| dbpprop:abstract
|
- Les llengües itàliques són un grup centum de les llengües indoeuropees. Està subdivit al seu torn en dues branques més: la sabèl·lica i la llatinofalisca (on es va originar el llatí, origen al seu torn de totes les llengües romàniques). Hi ha documents escrits d'aquestes llengües que daten del segle XII aC. Els idiomes més rellevants d'aquesta branca, a part del llatí, són l'osc (famós per les inscripcions de Pompeia), l'umbre (parlat al nord) i el falisc. Tots presenten una forta influència d'altres llengües parlades a la zona, sobretot de l'etrusc.
- Italické jazyky je skupina mrtvých kentumových indoevropských jazyků, kterými se ve starověku mluvilo na Apeninském poloostrově. Nejznámějším italickým jazykem byla latina, kterou zřejmě hovořili Italikové a pozdějí Římané a z níž se později vyvinuly dnešní románské jazyky.
- Die italischen Sprachen gehören zu einer Untergruppe der indogermanischen Sprachfamilie. Eine früher vermutete nähere Verwandtschaft mit den keltischen Sprachen konnte bislang nicht nachgewiesen werden. Sie wurden im Altertum auf der italienischen Halbinsel und auf Sizilien gesprochen. Alle wurden vom ebenfalls zu dieser Gruppe gehörenden Lateinischen verdrängt, dessen Nachfolger, die romanischen Sprachen, den modernen Zweig der italischen Sprachen darstellen. Wann die anderen italischen Sprachen ausstarben, lässt sich nicht mit Sicherheit bestimmen, sicherlich aber noch in der Antike, die meisten wohl noch vor der Zeitenwende. Umfangreicheres Schrifttum ist lediglich vom Lateinischen, Oskischen und Umbrischen erhalten. Die anderen italischen Sprachen sind nur durch wenige kurze Inschriften dokumentiert. Im Sinne der Sprachwissenschaft umfasst der Begriff „italische Sprachen“ nicht etwa sämtliche im Italien des Altertums bezeugten Sprachen und Dialekte, sondern nur zwei Gruppen deren indoeuropäischer Vertreter, die in viele Untergruppen und Dialekte aufgespalten waren. Die Zuordnung der meisten, größtenteils kaum bezeugten Sprachen ist unklar; sicher ist nur die Zuordnung der für die Untergruppen namensgebenden Sprachen: Die enge Verwandtschaft des Latinischen mit dem Faliskischen, sowie die des Oskischen mit dem Umbrischen ist für die Zweiteilung der italischen Sprachen verantwortlich. Das Messapische in Apulien war ein illyrischer Dialekt, das Venetische stellte vermutlich einen eigenen Zweig der indogermanischen Sprachfamilie dar, das Lepontische war eine festlandkeltische Sprache. Außerdem gab es auf dem Boden des antiken Italien noch einige nichtindogermanische Sprachen wie das Etruskische oder das Rätische. Der moderne Zweig der italischen Sprachen sind die romanischen Sprachen, die vom Lateinischen abstammen und in Italien, Frankreich, Spanien, Portugal, Rumänien und in Süd- und Mittelamerika verbreitet sind.
- The Italic subfamily is a member of the Indo-European language family. It includes the Romance languages derived from Latin, and a number of extinct languages of the Italian Peninsula, including Umbrian, Oscan, Faliscan, and Latin itself. In the past various definitions of "Italic" have prevailed. This article uses the classification presented by the Linguist List (see under External links below): Italic includes the Latin subgroup (Latin and the Romance languages) as well as the ancient Italic languages (Faliscan, Osco-Umbrian and two unclassified Italic languages, Aequian and Vestinian). Venetic (the language of ancient Venice), however, is regarded as unclassified Indo-European, despite its influence on the modern Italian of the region. In the extreme view, Italic did not exist, but the different groups descended directly from Indo-European and converged because of geographic contiguity. This view stems in part from the difficulty in identifying a common Italic homeland in prehistory.
- Las lenguas itálicas constituyen un grupo de lenguas indoeuropeas con una serie de rasgos comunes. Incluye a las lenguas romances y a un cierto número de lenguas extintas, como el latín y otras lenguas habladas en la Antigüedad en la península itálica. Aunque se suele considerar como una única rama que se diversificó a partir de un estadio común o proto-itálico, posterior al período proto-indoeuropeo, algunos autores dudan de esta filación común. Todas las lenguas itálicas comparten un buen número de isoglosas comunes; así, todas ellas son lenguas centum que no presentan palatalización de las (palato) velares indoeuropeas /*k, *k, *g, *g, *g/. Curiosamente, las lenguas romances sí presentan una palatalización posterior de los fonemas latinos /k, g/, aunque sólo ante fonemas anteriores /ε,e,i/.
- Itaaliset kielet ovat Italian niemimaalla esiintynyt indoeurooppalainen kieliryhmä, jonka tunnetuin jäsen on latina. Muita tunnettuja kieliä ovat mm. oski, umbri ja volski. Latinasta ovat syntyneet romaaniset kielet, ja muut itaaliset kielet lienevät vaikuttaneet vielä nykyäänkin eteläisessä Italiassa puhuttuihin kieliin.
- Les langues italiques forment un ensemble de langues appartenant au groupe centum des langues indo-européennes. Elles doivent leur nom à la région où ces langues étaient parlées, l'Italie. Les peuples parlant ces langues sont eux-mêmes dénommés Italiques. La famille italique comprend deux grandes subdivisions : les langues sabelliques ou osco-ombriennes et les langues latino-falisques. Le vénète est souvent rattaché au groupe des langues italiques, dont il formerait un troisième groupe. La langue italique la plus importante historiquement fut le latin, langue du Latium et de la Rome antique devenue celle de l'Empire romain, et dont l'évolution produisit la famille des langues romanes. Toutes les autres langues italiques se sont éteintes sans laisser de descendance actuelle, supplantées par le latin.
- Az italikus vagy itáliai nyelvek az indoeurópai nyelvcsalád egyik déli ágát alkotó, az ókor folyamán Itália területén beszélt, ma pedig - az újlatin nyelvek révén - a világ jelentős részén elterjedt nyelvek és dialektusok megnevezése. Az Róma terjeszkedésével a latin kiszorította Itáliai többi italikus nyelvét, amelyek azonban az egyes olasz dialektusokra máig kimutatható hatást gyakoroltak (főleg hangtanilag). Mivel az italikus nyelvek ma élő egyedüli ága a latin nyelv leszármazottaiból áll, az italikus nyelveket egyes források gyakran egyszerűen az újlatin nyelvekkel azonosítják. Az italikus nyelvek a hangtani fejlődés szempontjából az indoeurópai nyelvcsalád ún. kentum nyelveihez tartoztak.
- Un tempo considerate una famiglia linguistica indoeuropea unitaria, parallela ad altri sottogruppi della grande famiglia linguistica, le lingue italiche in realtà costituiscono probabilmente due distinti rami della famiglia indoeuropea, entrambi attestati in territorio italico e, di conseguenza, avvicinate da fenomeni di convergenza. Geneticamente, tuttavia, la moderna indoeuropeistica è incline a ritenere che le due branche abbiano avuto un'origine indipendente, quali evoluzioni separate di un vasto continuum indoeuropeo presente in Europa centrale fin dall'inizio del III millennio a.C.
- イタリック語派（イタリックごは）は、インド・ヨーロッパ語族の一語派。オスク・ウンブリア語群とラテン・ファリスク語群に分かれる。紀元前1000年-500年頃にイタリア半島各地でいくつかのイタリック語派の言語が他の語族・語派の言語とともに使われていたが、その中でもラテン語がローマ帝国の拡大に従ってイタリア全土から地中海世界の西半分全体に広がっていった。ローマ帝国の崩壊以降、諸方言がそれぞれ独立した言語になっていったが、ラテン語の口語（俗ラテン語）を起源とするこれらの言語はロマンス諸語と呼ばれる。
- Italische talen zijn een groep van Indo-Europese talen die in het eerste millennium v. Chr. op het Italische schiereiland werden gesproken. Behalve het Latijn zijn zij in de loop van de keizertijd uitgestorven; Faliskisch al in de tijd van de republiek. Alle Romaanse talen hebben zich uit het Latijn ontwikkeld.
- Italiske språk var de språk som ble talt i Italia i oldtiden, og er en underfamilie av de indoeuropeiske språkfamilienes Centum-gren. Den omfatter et antall utdødde språk på den italienske halvøya, blant annet latin, umbrisk og oskansk, og de senere romanske språk som oppsto fra latin, ett av de italiske språkene. De som snakket italisk var ikke stedegne i Italia, men innvandret til den italienske halvøya i løpet av 2000-tallet f. Kr. og var tilsynelatende beslektet med keltiske stammer som spredde som over en stor del av Vest-Europa på samme tid. Arkeologisk kom Apenninene-kulturen (karakterisert ved at de begravde sine døde) fra rundt 1350 f. Kr. fra øst mot vest. Før italiske språk kom til Italia var Italia befolket av grupper som ikke snakket indoeuropeiske språk, kanskje blant annet også etruskere eller de folk som ble etruskere. Den første bosetningen på Palatinerhøyden dateres til ca 750 f. Kr. , bosetninger på Quirinalhøyden en gang rundt 720 f. Kr.. Det antikke venetiske språket, som er avslørt av dets etterlatte inskripsjoner (inkludert fullstendige setninger) var også nært beslektet til de italiske språkene og er noen ganger også blitt klassifisert som netopp italisk. Etter som det imidlertid deler likheter med andre vestlige indoeuropeiske språkgrener foretrekker en del lingvister å betrakte det som et uavhengig indoeuropeisk språk. Italiske språk ble først dokumentert i skrift fra umbriske og faliskiske inskripsjoner som er datert tilbake til 600-tallet f. Kr. Alfabetet som ble benyttet er basert på det gammel-italisk alfabet som i seg selv er basert på det greske alfabetet. Italiske språk viser mindre påvirkning fra etruskisk og en del mer fra antikke greske språk. Etterhvert som Roma økte sin politiske makt over hele den italienske halvøya ble latin dominerende over alle andre italiske språk og de som opphørte å bli snakket kanskje en gang på 100-tallet e. Kr. Fra det såkalte vulgærlatin (eller folkelig latin) oppsto de ulike romanske språk. Latino-faliskiske språk latin faliskisk Oskisk-umbriske språk (eller sabelliske språk) oskisk umbrisk ekvisk marrukinisk marsisk pelignisk sabinsk vestinsk picensk volskisk Følgende tre språk som ble talt på Sicilia, er det usikkert om hører med: elymisk sikanisk sikulisk Latin, som er det mest kjente av disse språkene, gav opphav til de romanske språk. Levninger av de italiske språk kan gjenfinnes i italienske dialekter i dag. Etruskisk ble også talt i området, men regnes ikke med til noen av disse gruppene.
- Języki italskie - podrodzina języków indoeuropejskich, z których jeden dał początek współczesnym językom romańskim. W okresie archaicznym języków italskich (VIII wiek p.n.e. - początek n.e. ) na terenie Italii używano kilka języków z tej grupy: oskijskiego, umbryjskiego, faliskijskiego, a w Rzymie i okolicach łaciny. Niektórzy językoznawcy zaliczają do tej grupy także język wenetyjski. Najstarszy hipotetyczny zapis w języku łacińskim wykonany na fibuli pochodzi z VII lub VI wieku p.n.e.. Na początku naszej ery łaciną posługiwano się już na terenie całej Italii - tym samym rozpoczął się okres klasyczny (początek n.e. - 476). Okres ten przynosi rozkwit łaciny, którą posługiwano się na całym terytorium imperium rzymskiego. Wytworzyły się wówczas dwie odmiany językowe: łacina literacka (klasyczna) i łacina ludowa. Już w III wieku różnice między nimi były znaczne. Po upadku imperium łacina klasyczna wyszła z użycia, natomiast łacina ludowa spełniła funkcję prajęzyka dla języków romańskich. Okres od 476 do 800 roku nosi nazwę okresu preromańskiego, okres następny (od 800 roku) to okres romański. Z X wieku pochodzą najstarsze zapisy języków: włoskiego, hiszpańskiego i prowansalskiego. Starożytne języki italskie, z wyjątkiem łaciny, są słabo poświadczone i znane tylko z nielicznych inskrypcji, a także słów zapożyczonych do innych języków. Klasyfikacja języków italskich: języki indoeuropejskie języki italskie języki oskijsko-umbryjskie † oskijski † umbryjski † języki latynofaliskie † faliskijski (faliski) † łaciński (łacina) †* języki romańskie (ok. 750 mln) Oznaczenia: † - język wymarły lub dawne stadium historyczne języka dzisiejszego †* - język dawny, ale zachowany tradycyjnie w liturgii, tekstach religijnych, filozoficznych lub naukowych
- Familia limbilor italice a limbilor indo-europene are două ramuri: limba oscană (sau Umbriană) - dispărută, nu trebuie confundată cu dialectul modern umbrian al italianei. limba latină - care a înlocuit pe celelalte limba latină cultă - folosită de clasa superioară a societăţii romane: patricieni, senatori, scriitori, etc. limba latină vulgară - folosită de oamenii obişnuiţi, din aceasta au evoluat toate limbile romanice. limbile romanice
- As línguas itálicas são uma família de línguas pertencentes à família indo-europeia. Neste grupo estão línguas como o português, espanhol, francês, italiano, catalão, romeno e o latim. É o terceiro maior grupo dentro os indo-europeus, com 48 idiomas fica atrás dos indo-iranianos (com 308 idiomas) e dos germânicos (com 53 idiomas).
- Итали́йская языковая группа — группа языков ветви кентум индоевропейской семьи языков. К италийским языкам наиболее близки кельтские. Высказывается предположение о существовании единой итало-кельтской языковой общности, отстаиваемая Антуаном Мейе.
- Italiska språk var en grupp indoeuropeiska språk som talades i Italien under antiken. Det största italiska språket, latinet, trängde så småningom ut de övriga redan under antiken. De språk som avsatt skriftliga lämningar i större utsträckning är endast latin, oskiska och umbriska. De övriga italiska språken finns bara dokumenterade genom ett fåtal korta inskrifter.
- İtalik diller Hint-Avrupa dil ailesinin bir alt birimidir. Batı ve Güney Avrupa'daki ülkede konuşulan dillerin birçoğunu kapsar. En önemli dil Latince'dir.
- Італійські мови - мовна сім'я Індоєвропейської мовної родини. Вона включає романські мови та декілька мертвих мов. Фонетика мов розвивалася від праіндоєвропейської до праіталійської (латинська мова у даному випадку). b > b bh > f d > d dh > f g > g gh > h/f gw > v/g k > k (c) kw > kw (qu)/k (c) l > l m > m n > n p > p/ qu r > r s > s t > t w > v
- 義大利語族是印歐語系下的一族，屬於顎音類語言。由其下的通俗拉丁語衍生出羅曼語族。
|
| rdfs:comment
|
- Les llengües itàliques són un grup centum de les llengües indoeuropees. Està subdivit al seu torn en dues branques més: la sabèl·lica i la llatinofalisca (on es va originar el llatí, origen al seu torn de totes les llengües romàniques). Hi ha documents escrits d'aquestes llengües que daten del segle XII aC. Els idiomes més rellevants d'aquesta branca, a part del llatí, són l'osc (famós per les inscripcions de Pompeia), l'umbre (parlat al nord) i el falisc.
- Italické jazyky je skupina mrtvých kentumových indoevropských jazyků, kterými se ve starověku mluvilo na Apeninském poloostrově. Nejznámějším italickým jazykem byla latina, kterou zřejmě hovořili Italikové a pozdějí Římané a z níž se později vyvinuly dnešní románské jazyky.
- Die italischen Sprachen gehören zu einer Untergruppe der indogermanischen Sprachfamilie. Eine früher vermutete nähere Verwandtschaft mit den keltischen Sprachen konnte bislang nicht nachgewiesen werden. Sie wurden im Altertum auf der italienischen Halbinsel und auf Sizilien gesprochen. Alle wurden vom ebenfalls zu dieser Gruppe gehörenden Lateinischen verdrängt, dessen Nachfolger, die romanischen Sprachen, den modernen Zweig der italischen Sprachen darstellen.
- The Italic subfamily is a member of the Indo-European language family. It includes the Romance languages derived from Latin, and a number of extinct languages of the Italian Peninsula, including Umbrian, Oscan, Faliscan, and Latin itself. In the past various definitions of "Italic" have prevailed.
- Las lenguas itálicas constituyen un grupo de lenguas indoeuropeas con una serie de rasgos comunes. Incluye a las lenguas romances y a un cierto número de lenguas extintas, como el latín y otras lenguas habladas en la Antigüedad en la península itálica. Aunque se suele considerar como una única rama que se diversificó a partir de un estadio común o proto-itálico, posterior al período proto-indoeuropeo, algunos autores dudan de esta filación común.
- Itaaliset kielet ovat Italian niemimaalla esiintynyt indoeurooppalainen kieliryhmä, jonka tunnetuin jäsen on latina. Muita tunnettuja kieliä ovat mm. oski, umbri ja volski. Latinasta ovat syntyneet romaaniset kielet, ja muut itaaliset kielet lienevät vaikuttaneet vielä nykyäänkin eteläisessä Italiassa puhuttuihin kieliin.
- Les langues italiques forment un ensemble de langues appartenant au groupe centum des langues indo-européennes. Elles doivent leur nom à la région où ces langues étaient parlées, l'Italie. Les peuples parlant ces langues sont eux-mêmes dénommés Italiques. La famille italique comprend deux grandes subdivisions : les langues sabelliques ou osco-ombriennes et les langues latino-falisques.
- Az italikus vagy itáliai nyelvek az indoeurópai nyelvcsalád egyik déli ágát alkotó, az ókor folyamán Itália területén beszélt, ma pedig - az újlatin nyelvek révén - a világ jelentős részén elterjedt nyelvek és dialektusok megnevezése. Az Róma terjeszkedésével a latin kiszorította Itáliai többi italikus nyelvét, amelyek azonban az egyes olasz dialektusokra máig kimutatható hatást gyakoroltak (főleg hangtanilag).
- Un tempo considerate una famiglia linguistica indoeuropea unitaria, parallela ad altri sottogruppi della grande famiglia linguistica, le lingue italiche in realtà costituiscono probabilmente due distinti rami della famiglia indoeuropea, entrambi attestati in territorio italico e, di conseguenza, avvicinate da fenomeni di convergenza.
- Italische talen zijn een groep van Indo-Europese talen die in het eerste millennium v. Chr. op het Italische schiereiland werden gesproken. Behalve het Latijn zijn zij in de loop van de keizertijd uitgestorven; Faliskisch al in de tijd van de republiek. Alle Romaanse talen hebben zich uit het Latijn ontwikkeld.
- Italiske språk var de språk som ble talt i Italia i oldtiden, og er en underfamilie av de indoeuropeiske språkfamilienes Centum-gren. Den omfatter et antall utdødde språk på den italienske halvøya, blant annet latin, umbrisk og oskansk, og de senere romanske språk som oppsto fra latin, ett av de italiske språkene. De som snakket italisk var ikke stedegne i Italia, men innvandret til den italienske halvøya i løpet av 2000-tallet f. Kr.
- Języki italskie - podrodzina języków indoeuropejskich, z których jeden dał początek współczesnym językom romańskim. W okresie archaicznym języków italskich (VIII wiek p.n.e. - początek n.e. ) na terenie Italii używano kilka języków z tej grupy: oskijskiego, umbryjskiego, faliskijskiego, a w Rzymie i okolicach łaciny. Niektórzy językoznawcy zaliczają do tej grupy także język wenetyjski.
- Familia limbilor italice a limbilor indo-europene are două ramuri: limba oscană (sau Umbriană) - dispărută, nu trebuie confundată cu dialectul modern umbrian al italianei. limba latină - care a înlocuit pe celelalte limba latină cultă - folosită de clasa superioară a societăţii romane: patricieni, senatori, scriitori, etc. limba latină vulgară - folosită de oamenii obişnuiţi, din aceasta au evoluat toate limbile romanice. limbile romanice
- As línguas itálicas são uma família de línguas pertencentes à família indo-europeia. Neste grupo estão línguas como o português, espanhol, francês, italiano, catalão, romeno e o latim. É o terceiro maior grupo dentro os indo-europeus, com 48 idiomas fica atrás dos indo-iranianos (com 308 idiomas) e dos germânicos (com 53 idiomas).
- Итали́йская языковая группа — группа языков ветви кентум индоевропейской семьи языков. К италийским языкам наиболее близки кельтские. Высказывается предположение о существовании единой итало-кельтской языковой общности, отстаиваемая Антуаном Мейе.
- Italiska språk var en grupp indoeuropeiska språk som talades i Italien under antiken. Det största italiska språket, latinet, trängde så småningom ut de övriga redan under antiken. De språk som avsatt skriftliga lämningar i större utsträckning är endast latin, oskiska och umbriska. De övriga italiska språken finns bara dokumenterade genom ett fåtal korta inskrifter.
- İtalik diller Hint-Avrupa dil ailesinin bir alt birimidir. Batı ve Güney Avrupa'daki ülkede konuşulan dillerin birçoğunu kapsar. En önemli dil Latince'dir.
- Італійські мови - мовна сім'я Індоєвропейської мовної родини. Вона включає романські мови та декілька мертвих мов. Фонетика мов розвивалася від праіндоєвропейської до праіталійської (латинська мова у даному випадку).
- 義大利語族是印歐語系下的一族，屬於顎音類語言。由其下的通俗拉丁語衍生出羅曼語族。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
