| dbpprop:abstract
|
- James Harris, 1st Earl of Malmesbury GCB was an English diplomatist, the son of James Harris, the author of Hermes. Born at Salisbury, he was educated at Winchester, Oxford and Leiden, young Harris became secretary in 1768 to the British embassy at Madrid, and was left as chargé d'affaires at that court on the departure of Sir James Grey until the arrival of George Pitt, afterwards Lord Rivers. This interval gave him his opportunity; he discovered the intention of Spain to attack the Falkland Islands, and was instrumental in thwarting it by putting on a bold countenance. As a reward he was appointed minister ad interim at Madrid, and in January 1772 minister plenipotentiary to the court of Prussia. His success was marked, and in 1777 he was transferred to the court of Russia. At St Petersburg he made his reputation, for he managed to get on with Catherine in spite of her predilections for France, and steered adroitly through the accumulated difficulties of the first Armed Neutrality. He was made a knight of the Bath at the end of 1778, but in 1782 he returned home owing to ill-health, and was appointed by his friend Fox to be minister at the Hague, an appointment confirmed after some delay by Pitt (1784). He did very great service in furthering Pitt's policy of maintaining England's influence on the Continent by the arms of her allies, and held the threads of the diplomacy which ended in the king of Prussia's overthrowing the republican party in the Netherlands, which was inclined to France, and re-establishing the prince of Orange. In recognition of his services he was created Baron Malmesbury of Malmesbury (Sept. 1788), and permitted by the king of Prussia to bear the Prussian eagle on his arms, and by the prince of Orange to use his motto "Je maintiendrai". He returned to England, and took an anxious interest in politics, which ended in his seceding from the Whig party with the duke of Portland in 1793; and in that year he was sent by Pitt, but in vain, to try to keep Prussia true to the first coalition against France. In 1794 he was sent to Brunswick to solicit the hand of the unfortunate Princess Caroline for the prince of Wales, to marry her as proxy, and conduct her to her husband in England. In 1796 and 1797 he was in Paris vainly negotiating with the French Directory, and then in Lille in summer 1797 for equally fruitless negotiations with the Directory's plenipotentiaries Hugues-Bernard Maret, duc de Bassano, Georges René Le Peley de Pléville and Etienne Louis François Honoré Letourner. After 1797 he became partially deaf, and quit diplomacy altogether; but for his long and eminent services he was in 1800 created earl of Malmesbury, and Viscount Fitzharris, of Heron Court in the county of Hants. He now became a sort of political Nestor, consulted on foreign policy by successive foreign ministers, trusted by men of the most different ideas in political crises, and above all the confidant, and for a short time after Pitt's death almost the political director, of Canning. Younger men were also wont to go to him for advice, and Lord Palmerston particularly, who was his ward, was tenderly attached to him, and owed many of his ideas on foreign policy directly to his teaching. His later years were free from politics, and till his death on 21 November 1820 he lived very quietly and almost forgotten. As a statesman, Malmesbury had an influence among his contemporaries which is scarcely to be understood from his writings, but which must have owed much to personal charm of manner and persuasiveness of tongue; as a diplomatist, he seems to have deserved his reputation, and shares with Macartney, Auckland and Whitworth the credit of raising diplomacy from a profession in which only great nobles won the prizes to a career opening the path of honour to ability. Malmesbury did not publish anything himself, except an account of the Dutch revolution, and an edition of his father's works, but his important Diaries (1844) and Letters (1870) were edited by his grandson.
- James Howard Harris, 1. Earl of Malmesbury, GCB war ein britischer Diplomat. Harris studierte, nachdem er zuvor das Winchester College besucht hatte, an den Universitäten Oxford und Leiden. Er wurde 1767 Legationssekretär in Madrid, wo bereits seine großen Fähigkeiten erkannt wurden. 1772 wurde er Gesandter in Berlin, ging 1776 als bevollmächtigter Minister nach Sankt Petersburg, 1782 nach Den Haag. Dort begegnete er mehrmals während der unsicheren Lage der Republik der Sieben Vereinigten Provinzen den preußischen Diplomaten Friedrich Wilhelm von Thulemeier. In Anerkennung seiner Verdienste wurde Harris 1788 als Baron Malmesbury, of Malmesbury in der Grafschaft Wiltshire, zum Peer ernannt. Fünf Jahre später ging Harris wieder nach Deutschland, wo er 1795 die Heirat des britischen Thronfolgers, des Fürsten von Wales, mit der Prinzessin Caroline von Braunschweig vermittelte. Dabei fungierte er auch als Stellvertreter des Fürsten bei der Trauungszeremonie und begleitete sie dann nach Großbritannien. 1796 und 1797 unterhandelte er erfolglos mit dem französischen Direktorium in Paris und Lille, musste aber dann wegen Taubheit in den Ruhestand treten. 1800 wurde Harris zum Earl of Malmesbury erhoben.
- James Howard Harris, Graaf van Malmesbury, was een Britse diplomaat, die in de Patriottentijd in Den Haag was gestationeerd. Harris studeerde in Winchester, Oxford en Leiden. Hij werd in 1767 secretaris in Madrid, waar hij al snel om zijn kundigheid bekend werd. In 1772 werd hij diplomaat in Berlijn, in 1776 ging hij naar Sint Petersburg, in december 1784 kwam hij in Den Haag terecht. Hij wist goede contacten op te bouwen met Laurens Pieter van de Spiegel, bij Pieter Paulus kreeg hij niets voor elkaar. Harris loofde geld uit aan regenten en officieren die naar de Prinsgezinden zouden overlopen. Op 27 augustus 1786 vond een belangrijke bijeenkomst plaats op het Loo, waar op aandrang van Harris werd besloten tot een militaire expeditie om de twee stadjes Elburg en Hattem tot gehoorzaamheid te dwingen. In mei 1787 werd in het geheim een orangistische contra-revolutie voorbereid. De zaken hadden wat hem betreft al veel te lang gesleept. "Matters must be brought to a crisis. " Harris moest niets van verzoening hebben. Een verzoening strekte alleen de patriotten tot voordeel. In juni 1787 stuurde Harris Gijsbert Karel van Hogendorp voor overleg naar Amersfoort met prinses Wilhelmina van Pruisen en stadhouder Willem V over haar voorgenomen tocht naar Den Haag. In 1788 werd hij tot baron verheven. In 1793 bezocht hij opnieuw Duitsland om tussen het voorgenomen huwelijk van George IV, kroonprins van Engeland met Caroline van Brunswijk te bemiddelen. In 1796 en 1797 onderhandelde hij te vergeefs met het Directoire in Parijs en Rijsel. Harris trok zich vervolgens terug vanwege zijn doofheid. In 1800 werd hij tot graaf benoemd.
- James Harris, 1. hrabia Malmesbury był brytyjskim dyplomatą. Uczył się w Winchester, Oxford i holenderskim mieście Lejda. W roku 1768 został sekretarzem ambasady brytyjskiej w Madrycie, gdzie był też prze krótki czas chargé d'affaires, w okresie gdy Sir James Grey już odjechał, a nowy amb. George Pitt, Lord Rivers jeszcze nie przybył. Wykrył w tym czasie hiszpański plan uderzenia na Falklandy. W nagrodę za ten sukces mianowano go w styczniu 1772 roku wysłannikiem (minister plenipotentiary to the court of Prussia) w Berlinie. W roku 1777 przeniesiono go do Petersburga, gdzie udało mu się obłaskawić Katarzynę II, w jej niechęci do Brytyjczyków. Pod koniec roku 1778 otrzymał Order Łaźni, lecz w 1782 musiał wracać z Rosji do domu z powodu kłopotów zdrowotnych (klimat). Jego przyjaciel Charles James Fox uczynił go w 1784 roku ministrem Brytyjskim w Hadze, a William Pitt Młodszy potwierdził nominację nieco później. Tak jak radził William Pitt Młodszy, w sprawach Holandii i w walkach Oranżyści-"Patrioci", wspierał Oranżystów i interweniujących na ich rzecz i na rzecz Wilhelma V i jego władzy książęcej Prusaków. , wbrew Francuzom popierającym "Patriotów". Pitt uczynił go za to baronem Malmesbury (IX 1788). Król Prus Fryderyk Wilhelm II Hohenzollern pozwolił mu używać swych insygniów (orała pruskiego), a Wilhelm V Orański swego motto: "Je maintiendrai".
- James Harris, 1:e earl av Malmesbury, född 1746, död 1820, var en engelsk diplomat. Han blev 1768 ambassadsekreterare och 1769 chargé d'affaires i Madrid samt uppträdde vid flera tillfällen trots sin ungdom med mycket framgångsrik skärpa mot spanska regeringen. Harris var 1772-76 minister i Berlin och 1777-83 ambassadör i St. Petersburg, sändes 1784 som minister till Haag för att stödja prinsen av Oranien mot republikanska intriger och blev ambassadör där 1788. Harris lyckades 1788 åstadkomma en allians mellan England, Nederländerna och Preussen. Till belöning upphöjdes han samma år till peer (Baron Malmesbury). Harris, som sedan 1770 var medlem av underhuset och tillhört Fox’ allra närmaste vänner inom Whigpartiet, bröt 1793 med denne till följd av hans förkärlek för franska revolutionens idéer, varigenom Whigpartiet för en tid splittrades i en konservativ och en radikal fraktion. 1794 hemförde Harris från Braunschweig prinsens av Wales brud, prinsessan Karolina, och var alltsedan dess föremål för den motvillige makens ovilja. Han underhandlade 1796 och 1797 utan resultat med franska direktoriet, men drog sig sedan till följd av tilltagande dövhet tillbaka från den diplomatiska banan, dock tid efter annan verksam som enskild rådgivare åt regeringen, särskilt åt Canning. 1800 blev han Earl av Malmesbury. Harris gällde för att vara en av sin samtids skickligaste diplomater och prisas som sådan bland annat av Talleyrand.
|
| rdfs:comment
|
- James Harris, 1st Earl of Malmesbury GCB was an English diplomatist, the son of James Harris, the author of Hermes. Born at Salisbury, he was educated at Winchester, Oxford and Leiden, young Harris became secretary in 1768 to the British embassy at Madrid, and was left as chargé d'affaires at that court on the departure of Sir James Grey until the arrival of George Pitt, afterwards Lord Rivers.
- James Howard Harris, 1. Earl of Malmesbury, GCB war ein britischer Diplomat. Harris studierte, nachdem er zuvor das Winchester College besucht hatte, an den Universitäten Oxford und Leiden. Er wurde 1767 Legationssekretär in Madrid, wo bereits seine großen Fähigkeiten erkannt wurden. 1772 wurde er Gesandter in Berlin, ging 1776 als bevollmächtigter Minister nach Sankt Petersburg, 1782 nach Den Haag.
- James Howard Harris, Graaf van Malmesbury, was een Britse diplomaat, die in de Patriottentijd in Den Haag was gestationeerd. Harris studeerde in Winchester, Oxford en Leiden. Hij werd in 1767 secretaris in Madrid, waar hij al snel om zijn kundigheid bekend werd. In 1772 werd hij diplomaat in Berlijn, in 1776 ging hij naar Sint Petersburg, in december 1784 kwam hij in Den Haag terecht.
- James Harris, 1. hrabia Malmesbury był brytyjskim dyplomatą. Uczył się w Winchester, Oxford i holenderskim mieście Lejda. W roku 1768 został sekretarzem ambasady brytyjskiej w Madrycie, gdzie był też prze krótki czas chargé d'affaires, w okresie gdy Sir James Grey już odjechał, a nowy amb. George Pitt, Lord Rivers jeszcze nie przybył. Wykrył w tym czasie hiszpański plan uderzenia na Falklandy.
- James Harris, 1:e earl av Malmesbury, född 1746, död 1820, var en engelsk diplomat. Han blev 1768 ambassadsekreterare och 1769 chargé d'affaires i Madrid samt uppträdde vid flera tillfällen trots sin ungdom med mycket framgångsrik skärpa mot spanska regeringen. Harris var 1772-76 minister i Berlin och 1777-83 ambassadör i St. Petersburg, sändes 1784 som minister till Haag för att stödja prinsen av Oranien mot republikanska intriger och blev ambassadör där 1788.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
