Etienne Jacques Joseph Alexandre MacDonald, 1st duc de Taranto (17 November 1765 – 7 September 1840) was a Marshal of France and military leader during the French Revolutionary and Napoleonic Wars.

PropertyValue
dbpedia-owl:MilitaryPerson/allegiance
dbpedia-owl:MilitaryPerson/battles
dbpedia-owl:MilitaryPerson/branch
dbpedia-owl:MilitaryPerson/militaryRank
dbpedia-owl:MilitaryPerson/serviceYears
  • 1785-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:Person/award
dbpedia-owl:Person/birthDate
  • 1765-11-17 (xsd:date)
dbpedia-owl:Person/birthPlace
dbpedia-owl:Person/deathDate
  • 1840-09-07 (xsd:date)
dbpedia-owl:Person/deathPlace
dbpedia-owl:Person/individualisedPnd
  • 118780999
dbpedia-owl:allegiance
dbpedia-owl:award
dbpedia-owl:battles
dbpedia-owl:birthDate
  • 1765-11-17 (xsd:date)
dbpedia-owl:birthPlace
dbpedia-owl:branch
dbpedia-owl:deathDate
  • 1840-09-07 (xsd:date)
dbpedia-owl:deathPlace
dbpedia-owl:militaryRank
dbpedia-owl:serviceYears
  • 1785-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • Etienne Jacques Joseph Alexandre MacDonald, 1st duc de Taranto (17 November 1765 – 7 September 1840) was a Marshal of France and military leader during the French Revolutionary and Napoleonic Wars.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald Herzog von Tarent war ein französischer General und Marschall von Frankreich.
  • Etienne-Jacques-Joseph-Alexandre MacDonald va néixer el 17 de novembre del 1765 a Sedan, d'una família escocesa originària de l'illa de South Uist, a les illes Hèbrides. El seu pare, Neil MacEachen (més tard MacDonald) of Howbeg, era parent de la heroïna Jacobita Flora MacDonald que va protegir la fugida del Príncep Charles Edward Stuart (Bonnie Prince Charlie) cap a França després de la Rebel·lió Jacobita de 1745. El 1767, Neil MacDonald s’uní a una quinzena de Jacobites exiliats des de 1752 a Sancerre, on es va establir amb la seva dona Alexandrine Gouand i els seus fills, entre els quals es trobava l’Alexandre. Aquest últim va ser intern al col·legi de Sancerre abans de continuar els estudis a l'Escola militar de Douai. El 1785 Etienne-Jacques-Joseph-Alexandre Macdonald serví a la Legió Irlandesa formada per donar suport al partit revolucionari de la República Holandesa contra el Prussians, i quan la Legió es dissolgué rebé una comissió en el Regiment de Dillon.
  • Etienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald, vévoda z Tarentu, maršál Francie.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald (nacido el 17 de noviembre de 1765 en Sedan, muerto el 25 de septiembre de 1840 en su castillo de Courcelles, cerca de Gien fue un militar francés, mariscal del Imperio desde 1809, y duque de Tarento.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald (17. marraskuuta 1765 Sedan − 25. syyskuuta 1840 Courcelles, Loiret oli ranskalainen marsalkka ja Tarenten herttua. Macdonald palveli Ranskan suurta armeijaa vallankumouksen ja Napoleonin sodissa, alkaen Jemappes'ista päätyen Waterloohon. Vuodesta 1809 hänen arvonsa oli keisarikunnan marsalkka. Saman vuoden lopulla hänesta tuli Tarenten herttua. Uransa aikana Macdonald sai lukuisia kunniamerkkejä, joista korkein Ranskan kunnialegioonan suurristi. Hän kuoli 75-vuotiaana linnassaan Courcelles'ssa, lähellä Gien'iä, Loiret'n departementissa.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald, (né le 17 novembre 1765 à Sedan, Ardennes, mort le 25 septembre 1840 dans son château de Courcelles-le-Roy, à Beaulieu-sur-Loire était un maréchal d'Empire, Duc de Tarente.
  • Étienne Jacques Joseph Macdonald Taranto hercege, francia hadvezér. Fájl:Jacques-macdonald. jpg Joseph J. Macdonald marsall
  • Nacque da famiglia di origine scozzese originaria dell'isola di South Uist nelle Ebridi. Il padre, Neil MacEachen (in seguito Macdonald) di Howbeg, protesse la fuga in Francia del principe Carlo Edoardo Stuart e si stabilì a Sancerre. Étienne Jacques nel 1784 prestò servizio come sottotenente nel reggimento irlandese di Dillon in Olanda. Combatté nella battaglia di Jemmapes in Belgio dove venne nominato colonnello dell'antico reggimento di Piccardia e si guadagnò l'anno successivo il grado di generale. Il 23 gennaio 1795, al seguito dell'Armata del Nord comandata dal generale Pichegru, inseguì gli inglesi del duca di York sui fiumi gelati e catturò la flotta olandese bloccata dal ghiaccio a Helder. Dopo aver servito nell'armata del Reno nel 1796 fu trasferito nell'armata d'Italia nel 1798 per sostituire il generale Championnet, esonerato dal comando e richiamato a Parigi, quale Governatore di Roma e degli stati della Chiesa agli ordini del Direttorio. Sconfisse con soli 5 000 uomini un esercito di 40 000 napoletani capeggiati dal generale austriaco Mack; qualche mese dopo prese il comando dell'armata di Napoli. Fu sconfitto nella battaglia sulla Trebbia ad opera del generale Suvorov (coadiuvato dal generale austriaco Michael Melas). Assecondò Napoleone nel colpo di Stato del 18 brumaio. Partecipò alla battaglia di Marengo ed alla campagna del Grigioni, distinguendosi contro l'armata prussiana e russa che, attraversando il passo dello Spluga, aveva già aggirato e messa in difficile posizione quando fu firmato l'armistizio di Treviso. Fu inviato da Napoleone in Danimarca come ministro plenipotenziario fino al 1803, quando fu insignito della stella di grande ufficiale della Legion d'Onore. A seguito dell'arresto del generale Moreau cadde in disgrazia per averlo difeso ed ottenne nuovamente il comando di una divisione (in Italia) solo nel 1809. Il Principe Eugenio lo nominò comandante dell'ala destra dell'esercito e si distinse nella capitolazione di Laybach. Nella battaglia di Wagram si guadagnò il titolo di Maresciallo dell'Impero. Nel dicembre dello stesso anno fu creato duca di Taranto e poco dopo gli fu affidato il VII corpo d'armata in Spagna. Partecipò alla campagna di Russia al comando del X Corpo d'armata, un corpo eterogeneo costituito da soldati polacchi, westfalici, bavaresi e prussiani. Combatté valorosamente nelle battaglie di Lützen contro il generale von Blücher, di Bautzen e di Lipsia, poco prima della quale fu sconfitto dallo stesso Blücher nei pressi di Katzbach. Durante la campagna di difesa della Francia comandò l'ala sinistra dell'armata francese, rimanendo fino all'ultimo fedele a Napoleone; tuttavia quando comprese che le sorti del trono imperiale erano ormai irrevocabilmente segnate, fu tra i più convinti a consigliare l'abdicazione di Napoleone a Fontainbleau. Con Ney e Caulaincourt fu latore della proposta di abdicazione presso gli Alleati a Parigi. Dopo l'abdicazione di Napoleone Bonaparte accettò di servire nell'esercito regio. Nella notte fra il 19 ed il 20 marzo 1815 partì da Parigi con Luigi XVIII e dopo averlo accompagnato a Menin tornò a Parigi rifiutando qualsiasi incarico da Napoleone arruolandosi come semplice granatiere nella Guardia Nazionale. Nominato pari di Francia da Luigi XVIII, sostenne la Restaurazione e fu alla testa dell'armata di Gand. Dopo Waterloo, al ritorno del Borbone, fu incaricato di liquidare l'armata della Loira e nel 1816 fu ammesso nel consiglio privato del re e nominato Gran Cancelliere della Legion d'Onore, carica che conservò fino alla rivoluzione del 1830. Nel 1818 divenne cavaliere del Santo Spirito e ricevette la croce di San Luigi. Successivamente fu nominato generale della guardia regia e presidente del collegio elettorale del Rodano. Dopo la rivoluzione del 1830 si dimise dalla carica di gran cancelliere della Legion d' Onore e si ritirò nel suo castello di Courcelles. Sposò nel 1801 Zefirina di Montholon, figlia adottiva di Charles Louis Huguet de Sémonville e vedova del generale Joubert. Morì nel suo castello a 75 anni d'età lasciando un solo figlio quindicenne. Nelle sue memorie Napoleone lo definì: Uomo di grande lealtà.
  • ファイル:Etienne-Jacques-Joseph-Alexandre MacDonald. jpg ジャック・マクドナル エティエンヌ・ジャック・ジョゼフ・アレクサンドル・マクドナル（Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald, 1765年11月17日 - 1840年9月25日）（日本の書籍では英語読みのマクドナルドと書かれているものが多い。）は、ナポレオン戦争期に活躍したフランスの軍人・元帥。 スダンでスコットランド系の家系に生まれた。チャールズ小僭王とともにスコットランドからフランスに逃れてきたジャコバイトの末裔である。 1809年にナポレオンから軍団長に指名され、さらに若いイタリア副王ウジェーヌ・ド・ボアルネの軍事顧問としての役割も与えられた。ワグラムの戦いでは彼の軍団の攻撃でオーストリア軍中央部を潰走させて勝利を導いた。 ターラント公の称号を与えられた。 1810年には半島戦争への支援に赴いた。また1812年ロシア戦役では左翼を担った。1813年の諸国民戦争では、の後、シレジアへ侵攻したがと同じ日の8月26日、でブリュッヘル率いるプロイセン軍に撃破された。ライプチヒの戦いではライプチヒ市街からのフランス軍の退却をユーゼフ・ポニャトフスキと共に任されたが橋梁が爆破された後、フランス軍にエルスター川を泳いで渡河するように指揮を行っている。（この間、ポニャトフスキが戦死している。）
  • Étienne Jacques Joseph Macdonald was een Frans-Schots generaal, in 1809 benoemd tot Maarschalk van Frankrijk door keizer Napoleon. Zijn vader Neil MacEachen (later MacDonald), afkomstig van het eiland Uibhist a Deas in de Buiten-Hebriden, was een Jacobitische officier die in 1746 Charles Edward Stuart (Bonnie Prince Charlie) hielp ontsnappen na zijn nederlaag in de Slag bij Culloden. Hierna nam hij dienst in de Jacobitische bataljons in Frankrijk, waar hij de rest van zijn leven bleef. De in Frankrijk geboren en opgegroeide Macdonald nam in 1784 dienst in het Ierse regiment in Frankrijk en vocht het volgende jaar aan de kant van de Patriotten in Nederland tegen de Pruisen. Na het uitbreken van de Franse Revolutie in 1789 werd Macdonald een adjudant van generaal Dumouriez. Na de Slag bij Jemappes in 1792 werd hij tot kapitein gepromoveerd, en het jaar erop steeg hij in rang tot kolonel. Zijn weigering om met Dumouriez over te lopen naar het geallieerde kamp werd beloond met een promotie tot brigadegeneraal. Hij had het bevel over één van de brigades waarmee Jean-Charles Pichegru in 1795 Nederland binnenviel, de bevroren rivieren overstak en een einde maakte aan de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Hierbij veroverde Macdonalds huzaren de Nederlandse vloot die vastgevroren lag bij Den Helder. In 1797, inmiddels divisiegeneraal, nam hij Rome in en werd benoemd tot gouverneur van de stad. Samen met generaal Championnet versloeg hij de Oostenrijkse generaal Mack, bracht hij het Koninkrijk Napels ten val en vestigde de Parthenopeïsche Republiek. Toen de Russische generaal Soevorov in 1797 Noord-Italië binnenviel, verzamelde Macdonald de Franse troepen op het schiereiland om de Russen stand te houden. Macdonald werd echter verslagen door Soevorov in de Slag bij de Trebbia op 19 juni. In 1800 kreeg hij het bevel over het Franse leger in Zwitserland en marcheerde tijdens de winter van 1800-1801 met zijn leger over de Splügenpas. Na het einde van de Tweede Coalitieoorlog keerde hij terug naar Parijs, waar hij de weduwe van generaal Joubert trouwde. Macdonald diende hierna tot 1805 als Franse ambassadeur in Denemarken. Macdonald viel in ongenade bij Napoleon vanwege zijn connecties met generaal Moreau, die een centrale rol had gespeeld in een samenzwering tegen Napoleon en verbannen werd naar de Verenigde Staten. Hierdoor werd Macdonald in 1805 niet benoemd tot Maarschalk van Frankrijk, zoals veel van zijn collega's. Hij bleef zonder commissie tot 1809, toen Napoleon hem het bevel over een korps gaf en hem benoemde tot militair adviseur van Eugène de Beauharnais, onderkoning van het Koninkrijk Italië. Tijdens de Slag bij Wagram in 1809 speelde hij een sleutelrol door de beslissende aanval tegen de Oostenrijkers te leiden. Als dank hiervoor benoemde Napoleon hem op het slagveld alsnog tot Maarschalk van Frankrijk. Ook kreeg hij, in december van dat jaar, de adellijke titel Hertog van Tarento. In 1810 diende Macdonald in Spanje en in 1812 had hij het bevel over de linkervleugel van de Grande Armée tijdens Napoleons invasie van Rusland. Macdonald nam deel aan de Slag bij Lützen en Slag bij Bautzen in 1813 en werd op 26 augustus van dat jaar verslagen door de Pruisische veldmaarschalk Blücher in de Slag bij Katzbach. Na de nederlaag in de Slag bij Leipzig dekte hij samen met de Poolse generaal Poniatowski de aftocht van de Fransen. Na het opblazen van de brug staken Macdonald en Poniatowski de Weiße Elster-rivier te paard over, waarbij Poniatowski verdronk. Macdonald speelde een belangrijke rol bij Napoleons troonsafstand en bleef bij de Restauratie loyaal aan de nieuwe koning Lodewijk XVIII. Na Napoleons ontsnapping uit Elba en terugkeer naar Frankrijk begeleidde hij Lodewijk XVIII naar Menen. Vervolgens keerde hij terug naar Parijs, waar hij een verzoek van Napoleon weigerde om een bevel te accepteren en dienst nam als simpele grenadier in de Nationale Garde. Na Napoleons uiteindelijke nederlaag in de Slag bij Waterloo werd Macdonald benoemd tot pair van Frankrijk en Grootkanselier van de Légion d'honneur. In 1823 trouwde hij opnieuw en kreeg een zoon. Hij stierf op 75-jarige leeftijd in zijn kasteel in Courcelles, nabij Gien, en ligt begraven op de Cimetière du Père-Lachaise in Parijs.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald - książę Tarentu, marszałek Francji, z pochodzenia Szkot, syn zwolennika wygnanej dynastii Stuartów. Uczestniczył w wojnach okresu rewolucji francuskiej i napoleońskich. Od 1785 w wojsku, szybko awansował walcząc w sprawie rewolucji, od 1793 generał. 1798 gubernator Rzymu, zapanował nad i okupował Neapol w 1799, ale w tym samym roku pobity przez Suworowa pod Trebią. Kiedy Napoleon został pierwszym konsulem, Macdonald dowodził prawym skrzydłem Armii Renu i za swoje akcje zyskał podziw Bonapartego, ale łaski utracił w 1805 na skutek udziału w antynapoleońskich intrygach. Będąc jednak niezbędny dla cesarza jako ekspert wojskowy wrócił do czynnej służby w 1809 i wkrótce decydująco przyczynił się do zwycięstwa nad Austrią pod Wagram, po czym został marszałkiem. W 1810 walczył w Hiszpanii, a w 1812 w Rosji był dowódcą X korpusu Wielkiej Armii w sile 32000 ludzi i 90 armat, z czego 20 000 stanowił korpus pruski . W 1813 walczył m. in. w bitwach pod Lützen, bitwie nad Kaczawą i pod Lipskiem, gdzie z Poniatowskim osłaniał odwrót armii francuskiej i ledwo uszedł z życiem przepływając Elsterę. Brał udział w rokowaniach o abdykację Napoleona (do którego nie wrócił w czasie "100 dni"), potem w służbie Ludwika XVIII.
  • Файл:Jacques-macdonald. jpg Макдональд Этьен-Жак-Жозеф-Александр Этьен-Жак-Жозеф-Александр Макдональд — герцог Тарентский, маршал и пэр Франции, происходил из шотландской фамилии якобитов, переселившейся во Францию после Славной революции. Отличился в сражении при Жемаппе (6 ноября 1792); в 1798 году командовал французскими войсками в Риме и Церковной области; в 1799 году, проиграв сражение на реке Треббии, был отозван в Париж. В 1800 и 1801 годах Макдональд начальствовал в Швейцарии и Граубиндене, откуда вытеснил австрийцев. В течение нескольких лет он находился под опалой Наполеона вследствие усердия, с которым защищал своего бывшего соратника, генерала Моро. Только в 1809 году он был вновь призван на службу в Италию, где командовал корпусом. За сражение при Ваграме пожалован маршалом. Файл:Blason Étienne Jacques Joseph Macdonald (1765-1840) Duc de Tarente. svg Герб Макдональда, герцога Тарентского В войнах 1810, 1811, 1812—1814 гг. он также принимал выдающееся участие. После отречения Наполеона он назначен был пэром Франции; во время Ста дней удалился в свои поместья, чтобы не нарушать присягу и не противодействовать Наполеону. После второго занятия Парижа союзными войсками на Макдональда возложено было тяжкое поручение — распустить отступившую за Луару наполеоновскую армию.
  • 埃蒂安-雅克-约瑟夫-亚历山大·麦克唐纳法国元帅，塔兰托公爵(Etienne-Jacques-Joseph-Alexandre MacDonald, Duke of Taranto) 拿破仑战争期间法国军事领导人。拿破仑对他评论：「麦克唐纳是一位优秀而勇敢但不幸的指挥员」，同时，「当他吹风笛的时候，他不可信赖」。
dbpprop:allegiance
dbpprop:awards
dbpprop:battles
dbpprop:birthPlace
dbpprop:born
dbpprop:branch
dbpprop:caption
  • Jacques MacDonald
dbpprop:deathPlace
dbpprop:died
dbpprop:laterwork
  • Chancellor of the Legion of Honour
dbpprop:name
  • Jacques MacDonald
dbpprop:rank
dbpprop:reference
dbpprop:serviceyears
  • 1785–1830
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • Etienne Jacques Joseph Alexandre MacDonald, 1st duc de Taranto (17 November 1765 – 7 September 1840) was a Marshal of France and military leader during the French Revolutionary and Napoleonic Wars.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald Herzog von Tarent war ein französischer General und Marschall von Frankreich.
  • Etienne-Jacques-Joseph-Alexandre MacDonald va néixer el 17 de novembre del 1765 a Sedan, d'una família escocesa originària de l'illa de South Uist, a les illes Hèbrides. El seu pare, Neil MacEachen (més tard MacDonald) of Howbeg, era parent de la heroïna Jacobita Flora MacDonald que va protegir la fugida del Príncep Charles Edward Stuart (Bonnie Prince Charlie) cap a França després de la Rebel·lió Jacobita de 1745.
  • Etienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald, vévoda z Tarentu, maršál Francie.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald (nacido el 17 de noviembre de 1765 en Sedan, muerto el 25 de septiembre de 1840 en su castillo de Courcelles, cerca de Gien fue un militar francés, mariscal del Imperio desde 1809, y duque de Tarento.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald (17. marraskuuta 1765 Sedan − 25. syyskuuta 1840 Courcelles, Loiret oli ranskalainen marsalkka ja Tarenten herttua. Macdonald palveli Ranskan suurta armeijaa vallankumouksen ja Napoleonin sodissa, alkaen Jemappes'ista päätyen Waterloohon. Vuodesta 1809 hänen arvonsa oli keisarikunnan marsalkka. Saman vuoden lopulla hänesta tuli Tarenten herttua.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald, (né le 17 novembre 1765 à Sedan, Ardennes, mort le 25 septembre 1840 dans son château de Courcelles-le-Roy, à Beaulieu-sur-Loire était un maréchal d'Empire, Duc de Tarente.
  • Étienne Jacques Joseph Macdonald Taranto hercege, francia hadvezér. Fájl:Jacques-macdonald. jpg Joseph J. Macdonald marsall
  • Nacque da famiglia di origine scozzese originaria dell'isola di South Uist nelle Ebridi. Il padre, Neil MacEachen (in seguito Macdonald) di Howbeg, protesse la fuga in Francia del principe Carlo Edoardo Stuart e si stabilì a Sancerre. Étienne Jacques nel 1784 prestò servizio come sottotenente nel reggimento irlandese di Dillon in Olanda.
  • ファイル:Etienne-Jacques-Joseph-Alexandre MacDonald.
  • Étienne Jacques Joseph Macdonald was een Frans-Schots generaal, in 1809 benoemd tot Maarschalk van Frankrijk door keizer Napoleon. Zijn vader Neil MacEachen (later MacDonald), afkomstig van het eiland Uibhist a Deas in de Buiten-Hebriden, was een Jacobitische officier die in 1746 Charles Edward Stuart (Bonnie Prince Charlie) hielp ontsnappen na zijn nederlaag in de Slag bij Culloden. Hierna nam hij dienst in de Jacobitische bataljons in Frankrijk, waar hij de rest van zijn leven bleef.
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald - książę Tarentu, marszałek Francji, z pochodzenia Szkot, syn zwolennika wygnanej dynastii Stuartów. Uczestniczył w wojnach okresu rewolucji francuskiej i napoleońskich. Od 1785 w wojsku, szybko awansował walcząc w sprawie rewolucji, od 1793 generał. 1798 gubernator Rzymu, zapanował nad i okupował Neapol w 1799, ale w tym samym roku pobity przez Suworowa pod Trebią.
  • Файл:Jacques-macdonald. jpg Макдональд Этьен-Жак-Жозеф-Александр Этьен-Жак-Жозеф-Александр Макдональд — герцог Тарентский, маршал и пэр Франции, происходил из шотландской фамилии якобитов, переселившейся во Францию после Славной революции.
  • 埃蒂安-雅克-约瑟夫-亚历山大·麦克唐纳法国元帅，塔兰托公爵(Etienne-Jacques-Joseph-Alexandre MacDonald, Duke of Taranto) 拿破仑战争期间法国军事领导人。拿破仑对他评论：「麦克唐纳是一位优秀而勇敢但不幸的指挥员」，同时，「当他吹风笛的时候，他不可信赖」。
rdfs:label
  • Jacques MacDonald
  • Jacques MacDonald
  • Etienne-Jacques-Joseph-Alexandre MacDonald
  • Jacques MacDonald
  • Etienne Jacques Joseph MacDonald
  • Étienne Jacques Joseph Macdonald
  • Étienne Jacques Joseph Macdonald
  • Étienne Jacques Joseph Macdonald
  • Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald
  • ジャック・マクドナル
  • Étienne Jacques Joseph Macdonald
  • Etienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald
  • Макдональд, Этьен Жак Жозеф Александр
  • 埃蒂安-雅克-约瑟夫-亚历山大·麦克唐纳
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:name
  • Jacques MacDonald
foaf:page
is dbpedia-owl:MilitaryConflict/commander of
is dbpedia-owl:commander of
is dbpprop:commander of
is dbpprop:redirect of