Jacques Laffitte (24 October 1767 – 26 May 1844) was a leading French banker, governor of the Bank of France (1814-1820) and liberal member of the Chamber of Deputies during the Bourbon Restoration and July Monarchy. He was an important figure in the development of new banking techniques during the early stages of industrialization in France. In politics, he played a decisive role during the Revolution of 1830 that brought Louis-Philippe, the duc d'Orléans, to the throne, replacing the unpopular Bourbon king Charles X. Laffitte was named president of the new Citizen King's Council of Ministers and Minister of Finances (2 November 1830 - 13 March 1831). After a brief ministry of 131 days, his "Party of Movement" gave way before the "Party of Order" led by the banker Casimir-Pierre Perier. L

Property Value
dbo:abstract
  • Jacques Laffitte (24 October 1767 – 26 May 1844) was a leading French banker, governor of the Bank of France (1814-1820) and liberal member of the Chamber of Deputies during the Bourbon Restoration and July Monarchy. He was an important figure in the development of new banking techniques during the early stages of industrialization in France. In politics, he played a decisive role during the Revolution of 1830 that brought Louis-Philippe, the duc d'Orléans, to the throne, replacing the unpopular Bourbon king Charles X. Laffitte was named president of the new Citizen King's Council of Ministers and Minister of Finances (2 November 1830 - 13 March 1831). After a brief ministry of 131 days, his "Party of Movement" gave way before the "Party of Order" led by the banker Casimir-Pierre Perier. Laffitte left office discredited politically and financially ruined. He rebounded financially in 1836 with his creation of the Caisse Générale du Commerce et de l'Industrie, a forerunner of French investment banks of the second half of the 19th century such as the Crédit Mobilier (1852). The Caisse Générale did not survive the financial crisis caused by the Revolution of 1848. (en)
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (فبراير 2016) جاك لافيت (24 تشرين الأول 1767 ـ 26 أيار 1844) : مصرفي وسياسي فرنسي.كان لافيت مصرفياً ناجحاً، إذا ترقى سريعاً في عمله ليصبح حاكم مصرف فرنسا. شارك في ثورة تموز عام 1830، ومن ثم أصبح رئيس مجلس الوزراء ووزير المالية في كنف الملك لويس فيليب الأول. (ar)
  • Jacques Laffitte (* 24. Oktober 1767 in Bayonne; † 26. Mai 1844 in Paris) war ein französischer Bankier und Politiker. Laffitte war eines von zehn Kindern eines Zimmermanns. Er wurde Angestellter im Bankhaus von Perregaux in Paris. 1800 wurde er dort Partner, 1804 folgte er Perregeux als Leiter des Hauses. Perregaux, Laffitte et Cie. wurde eines der größten Geldinstitute in Europa. Laffitte wurde 1809 Mitglied des Aufsichtsrates, 1814 dann Präsident der Bank von Frankreich und Präsident der Handelskammer. Er stellte 1814 große Geldmengen für die Übergangsregierung zur Verfügung und für König Ludwig XVIII. während der „Hundert Tage“. Bei ihm hinterlegte Napoleon Bonaparte fünf Millionen Francs, bevor er Frankreich zum letzten Mal verließ. Statt der Regierung Geld von der Bank zu bewilligen, stellte Laffitte zwei Millionen aus eigener Tasche zur Verfügung, um die Schulden der Truppen des Reichs nach der Schlacht bei Waterloo zu decken. 1816 kehrte er ins Abgeordnetenhaus zurück und nahm dort im linken Spektrum einen Sitz ein. Er sprach hauptsächlich zu Finanzfragen; obwohl er für seine liberalen Ansichten bekannt war, nahm Ludwig XVIII. ihn in eine Kommission für die öffentlichen Finanzen auf. 1818 bewahrte Laffitte Paris vor einer Finanzkrise, indem er eine größere Anzahl von Aktien kaufte. Im folgenden Jahr verlor er die Präsidentschaft der Bank, weil er sehr nachdrücklich die Pressefreiheit und das Wahlgesetz verteidigt hatte. Als einer der entschiedensten Anhänger der konstitutionellen Monarchie wurde er unter dem Duc d’Orleans im Juli 1830 Abgeordneter für Bayonne, als sein Haus in Paris zum Hauptquartier der revolutionären Partei wurde. Als Charles X., nachdem er die verhassten Verordnungen zurückgezogen hatte, den Comte d’Argout zu Laffitte schickte, um eine Änderung im Ministerium abzulehnen, entgegnete der Bankier: „Es ist zu spät. Es gibt keinen Charles X. mehr“, und er war es, der die Nominierung von Louis Philippe als Generalleutnant des Königreiches sicherte. Am 3. August wurde er Präsident des Abgeordnetenhauses, und in der Position nahm er Lous Philippes Eid auf die neue Verfassung entgegen. Der Ruf des Mobs in Paris nach dem Tod der gefangenen Minister von Charles X. fand seinen Höhepunkt in den Oktober-Unruhen, an denen auch moderatere Mitglieder der Regierung teilnahmen – einschließlich François Guizot, des Duc de Broglie und Casimir Pierre Périers –, um eine Regierungsübergabe an Minister zu verlangen, die das Vertrauen der revolutionären Partisanen hatten. Am 5. November wurde Jacques Laffitte Ministerpräsident einer Regierung, die sich die Bewegung auf die Fahnen schrieb; gleichzeitig führte er das Finanzministerium. Die Regierung war hin und her gerissen zwischen der Notwendigkeit, für Ordnung zu sorgen, und der Notwendigkeit, den partisanischen Pöbel zu versöhnen; in keiner Richtung kam es zum Erfolg. Die angeklagten Minister wurden durch den Mut des Oberhauses und durch die Nationalgarde gerettet, aber ihre Sicherheit ging auf Kosten von Laffittes Popularität. Seine Politik der französischen Intervention zu Gunsten der italienischen Revolutionäre, durch die er seine Popularität hätte zurückgewinnen können, wurde durch das diplomatische Vorgehen von Louis Philippe zunichtegemacht. Die Rücktritte von Lafayette und Dupont de l’Eure untergruben seine Regierung weiter. Da sie nicht in der Lage waren, auf den Straßen von Paris für Ruhe zu sorgen, waren sie letztendlich vollständig diskreditiert. Schließlich dachte Louis Philippe, in der Absicht, sich von denen, die sein Schicksal bestimmen wollten, zu befreien, es wäre sicher, denen, die ihn gemacht hatten, sein Vertrauen zu entziehen. Im März 1831 trat Laffitte zurück; er betete um Vergebung zu Gott und zu den Menschen wegen der Rolle, die er gespielt hatte, indem er Louis Philippe auf den Thron gesetzt hatte. Er war politisch und finanziell ruiniert. Seine Angelegenheiten wurden 1836 abgewickelt, im folgenden Jahr baute er eine Kredit-Bank auf, die zu seinen Lebzeiten ein Erfolg war, aber 1848 geschlossen werden musste. (de)
  • Jacques Laffitte est un banquier et homme politique français né à Bayonne (Pyrénées-Atlantiques) le 24 octobre 1767 et mort à Paris le 26 mai 1844. Jacques Laffitte connut une ascension rapide dans le monde de la banque qui le conduisit jusqu'au poste de gouverneur de la Banque de France. Député libéral, il participa à la Révolution de Juillet en 1830 et devint président du Conseil de Louis-Philippe Ier. (fr)
  • Jacques Laffitte fue un banquero y político francés, Primer ministro de Francia, entre 1830 y 1831. Procedente de una familia humilde, Jacques Laffitte experimentó un rápido ascenso en el mundo bancario que lo llevó al puesto de gobernador del Banco de Francia. Diputado liberal, participó en la revolución de julio en 1830 y se convirtió en Primer Ministro con Luis Felipe de Orleans. (es)
  • Governatore della Banca di Francia, quindi deputato liberale, partecipò alla Rivoluzione di Luglio e divenne presidente del Consiglio sotto Luigi Filippo (it)
  • Jacques Laffitte (Bayonne, 24 oktober 1767 - Parijs, 26 mei 1844) was een Frans bankier en politicus. Jacques Laffitte was de zoon van een timmerman. Hij werd later klerk bij de bankiersfirma Perregaux in Parijs. In 1800 werd hij partner en in 1804 nam hij de bank over van Perregaux. De bankersfirma Perregaux, Laffitte et Cie. werd één van de grootste banken van Europa. Jacques Laffitte werd in 1809 regent, daarna gouverneur van de Bank van Frankrijk (1814). In 1814 werd hij voorzitter van de Kamer van Koophandel. In datzelfde jaar stelde hij grote sommen geld ter beschikking aan de voorlopige regering en later, tijdens de "Honderd Dagen", aan koning Lodewijk XVIII. Vlak voordat Napoleon I Frankrijk voorgoed verliet, gaf hij voor vijf miljoen francs aan goud in bewaring bij Laffitte. In plaats van de regering bij het geld op bank te laten komen, stelde hij twee miljoen francs ter beschikking om de schulden van het leger te dekken die waren gemaakt bij de Slag bij Waterloo. Laffitte werd als liberaal in 1816 voor het département de Seine in de Kamer van Afgevaardigden gekozen. Als kamerlid voerde hij voornamelijk het woord over financiële zaken. Ondanks zijn liberalisme, werd hij door koning Lodewijk XVIII in de commissie voor publieke financiën gekozen. In 1818 redde Laffitte Parijs van een financiële crisis omdat hij een groot aantal aandelen opkocht. Ondanks dit, werd hij het jaar daarop ontslagen als gouverneur van de Bank van Frankrijk. Waarschijnlijk had dit te maken met het feit dat hij de aanscherping van de perswet en de nieuwe kieswet sterk had veroordeeld. Deze laatste wet maakte het liberale kandidaten moeilijker om gekozen te worden. Nadien maakte Laffitte zich sterk voor een constitutionele monarchie en verzette hij zich tegen de absolutistische tendensen van de koningen Lodewijk XVIII, en met name zijn opvolger, Karel X. Laffitte sloot zich aan bij de aanhangers van de hertog van Orléans en in juli 1830, terwijl Laffitte als afgevaardigde in de Kamer van Afgevaardigden zat voor het département Bayonne, brak de Julirevolutie uit tegen het autocratisch bewind van koning Karel X. Laffitte's Parijse woning werd het hoofdkwartier van de revolutionairen. Koning Karel X trok haastig de gehate Juli Ordonnanties in en zond de graaf d'Argout naar Laffitte om het premierschap onder koning Karel X aan te bieden. Laffitte antwoordde hierop: "Het is te laat. Er is geen koning Karel X meer." Hij zorgde ervoor dat de hertog van Orléans, Lodewijk Filips, luitenant-generaal van het koninkrijk werd. Na de Julirevolutie werd Laffitte voorzitter van de Kamer van Afgevaardigden (3 augustus) en in die functie nam hij op 9 augustus de grondwettelijke eed af van Lodewijk Filips, die daarna koning werd. In oktober 1830 braken er ernstige ongeregeldheden uit in Parijs. Een revolutionaire massa nam een aantal ministers die onder koning Karel X gediend hadden gevangen en dreigden ze te doden. De revolutionairen riepen om een progressieve regering. De gematigde regering onder premier Victor, hertog de Broglie en waarin ook Guizot en Périer zitting hadden, trad af en een nieuw, progressief ministerie onder Laffitte trad aan (5 november). Naast het premierschap nam hij ook ministerie van Financiën onder zijn hoedde. Laffitte en zijn ministers wilden zowel orde als een tegemoetkoming aan de eisen van de massa. Uiteindelijk raakte het kabinet verdeeld en gebeurde er niets. Het waren de Kamer van Pairs (Kamer van Edelen) en de Nationale Garde die ingrepen. Zij wisten de gevangengenomen ex-ministers vrij te krijgen. Omdat het niet aan Laffitte te danken was dat de ex-ministers waren vrijgekomen, daalde zijn populariteit. Na het debacle, probeerde Laffitte zijn populariteit te herwinnen. Hij bemoeide zich met revolutionairen in Italië en wilde Franse troepen sturen om hen te helpen de eenheid van Italië te bewerkstelligen. De Franse koning hield hem echter tegen. Kort daarna dienden de ministers Lafayette en Dupont de l'Eure hun ontslag in, hierdoor verzwakte het kabinet aanzienlijk. In Parijs bleef het onrustig en Laffitte slaagde er niet in de orde te herstellen. Koning Lodewijk Filips zag dat de macht van Laffitte ernstig was verzwakt en hoopte dat de man die hem koning had gemaakt spoedig zou aftreden. In maart 1830 diende hij uiteindelijk zijn ontslag in. Na zijn ontslag vroeg hij vergiffenis van God en het volk dat hij mee had geholpen Lodewijk Filips als koning in het zadel te helpen. Na zijn aftreden was Jacques Laffitte op financieel en politiek gebied geruïneerd. Zijn bank ging in 1836 failliet, maar het jaar daarop stichtte hij een kredietbank (Banque Sociale) waarmee hij opnieuw rijk werd. Hij overleed in 1844. Na zijn dood ging de kredietbank in 1848 ter ziele. (nl)
  • Jacques Laffitte (n. 24 de Outubro de 1767, Bayonne - f. 26 de Maio de 1844 ) foi um político francês. Ocupou o cargo de primeiro-ministro da França, entre 2 de Novembro de 1830 a 13 de Março de 1831. (pt)
  • 雅克·拉菲特(Jacques Laffitte,1767年10月24日-1844年5月26日),法國銀行家和政治人物。木匠之子,早年在巴黎佩爾戈(Perregaux)的銀號中工作,1800年成為股東,1804年繼佩爾戈為銀號老闆。佩爾戈·拉菲特公司的銀行成為歐洲最大銀行之一,他任該行董事(1809)。1814年,他任法國中央銀行總裁以及商會會長。同年他為臨時政府籌措巨款,在「百日」期間又为路易十八籌款。据他说,拿破仑在离开法国的最后一次曾存入500万法郎黄金。 (zh)
  • Жак Лаффи́тт (фр. Jacques Laffitte; 24 октября 1767, Байонна — 26 мая 1844, Париж) — французский банкир, политик, и государственный деятель, который, с 2 ноября 1830 года по 13 марта 1831 года будучи премьер-министром, возглавлял кабинет министров Июльской монархии. Жак Лаффитт был один из десяти детей плотника. Служил приказчиком у банкира Перрего в городе Париже, в 1800 году он стал партнёром, потом сделался наследником его предприятия. С 1809 до 1831 — член правления Банка Франции, в 1814—1820 годах — его управляющий. Президент Торгово-промышленной палаты в 1810—1811. С 1814 года до самой смерти, с небольшими перерывами, Лаффитт был членом палаты депутатов. Во время Реставрации Бурбонов он принадлежал к оппозиции и был одним из тех немногих либеральных политических деятелей, которые с самого начала стремились к призванию на Французский трон Луи-Филиппа Первого. В 1824 году Лаффит разошёлся со своими единомышленниками, поддерживая предпринятую Виллелем, весьма непопулярную, конверсию государственного долга. Свою точку зрения на этот предмет он защищал в книге: «Reflexions sur la réduction de la rente et sur l'état du crédit». Своим противодействием министерству по другим вопросам он восстановил свою пошатнувшуюся популярность, и в 1830 году был одним из самых видных вождей той партии, которая воспользовалась результатами июльской революции. С 29 июля его отель сделался центром собраний, на которых, под его председательством, обсуждались вопросы дня. Лаффитт был председателем собрания депутатов, и 30 июля, в Бурбонском дворце, когда герцог Орлеанский, по его предложению, был назначен наместником королевства. Он же написал скрывавшемуся герцогу письмо, побудившее последнего начать действовать. Вместе с тем Лаффитом он был выбран (29 июля) членом муниципальной комиссии, являвшейся в те дни временным правительством. В министерстве, организованном Луи-Филиппом 1 августа 1830 года, Лаффитт сперва был министром без портфеля, но 3 ноября ему было поручено составить кабинет, в котором он взял себе министерство финансов. В должности главы кабинета он не обнаружил особенных способностей ибо колебался между разнородными течениями, поддерживал предложения, которым не мог сочувствовать; так, он провел закон о печати, своей нерешительностью (залог для газет был только понижен, но не отменен), возбудивший против себя министра внутренних дел Дюпона. Предложенный министерством Лаффитта избирательный закон показался недостаточно либеральным даже палате депутатов, в которой господствовала умеренная партия. Главным делом министерства Лаффитта было проведение процесса министров Карла Х. Постепенно Лаффитт терял своих сторонников из левой среды и жертвовал ими в угоду королю и правой партии (Дюпон, Одиллон Варро, Бод). Положение его кабмина делалось все более шатким, но он все ещё держался за власть. В феврале 1831 года король скрыл от него депешу посланника в Вене, Мэзона, боясь, что она может содействовать войне с Австрией. Но и после этого оскорбления Лаффит оставался министром и только 13 марта уступил место консервативному министерству Казимира Пьера Перье. Огорчённый и раздражённый Жак Лаффитт перешёл в жёсткую оппозицию правительству, но роль его с тех пор не была особенно заметной. В 1843 году Лаффитт был выбран президентом палаты. Ещё в 1828 году, вследствие общего финансового кризиса, кредит банкирского дома Лаффитта пошатнулся. Революция подорвала его ещё больше, сверх того Лаффитт во время революции сделал громадные долги. Его банк, несмотря на денежную помощь со стороны короля, в январе 1831 году должен был прекратить платежи. Продав все свои имения и свой исторический отель в Париже за 50 миллионов франков, он успел покрыть свои долги и в 1837 году основал кредитный банк, который имел успех, но тоже был закрыт в 1848 году. (ru)
dbo:activeYearsEndDate
  • 1831-03-13 (xsd:date)
dbo:activeYearsStartDate
  • 1830-11-02 (xsd:date)
dbo:birthDate
  • 1767-10-24 (xsd:date)
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • 1844-05-26 (xsd:date)
  • 1844-5-26
dbo:deathPlace
dbo:monarch
dbo:orderInOffice
  • 10thPrime Minister of France
dbo:party
dbo:successor
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 325760 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 737236351 (xsd:integer)
dbp:predecessor
dbp:wordnet_type
dct:description
  • French banker and politician (en)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (فبراير 2016) جاك لافيت (24 تشرين الأول 1767 ـ 26 أيار 1844) : مصرفي وسياسي فرنسي.كان لافيت مصرفياً ناجحاً، إذا ترقى سريعاً في عمله ليصبح حاكم مصرف فرنسا. شارك في ثورة تموز عام 1830، ومن ثم أصبح رئيس مجلس الوزراء ووزير المالية في كنف الملك لويس فيليب الأول. (ar)
  • Jacques Laffitte est un banquier et homme politique français né à Bayonne (Pyrénées-Atlantiques) le 24 octobre 1767 et mort à Paris le 26 mai 1844. Jacques Laffitte connut une ascension rapide dans le monde de la banque qui le conduisit jusqu'au poste de gouverneur de la Banque de France. Député libéral, il participa à la Révolution de Juillet en 1830 et devint président du Conseil de Louis-Philippe Ier. (fr)
  • Jacques Laffitte fue un banquero y político francés, Primer ministro de Francia, entre 1830 y 1831. Procedente de una familia humilde, Jacques Laffitte experimentó un rápido ascenso en el mundo bancario que lo llevó al puesto de gobernador del Banco de Francia. Diputado liberal, participó en la revolución de julio en 1830 y se convirtió en Primer Ministro con Luis Felipe de Orleans. (es)
  • Governatore della Banca di Francia, quindi deputato liberale, partecipò alla Rivoluzione di Luglio e divenne presidente del Consiglio sotto Luigi Filippo (it)
  • Jacques Laffitte (n. 24 de Outubro de 1767, Bayonne - f. 26 de Maio de 1844 ) foi um político francês. Ocupou o cargo de primeiro-ministro da França, entre 2 de Novembro de 1830 a 13 de Março de 1831. (pt)
  • 雅克·拉菲特(Jacques Laffitte,1767年10月24日-1844年5月26日),法國銀行家和政治人物。木匠之子,早年在巴黎佩爾戈(Perregaux)的銀號中工作,1800年成為股東,1804年繼佩爾戈為銀號老闆。佩爾戈·拉菲特公司的銀行成為歐洲最大銀行之一,他任該行董事(1809)。1814年,他任法國中央銀行總裁以及商會會長。同年他為臨時政府籌措巨款,在「百日」期間又为路易十八籌款。据他说,拿破仑在离开法国的最后一次曾存入500万法郎黄金。 (zh)
  • Jacques Laffitte (24 October 1767 – 26 May 1844) was a leading French banker, governor of the Bank of France (1814-1820) and liberal member of the Chamber of Deputies during the Bourbon Restoration and July Monarchy. He was an important figure in the development of new banking techniques during the early stages of industrialization in France. In politics, he played a decisive role during the Revolution of 1830 that brought Louis-Philippe, the duc d'Orléans, to the throne, replacing the unpopular Bourbon king Charles X. Laffitte was named president of the new Citizen King's Council of Ministers and Minister of Finances (2 November 1830 - 13 March 1831). After a brief ministry of 131 days, his "Party of Movement" gave way before the "Party of Order" led by the banker Casimir-Pierre Perier. L (en)
  • Jacques Laffitte (* 24. Oktober 1767 in Bayonne; † 26. Mai 1844 in Paris) war ein französischer Bankier und Politiker. Laffitte war eines von zehn Kindern eines Zimmermanns. Er wurde Angestellter im Bankhaus von Perregaux in Paris. 1800 wurde er dort Partner, 1804 folgte er Perregeux als Leiter des Hauses. Perregaux, Laffitte et Cie. wurde eines der größten Geldinstitute in Europa. Laffitte wurde 1809 Mitglied des Aufsichtsrates, 1814 dann Präsident der Bank von Frankreich und Präsident der Handelskammer. Er stellte 1814 große Geldmengen für die Übergangsregierung zur Verfügung und für König Ludwig XVIII. während der „Hundert Tage“. Bei ihm hinterlegte Napoleon Bonaparte fünf Millionen Francs, bevor er Frankreich zum letzten Mal verließ. (de)
  • Jacques Laffitte (Bayonne, 24 oktober 1767 - Parijs, 26 mei 1844) was een Frans bankier en politicus. Jacques Laffitte was de zoon van een timmerman. Hij werd later klerk bij de bankiersfirma Perregaux in Parijs. In 1800 werd hij partner en in 1804 nam hij de bank over van Perregaux. De bankersfirma Perregaux, Laffitte et Cie. werd één van de grootste banken van Europa. Jacques Laffitte werd in 1809 regent, daarna gouverneur van de Bank van Frankrijk (1814). In 1814 werd hij voorzitter van de Kamer van Koophandel. In datzelfde jaar stelde hij grote sommen geld ter beschikking aan de voorlopige regering en later, tijdens de "Honderd Dagen", aan koning Lodewijk XVIII. Vlak voordat Napoleon I Frankrijk voorgoed verliet, gaf hij voor vijf miljoen francs aan goud in bewaring bij Laffitte. (nl)
  • Жак Лаффи́тт (фр. Jacques Laffitte; 24 октября 1767, Байонна — 26 мая 1844, Париж) — французский банкир, политик, и государственный деятель, который, с 2 ноября 1830 года по 13 марта 1831 года будучи премьер-министром, возглавлял кабинет министров Июльской монархии. Жак Лаффитт был один из десяти детей плотника. Служил приказчиком у банкира Перрего в городе Париже, в 1800 году он стал партнёром, потом сделался наследником его предприятия. С 1809 до 1831 — член правления Банка Франции, в 1814—1820 годах — его управляющий. Президент Торгово-промышленной палаты в 1810—1811. (ru)
rdfs:label
  • Jacques Laffitte (en)
  • جاك لافيت (ar)
  • Jacques Laffitte (de)
  • Jacques Laffitte (es)
  • Jacques Laffitte (fr)
  • Jacques Laffitte (it)
  • Jacques Laffitte (nl)
  • Jacques Laffitte (pt)
  • Лаффитт, Жак (ru)
  • 雅克·拉菲特 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:givenName
  • Jacques (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Jacques Laffitte (en)
foaf:surname
  • Laffitte (en)
is dbo:firstLeader of
is dbo:primeMinister of
is dbo:secondLeader of
is dbo:successor of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbp:before of
is dbp:caption of
is dbp:governmentHead of
is dbp:leader2Name of
is dbp:predecessor of
is foaf:primaryTopic of