| dbpprop:abstract
|
- Isma'il Pasha, "Ismail Paşa" in Turkish Language, known as Ismail the Magnificent (December 31, 1830 – March 2, 1895), was Wāli and subsequently Khedive of Egypt and Sudan from 1863 until he was removed at the behest of the British in 1879. While in power he greatly modernized Egypt and Sudan, but also put the country heavily in debt. His philosophy can be glimpsed in a statement he made in 1879: "My country (Egypt) is no longer in Africa; we are now part of Europe. It is therefore natural for us to abandon our former ways and to adopt a new system adapted to our social conditions."
- Ismail Pascha war von 1863–1879 osmanischer Vizekönig von Ägypten. Er ist auch unter dem Beinamen Ismail der Prächtige bekannt. Ismail führte eine umfangreiche Modernisierung Ägyptens durch, stürzte das Land aber auch in schwere Schulden. Unter seiner Herrschaft erreichte Ägypten die größte Ausdehnung, bis ins Gebiet des heute südsudanesischen Gondokoro.
- Ismāʽīl Pasha va ser el virrei d'Egipte entre els anys 1863 i 1879 sota nominal sobirania de l'Imperi Otomà. Era fill d'Ibrahim Pasha i net de Muhammad Ali. Després d'una formació acadèmica a París i missions diplomàtiques en altres parts d'Europa, va tornar a Egipte el 1848. En aquest mateix any va morir Ibrahim Pasha, virrei en funcions per la incapacitat de Muhammad Ali Pasha i Muhammad Ali va tornar al tron fins a la seva mort el 2 d'agost de 1849. Llavors fou nomenat virrei Abbas Hilmi Pasha (I), fill de Tusun Pasha, que ja exercia la regència. Una vegada en el càrrec es va malfiar de Muhammad Said Pasha i de diversos cosins. Ismail va marxar a Istanbul per demanar el suport del sultà contra Abbas Hilmi, i fou nomenat membre del consell d'estat otomà. A la mort d'Abbas Hilmi I, va pujar al tron virregnal Muhammad Said Pasha, l'oncle d'Ismail i aquest va poder retornar a Egipte on fou nomenat president del consell d'estat; el 1855 va fer una missió diplomàtica a París i després una al Vaticà. El 1861 fou nomenat comandant en cap (sirdar) de l'exèrcit. Said Pasha va morir el 18 de gener de 1863 i Ismail fou llavors proclamat virrei. Va tenir tres objectius: incrementar l'autonomia en relació al sultà otomà i la Porta; modernitzar el país; i adquirir un imperi a l'Àfrica. Aquestos plans comportaven unes despeses enormes i encara que inicialment van portar una gran prosperitat econòmica al país, finalment el van arruïnar Ismail va participar activament en la construcció del Canal de Suez. El 1866 es va crear una assemblea consultiva. El 27 de maig de 1866 Ismail va comprar al sultà un firman pel qual la successió a Egipte es regulava per primogenitura, i limitada als descendents directes; volia també emetre moneda pròpia, augmentar l'exèrcit i concedir títols nobiliaris. La implicació egípcia amb la revolta de Creta del 1866, va portar a un període de tensió amb la Porta. En un altra firman del 8 de juny de 1867 fou autoritzat a portar el títol de kediv i va adquirir autonomia en els afers interns i financers, podent concertar tractats internacionals en relació a duanes, ports, comerç, i afers de les comunitats estrangeres al país. El 1867 Egipte va participar a l'Exposició Universal de Paris. La festa de l'obertura del Canal de Suez el 1869 fou considerada extravagant, i el sultà va signar un firman el 29 de novembre de 1869 que anul•lava quasi tot el que Ismail havia obtingut anteriorment el [1867], però una visita a Istanbul i quantiosos suborns als funcionaris turcs li van permetre obtenir un nou firman el de 10 de setembre de 1872 que derogava el del 1869 i li donava dret a contractar préstecs a Europa En tot aquest temps les campanyes egípcies a Sudan, Etiòpia, Somàlia i fins Uganda, suposaven grans despeses. Després de la caiguda de Napoleó III el 1871, Ismail es va apropar a Gran Bretanya. Interiorment la ràpida modernització estava produint un trencament social, econòmic i cultural. L'exèrcit i la marina foren reorganitzats, es van construir escoles, es van instal•lar molts europeus al país i es van subvencionar o crear diaris, impremtes, biblioteques (amb la fundació de la biblioteca nacional després Dar al-kutub), societats culturals, i museus. L'esclavatge fou prohibit i es va establir el servei de correus. Administrativament el país fou dividit en 14 províncies que foren la base de la divisió territorial en endavant. Les exportacions van augmentar al doble entre 1863 i 1873 i els ingressos de l'estat van passar de 5 milions de lliures el 1864 a 145 milions el 1875; es van construir telègrafs i ferrocarrils a Egipte i Sudan, i la ciutat d'Ismailiyya; el Caire va ser la primera municipalitat del país seguida d'altres grans ciutats; es van fundar nombrosos bancs i companyies mercantils. Les dificultats econòmiques es van fer greus el 1870; es vavoler arreglar amb la llei de la mukabala de 1871, que obligava als propietaris a fer un avançament de l'impost d'un import sis vegades el import anual, a canvi d'una reducció perpetua de la meitat d'aquest impost. Es van concertar préstecs a Europa (la deute publica va pujar a 90 milions de lliures) i el 1875 el govern va haver de vendre a la Gran Bretanya les seves 176602 accions a la companyia del Canal de Suez per 4 milions de lliures. El 1875 es van crear tribunals mixtes encarregat dels litigis entre egipcis i estrangers i entre estrangers residents al país. El 1876 es va haver de crear una institució europea de control de les finances del país amb la fundació d'una Caixa de la Deute Publica amb representants dels estats creditors. Els terratinents, els caps religiosos, l'exèrcit i fins i tots els ministres retiraven el suport a Ismail; la influència creixent dels britànics, que eren els principals creditors, i el distanciament amb el govern otomà, va crear una opinió interior oposada a Ismail; els governadors eren considerats responsables de la influència europea i com que no ho eren, s'oposaven també a Ismail. El 1877 Egipte va participar al costat de l'Imperi Otomà a la guerra russo-turca. El 8 de juny de 1878 un firman del sultà ratificava l'anterior de 1872 i en regulava les condicions. El 28 d'agost de 1878 es va intentar l'establiment d'un govern de gabinet, sent nomenat primer ministre Boghos Nubar Pasha, responsable davant l'assemblea, però la situació econòmica no es va poder redreçar; l'exèrcit estava a la vora del motí i les potències europees pressionaven per la devolució del deute. Finalment el sultà, a petició de les potències europees, el va deposar el 25 de juny de 1879 i va sortir d'Egipte el dia 26. Es va instal•lar a Istanbul on va morir el 6 de març de 1895. La enorme deute que va ocasionar al país va conduir finalment a que els britànics ocupessin Egipte el 1882.
- Ismail Pachá también llamado Ismail el Magnífico era hijo de Ibrahim Bajá y fue el virrey de Egipto entre los años 1863 y 1879 bajo el control del Imperio Otomano. Después de una formación académica en París y misiones diplomáticas en otras partes de Europa, Ismail fue designado virrey y participó activamente en la construcción del Canal de Suez (1859–1869). Su plan de unificar el valle del Nilo era creando una nueva provincia egipcia al sur, en Sudán. El sultán lo despidió por su mala administración fiscal; la enorme deuda que ocasionó al país condujo a que los británicos ocuparan Egipto en 1882.
- Ismaïl Pacha était vice-roi puis khédive d'Égypte — qui régna du 18 janvier 1863 au 8 août 1879.
- Iszmail pasa 1863-tól egyiptomi alkirály volt, 1879-ben a britek elmozdították. Hatalma modernizációt hozott az országnak, ám súlyos adósságot halmozott fel. Filozófiáját jól összefoglalja a következő tőle vett idézet: „Országom többé nem afrikai; már Európa része vagyunk. Így számunkra természetes a korábbi megoldások elvetése és új utak keresése, más minták a saját társadalmi helyzetünkre való lefordítása”.
- Ismāʿīl Pascià fu viceré e poi Khedivè d'Egitto — tra il 18 gennaio 1863 e l'8 agosto 1879, quando fu rimosso dal trono dal Regno Unito. Mentre era al potere dette un grande impulso alla modernizzazione dell'Egitto e del Sudan, indebitando però drammaticamente il Paese. La sua filosofia può essere racchiusa in una dichiarazione che egli rese nel 1879: "Il mio Paese non è più in Africa; noi siamo ora parte dell'Europa. È pertanto naturale per noi abbandonare le nostre antiche strade e adottare un nuovo sistema, adatto alle nostre condizioni sociali".
- イスマーイール・パシャ（Isma'il Pasha, 1830年12月31日 - 1895年3月2日）は、ムハンマド・アリー朝エジプトのエジプト総督（ワーリー, 在位：1863年 - 1867年）であり、1879年にイギリスからの要請で退位するまでヘディーヴ（在位：1867年 - 1879年）であった。 エジプトを近代化させる一方、多額の負債を抱えるようになった。在位中に述べた言葉として、「我が国はもはやアフリカではなく、ヨーロッパの一部である。我々が以前の方法を取り止め、社会的状況に適している新しい制度を採り入れることは、すなわち自然なことである。」というものがある。
- Ismail Pasza; po arabsku: إسماعيل باشا – wicekról Egiptu od 1863 roku do 1879, kiedy został usunięty z inicjatywy Brytyjczyków. Radykalnie zmodernizował państwo, ale jednocześnie bardzo je zadłużył. Jego strategię polityki charakteryzuje zdanie: "Moje państwo nie jest dłużej w Afryce. Dlatego też jest normalnym porzucenie starych sposobów i przyjęcie nowego systemu przystosowanego do naszych społecznych warunków". Urodzony w Kairze był drugim synem Ibrahima Paszy i wnukiem Muhammada Alego. Po edukacji odbytej w Paryżu powrócił do domu i po śmierci swego starszego brata został dziedzicem swego wuja Saida. Said, podobno czuł się wtedy bezpiecznie gdy pozbywał się swego kuzyna, obawiał się go gdy przebywał w pobliżu. Dlatego Ismail był wysyłany jako dyplomata za granicę: do papiestwa, do Francji Napoleona III, do Turcji. W 1861 roku stanął na czele 14000 armii tłumiącej powstanie w podbitym Sudanie. Po śmierci Saida Ismail od razu został obwołany wicekrólem. W roku 1867 uzyskał od sułtana tureckiego tytuł kedywa za płacenie wyższego trybutu. Ismail rozwijał państwo wewnętrznie, podobnie jak jego dziadek, stworzył pocztę, pobudzał postęp i rozwój handlu, stworzył przemysł cukrowniczy, zbudował pałace, hojnie wspierał rozwój teatru i opery. Rozbudował Kair tworząc w nim nowe centrum na wzór Paryża. Stworzył plany budowy ogromnej ilości linii kolejowych w kraju. Po zrealizowaniu tego projektu Egipt miałby posiadać najgęstszą linię kolejową na świecie. Znacznym osiągnięciem Ismaila było powołanie organu doradczego w listopadzie 1866 roku. Początkowo była to jedynie rada z głosem doradczym, następnie po kilkunastu latach jej członkowie posiadali już decydujący wpływ na sprawy kraju. Wodzowie plemienni sprawowali decydującą rolę w zgromadzeniu wywierając presję na rządzie. Domagano się większego wpływu wodzów na sprawy gospodarcze i polityczne. W roku 1876 rada wymusiła na Ismailu ustępstwa: przywrócono prawo, które zezwalało właścicielom ziemskim zapłatę podatku ziemskiego za sześć lat z góry i korzystanie w ten sposób z ekonomicznych przywilejów. Po przejęciu władzy Ismail odmówił ratyfikacji dokumentu swego poprzednika, w którym zobowiązywał się do zapłaty dodatkowych pieniędzy spółce wykonującej prace przy budowie Kanału Sueskiego. Arbitrem sporu został Napoleon III Bonaparte, który przyznał spółce 3,800,000 szterlingów odszkodowania. Ismail starał się wykorzystać każdą sposobność by móc ukazać siebie jako światłego i równego innym władcę. Został wyróżniony Orderem Łaźni w 1867 roku, odwiedził w tym samym roku Londyn, gdzie był podejmowany przez królową Wiktorię. Gdy budowa Kanału została ukończona zaproszono dyplomatów i wybitne osobistości z całego świata na ceremonię otwarcia. Ismail przerwał pokojową politykę swych poprzedników zaczynając ponownie ekspansję militarną. W 1874 roku włączył do Egiptu Darfur. Wcześniej podporządkował sobie tereny leżące nad Morzem Czerwonym. Ostatnim celem, nie zrealizowanym również przez ojca potęgi Egiptu Muhammada, było zdobycie Etiopii. Po raz kolejny siły egipskie zostały pobite: w listopadzie 1875 roku pod Gundet, a w marcu 1876 pod Guray. Należy podkreślić, iż dwudziestotysięczna armia Ismaila była lepiej uzbrojona i wyszkolona niż liczniejsze wojska etiopskie. Zbrojenia, wojny i budowa Kanału oraz ciągłe pożyczki wplątały Egipt w ogromne długi (wynosiły one 100 000 000 funtów). Został on zmuszony do spłaty zaciągniętych pożyczek. Wpierw sprzedano wszystkie akcje Kanału rządowi angielskiemu za jedynie 4 000 000 funtów. Następnie powołano Komisję Długu Egipskiego, w skład której wchodzili członkowie zainteresowanych spłatą zadłużenia państw. Ismail opracował plan, według którego dług powinien zostać spłacony w ciągu 65 lat. Zmniejszono armię, zaprzestano wojny, zmniejszono wydatki dworu, zezwolono Wielkiej Brytanii na wydobycie ropy naftowej na terenie Egiptu. Państwo to coraz bardziej było uzależniane ekonomicznie od Wielkiej Brytanii. W grudniu 1875 roku Stephen Cave został wysłany przez rząd brytyjski do Egiptu celem sprawdzenia możliwości finansowych tego państwa. W ogłoszonym raporcie Cave podkreśla, iż jedynym sposobem na odzyskanie pieniędzy z zaciągniętych długów przez Egipt jest interwencja państw zainteresowanych. W październiku 1876 roku doszło do zacieśnienia współpracy angielsko-francuskiej. Przedstawiciele obu krajów wchodzili w skład nowo uformowanego rządu egipskiego, powstałego w wyniku ogłoszenia kolejnego raportu sugerującego stworzenie Rady Ministrów złożonej z Europejczyków, zmierzającej do kontroli nad państwem i spłacaniem kredytów. Premierem został wtedy Nubar Pasza, a ministrem finansów Charles Rivers Wilson. Kontrola nad państwem przez obcokrajowców była traktowana przez znaczną część Egipcjan jako okupacja. Niezadowoleni gromadzili się wokół Ahmada Arabiego, pod wodzą którego wybuchło w 1879 roku powstanie antybrytyjskie i antyfrancuskie. Ismail zdymisjonował "europejski" rząd powołując na premiera Szerifa Paszę. Wielka Brytania oraz Francja domagały się przywrócenia odsuniętych ministrów na ich stanowiska. Kraj znajdował się we władaniu armii Arabiego, więc Ismail nie zgodził się na żądanie europejskich mocarstw, zwanych jako "nota Gambetty". Wymuszono na sułtanie Abdulhamidzie II odwołanie Ismaila z pełnionej przez niego funkcji. Następcą Ismaila został Taufik, jego syn. Ismail opuścił kraj wyjeżdżając do Neapolu, a następnie za zgodą sułtana zamieszkał w jego pałacu pozostając więźniem aż do swojej śmierci.
- Ismāʽīl Pasha foi o vice-rei do Egito entre os anos de 1863 e 1879 sob o controle do Império Otomano. Depois de uma formação acadêmica em Paris e missões diplomáticas em outras partes da Europa, Pasha foi designado vice-rei e participou ativamente da construção do Canal de Suez.
- Исмаил-Паша́, правитель Египта в 1863—79. Расширил автономию Египта, который считался частью Османской империи. Проводил реформы, объективно способствовавшие капиталистическому развитию и эффективной модернизации страны. В 1866 г. созвал первое представительное учреждение — зародыш парламента — Совещательное собрание депутатов (Маглис шура ан-нувваб). Для реализации своих планов прибегал к займам у европейских держав. Займы эти были использованы достаточно эффективно — при их помощи были, например, построены более тысячи километров железных дорог, несколько тысяч километров телеграфных линий, более десяти мостов через Нил, десятки новых ирригационных систем. Однако Исмаил допустил один крупный финансовый просчёт — он в своих расчётах исходил из очень высокой цены на главную экспортную культуру Египта того времени, хлопок, существовавшей в первые годы его правления из-за Войны между Севером и Югом в США. Однако окончание этой войны привело к обвальному падению цен на хлопок. Исмаил пытался решить возникшие проблемы при помощи новых займов, что привело в конечном счёте к суверенному дефолту. 25 ноября 1875 года египетский правитель Исмаил-паша продал Англии свои 46 % акций Суэцкого канала, остальными владели французы. Но не помогло и это. Контроль над Египтом установили англичане, которые, впрочем, по сути своей достаточно эффективно продолжили дальнейшую модернизацию Египта.
- Ismail Pascha, född 31 december 1830 i Kairo, död 2 mars 1895 nära Konstantinopel, khediv av Egypten, son till Ibrahim Pascha. Ismail fick en europeisk uppfostran i Frankrike, varefter han återkom till Egypten 1849. Av sin farbror ståthållaren Said Pascha användes han vid beskickning till Frankrike och Italien och inkallades i statsrådet, skötte 1861 regeringen i hans frånvaro och kuvade därpå ett uppror i Sudan. Efter Saids död 18 januari 1863 blev han ståthållare i Egypten. Om hans till full oavhängighet syftande yttre politik (direkt umgänge med främmande monarker, de turkiska fermanerna om successionsordningen 1866, khedivvärdigheten 1867, regleringen av Egyptens ställning 1873) och hans av stort anlagda och kostsamma företag samt lika lysande som ogenomtänkta reformer fyllda inre styrelse - en svindel, som ruinerade hans land och bragte den även enskilt slösaktiga "orientaliska despoten med parisisk fernissa" i händerna på europeiska ockrare. Efter sin avsättning 26 juni 1879 vistades han i Europa, särskilt i Italien; från 1888 till sin död till hälften som statsfånge, på det av sultanen upplåtna slottet Emirgian vid Bosporen.
- İsmail Paşa, 1867-1879 arasında Mısır hıdivi. İngiltere'nin 1882'de Mısır'ı işgal etmesinde, İsmail Paşa döneminde alınan dış borçların olağanüstü bir düzeye ulaşması önemli bir rol oynamıştır. Kavalalı İbrahim Paşa'nın oğluydu. Paris'te öğrenim gördükten sonra Avrupa'da birçok diplomatik görevde bulundu. Amcası Said Paşa'nın ölümü üzerine 1863'te Mısır valisi oldu. 1865'te Osmanlı padişahı Abdülaziz'den aldığı fermanla valiliğin babadan oğula geçmesini sağladı. 1867'de Hıdiv ünvanı alarak Mısır'ın iç işlerini yönetmekte serbestlik kazandı. Bağımsız bir devletin başkanı gibi davranarak Kasım 1869'da Süveyş Kanalı'nın açılışı için düzenlenen görkemli törenlere Avrupa'nın önde gelen devlet adamlarını davet etti. İsmail Paşa'nın Mısır'a getirdiği en önemli yeniliklerden biri, Kasım 1866'da kurulan temsilciler meclisiydi. Ama mecliste çoğunluğu oluşturan köy başkanları gerek kırsal bölgelerde, gerek merkezi hükümet üzerinde artan bir etkinlik kazandı. İsmail Paşa'nın kaynak sağlamak için 1871'de çıkardığı ve daha sonra kaldırdığı bir yasanın 1876'da yeniden yürürlüğe konmasında meclis önemli rol oynadı. Yasa altı yıllık toprak vergisini peşin ödeyen kişilere toprak üzerinde mülkiyet ve vergi bağışıklığı gibi haklar tanıyordu. Sudan'ı Mısır'ın denetimi altına sokmak isteyen İsmail Paşa, bu girişimi askeri ve idari bakımdan denetlemek üzere Avrupalı ve ABD'li uzmanlar tuttu. Bu uzmanların olası entrikalara karışmayacağını umuyordu. Amacı doğrultusunda bazı ilerlemeler sağlamakla birlikte güneyde yeni bir il oluşturmayı başaramadı. Ama onun girişimleri, daha sonra bölgede milliyetçiliğin önemli hedeflerinden biri olan, Nil Vadisinin siyasi birliği düşüncesinin oluşmasını sağladı. İsmail Paşa'nın yönetimi sırasında izlenen politikalar büyük harcamalar gerektiriyordu; bu paranın büyük bölümü Avrupalı bankerlerden sağlanıyordu. İsmail Paşa yönetime geldiğinde 7 milyon sterlin olan dış borçlar 1876'da yaklaşık 100 milyon sterline ulaşmıştı. Alacaklı devletlerin baskısı üzerine Düyun-ı Umumiye İdaresi kuruldu. Ama önerilen önlemlerin bazıları ülke içindeki egemenliğini sarsacak nitelikte olduğu için İsmail Paşa bu komisyonla tam bir işbirliğine yanaşmadı. Osmanlı padişahı II. Abdülhamid Haziran 1879'da İsmail Paşa'yı görevden aldı.
- Ізмаїл Паша - хедів (губернатор) Єгипту 1866-1879. Онук Мехмета Алі, він став віце-королем Єгипту в 1863 і в 1866 одержав титул хедіва від султана Османської імперії. Він набрав величезну кількість кредитів в інших країн, і в 1875 Великобританія, за пропозицією прем'єр-міністра Дізраелі, купила акції Суецького каналу в хедіва приблизно на 4 млн. фунтів стерлінгів, установивши англо-французький контроль над фінансами Єгипту. У 1879 Англія і Франція наполягли на тому, щоб султан призначив Тевфіка, сина Ізмаїла, замість нього хедівом.
- 伊斯梅爾帕夏（阿拉伯語：إسماعيل باشا、英語：Isma'il Pasha，1830年12月31日－1895年3月2日）是埃及和蘇丹的瓦利，於1863年成為赫迪夫，1879年被英國廢黜。他在位時致力現代化埃及和蘇丹，同時讓國家負債累累。他的理念可見於1879年所說的一句話：「我的國家不會再在非洲長存，我們已經是歐洲的一部分。我們得放棄以前的做法，並採納適應社會狀況的新制度。」
|
| rdfs:comment
|
- Isma'il Pasha, "Ismail Paşa" in Turkish Language, known as Ismail the Magnificent (December 31, 1830 – March 2, 1895), was Wāli and subsequently Khedive of Egypt and Sudan from 1863 until he was removed at the behest of the British in 1879. While in power he greatly modernized Egypt and Sudan, but also put the country heavily in debt. His philosophy can be glimpsed in a statement he made in 1879: "My country (Egypt) is no longer in Africa; we are now part of Europe.
- Ismail Pascha war von 1863–1879 osmanischer Vizekönig von Ägypten. Er ist auch unter dem Beinamen Ismail der Prächtige bekannt. Ismail führte eine umfangreiche Modernisierung Ägyptens durch, stürzte das Land aber auch in schwere Schulden. Unter seiner Herrschaft erreichte Ägypten die größte Ausdehnung, bis ins Gebiet des heute südsudanesischen Gondokoro.
- Ismāʽīl Pasha va ser el virrei d'Egipte entre els anys 1863 i 1879 sota nominal sobirania de l'Imperi Otomà. Era fill d'Ibrahim Pasha i net de Muhammad Ali. Després d'una formació acadèmica a París i missions diplomàtiques en altres parts d'Europa, va tornar a Egipte el 1848. En aquest mateix any va morir Ibrahim Pasha, virrei en funcions per la incapacitat de Muhammad Ali Pasha i Muhammad Ali va tornar al tron fins a la seva mort el 2 d'agost de 1849.
- Ismail Pachá también llamado Ismail el Magnífico era hijo de Ibrahim Bajá y fue el virrey de Egipto entre los años 1863 y 1879 bajo el control del Imperio Otomano. Después de una formación académica en París y misiones diplomáticas en otras partes de Europa, Ismail fue designado virrey y participó activamente en la construcción del Canal de Suez (1859–1869). Su plan de unificar el valle del Nilo era creando una nueva provincia egipcia al sur, en Sudán.
- Ismaïl Pacha était vice-roi puis khédive d'Égypte — qui régna du 18 janvier 1863 au 8 août 1879.
- Iszmail pasa 1863-tól egyiptomi alkirály volt, 1879-ben a britek elmozdították. Hatalma modernizációt hozott az országnak, ám súlyos adósságot halmozott fel. Filozófiáját jól összefoglalja a következő tőle vett idézet: „Országom többé nem afrikai; már Európa része vagyunk. Így számunkra természetes a korábbi megoldások elvetése és új utak keresése, más minták a saját társadalmi helyzetünkre való lefordítása”.
- Ismāʿīl Pascià fu viceré e poi Khedivè d'Egitto — tra il 18 gennaio 1863 e l'8 agosto 1879, quando fu rimosso dal trono dal Regno Unito. Mentre era al potere dette un grande impulso alla modernizzazione dell'Egitto e del Sudan, indebitando però drammaticamente il Paese. La sua filosofia può essere racchiusa in una dichiarazione che egli rese nel 1879: "Il mio Paese non è più in Africa; noi siamo ora parte dell'Europa.
- Ismail Pasza; po arabsku: إسماعيل باشا – wicekról Egiptu od 1863 roku do 1879, kiedy został usunięty z inicjatywy Brytyjczyków. Radykalnie zmodernizował państwo, ale jednocześnie bardzo je zadłużył. Jego strategię polityki charakteryzuje zdanie: "Moje państwo nie jest dłużej w Afryce. Dlatego też jest normalnym porzucenie starych sposobów i przyjęcie nowego systemu przystosowanego do naszych społecznych warunków".
- Ismāʽīl Pasha foi o vice-rei do Egito entre os anos de 1863 e 1879 sob o controle do Império Otomano. Depois de uma formação acadêmica em Paris e missões diplomáticas em outras partes da Europa, Pasha foi designado vice-rei e participou ativamente da construção do Canal de Suez.
- Исмаил-Паша́, правитель Египта в 1863—79. Расширил автономию Египта, который считался частью Османской империи. Проводил реформы, объективно способствовавшие капиталистическому развитию и эффективной модернизации страны. В 1866 г.
- Ismail Pascha, född 31 december 1830 i Kairo, död 2 mars 1895 nära Konstantinopel, khediv av Egypten, son till Ibrahim Pascha. Ismail fick en europeisk uppfostran i Frankrike, varefter han återkom till Egypten 1849. Av sin farbror ståthållaren Said Pascha användes han vid beskickning till Frankrike och Italien och inkallades i statsrådet, skötte 1861 regeringen i hans frånvaro och kuvade därpå ett uppror i Sudan. Efter Saids död 18 januari 1863 blev han ståthållare i Egypten.
- İsmail Paşa, 1867-1879 arasında Mısır hıdivi. İngiltere'nin 1882'de Mısır'ı işgal etmesinde, İsmail Paşa döneminde alınan dış borçların olağanüstü bir düzeye ulaşması önemli bir rol oynamıştır. Kavalalı İbrahim Paşa'nın oğluydu. Paris'te öğrenim gördükten sonra Avrupa'da birçok diplomatik görevde bulundu. Amcası Said Paşa'nın ölümü üzerine 1863'te Mısır valisi oldu.
- Ізмаїл Паша - хедів (губернатор) Єгипту 1866-1879. Онук Мехмета Алі, він став віце-королем Єгипту в 1863 і в 1866 одержав титул хедіва від султана Османської імперії.
- 伊斯梅爾帕夏（阿拉伯語：إسماعيل باشا、英語：Isma'il Pasha，1830年12月31日－1895年3月2日）是埃及和蘇丹的瓦利，於1863年成為赫迪夫，1879年被英國廢黜。他在位時致力現代化埃及和蘇丹，同時讓國家負債累累。他的理念可見於1879年所說的一句話：「我的國家不會再在非洲長存，我們已經是歐洲的一部分。我們得放棄以前的做法，並採納適應社會狀況的新制度。」
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
