des späten 20. Jahrhunderts für überholt. Seine philosophischen Ansichten hatten für ihn auch auf dem Gebiet der Politik weitreichende Folgen: Wenn sich denn die reale Welt niemals mittels der Vernunft in ihrer Gänze repräsentieren lässt, dann erscheint eine Politik als überholt, die ihre Entscheidungen auf Grund der Annahme trifft, sie habe den Überblick über „die Realität“.
- Jean-François Lyotard Filòsof francès associat al postestructuralisme i reconegut per la seva articulació del postmodernisme a la fi de la dècada del 1970. Fou membre del grup 'Socialisme ou Barbàrie', un grup de l'esquerra crítica integrat per intel·lectuals francesos i creat el 1956 durant les revoltes d'Hongria en oposició a l’stalinisme del comunisme soviètic. Socialisme o barbàrie va adoptar posicions consellistes i denunciava l'URSS com una forma de capitalisme d'estat. El 1959, Jean-François Lyotard deixa Socialisme o barbàrie per fundar una nova organització d'ultraesquerra que s'anomenà Pouvoir ouvrier. Professor a l'Universitat de París VIII (Vincennes, Saint-Denis), membre del Col·legi de França, professor emèrit de l'Universitat de París. Lyotard va exposar a Li Différend que el discurs humà es desplega en un variat però discret nombre de dominis inconmesurables, cap dels quals té el privilegi de passar o emetre judicis de valor sobre els altres. Sent així, en economia libidinal, La condició postmoderna i Au juste: Conversations, Lyotard va atacar teories literàries contemporànies i va incitar al discurs experimental desproveït d'excessius interessos per la veritat. Va considerar que ja passat l'època dels grans relats o "metarrelats", que intentaven donar un sentit a la marxa de la història.
- Jean-François Lyotard byl francouzský představitel postmoderní filozofie. V letech 1950 - 1952 působil jako profesor filozofie v Alžírsku, poté vyučoval na francouzských lyceích. V roce 1971 obdržel doktorát z filozofie. Svůj čas dělil mezi univerzitní výuku na Sorboně a v Nanterre a působení v Národním centru pro vědecký výzkum. Stal se rovněž členem Mezinárodního filozofického kolegia v Paříži, profesorem na Kalifornské univerzitě v Irvine a hostujícím profesorem na Yalově univerzitě a dalších univerzitách ve Spojených státech amerických, Kanadě, Evropě a Jižní Americe. Naposledy působil jako emeritní profesor Univerzity Paříž VIII a profesor na Emoryho univerzitě v americké Atlantě. Lyotard operuje s pojmem postmoderní situace (viz jeho slavné dílo La condition postmoderne). Postmodernismus odlišuje od modernismu, v němž bylo vědění legitimizováno prostřednictvím velkých metavyprávění, metadiskurzů či metanarativních schémat (např. velkých teorií historického pokroku v 19. století), avšak tyto diskurzy se již vyčerpaly a v důsledku toho ztratily svou autoritu. V postmodernismu se tato velká metavyprávění v Lyotardově pojetí rozpadají na řadu dílčích jazykových her, na nichž je možno se shodnout pouze lokálně (koncept jazykových her představil již Ludwig Wittgenstein, Lyotard jej však reinterpretuje). Je potřeba zachovávat čistotu jednotlivých jazykových her, aby nedocházelo k jejich vzájemné záměně. Každá hra má svá specifická pravidla, která mohou být analyzována podle způsobů, jakými lze mezi sebou propojovat jednotlivá tvrzení. Jazykové hry jsou tedy heterogenní a nesouměřitelné. Lidská svoboda přitom spočívá ve schopnosti hrát tyto hry stále novými způsoby, jejich konec je tedy otevřený. Jinými slovy můžeme říci, že podle Lyotarda je nutno opustit hledání univerzálního konsensu, neboť sám tento konsensus není ničím jiným než stadiem (nikoliv cílem) diskuse, a přijmout pluralitu. Za nejdůležitější úkoly postmoderní filozofie ostatně Lyotard pokládá potřebu legitimovat právě rozchod s posedlostí jednotou, objasnění struktury reálné plurality a vysvětlení interních problémů radikální plurality. Dalším důležitým pojmem jsou odlišnosti, neshody či rozepře (les différends). Vnímavost vůči odlišnostem se podle Lyotarda v postmoderní době zvyšuje. Lyotard používá také termín performativnost, který označuje změnu okolí podle cílů, které vyplývají z jazykové praxe a komunikační interakce. Hovořil o krizi filozofie jako univerzálního systému. Chtěl vytvořit univerzální princip, o který by se opírala moc ve státě. Věřil, že toto bohužel věda nedělá – nestará se o etiku a společnost také není etická, zbývá tedy jen umění, které by mělo na danou situaci reagovat. Umění má dvě možnosti: sloužit společnosti a pokřivenému vkusu nebo má šanci se vzbouřit, (postmoderna – burcuje proti vkusu, technice, politice, stylu, ukazuje na rozpor mezi tím, jak by měl svět vypadat a jaký je). Ani umění nemá ale přesnou podobu a styl, jak se vyjádřit jasně, proto existují extrémní až šokující podoby umění. Dle Lyotarda nemá být umění ovládáno filozofickým či estetickým diskurzem, ale může se naopak situovat kupředu.
- Jean-François Lyotard Filósofo francés Es reconocido por su introducción al postmodernismo a finales de 1970. Antes de este fue miembro del grupo 'Socialisme ou Barbarie', un grupo de la izquierda crítica conformado por intelectuales franceses iniciado en 1956 durante las revueltas en Hungría en oposición al estalinismo del comunismo soviético. Profesor en la Universidad de París VIII (Vincennes, Saint-Denis), miembro del Colegio de Francia, profesor emérito de la Universidad de París. Lyotard expuso en Le Différend que el discurso humano ocurre en un variado pero discreto número de dominios inconmesurables, ninguno de los cuales tiene el privilegio de pasar o emitir juicios de valor sobre los otros. Siendo así, en Economía libidinal, La condición postmoderna y Au juste: Conversations, Lyotard atacó teorías literarias contemporáneas e incitó al discurso experimental desprovisto de excesivos intereses por la verdad. Consideró que ya estaba pasada la época de los grandes relatos o "metarrelatos" que intentaban dar un sentido a la marcha de la historia. Este autor criticó la sociedad actual postmoderna por el realismo del dinero, que se acomoda a todas las tendencias y necesidades, siempre y cuando tengan poder de compra. Criticó los metadiscursos: idealistas, iluministas, el cristiano, el marxista y el liberal, incapaces de conducir a la liberación. La cultura postmoderna se caracteriza por la incredulidad con respecto a los metarrelatos, invalidados por sus efectos prácticos y actualmente no se trata de proponer un sistema alternativo al vigente, sino de actuar en espacios muy diversos para producir cambios concretos. El criterio actual de operatividad es tecnológico y no el juicio sobre lo verdadero y lo justo. Defendía la pluralidad cultural y la riqueza de la diversidad.
- Jean-François Lyotard oli ranskalainen filosofi ja kirjallisuusteoreetikko. Hänet tunnetaan ennen kaikkea postmodernismia koskevista näkemyksistään 1970-luvulla.
- Jean-François Lyotard, né à Versailles le 10 août 1924 et mort à Paris le 21 avril 1998, est un philosophe français associé au post-structuralisme et généralement reconnu pour sa théorie de la postmodernité. Il est le père de Corinne Enaudeau, également philosophe, spécialiste de son œuvre ainsi que de celle de Derrida.
- Una prima formulazione della prospettiva filosofica di Lyotard viene elaborata nel 1971 in Discorso, Figura, dove la fenomenologia di Merleau-Ponty incontra la psicoanalisi freudiana. Nel 1979 viene pubblicato il libro La condition postmoderne tradotto in Italia da Carlo Formenti ed edito da Feltrinelli nel 1981 col titolo La condizione postmoderna. Il volume tratta di metanarratività e pragmatica del sapere narrativo e scientifico caratterizzando la fine della modernità come critica della grandi narrazioni sul mondo e sulla realtà. Sulla linea di Roland Barthes, Jacques Derrida, Gerhard Anna Concic-Kaucic e della critica dell'Autore, Lyotard ha scritto una "favola postmoderna", vera critica del soggetto. Lyotard è sepolto al cimitero del Père Lachaise a Parigi.
- ジャン・フランソワ・リオタール（Jean-François Lyotard, 1924年8月10日 - 1998年4月21日）は、フランスの哲学者。 フランス生まれ。マルクス、フロイト、現象学などを学んだ。アルジェリアで哲学教師となり、以後パリ第8大学教授などを務めた。 急進的なマルクス主義者としてアルジェリアで活動。帰国後、1968年のパリ五月革命に参加。主著に『ポストモダンの条件』（1984）。「大きな物語の終焉」「知識人の終焉」を唱え、ポストモダンを流行語にした。 アラン・ソーカルらによって、数学・科学用語を不適切に使用した論文であるとの批判を受ける（→ソーカル事件参照）。
- Jean-François Lyotard was een postmodern filosoof. Lyotard studeerde filosofie aan de Sorbonne en was aanvankelijk werkzaam als leraar in het middelbaar onderwijs, onder andere in Algerije. Van 1954 tot 1964 was hij lid van de groep Socialisme ou Barbarie. In 1987 ging hij met emeritaat. Zijn filosofie die voor traditioneel ingestelde denkers en andere geïnteresseerden nogal ontoegankelijk is, bestaat deels uit een postmoderne reflectie op Immanuel Kant. Hij staat bekend als postmodern filosoof maar hij heeft hier zelf de nodige nuanceringen in aangebracht. Zijn denken laat zich niet omschrijven als een systeem waar alles uiteindelijk zijn plaats vindt (zoals het bij moderne denkers veelal wel de bedoeling is, daar staat een dergelijk systeem of in het centrum van de aandacht in de filosofische zoektocht, of het speelt op de achtergrond mee). Lyotard is constant in gesprek met de filosofen uit de westerse geschiedenis en een van de filosofen waar hij zich het meest mee verwant voelt is Ludwig Wittgenstein. Zijn denken vindt in de taal, met de taal en door de taal plaats maar met die taal benadert hij ook de hedendaagse thema's (waardoor je je af kunt vragen in hoeverre zijn dialoog met de grote filosofen uit het verleden eigenlijk wel een gelijkwaardige is) Lyotard's ontologie is de ontologie van de taal. De zin is als het atoom in een mechanistisch wereldbeeld. Er is (in zijn eigen woorden) geen eerste zin en geen laatste zin. De zin kenmerkt zich erdoor dat hij bij andere zinnen kan aanhaken. Het is de bedoeling dat de filosoof de regels opspoort volgens welke al die zinnen zich met elkaar zouden kunnen verbinden (het regime). De zinnen zijn fundamenteel heterogeen. Daarnaast worden allerlei verschillende terreinen met elk hun eigen regime onderscheiden, dit zijn de genres de discours (wetenschap, politiek, ethiek etc. etc.). Elk van deze terreinen onderscheidt zich door zijn eigen teleologie en door de verhouding tussen degeen die de zin uitspreekt en degeen die aan de passieve kant van die taaluiting staat. Niet alleen de zinnen, maar ook de verschillende deelterreinen (de discoursen) zijn fundamenteel heterogeen. Met elk van deze regimes komt een wijze overeen om het universum voor te stellen, en één wijze is niet vertaalbaar in een andere, zegt Lyotard zelf in "Le Différend" Deze notie verklaart tevens de titel van dit hoofdwerk: een différend is (i.t.t. een litige) een geschil dat niet kan worden opgelost door b.v. een rechter vanwege het ontbreken van een criterium dat in de argumentatie van beide partijen geldig is. Er is geen hogere rechter. Bij Lyotard is deze onmogelijkheid fundamenteel. Hij verzet zich zelfs tegen de zoektocht om de rede toch te unificeren en onder te brengen in een systeem, zoals dat van Georg Hegel. Bij Lyotard is Hegel het archetype van eenheidsdenken dat voor hem equivalent is met totalitair denken.
- Jean-François Lyotard var en fransk filosof og litteraturteoretiker, ofte betegnet som postmodernist.
- Jean-François Lyotard, francuski filozof, przedstawiciel poststrukturalizmu. W latach 50. XX wieku związany z grupą Socialisme ou barbarie - młodych, zbuntowanych marksistów, którzy dostrzegali fiasko radzieckiej wersji komunizmu w wymiarze politycznym i społecznym. Wykładowca na słynnym uniwersytecie Sorbonne Paris VIII (Vincennes-St. Denis), skupiającym takich myślicieli jak Michel Foucault czy Gilles Deleuze. Jako jeden z niewielu intelektualistów zaliczanych do przedstawicieli postmodernizmu nie odżegnywał się od określania go mianem "postmodernisty", jak zwykli czynić np. Michel Foucault czy Umberto Eco. Myśl Lyotarda trudno poddać systematyzacji. Jest autorem m. in. książki Kondycja ponowoczesna. Raport o stanie wiedzy (1979), tekstu niezwykle ważnego dla kształtowania się tożsamości postmodernistycznej. Ogłosił w tej książce upadek "wielkich metanarracji oświeceniowych": wyzwolenia racjonalnego podmiotu oraz historii jako rozumnego postępu. Uważał on, że obie te narracje współcześnie się wyczerpały oraz, że ich uniwersalistyczne postulaty stoją w sprzeczności z tendencją do wielokierunkowości, pluralizmu, które cechują świat po II wojnie światowej.
- Jean-François Lyotard foi um filósofo francês, foi um dos mais importantes pensadores na discussão sobre a pós-modernidade. Autor dos livros A Fenomenologia, A Condição Pós-Moderna e O Inumano. Em seu livro A Condição Pós-Moderna(1979), utiliza o conceito de "jogos de linguagem", originalmente desenvolvido por Ludwig Wittgenstein, e refere-se a uma agonística entre esses jogos - característica da experiência da pós-modernidade, assim como a fragmentação e multiplicação de centros e a complexidade das relações sociais dos sujeitos. A primeira tradução para o português optou pelo título O pós-moderno, tendo recentemente retomado a tradução direta do original La Condition Postmoderne, a qual expressa devidamente uma condição de vivência, e não um estado dado. O Pós-Moderno seria "o estado da cultura, depois de transformações súbitas nas regras dos jogos da ciência, da literatura e das artes, a partir do século XIX. [... ] Simplificando ao máximo, 'pós-moderno' é a incredulidade em relação às metanarrativas. " Segundo Lyotard "não podemos mais recorrer à grande narrativa - não podemos nos apoiar na dialética do espírito nem mesmo na emancipação da humanidade para validar o discurso científico pós-moderno".
- Jean François Lyotard a fost un filozof şi eseist francez, un teoretician al postmodernismului. Dupa obţinerea licenţei în filozofie (1950), a fost timp de zece ani profesor în învaţământul secundar, apoi a predat filozofia la mai multe universităţi franceze şi americane. În anii '60 a desfăşurat o intensă activitate militantă în jurul revistei "Socialisme ou Barbarie"
- Файл:Jean-Francois Lyotard. jpg Жан-Франсуа Лиотар Жан-Франсуа Лиотар — французский философ-постмодернист и теоретик литературы. Определил понятие Постмодерн как кризис метасценариев (великих проектов). В этом смысле Лиотар близок к позитивизму.
- Jean-François Lyotard, född 10 augusti 1924 i Versailles, död 21 april 1998 i Paris, var en fransk filosof och litteraturvetare, främst känd för sina teorier om postmodernismen. Jean-François Lyotard var verksam i vänstergruppen Socialisme ou Barbarie. Till hans mest kända skrifter tillhör Det postmoderna tillståndet (La condition postmoderne. Rapport sur le savoir, 1979), som ofta anges som startskottet för postmodernismen. Hans postmodernism har sin grund i studiet av Edmund Husserl och fenomenologin.
- Jean François Lyotard; filozof, edebiyat teorisyeni, postmodernizmin ve postmodern felsefe 'nin öncülerinden olan çağdaş Fransız düşünürü. Modernizmin-sonrası ya da ötesi olarak algılanan süreci Lyotard Postmodern Durum olarak tanımladı ve aynı adlı kitabında moderniteyi ve modern düşünceyi bu bağlamda sorunsallaştırdı. Postmodern felsefe içinde ve postmodernizm üzerine yapılan tartışmalarda en çok gönderme yapılan isimlerden birisi oldu. Postmodernizmin en önemli teorisyenlerinden biri olan Lyotard'ın temel eseri Postmodern Durum'dur. Lyotard, postmodernliği endüstri sonrası toplumun içinde bulunduğumuz şu anki evresine karşılık gelen bir durum ya da koşul olarak tanımlamıştır. Modernliği, bilim ve devleti meşrulaştırmak amacıyla kullanılan üstanlatıların oynadığı rol ile açıklayan Lyotard, bu üstanlatılardan ilerlemenin kesinliğini ve vazgeçilmezliğini vurgulayan iki tanesinin, modern bilimle Fransız Devriminin sonucu olan siyaset anlayışının özgürleştirici anlatısıyla, Hegelcilik ve Marksizmin spekülatif tarih felsefelerinin Batı kültürünü anlamak açısından büyük önem taşıdığını savunur. Lyotard'ın çözümü, Wittgensteincı dil oyunlarının meydana getireceği heterojen ve çoksesli yapıdır. Lyotard'a göre, mutlak bir konsensüs değil de, zamansal ve yerel konsensüsler aranmalı, geçici sözleşmelerin peşine düşülmelidir. Başka bir deyişle, görüşlerinin ifade ettiği kökten kuşkuculuğa karşın, Lyotard ahlaki ya da siyasi hiççiliğe düşmemiştir. Adaletin ne modası geçmiş, ne de kuşkulu bir değer olduğunu öne süren Lyotard, modernliğin demokratik potansiyelinin yenilenmesi ve derinleştirilmesi, onun demokratik güç ve itkilerinin diyalektik bir biçimde yoğunlaştırılması gerektiğini belirtmiştir. Dil oyunlarının indirgenemez çokluğunu ve çeşitliliğini benimseyen filozof, bakış açılarının çeşitliliğiyle seslendirilme hakkının yılmaz bir savunucusu olmuştur.
|
| rdfs:comment
|
- Jean-François Lyotard was a French philosopher and literary theorist. He is well-known for his articulation of postmodernism after the late 1970s and the analysis of the impact of postmodernity on the human condition.
- Jean-François Lyotard war ein französischer Philosoph und Literaturtheoretiker. Berühmtheit erlangte er vor allem als Theoretiker der Postmoderne. Lyotards Schriften lassen sich grob in drei Phasen einteilen: Frühe phänomenologische, politische und Schriften, die auch den Strukturalismus kritisieren. Es folgte eine Auseinandersetzung mit libidinösen Fragen. In seinem Spätwerk wendete sich Lyotard dann dem Postmodernismus und dem Problem des Anderen zu.
- Jean-François Lyotard Filòsof francès associat al postestructuralisme i reconegut per la seva articulació del postmodernisme a la fi de la dècada del 1970. Fou membre del grup 'Socialisme ou Barbàrie', un grup de l'esquerra crítica integrat per intel·lectuals francesos i creat el 1956 durant les revoltes d'Hongria en oposició a l’stalinisme del comunisme soviètic. Socialisme o barbàrie va adoptar posicions consellistes i denunciava l'URSS com una forma de capitalisme d'estat.
- Jean-François Lyotard byl francouzský představitel postmoderní filozofie. V letech 1950 - 1952 působil jako profesor filozofie v Alžírsku, poté vyučoval na francouzských lyceích. V roce 1971 obdržel doktorát z filozofie. Svůj čas dělil mezi univerzitní výuku na Sorboně a v Nanterre a působení v Národním centru pro vědecký výzkum.
- Jean-François Lyotard Filósofo francés Es reconocido por su introducción al postmodernismo a finales de 1970. Antes de este fue miembro del grupo 'Socialisme ou Barbarie', un grupo de la izquierda crítica conformado por intelectuales franceses iniciado en 1956 durante las revueltas en Hungría en oposición al estalinismo del comunismo soviético.
- Jean-François Lyotard oli ranskalainen filosofi ja kirjallisuusteoreetikko. Hänet tunnetaan ennen kaikkea postmodernismia koskevista näkemyksistään 1970-luvulla.
- Jean-François Lyotard, né à Versailles le 10 août 1924 et mort à Paris le 21 avril 1998, est un philosophe français associé au post-structuralisme et généralement reconnu pour sa théorie de la postmodernité. Il est le père de Corinne Enaudeau, également philosophe, spécialiste de son œuvre ainsi que de celle de Derrida.
- Una prima formulazione della prospettiva filosofica di Lyotard viene elaborata nel 1971 in Discorso, Figura, dove la fenomenologia di Merleau-Ponty incontra la psicoanalisi freudiana. Nel 1979 viene pubblicato il libro La condition postmoderne tradotto in Italia da Carlo Formenti ed edito da Feltrinelli nel 1981 col titolo La condizione postmoderna.
- Jean-François Lyotard was een postmodern filosoof. Lyotard studeerde filosofie aan de Sorbonne en was aanvankelijk werkzaam als leraar in het middelbaar onderwijs, onder andere in Algerije. Van 1954 tot 1964 was hij lid van de groep Socialisme ou Barbarie. In 1987 ging hij met emeritaat. Zijn filosofie die voor traditioneel ingestelde denkers en andere geïnteresseerden nogal ontoegankelijk is, bestaat deels uit een postmoderne reflectie op Immanuel Kant.
- Jean-François Lyotard var en fransk filosof og litteraturteoretiker, ofte betegnet som postmodernist.
- Jean-François Lyotard, francuski filozof, przedstawiciel poststrukturalizmu. W latach 50. XX wieku związany z grupą Socialisme ou barbarie - młodych, zbuntowanych marksistów, którzy dostrzegali fiasko radzieckiej wersji komunizmu w wymiarze politycznym i społecznym. Wykładowca na słynnym uniwersytecie Sorbonne Paris VIII (Vincennes-St. Denis), skupiającym takich myślicieli jak Michel Foucault czy Gilles Deleuze.
- Jean-François Lyotard foi um filósofo francês, foi um dos mais importantes pensadores na discussão sobre a pós-modernidade. Autor dos livros A Fenomenologia, A Condição Pós-Moderna e O Inumano.
- Jean François Lyotard a fost un filozof şi eseist francez, un teoretician al postmodernismului. Dupa obţinerea licenţei în filozofie (1950), a fost timp de zece ani profesor în învaţământul secundar, apoi a predat filozofia la mai multe universităţi franceze şi americane. În anii '60 a desfăşurat o intensă activitate militantă în jurul revistei "Socialisme ou Barbarie"
- Файл:Jean-Francois Lyotard. jpg Жан-Франсуа Лиотар Жан-Франсуа Лиотар — французский философ-постмодернист и теоретик литературы. Определил понятие Постмодерн как кризис метасценариев (великих проектов). В этом смысле Лиотар близок к позитивизму.
- Jean-François Lyotard, född 10 augusti 1924 i Versailles, död 21 april 1998 i Paris, var en fransk filosof och litteraturvetare, främst känd för sina teorier om postmodernismen. Jean-François Lyotard var verksam i vänstergruppen Socialisme ou Barbarie. Till hans mest kända skrifter tillhör Det postmoderna tillståndet (La condition postmoderne. Rapport sur le savoir, 1979), som ofta anges som startskottet för postmodernismen.
- Jean François Lyotard; filozof, edebiyat teorisyeni, postmodernizmin ve postmodern felsefe 'nin öncülerinden olan çağdaş Fransız düşünürü. Modernizmin-sonrası ya da ötesi olarak algılanan süreci Lyotard Postmodern Durum olarak tanımladı ve aynı adlı kitabında moderniteyi ve modern düşünceyi bu bağlamda sorunsallaştırdı. Postmodern felsefe içinde ve postmodernizm üzerine yapılan tartışmalarda en çok gönderme yapılan isimlerden birisi oldu.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
