James I the Conqueror (Catalan: Jaume el Conqueridor, Aragonese: Chaime lo Conqueridor, Occitan: Jacme lo Conquistaire, Spanish: Jaime el Conquistador; 2 February 1208 – 27 July 1276) was King of Aragon, Count of Barcelona, and Lord of Montpellier from 1213 to 1276; King of Majorca from 1231 to 1276; and Valencia from 1238 to 1276. His long reign -the longest of any iberian monarch- saw the expansion of the House of Aragon in three directions: Languedoc to the north, the Balearic Islands to the south, and Valencia to the southwest. By a treaty with Louis IX of France, he wrested the county of Barcelona from nominal French suzerainty and integrated it into his crown. His part in the Reconquista was similar in Mediterranean Spain to that of his contemporary Ferdinand III of Castile in Andalu

Property Value
dbo:abstract
  • James I the Conqueror (Catalan: Jaume el Conqueridor, Aragonese: Chaime lo Conqueridor, Occitan: Jacme lo Conquistaire, Spanish: Jaime el Conquistador; 2 February 1208 – 27 July 1276) was King of Aragon, Count of Barcelona, and Lord of Montpellier from 1213 to 1276; King of Majorca from 1231 to 1276; and Valencia from 1238 to 1276. His long reign -the longest of any iberian monarch- saw the expansion of the House of Aragon in three directions: Languedoc to the north, the Balearic Islands to the south, and Valencia to the southwest. By a treaty with Louis IX of France, he wrested the county of Barcelona from nominal French suzerainty and integrated it into his crown. His part in the Reconquista was similar in Mediterranean Spain to that of his contemporary Ferdinand III of Castile in Andalusia. As a legislator and organiser, he occupies a high place among the Spanish kings. James compiled the Llibre del Consolat de Mar, which governed maritime trade and helped establish Aragonese supremacy in the western Mediterranean. He was an important figure in the development of the Catalan language, sponsoring Catalan literature and writing a quasi-autobiographical chronicle of his reign: the Llibre dels fets. (en)
  • Jakob I. der Eroberer (katalanisch Jaume el Conqueridor, aragonesisch Chaime o Conqueridor, spanisch Jaime el Conquistador; * 1. Februar 1208 in Montpellier, † 27. Juli 1276 in Valencia) war von 1213 bis 1276 ein König von Aragón, Graf von Barcelona (Katalonien) und Herr von Montpellier aus dem Haus Barcelona. Er war einer der bedeutendsten Monarchen des spanischen Mittelalters und wurde bedingt durch seine Eroberungen der eigentliche Begründer der Seemachtstellung der Krone Aragóns im westlichen Mittelmeerraum, mit der sich Aragón neben Kastilien und Portugal zu den drei führenden christlichen Mächten auf der iberischen Halbinsel etablieren konnte. (de)
  • Jaime I de Aragón el Conquistador (Montpellier, 2 de febrero de 1208-Alcira, 27 de julio de 1276) fue rey de Aragón (1213-1276), de Valencia (1238-76) y de Mallorca (1229-1276), conde de Barcelona (1213-1276), conde de Urgel, señor de Montpellier (1219-1276) y de otros feudos en Occitania. (es)
  • خايمي الأول أو خايمي الفاتح (بالقطلونية: Jaume el Conqueridor، وبالأراغونية: Chaime lo Conqueridor، وبالقسطانية: Jacme lo Conquistaire، وبالإسبانية: Jaime el Conquistador) ـ (2 فبراير 1208 ـ 27 يوليو 1276) هو ملك أراغون وبلنسية وميورقة، وكونت برشلونة وسيد مونبلييه لحقبة طويلة امتدت من سنة 1213 إلى سنة 1276 م. تولى خايمي الأول الحكم طفلًا، وتوسعت مملكة أراغون في عهده في جميع الاتجاهات، فضمت بلنسية جنوبًا، ولانغيدوك شمالًا، وجزر البليار إلى الشرق، كما عقد مع لويس التاسع ملك فرنسا معاهدة فصل بموجبها كونتية برشلونة عن السيادة الاسمية لفرنسا وضمها إلى تاجه. كان له دور بارز فيما سمي بحروب الاسترداد الإسبانية في الأراضي الإسبانية الواقعة على البحر المتوسط، ضاهى به الدور الذي كان يقوم به معاصره فرناندو الثالث ملك قشتالة في منطقة الأندلس. كان له دور بارز في رعاية وتشجيع اللغة والأدب القطلونيين في عصره، وتعهد بالرعاية جامعة مونبلييه. (ar)
  • Jacques Ier d'Aragon dit le Conquérant (en catalan Jaume el Conqueridor ; en castillan Jaime el Conquistador ; en aragonais Chaime o Conqueridor), né le 2 février 1208 à Montpellier et mort le 27 juillet 1276 à Alzira, non loin de Valence. Il est roi d'Aragon et comte de Ribagorce de 1213 à 1276, comte de Barcelone, de Gérone, d'Osona, de Besalú, de Pallars Jussà, seigneur de Montpellier et baron d'Aumelas également de 1213 à 1276, comte d'Urgell de 1213 à 1218, de 1231 à 1236 et enfin de 1267 à 1276, roi de Majorque de 1229 à 1276, roi de Valence de 1239 à 1276, comte de Roussillon et de Cerdagne de 1241 à 1276. (fr)
  • ハイメ1世(西:Jaime I, 1208年2月2日 - 1276年7月27日)は、アラゴン王(在位:1213年 - 1276年)、バルセロナ伯(在位:同)、及びモンペリエの領主(在位:1219年 - 1276年)。征服王(el Conquistador)と呼ばれる。カタルーニャ語名ではジャウマ1世(Jaume I)。 (ja)
  • Jacobus I (Montpellier, 2 februari 1208 – Valencia, 27 juli 1276), bijgenaamd de Overwinnaar, was koning van Aragon, graaf van Barcelona en heer van Montpellier van 1213 tot 1276 en koning van Majorca van 1231 tot 1276.Onder zijn lange regering breidde de Kroon van Aragón zich uit langs alle kanten: naar Valencia in het zuiden, de Languedoc in het noorden en de Balearen in het oosten. Door een verdrag met Lodewijk IX van Frankrijk onttrok hij de Principaliteit van Barcelona aan de Franse soevereiniteit en integreerde het in de Kroon van Aragón. Zijn rol in de Reconquista leek sterk op die van zijn tijdgenoot Ferdinand III van Castilië in Andalusië. Als wetgever en organisator neemt hij een bijzondere plaats in onder de Spaanse koningen. Hij stelde hetLlibre del Consulat de Mar samen, dat de handel ter zee regelde en bijdroeg tot de Catalaanse suprematie in de westelijke Middellandse Zee. Hij stelde het Catalaans aan als officiële taal van zijn domeinen en sponsorde Catalaanse literatuur, zelfs een semi-autobiografische kroniek van zijn regeringsperiode: het Llibre dels fets. (nl)
  • Jakub I Zdobywca (katal. Jaume I el Conqueridor, hiszp. Jaime I el Conquistador, ur. 2 lutego 1208 w Montpellier, zm. 27 lipca 1276 w Walencji) – król Aragonii i hrabia Barcelony od 1213 r., noszący również tytuły króla Walencji oraz króla Majorki. Syn Piotra II Katolickiego i Marii de Montpellier. Z poczęciem Jakuba wiąże się dość niecodzienna historia. Jego ojciec, znany kobieciarz, co potwierdza kronika Jakuba, dążył do unieważnienia małżeństwa z matką przyszłego Zdobywcy. Maria nie cieszyła się jego zainteresowaniem i Jakub nigdy nie przyszedłby na świat, gdyby nie intryga patrycjuszy Montpellier i rycerza Guillema de Alcalá, bliskiego współpracownika Piotra. Plan zakładał podstawienie Marii w miejsce kochanki, z którą Piotr zamierzał spędzić noc. Średniowieczne alkowy często pogrążone były w mroku – władca zorientował się, z kim ma do czynienia, dopiero o poranku. Ten epizod nie poprawił stosunków między królewską parą. Ostatecznie jednak werdykt papieski z 1213 r. utrzymał małżeństwo w mocy i Jakub pozostał prawowitym dziedzicem tronu. W 1211 Piotr przekazał swego pierworodnego potomka w ręce Szymona z Montfort, wodza krucjaty przeciw albigensom, przewidzianego w umowie z Sant Nazari de Masol (11 września 1211) na teścia królewicza. Niebawem drogi Piotra II i Montforta rozeszły się – "Lew Krucjaty", podbijając na rozkaz papieża Langwedocję, zagroził katalońskim interesom. Zbrojne starcie Muret (12 września 1213) rozstrzygnęło losy konfrontacji na korzyść Montforta; walczący incognito (dokonał zamiany zbroi z pewnym rycerzem) król Piotr poległ. Kronika Jakuba podaje, że wyczerpany upojną nocą z langwedocką metresą król nie był w stanie wysłuchać na stojąco mszy przedbitewnej. W maju 1214 Jakub został w Narbonie przekazany swoim baronom na polecenie papieża Innocentego III, zwierzchnika lennego Aragonii. Legat Pietro da Benevento towarzyszył infantowi w drodze do Lleidy, gdzie zwołał Kortezy, na których trzy stany przysięgły wierność nowemu monarsze. W imieniu Jakuba rządy przejął jako prokurator generalny jego stryjeczny dziadek, hrabia Roussillon (Rosselló) Sanczo. Z woli Rzymu wychowanie i opiekę nad młodym władcą powierzono mistrzowi prowincji templariuszy Guillemowi de Mont-rodon. Tym samym papież dopilnował, by Jakub nie poszedł w ślady ojca i nie kontynuował tradycyjnej katalońskiej polityki w Langwedocji i nie wspomagał tamtejszych baronów, oskarżonych o sprzyjanie herezji, w walce z krucjatą Montforta. 23 stycznia 1216 r. papież wyznaczył do udziału w zarządzie państwem u boku hrabiego Sancza siedmiu doradców. W skład tego grona weszli: z Katalonii arcybiskup Tarragony Espàreg de la Barca, mistrz templariuszy Guillem de Mont-rodon, wicehrabia Guillem de Cardona i prawnik Guillem de Cervera, a z Aragonii biskup Tarazony García Frontín oraz baronowie Ximeno Cornell i Pedro Ahonés. W zamyśle papieża rada miała ograniczyć władzę Sancza jako człowieka sprzyjającego "heretykom" z Langwedocji; w rzeczywistości jednak wzmocniła jego autorytet przez asystę siedmiu znakomitości w jego rządach i rozproszyła odpowiedzialność za niepopularne w Rzymie decyzje. Jednym z takich bulwersujących papiestwo posunięć było udzielenie posiłków przybyłemu po pomoc hrabiemu Tuluzy Rajmundowi VI jesienią 1216 r. Po dojściu do lat sprawnych Jakub oparł się na mieszczaństwie Barcelony przeciw opozycji możnowładczej. Doświadczenia z okresu małoletności skłoniły go do faworyzowania Katalończyków, w porównaniu z Aragończykami mniej krnąbrnych i przywiązanych do feudalnych przywilejów. Dążąc do wewnętrznego uspokojenia państwa, Jakub skierował zainteresowania swych baronów na tory rekonkwisty. Rozszerzył terytorium Korony Aragonii kosztem rozpadającej się Hiszpanii muzułmańskiej, czyli Al-Andalus. W 1229 podbił Majorkę, w 1234 Minorkę, w 1235 Ibizę, a w 1238 królestwo Walencji. Po tych podbojach Jakub przyjął tytuły (prócz wcześniejszego tytułu króla Aragonii) króla Walencji i króla Majorki. Zwycięstwa Jakuba wzmocniły jego pozycję w państwie, ułatwiły złamanie opozycji i przeprowadzenie kodyfikacji praw dla Walencji i Aragonii. Rozwój handlu morskiego prowadzonego przez miasta Aragonii i związany z tym rozwój floty skłonił Jakuba do podjęcia zabiegów o opanowanie zachodniej części basenu Morza Śródziemnego. Jakub poparł króla Sycylii Manfreda Hohenstaufa w jego dążeniach do stworzenia królestwa Włoch nie powiązanego z Niemcami. Sojusz z Manfredem utwierdził Jakub w 1262 małżeństwem swego syna Piotra z córką Manfreda Konstancją. W tej sytuacji Karol I Andegaweński, obawiając się wzmocnienia Jakuba, przyjął w 1265 odrzuconą poprzednio propozycję papieską podboju Sycylii i przy wsparciu papieża Urbana IV pokonał w 1266 Manfreda, a w 1268 – Konradyna. Jakub został zmuszony do porzucenia swych planów. Za panowania Jakuba zwołano pierwsze Kortezy aragońskie (Lleida 1214). Władca napisał obszerną autobiografię pod tytułem Commentari (lub: Libre) dels feyts esdevenguts en la vida del molt alt senyor en Jacme, lo Conqueridor (Komentarz (lub: Księga) czynów dokonanych w ciągu żywota wielce wysokiego pana króla Jakuba, Zdobywcy). Alternatywny tytuł tej kroniki (zachowało się kilka różnych manuskryptów) brzmi: Chronica o comentaris del gloriosissim e invictissim Rey en Jacme Primer Rey d'Aragó, de Mallorques e de Valencia compte de Barcelona e de Montpesler (Kronika lub komentarze najsławetniejszego i niezwyciężonego Króla Jakuba Pierwszego Króla Aragonu, Majorki i Walencji, hrabiego Barcelony i Montpellier). (pl)
  • Jaime I de Aragão (Montpellier, 2 de fevereiro de 1208 - Valência, 27 de julho de 1276), cognominado o Conquistador, foi rei de Aragão, conde de Barcelona, e senhor de Montpellier desde 1213, rei de Maiorca desde 1276, rei de Valência desde 1239 até à sua morte, e ainda senhor de outros feudos na Ocitânia. (pt)
  • Хайме I Завоеватель (исп. Jaime I el Conquistador, араг. Chaime I lo Conqueridor, кат. Jaume el Conqueridor, окс. Jacme lo Conquerent; 2 февраля 1208, Монпелье — 27 июля 1276, Валенсия) — король Арагона, граф Барселоны, сеньор Монпелье с 1213 года, король Майорки с 1231 года, 1-й король Валенсии с 1238 года, граф Урхеля в 1231—1236 годах, граф Руссильона и Сердани с 1244 года. (ru)
  • 海梅一世(征服者)(阿拉贡语:Chaime I lo Conqueridor;加泰罗尼亚语:Jaume I el Conqueridor;西班牙语:Jaime I el Conquistador,1208年2月2日~1276年7月27日)阿拉贡国王(1213年~1276年在位),加泰罗尼亚亲王,马略卡国王,巴伦西亚国王(1239年起),巴塞罗那伯爵和蒙彼利埃领主。 海梅一世为阿拉贡国王佩德罗二世之子,生于蒙彼利埃。佩德罗二世因卷入图卢兹伯国与教皇组织的讨伐阿尔比派异端的十字军的战争,于1213年9月12日在米雷战役中战死。此前海梅被安排与十字军首领、法国贵族西蒙·德·蒙特福特之女结婚,并被送往蒙特福特处受教育。蒙特福特企图利用阿拉贡老国王去世、继承人海梅年幼的机会扩张自己在法国南方(与阿拉贡交界)的势力,因此受到阿拉贡人和加泰罗尼亚人的指控。教皇英诺森三世勒令蒙特福特释放海梅,于是海梅被一位教皇特使送回阿拉贡的蒙松城,由圣殿骑士团的头目蒙特雷顿的威廉监护。 在海梅受圣殿骑士团庇护时期,阿拉贡的摄政权落入他的叔叔鲁西永伯爵桑乔手中,此人把王国的局势搞得一团糟。1217年,海梅一世在圣殿骑士团和部分贵族支持下决定亲政,他前往萨拉戈萨并在那里被承认为阿拉贡王国的正式君主。 海梅一世是西班牙历史上的关键人物。由于他的活动,阿拉贡王国的实力显著增长。在亲政之后,海梅一世一度致力于将阿拉贡与纳瓦拉王国统一,但未能成功。他随即将注意力转向南方和地中海,从摩尔人手中夺取大量土地。这些行动包括:征服巴利阿里群岛(马略卡岛,1229年;梅诺卡岛,1232年;伊维萨岛,1235年),攻克巴伦西亚(1238年)和占领穆尔西亚(1266年,由于1244年签署的阿尔米斯拉条约,该地被交给海梅的女婿卡斯蒂利亚国王阿方索十世统治)。海梅一世希望重现西哥特人的成就,建立一个跨越比利牛斯山的王国,为此与卢瓦尔河以北的法兰西王国发生对抗;但是阿拉贡的国力不足以支持他这么做。1258年,海梅与法国国王路易九世签订科尔贝条约。在条约中海梅放弃了对比利牛斯山以北的领土要求(除蒙彼利埃以外),交换条件是路易将鲁西永和巴塞罗那的宗主权让给阿拉贡王室。1262年,海梅一世安排其子佩德罗与西西里国王曼弗雷德的女继承人康斯坦丝结婚,这就为未来阿拉贡诸国王对西西里提出主权要求制造了法律依据。 在国内政策方面,海梅一世致力于加强王权和维护国家的独立,拒绝向教皇作藩属宣誓。他支持阿拉贡的商业发展,于1258年颁布贸易条例,并建立海事领事馆。 海梅一世是一个有文化的人。他鼓励教育,在其国土内创办了许多大学。海梅本人并著有《编年史》(《Crónica》)一书,该书记载了他从摩尔人手中夺取巴利阿里群岛和巴伦西亚的史实。 1276年海梅一世去世,他在临终时决定将领土分封给两个儿子(长子佩德罗得到阿拉贡本土,次子海梅得到巴利阿里群岛、蒙彼利埃和大陆上的几个县),于是给阿拉贡王国的统一和稳固留下了后患。 (zh)
dbo:activeYearsEndYear
  • 1276-01-01 (xsd:date)
dbo:activeYearsStartYear
  • 1213-01-01 (xsd:date)
dbo:birthDate
  • 1208-02-02 (xsd:date)
  • 1208-2-2
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • 1276-07-27 (xsd:date)
  • 1276-7-27
dbo:deathPlace
dbo:parent
dbo:predecessor
dbo:spouse
dbo:successor
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 63332 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 741649350 (xsd:integer)
dbp:after
dbp:before
dbp:burialPlace
dbp:house
dbp:issue
dbp:issueLink
  • #Marriages and children
dbp:issuePipe
  • among others...
dbp:religion
dbp:rows
  • 2 (xsd:integer)
dbp:succession
dbp:title
dbp:type
  • monarch
dbp:years
  • 1213 (xsd:integer)
  • 1219 (xsd:integer)
  • 1231 (xsd:integer)
  • 1238 (xsd:integer)
dct:description
  • King of Aragon (en)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Jakob I. der Eroberer (katalanisch Jaume el Conqueridor, aragonesisch Chaime o Conqueridor, spanisch Jaime el Conquistador; * 1. Februar 1208 in Montpellier, † 27. Juli 1276 in Valencia) war von 1213 bis 1276 ein König von Aragón, Graf von Barcelona (Katalonien) und Herr von Montpellier aus dem Haus Barcelona. Er war einer der bedeutendsten Monarchen des spanischen Mittelalters und wurde bedingt durch seine Eroberungen der eigentliche Begründer der Seemachtstellung der Krone Aragóns im westlichen Mittelmeerraum, mit der sich Aragón neben Kastilien und Portugal zu den drei führenden christlichen Mächten auf der iberischen Halbinsel etablieren konnte. (de)
  • Jaime I de Aragón el Conquistador (Montpellier, 2 de febrero de 1208-Alcira, 27 de julio de 1276) fue rey de Aragón (1213-1276), de Valencia (1238-76) y de Mallorca (1229-1276), conde de Barcelona (1213-1276), conde de Urgel, señor de Montpellier (1219-1276) y de otros feudos en Occitania. (es)
  • Jacques Ier d'Aragon dit le Conquérant (en catalan Jaume el Conqueridor ; en castillan Jaime el Conquistador ; en aragonais Chaime o Conqueridor), né le 2 février 1208 à Montpellier et mort le 27 juillet 1276 à Alzira, non loin de Valence. Il est roi d'Aragon et comte de Ribagorce de 1213 à 1276, comte de Barcelone, de Gérone, d'Osona, de Besalú, de Pallars Jussà, seigneur de Montpellier et baron d'Aumelas également de 1213 à 1276, comte d'Urgell de 1213 à 1218, de 1231 à 1236 et enfin de 1267 à 1276, roi de Majorque de 1229 à 1276, roi de Valence de 1239 à 1276, comte de Roussillon et de Cerdagne de 1241 à 1276. (fr)
  • ハイメ1世(西:Jaime I, 1208年2月2日 - 1276年7月27日)は、アラゴン王(在位:1213年 - 1276年)、バルセロナ伯(在位:同)、及びモンペリエの領主(在位:1219年 - 1276年)。征服王(el Conquistador)と呼ばれる。カタルーニャ語名ではジャウマ1世(Jaume I)。 (ja)
  • Jaime I de Aragão (Montpellier, 2 de fevereiro de 1208 - Valência, 27 de julho de 1276), cognominado o Conquistador, foi rei de Aragão, conde de Barcelona, e senhor de Montpellier desde 1213, rei de Maiorca desde 1276, rei de Valência desde 1239 até à sua morte, e ainda senhor de outros feudos na Ocitânia. (pt)
  • Хайме I Завоеватель (исп. Jaime I el Conquistador, араг. Chaime I lo Conqueridor, кат. Jaume el Conqueridor, окс. Jacme lo Conquerent; 2 февраля 1208, Монпелье — 27 июля 1276, Валенсия) — король Арагона, граф Барселоны, сеньор Монпелье с 1213 года, король Майорки с 1231 года, 1-й король Валенсии с 1238 года, граф Урхеля в 1231—1236 годах, граф Руссильона и Сердани с 1244 года. (ru)
  • James I the Conqueror (Catalan: Jaume el Conqueridor, Aragonese: Chaime lo Conqueridor, Occitan: Jacme lo Conquistaire, Spanish: Jaime el Conquistador; 2 February 1208 – 27 July 1276) was King of Aragon, Count of Barcelona, and Lord of Montpellier from 1213 to 1276; King of Majorca from 1231 to 1276; and Valencia from 1238 to 1276. His long reign -the longest of any iberian monarch- saw the expansion of the House of Aragon in three directions: Languedoc to the north, the Balearic Islands to the south, and Valencia to the southwest. By a treaty with Louis IX of France, he wrested the county of Barcelona from nominal French suzerainty and integrated it into his crown. His part in the Reconquista was similar in Mediterranean Spain to that of his contemporary Ferdinand III of Castile in Andalu (en)
  • خايمي الأول أو خايمي الفاتح (بالقطلونية: Jaume el Conqueridor، وبالأراغونية: Chaime lo Conqueridor، وبالقسطانية: Jacme lo Conquistaire، وبالإسبانية: Jaime el Conquistador) ـ (2 فبراير 1208 ـ 27 يوليو 1276) هو ملك أراغون وبلنسية وميورقة، وكونت برشلونة وسيد مونبلييه لحقبة طويلة امتدت من سنة 1213 إلى سنة 1276 م. (ar)
  • Jacobus I (Montpellier, 2 februari 1208 – Valencia, 27 juli 1276), bijgenaamd de Overwinnaar, was koning van Aragon, graaf van Barcelona en heer van Montpellier van 1213 tot 1276 en koning van Majorca van 1231 tot 1276.Onder zijn lange regering breidde de Kroon van Aragón zich uit langs alle kanten: naar Valencia in het zuiden, de Languedoc in het noorden en de Balearen in het oosten. Door een verdrag met Lodewijk IX van Frankrijk onttrok hij de Principaliteit van Barcelona aan de Franse soevereiniteit en integreerde het in de Kroon van Aragón. Zijn rol in de Reconquista leek sterk op die van zijn tijdgenoot Ferdinand III van Castilië in Andalusië. (nl)
  • Jakub I Zdobywca (katal. Jaume I el Conqueridor, hiszp. Jaime I el Conquistador, ur. 2 lutego 1208 w Montpellier, zm. 27 lipca 1276 w Walencji) – król Aragonii i hrabia Barcelony od 1213 r., noszący również tytuły króla Walencji oraz króla Majorki. (pl)
  • 海梅一世(征服者)(阿拉贡语:Chaime I lo Conqueridor;加泰罗尼亚语:Jaume I el Conqueridor;西班牙语:Jaime I el Conquistador,1208年2月2日~1276年7月27日)阿拉贡国王(1213年~1276年在位),加泰罗尼亚亲王,马略卡国王,巴伦西亚国王(1239年起),巴塞罗那伯爵和蒙彼利埃领主。 海梅一世为阿拉贡国王佩德罗二世之子,生于蒙彼利埃。佩德罗二世因卷入图卢兹伯国与教皇组织的讨伐阿尔比派异端的十字军的战争,于1213年9月12日在米雷战役中战死。此前海梅被安排与十字军首领、法国贵族西蒙·德·蒙特福特之女结婚,并被送往蒙特福特处受教育。蒙特福特企图利用阿拉贡老国王去世、继承人海梅年幼的机会扩张自己在法国南方(与阿拉贡交界)的势力,因此受到阿拉贡人和加泰罗尼亚人的指控。教皇英诺森三世勒令蒙特福特释放海梅,于是海梅被一位教皇特使送回阿拉贡的蒙松城,由圣殿骑士团的头目蒙特雷顿的威廉监护。 在海梅受圣殿骑士团庇护时期,阿拉贡的摄政权落入他的叔叔鲁西永伯爵桑乔手中,此人把王国的局势搞得一团糟。1217年,海梅一世在圣殿骑士团和部分贵族支持下决定亲政,他前往萨拉戈萨并在那里被承认为阿拉贡王国的正式君主。 (zh)
rdfs:label
  • James I of Aragon (en)
  • خايمي الأول ملك أراغون (ar)
  • Jakob I. (Aragón) (de)
  • Jaime I de Aragón (es)
  • Jacques Ier d'Aragon (fr)
  • Giacomo I d'Aragona (it)
  • ハイメ1世 (アラゴン王) (ja)
  • Jacobus I van Aragón (nl)
  • Jakub I Zdobywca (pl)
  • Jaime I de Aragão (pt)
  • Хайме I (король Арагона) (ru)
  • 海梅一世 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:givenName
  • James (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • James I of Aragon (en)
  • James I (en)
is dbo:commander of
is dbo:parent of
is dbo:predecessor of
is dbo:spouse of
is dbo:successor of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:before of
is dbp:issue of
is dbp:leader of
is dbp:shipNamesake of
is foaf:primaryTopic of