The Italic languages are a subfamily of the Indo-European language family, originally spoken by Italic peoples. They include Latin and its descendants (the Romance languages) as well as a number of extinct languages of the Italian Peninsula, including Umbrian, Oscan, Faliscan and South Picene. With over 800 million native speakers, the Italic languages constitute the second most widely spoken branch of the Indo-European family, after the Indo-Iranian languages.

Property Value
dbo:abstract
  • The Italic languages are a subfamily of the Indo-European language family, originally spoken by Italic peoples. They include Latin and its descendants (the Romance languages) as well as a number of extinct languages of the Italian Peninsula, including Umbrian, Oscan, Faliscan and South Picene. With over 800 million native speakers, the Italic languages constitute the second most widely spoken branch of the Indo-European family, after the Indo-Iranian languages. In the past, various definitions of "Italic" have prevailed. This article uses the classification presented by the Linguist List: Italic includes the Latin subgroup (Latin and the Romance languages) as well as the ancient Italic languages (Faliscan, Osco-Umbrian and two unclassified Italic languages, Aequian and Vestinian). Venetic (the language of the ancient Veneti), as revealed by its inscriptions, shared some similarities with the Italic languages and is sometimes classified as Italic. However, since it also shares similarities with other Western Indo-European branches (particularly Celtic languages and Germanic languages), some linguists prefer to consider it an independent Indo-European language. In the extreme view, Italic did not exist, but the different groups descended directly from Indo-European and converged because of geographic contiguity. This view stems in part from the difficulty in identifying a common Italic homeland in prehistory. In the intermediate view, the Italic languages are one of the ten or eleven major subgroups of the Indo-European language family and might therefore have had an ancestor, Common Italic or Proto-Italic, from which its daughter languages descend. Moreover, there are similarities between major groups, although how these similarities are to be interpreted is one of the major debatable issues in the historical linguistics of Indo-European. The linguist Calvert Watkins went so far as to suggest, among ten major groups, a four-way division of East, West, North and South Indo-European. These he considered "dialectical divisions within Proto-Indo-European which go back to a period long before the speakers arrived in their historical areas of attestation." This is not to be considered a nodular grouping; in other words, there was not necessarily any common west Indo-European serving as a node from which the subgroups branched, but rather a hypothesized similarity between the dialects of Proto-Indo-European which developed into the recognized families. (en)
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (مارس 2016) اللغات الإيطاليقية أو الإيطاليكية (باللاتينية: Linguae Italicae) هي عائلة فرعية من عائلة اللغات الهندوأوروبية تشمل اللغات الرومانيقية المتحدرة من اللغة اللاتينية (كاالإيطالية والفرنسية والكتلانية والرومانية والإسبانية والبرتغالية) بالإضافة إلى عدد من اللغات المنقرضة التي كانت محكية في شبه الجزيرة الإيطالية كاللاتينية نفسها و اللغة الدلماتية المنقرضة أيضاً ، و التي كانت منشرة في السواحل الشرقة للبحر الأدرياتيكي، باللإضافة إلى اللغات الأومبرية و القسطانية (أو الأُكْسِيتَانِيَّة) والفاليسكانية. * 32xبوابة اللغة * 32xبوابة لغويات * 32xبوابة إيطاليا * 32xبوابة روما القديمة 25بك هذه بذرة مقالة عن اللغويات بحاجة للتوسيع. شارك في تحريرها. (ar)
  • Die italischen Sprachen bilden eine Untergruppe der indogermanischen Sprachfamilie. Eine vermutete nähere Verwandtschaft mit den keltischen Sprachen konnte bislang nicht nachgewiesen werden; zumindest aber gibt es Indizien für einen vorgeschichtlichen Sprachkontakt zwischen Italisch, Keltisch und Germanisch. Die italischen Sprachen wurden im Altertum auf der italienischen Halbinsel und auf Sizilien gesprochen. Alle wurden vom ebenfalls zu dieser Gruppe gehörenden Lateinischen verdrängt. Dessen Nachfolger, die romanischen Sprachen, bilden den modernen Zweig der italischen Sprachen. (de)
  • Las lenguas itálicas constituyen un grupo de lenguas indoeuropeas con una serie de rasgos comunes. Incluye a las lenguas romances y a un cierto número de lenguas extintas, como el latín y otras lenguas habladas en la Antigüedad en la península itálica. Aunque se suele considerar como una única rama que se diversificó a partir de un estadio común o proto-itálico, posterior al período proto-indoeuropeo, algunos autores dudan de esta filiación común. Todas las lenguas itálicas comparten un buen número de isoglosas comunes; así, todas ellas son lenguas centum que no presentan palatalización de las (palato) velares indoeuropeas /*k, *kw, *g, *gh, *ghw/. Curiosamente, las lenguas romances sí presentan una palatalización posterior de los fonemas latinos /k, g/, aunque sólo ante fonemas anteriores /ε,e,i/. (es)
  • Les langues italiques sont une branche de la famille des langues indo-européennes. Elles regroupent les langues sabelliques et les langues latino-falisques. Le vénète et le sicule sont souvent rattachés aux langues italiques. Les langues italiques doivent leur nom à la région où ces langues étaient parlées, l'Italie. Les peuples parlant ces langues sont eux-mêmes dénommés Italiques. La langue italique la plus importante historiquement fut le latin, langue du Latium et de la Rome antique devenue celle de l'Empire romain, et dont l'évolution produisit le groupe des langues romanes. Toutes les autres langues italiques se sont éteintes sans laisser de descendance actuelle, supplantées par le latin. (fr)
  • Le lingue italiche, un tempo considerate una famiglia linguistica indoeuropea unitaria, parallela ad altri suoi sottogruppi, in realtà costituiscono probabilmente due distinti rami della famiglia indoeuropea, entrambi attestati esclusivamente in territorio italico e, di conseguenza, avvicinate da fenomeni di convergenza. Geneticamente, tuttavia, la moderna indoeuropeistica è incline a ritenere che le due branche abbiano avuto un'origine indipendente, quali evoluzioni separate di un vasto continuum indoeuropeo presente in Europa centrale fin dall'inizio del III millennio a.C. (it)
  • Italische talen zijn een groep van Indo-Europese talen die in het eerste millennium v.Chr. op het Italische schiereiland werden gesproken. Behalve het Latijn zijn zij in de loop van de keizertijd uitgestorven; Faliskisch al in de tijd van de republiek. Alle Romaanse talen hebben zich uit het Latijn ontwikkeld. (nl)
  • イタリック語派(イタリックごは)は、インド・ヨーロッパ語族の一語派。ケントゥム語に属す。オスク・ウンブリア語群とラテン・ファリスク語群とに分類される。紀元前1000年〜500年頃、他の語族・語派の言語とともに古代のイタリア半島で使われた(→古代イタリア地域諸言語)。イタリック語派を用いる古代の部族はイタリック人と呼ばれる。古イタリア文字を使うことが多かった。 ラテン語はイタリック語派のうち最も広く使われた言語であり、ラテン・ファリスク語群に属する。ローマ帝国の拡大に従いラテン語が広がると他のイタリック語派の言語は死語になった。 現在のイタリア語は俗ラテン語を起源とするロマンス諸語に属する。 (ja)
  • Języki italskie – podrodzina języków indoeuropejskich, z których jeden (łacina) dał początek współczesnym językom romańskim. W okresie archaicznym języków italskich (VIII wiek p.n.e. - początek n.e.) na terenie Italii używano kilku języków z tej grupy: oskijskiego, umbryjskiego, faliskijskiego, a w Rzymie i okolicach łaciny. Niektórzy językoznawcy zaliczają do tej grupy także język wenetyjski. Najstarszy hipotetyczny zapis w języku łacińskim wykonany na tzw. fibuli z Praeneste pochodzi z VII lub VI wieku p.n.e. Na początku naszej ery łaciną posługiwano się już na terenie całej Italii - tym samym rozpoczął się okres klasyczny (początek n.e. - 476). Okres ten przynosi rozkwit łaciny, którą posługiwano się na całym terytorium cesarstwa rzymskiego. Wytworzyły się wówczas dwie odmiany językowe: łacina literacka (klasyczna) i łacina ludowa. Już w III wieku różnice między nimi były znaczne. Po upadku imperium łacina klasyczna wyszła z użycia, natomiast łacina ludowa spełniła funkcję prajęzyka dla języków romańskich. Okres od 476 do 800 roku nosi nazwę okresu preromańskiego, okres następny (od 800 roku) to okres romański. Z X wieku pochodzą najstarsze zapisy języków: włoskiego, hiszpańskiego i prowansalskiego. Starożytne języki italskie, z wyjątkiem łaciny, są słabo poświadczone i znane tylko z nielicznych inskrypcji, a także słów zapożyczonych do innych języków. (pl)
  • As línguas itálicas são uma família de línguas pertencentes à família indo-europeia. Neste grupo estão línguas como o português, espanhol, francês, italiano, catalão, romeno e o latim. É o terceiro maior grupo dentre os indo-europeus, com 48 idiomas fica atrás dos indo-iranianos (com 308 idiomas) e dos germânicos (com 53 idiomas). (pt)
  • Итали́йская языковая группа — группа языков индоевропейской языковой семьи.Считается, что к италийским языкам наиболее близки кельтские. Антуаном Мейе высказывалось предположение о существовании единой итало-кельтской языковой общности, но данная гипотеза окончательного признания в настоящий момент не получила. (ru)
  • 義大利語族是印歐語系下的一族,屬於顎音類語言。由其下的通俗拉丁語衍生出羅曼語族。 (zh)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 14729 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 744279147 (xsd:integer)
dbp:category
  • Italic languages
dbp:child
dbp:ethnicity
dbp:familycolor
  • Indo-European
dbp:glotto
  • ital1284
dbp:glottorefname
  • Italic
dbp:iso
  • itc
dbp:mapcaption
  • Approximate distribution of languages in Iron Age Italy during the sixth century BC.
dbp:name
  • Italic
dbp:protoname
dbp:region
  • Originally Italy, today mainly southern Europe, maximum extent world-wide intermittent .
dbp:type
  • Italic languages
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Die italischen Sprachen bilden eine Untergruppe der indogermanischen Sprachfamilie. Eine vermutete nähere Verwandtschaft mit den keltischen Sprachen konnte bislang nicht nachgewiesen werden; zumindest aber gibt es Indizien für einen vorgeschichtlichen Sprachkontakt zwischen Italisch, Keltisch und Germanisch. Die italischen Sprachen wurden im Altertum auf der italienischen Halbinsel und auf Sizilien gesprochen. Alle wurden vom ebenfalls zu dieser Gruppe gehörenden Lateinischen verdrängt. Dessen Nachfolger, die romanischen Sprachen, bilden den modernen Zweig der italischen Sprachen. (de)
  • Le lingue italiche, un tempo considerate una famiglia linguistica indoeuropea unitaria, parallela ad altri suoi sottogruppi, in realtà costituiscono probabilmente due distinti rami della famiglia indoeuropea, entrambi attestati esclusivamente in territorio italico e, di conseguenza, avvicinate da fenomeni di convergenza. Geneticamente, tuttavia, la moderna indoeuropeistica è incline a ritenere che le due branche abbiano avuto un'origine indipendente, quali evoluzioni separate di un vasto continuum indoeuropeo presente in Europa centrale fin dall'inizio del III millennio a.C. (it)
  • Italische talen zijn een groep van Indo-Europese talen die in het eerste millennium v.Chr. op het Italische schiereiland werden gesproken. Behalve het Latijn zijn zij in de loop van de keizertijd uitgestorven; Faliskisch al in de tijd van de republiek. Alle Romaanse talen hebben zich uit het Latijn ontwikkeld. (nl)
  • イタリック語派(イタリックごは)は、インド・ヨーロッパ語族の一語派。ケントゥム語に属す。オスク・ウンブリア語群とラテン・ファリスク語群とに分類される。紀元前1000年〜500年頃、他の語族・語派の言語とともに古代のイタリア半島で使われた(→古代イタリア地域諸言語)。イタリック語派を用いる古代の部族はイタリック人と呼ばれる。古イタリア文字を使うことが多かった。 ラテン語はイタリック語派のうち最も広く使われた言語であり、ラテン・ファリスク語群に属する。ローマ帝国の拡大に従いラテン語が広がると他のイタリック語派の言語は死語になった。 現在のイタリア語は俗ラテン語を起源とするロマンス諸語に属する。 (ja)
  • As línguas itálicas são uma família de línguas pertencentes à família indo-europeia. Neste grupo estão línguas como o português, espanhol, francês, italiano, catalão, romeno e o latim. É o terceiro maior grupo dentre os indo-europeus, com 48 idiomas fica atrás dos indo-iranianos (com 308 idiomas) e dos germânicos (com 53 idiomas). (pt)
  • Итали́йская языковая группа — группа языков индоевропейской языковой семьи.Считается, что к италийским языкам наиболее близки кельтские. Антуаном Мейе высказывалось предположение о существовании единой итало-кельтской языковой общности, но данная гипотеза окончательного признания в настоящий момент не получила. (ru)
  • 義大利語族是印歐語系下的一族,屬於顎音類語言。由其下的通俗拉丁語衍生出羅曼語族。 (zh)
  • The Italic languages are a subfamily of the Indo-European language family, originally spoken by Italic peoples. They include Latin and its descendants (the Romance languages) as well as a number of extinct languages of the Italian Peninsula, including Umbrian, Oscan, Faliscan and South Picene. With over 800 million native speakers, the Italic languages constitute the second most widely spoken branch of the Indo-European family, after the Indo-Iranian languages. (en)
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (مارس 2016) اللغات الإيطاليقية أو الإيطاليكية (باللاتينية: Linguae Italicae) هي عائلة فرعية من عائلة اللغات الهندوأوروبية تشمل اللغات الرومانيقية المتحدرة من اللغة اللاتينية (كاالإيطالية والفرنسية والكتلانية والرومانية والإسبانية والبرتغالية) بالإضافة إلى عدد من اللغات المنقرضة التي كانت محكية في شبه الجزيرة الإيطالية كاللاتينية نفسها و اللغة الدلماتية المنقرضة أيضاً ، و التي كانت منشرة في السواحل الشرقة للبحر الأدرياتيكي، باللإضافة إلى اللغات الأومبرية و القسطانية (أو الأُكْسِيتَانِيَّة) والفاليسكانية. (ar)
  • Las lenguas itálicas constituyen un grupo de lenguas indoeuropeas con una serie de rasgos comunes. Incluye a las lenguas romances y a un cierto número de lenguas extintas, como el latín y otras lenguas habladas en la Antigüedad en la península itálica. (es)
  • Les langues italiques sont une branche de la famille des langues indo-européennes. Elles regroupent les langues sabelliques et les langues latino-falisques. Le vénète et le sicule sont souvent rattachés aux langues italiques. Les langues italiques doivent leur nom à la région où ces langues étaient parlées, l'Italie. Les peuples parlant ces langues sont eux-mêmes dénommés Italiques. (fr)
  • Języki italskie – podrodzina języków indoeuropejskich, z których jeden (łacina) dał początek współczesnym językom romańskim. W okresie archaicznym języków italskich (VIII wiek p.n.e. - początek n.e.) na terenie Italii używano kilku języków z tej grupy: oskijskiego, umbryjskiego, faliskijskiego, a w Rzymie i okolicach łaciny. Niektórzy językoznawcy zaliczają do tej grupy także język wenetyjski. Najstarszy hipotetyczny zapis w języku łacińskim wykonany na tzw. fibuli z Praeneste pochodzi z VII lub VI wieku p.n.e. Na początku naszej ery łaciną posługiwano się już na terenie całej Italii - tym samym rozpoczął się okres klasyczny (początek n.e. - 476). Okres ten przynosi rozkwit łaciny, którą posługiwano się na całym terytorium cesarstwa rzymskiego. Wytworzyły się wówczas dwie odmiany językowe: (pl)
rdfs:label
  • Italic languages (en)
  • لغات إيطاليقية (ar)
  • Italische Sprachen (de)
  • Lenguas itálicas (es)
  • Langues italiques (fr)
  • Lingue italiche (it)
  • イタリック語派 (ja)
  • Italische talen (nl)
  • Języki italskie (pl)
  • Línguas itálicas (pt)
  • Италийские языки (ru)
  • 意大利语族 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:languageFamily of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:fam of
is dbp:languages of
is foaf:primaryTopic of