| dbpprop:abstract
|
- Jānis Bērziņš also Ian Karlovich Berzin or Yan Karlovich Berzin (1889–1938), Latvian and Soviet communist military official and politician.
- Jan Karlowitsch Bersin (russ. Ян Карлович Берзин, lettisch Jānis Bērziņš; ursprünglicher Name Pēteris Ķuzis, auch: Pawel Iwanowitsch Bersin, Spitzname: Starik, Parteiname: Papus war ein lettisch-russischer Geheimdienstchef. Er war von 1924 bis 1935 und 1937 Chef des militärischen Aufklärungsdienstes der Roten Armee und einer der Organisatoren der geheimen Zusammenarbeit zwischen Roter Armee und Reichswehr.
- ファイル:Yan karlovich berzin. jpg ヤン・カルロヴィチ・ベルジン ヤン・カルロヴィチ・ベルジン（英語: Yan Karlovich Berzin ロシア語: Ян Карлович Берзин；1889年11月13日 - 1938年7月29日）は、ソ連共産党の活動家、軍諜報機関の指導者、強制収容所（ラーゲリ）の創設者、二等陸軍委員。本名は、ペテリス・キュジス（Pēteris Ķuzis Петерис Кюзис）。ラトビア人。 小作人一家に生まれる。1905年、ロシア社会民主労働党に入党。1905年～1907年の革命に参加。1907年、警察官殺害に対して懲役8年を言い渡されたが、1909年に釈放。1911年、再逮捕され、イルクーツクに送られたが、脱走した。第一次世界大戦開始と共に軍に召集されたが脱走し、ペトログラードの工場に入った。 1917年、ロシア社会民主労働党（ボリシェビキ党）ヴイボルグ及びペトログラード委員会委員。同年12月から、ロシア・ソビエト連邦社会主義共和国の内務人民委員部で働き、レーニンと政府閣僚の個人警護を指揮した。1919年1月～5月、ソビエト・ラトビアの副内務人民委員。1919年～1920年、第15軍特別課を指揮。 1920年12月、労農赤軍情報局の仕事に移り、課長（1920年～1921年）、副局長（1921年～1924年）となった。1924年3月から1935年4月まで、労農赤軍参謀本部第4局長として軍諜報機関の基礎を作った。特に彼の在任時、リヒャルト・ゾルゲやレオポルド・トレッペル等の優秀な諜報員が採用された。1932年、極東の強制収容所領域の初代所長を兼任。1935年4月から1936年6月まで、独立赤旗極東軍副司令官。1936年、スペインの共和国軍の主任軍事顧問に任命。1937年7月、ソ連に帰国し、再び情報局長となった。1937年11月27日に逮捕され、1938年7月29日に死刑を言い渡され、銃殺。 1956年、名誉回復。強制収容所の創設者としてマガダンに記念碑が立てられたが、1991年に撤去された。
- Jānis Bērziņš, ros. Jan Karłowicz Berzin, Ян Карлович Берзин, właśc. Pēteris Ķuzis, radziecki komunista, szef wywiadu wojskowego GRU w latach 1924 - 1935 i w 1937 roku, wojskowy doradca sowiecki w czasie hiszpańskiej wojnie domowej, jeden z twórców Gułagu. W wieku dziewiętnastu lat aresztowany przez carską policję za udział w planach akcji zabójstwa szefa Ochrany w Teatrze Bolszoj, skazany na karę śmierci. Ułaskawiony z racji młodego wieku, mógł się poświęcić dalszej działalności partyjnej. Zdecydowanie opowiedział się za frakcją bolszewików w SDPRR, blisko współpracując z Leninem. W czasach carskich parokrotnie więziony, w 1917 roku wybrano go do Centralnego Komitetu SDPRR(b). Karierę wojskową rozpoczął w 1914 roku, powołany do armii rosyjskiej, z której wkrótce zdezerterował. Za działalność rewolucyjną aresztowany i zesłany na Syberię. Po obaleniu cara powrócił z zesłania i brał czynny udział w rewolucji październikowej – był uczestnikiem zajęcia Pałacu Zimowego w listopadzie 1917 roku. Zaciągnął się do utworzonej CzeKa. Od grudnia 1917 pracował w aparacie NKWD, stał na czele osobistej ochrony Lenina i członków komunistycznego rządu (ochrona ta była sformowana w przeważającej mierze ze strzelców łotewskich). Zwolennik zaprowadzenia rządów komunistycznych na Łotwie, organizator i jeden z dowódców łotewskiej Armii Czerwonej, do której oficjalnie wstąpił w 1919 roku. W 1919 roku pełnił funkcję wiceministra spraw zagranicznych w rządzie sowieckiej Łotwy, po paru miesiącach przesunięto go jednak na odcinek militarny - dowodził Łotewską Dywizją Strzelców. W latach 1918-20 był zastępcą Dzierżyńskiego w urzędzie CzeKa. Odegrał aktywną rolę w tłumieniu powstania w Kronsztadzie. Pracę w aparacie wywiadu wojskowego GRU rozpoczął w 1921 roku. W nagrodę za sukcesy na Łotwie mianowany zastępcą ówczesnego szefa GRU Arvida Seebota. W 1924 mianowano go szefem GRU. Brał aktywny udział w przygotowaniach do komunistycznego puczu w Estonii w 1924 roku. W 1932 został Pierwszym Naczelnikiem strefy obozów koncentracyjnych na Dalekim Wschodzie, gdzie stworzył strukturę obozów koncentracyjnych i system pracy niewolniczej. W 1935 roku działał na Dalekim Wschodzie jako zastępca dowódcy Samodzielnej Armii Dalekowschodniej, w 1936 roku wysłano go wraz z sowiecką misją wojskową do ogarniętej wojną domową Hiszpanii, gdzie zajmował się werbunkiem agentów do współpracy z GRU. Po powrocie do Związku Radzieckiego został aresztowany 13 maja 1938, zastrzelono go 29 lipca 1938 roku w piwnicach Hotelu Metropol w Moskwie (inne źródła datę śmierci wskazują na 29 lipca 1939 roku). W 1956 rehabilitowany. Po rehabilitacji w Magadanie nad Morzem Ochockim wystawiono mu pomnik jako współtwórcy tamtejszego systemu obozów koncentracyjnych, który stał tam do roku 1991. Zobacz też: Jānis Bērziņš (dyplomata), Reinhold Berzin
- Ян Ка́рлович Бе́рзин (Берзиньш, лтш. Jānis Bērziņš) — советский военный и политический деятель, один из создателей и руководитель советской военной разведки, начальник охраны Ленина.
|
| rdfs:comment
|
- Jānis Bērziņš also Ian Karlovich Berzin or Yan Karlovich Berzin (1889–1938), Latvian and Soviet communist military official and politician.
- Jan Karlowitsch Bersin (russ. Ян Карлович Берзин, lettisch Jānis Bērziņš; ursprünglicher Name Pēteris Ķuzis, auch: Pawel Iwanowitsch Bersin, Spitzname: Starik, Parteiname: Papus war ein lettisch-russischer Geheimdienstchef. Er war von 1924 bis 1935 und 1937 Chef des militärischen Aufklärungsdienstes der Roten Armee und einer der Organisatoren der geheimen Zusammenarbeit zwischen Roter Armee und Reichswehr.
- ファイル:Yan karlovich berzin.
- Jānis Bērziņš, ros. Jan Karłowicz Berzin, Ян Карлович Берзин, właśc. Pēteris Ķuzis, radziecki komunista, szef wywiadu wojskowego GRU w latach 1924 - 1935 i w 1937 roku, wojskowy doradca sowiecki w czasie hiszpańskiej wojnie domowej, jeden z twórców Gułagu. W wieku dziewiętnastu lat aresztowany przez carską policję za udział w planach akcji zabójstwa szefa Ochrany w Teatrze Bolszoj, skazany na karę śmierci.
- Ян Ка́рлович Бе́рзин (Берзиньш, лтш. Jānis Bērziņš) — советский военный и политический деятель, один из создателей и руководитель советской военной разведки, начальник охраны Ленина.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
