The Irminones, also referred to as Herminones or Hermiones, were a group of early Germanic tribes settling in the Elbe watershed and by the 1st century AD expanding into Bavaria, Swabia and Bohemia. Irminonic or Elbe Germanic is a conventional term grouping early West Germanic dialects ancestral to High German. The name Irminones comes from Tacitus’s Germania (98 AD) who categorized them as one of the tribes of Mannus.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • The Irminones, also referred to as Herminones or Hermiones, were a group of early Germanic tribes settling in the Elbe watershed and by the 1st century AD expanding into Bavaria, Swabia and Bohemia. Irminonic or Elbe Germanic is a conventional term grouping early West Germanic dialects ancestral to High German. The name Irminones comes from Tacitus’s Germania (98 AD) who categorized them as one of the tribes of Mannus. Other West Germanic proto-tribes were the Ingvaeones and Istvaeones, all of them living in the "Central region" of Germania, as well as the Suebi, which include the Semnones, the Quadi and the Marcomanni. Pomponius Mela writes in his Description of the World (III.3.31) in reference to the Kattegat and the waters surrounding the Danish isles: "On the bay are the Cimbri and the Teutoni; farther on, the farthest people of Germania, the Hermiones. " Mela then begins to speak of the Scythians. Pliny's Natural History (4.100) claims that the Irminones include the Suebi, Hermunduri, Chatti, and Cherusci. In Nennius the name Mannus and his three sons appear in corrupted form, the ancestor of the Irminones appearing as Armenon. His sons here are Gothus, Valagothus/Balagothus, Cibidus, Burgundus, and Longobardus, whence come the Goths, Valagoths/Balagoths, Cibidi, Burgundians and Lombards (Langobards). They may have differentiated into the tribes Alamanni, Hermunduri, Marcomanni, Quadi, Suebi by the 1st century AD. At this time the Suebi, Marcomanni and Quadi had moved southwest into the area of modern day Bavaria and Swabia. In 8 BC, the Marcomanni and Quadi drove the Boii out of Bohemia. The term Suebi is usually applied to all the groups that moved into this area, though later in history (ca. 200 AD) the term Alamanni (meaning "all-men") became more commonly applied to the group. Jǫrmun, the Viking Age Norse form of the name Irmin, can be found in a number of places in the Poetic Edda as a by name for Odin. This pans with both the historical circumstances of the Irminones in relationship to Rome, Widukinds confusion over whether Irmin was comparable to Mars or Hermes, and with Snorri Sturluson's allusions at the beginning of his Prose Edda; that Odin's cult appeared first in Germany and then spread up into the Ingaevonic North.
  • Herminonen (lat. Herminones) ist die Bezeichnung einer Gruppe germanischer Stämme. Der Name wird nur von drei antiken Autoren des 1. Jahrhunderts n. Chr. überliefert, Tacitus, Plinius und Pomponius Mela. Tacitus berichtet über die Abstammung der Germanen: Manno tris filios assignant, e quorum nominibus proximi Oceano Ingaevones, medii Herminones, ceteri Istaevones vocentur, dem Mannus [= Sohn des erdentsprossenen Gottes Tuisto] schreiben sie drei Söhne zu, nach deren Namen die dem Ozean Nächsten Ingävonen, die in der Mitte Herminonen, die übrigen Istävonen genannt sein sollen’. Die Lokalisierung der Herminonen wird auch von der Angabe bei Plinius gedeckt: mediterranei Hermiones, quorum Suebi, Hermunduri, Chatti, Cherusci ‚in der Mitte wohnen die Hermionen, zu denen die Sueben, Hermunduren, Chatten und Cherusker gehören’. Etwas abweichend ist die geographische Einordnung bei Mela: ultra ultimi Germaniae Hermiones‚ jenseits die Herminonen als die Äußersten in Germanien’ (ob die Angabe deswegen auch „unrichtig“ ist, bleibt jedoch offen; es scheint nämlich vom Kontext her möglich, dass über die Herminonen hinaus noch andere Stämme wohnen). Die Namensüberlieferung schwankt in den Quellen zwischen Herminones neben Hermiones bei Tacitus und Hermiones in den anderen Quellen. Da die bei Tacitus gebotenen drei Namen untereinander durch Stabreim verbunden sind, ist dem anlautenden H- keine sprachwirkliche Bedeutung zuzuschreiben, sondern bloß eine graphische. Die Form Hermiones ist als Verderbnis zu erklären, die entweder durch den Anschluss an Namen wie lat. -gr. Hermione oder in der Abschrift mechanisch (durch Ausfall von -n-, das als Abkürzungsstrich geschrieben war, also Hermīones > Hermiones) entstanden ist. Die zu postulierende Form germanisch *Erminones ist eine Ableitung mit germ. n-Suffix in individualisierender Funktion von dem Adj. urgerm. *ermina- ‚allgemein, umfassend, gesamt, gewaltig’ (> ahd. , as. irmin-, ae. eormen, aisl. iǫrmun-), so dass die Bedeutung des Namens als ‚die Großen, die Gewaltigen, die Allverbündeten’ anzusetzen ist. Der Name hätte somit zur Bezeichnung eines Zusammenschlusses mehrerer Stämme gedient.
  • Los hermiones o irminones, fue un grupo de antiguas tribus germánicas establecidas en la cuenca del Elba, expandiéndose en el siglo I por Baviera, Suabia y Bohemia. El herminico o germánico del Elba es un término usado habitualmente para agrupar ciertos dialectos de las lenguas germánicas occidentales, ancestros del Alto alemán. El nombre proviene de hermiones la Germania de Tácito (98 d. C. ) que los clasifican como una de las tribus de Mannus. Otras proto-tribus germánicas fueron los ingaevones y istvaeones, todos ellos habitantes en la región central de Germania. Se les ha considerado los predecesores de los suevos, y se ha a incluido entre éstos últimos a los semnones (relacionados con los alamanes), los cuados, los marcomanos, los bávaros o los lombardos. Pomponio Mela escribe en su De Chorographia (III.3.31), en referencia al Kattegat y las aguas que rodean las islas danesas: Plantilla:Cita Mela luego empieza a hablar de la escitas. En su Naturalis historia (4.100) Plinio el Viejo afirma que los hermiones incluyen a los suevos, hermundurios, catos y queruscos. En Nennius el nombre Mannus y sus tres hijos aparecen en una forma corrompida, el antepasado de los hermiones aparecen como Armenon. Sus hijos están aquí gothus, valagothus/balagothus, cibidus, burgundus, y longobardus, de donde vendrían los godos, valagoths/balagoths, Cibidi, burgundios y lombardos/longobardos. Es posible que se hubiera ciertas diferencias entre las tribus de los alamanes, hermundurios, marcomanos, cuados y suevos ya en el siglo I. En este momento el suevos, marcomanos y cuados habían desplazado al suroeste en el área de la moderna Baviera y Suabia. En 8 a. C. , los marcomanos y cuados desplazaron a los boyos de su Bohemia natal. El término suevos se aplica generalmente a todos los grupos que se trasladaron a esta área, aunque más tarde en la historia el término alamanes (que significa "todos los hombres") se hizo más comúnmente aplicado al grupo. Jǫrmun, la forma vikinga para el nombre Irmin, se puede encontrar en varios lugares en la Edda poética como por el nombre de Odín. Este sartenes con tanto las circunstancias históricas de la Irminones en relación a Roma, confusión Widukinds sobre si Irmin era comparable a la de Marte o Hermes, y con Snorri Sturluson alusiones al principio de su prosa Edda, que el culto de Odín apareció por primera vez en Alemania y se extendió a continuación, hasta en el Norte Ingaevonic .
  • Nella Germania di Tacito, gli Herminones (italianizzato in Irminoni, Herminoni, Erminoni o Ermioni) sono uno dei tre gruppi nei quali si ripartivano i Germani occidentali, accanto a Ingaevones e Istaevones. La storiografia moderna ha identificato gli Herminones con le tribù germaniche stanziate nel bacino dell'Elba. Degli Herminones, spesso indicati con il nome generico di Suebi o Svevi, facevano parte i Marcomanni, i Quadi, gli Ermunduri, i Semnoni e i Longobardi (anche se per questi ultimi è stata ipotizzata anche un'appartenenza al gruppo dei Germani orientali); esistono tuttavia numerose discrepanze, sia tra le varie fonti antiche sia tra esse e gli esiti della ricerca storiografica moderna, su quali tra le tribù germaniche siano effettivamente da asrivere agli Herminones. Pomponio Mela, nella sua Chorographia, colloca gli Herminones nell'area del Golfo di Codano; secondo la Naturalis Historia di Plinio il Vecchio, gli Herminones comprendevano i Suebi (che in realtà coincidevano con la totalità del popolo), gli Ermunduri, i Catti e i Cherusci (questi ultime due tribù invece sicuramente Istaevones).
  • Os Hermiones foram um grupo inicial de tribos germânicas que se estabeleceram na bacia do rio Elba e que se expandiram no século I até a Baviera, Suábia e Boêmia. Hermiônico ou germânico do Elba são termos convencionais que agrupam os dialeto originais do germânico ocidental ancestrais ao alto alemão. O nome Hermiones vem do livro Germania (98 AD) de Tacitus que os categorizou como uma das tribos de Mannus. Outras proto-tribos germânicas ocidentais foram os ingvaeones e os istvaeones, todas vivendo na "região central" da Germânia, bem como os suevos, os quais incluíam os semnones, os quados e os marcomanni. Pomponius Mela escreve no seu Descrição do Mundo (III.3.31) com relação ao Kattegat e às águas em volta das ilhas dinamarquesas: Na baía moram os Cimbros e os Teutoni; mais para dentro, as populações mais longínquas da Germânia, os Hermiones. Mela então passa a falar dos Citas. A "História Natural" de Plínio diz que os Hermiones incluem os Suevos, Hermunduri, Chatti, e os Cherusci. Em Nênio o nome Mannus e seus três filhos aparecem numa forma corrompida, o ancestral dos hermiones aparecendo como Armenon. Seus filhos eram Gothus, Valagothus/Balagothus, Cibidus, Burgundus e Longobardus, de onde vem os godos, valagodos/balagodos, cibidi, burgúndios e lombardos/langobardos. Eles podem ter se diferenciado nas tribos alamanos, hermunduri, marcomanni, quadi, suevos por volta do século I d.C.. Por volta desta época os suevos, marcomanni e quados haviam se movido para o sudoeste na área da atual Baviera e Suábia. No ano 8 a.C. , os marcomanni e os quados expulsaram os Boii da Boêmia. O termo suevo normalmente abrange todos os grupos que moveram-se para esta egião, embora mais tarde (por volta do ano 200 d.C. ) o termo alamanos (significando "todos os homens") tornou-se mais comum para designar-se este grupo. Jǫrmun, o nome em nórdico da era viquingue para Irmin, pode ser encontrado em vários lugares no Edda poético como outro nome para Odin. Isto esta de acordo tanto com as circunstâncias históricas dos hermoones com relação à Roma, quanto com a confusão de Widukinds se Irmin era comparável a Marte ou Hermes, e com as alusões de Snorri Sturluson no início de seu Edda em prosa; que o culto a Odin aparecera primeiro na Germânia e então espalhou-se no norte Ingaevônico.
  • Herminonerna (hermionerna) var enligt bland annat Tacitus en av de tre ursprungliga folkgrupperna av västgermanerna i nuv. Tyskland m.m. tillsammans med ingaevonerna och istaevonerna. Till herminonerna hörde ursprungligen även sveberna med deras besläktade stammar från anglerna och saxarna i norr till markomannerna i söder, och de hade bland annat en gemensam religion med dyrkan av heliga lundar, där den förnämsta låg i Ziu-Irmin i hermundurernas land. Herminonerna bebodde vid vår tidräknings början tillsammans med sveberna i stort sett f.d. Östtyskland mellan Weser och Oder-Neisse samt de svebiska folk som bosatt sig norr om gränsen vid Donau. Förutom sveberna var hermundurerna de mäktigaste och de bebodde ungefär nuvarande Bayern. Bland övriga herminonska stammar kan främst nämnas cheruskerna. Mall:Källor
  • 赫尔米诺人(德文:Herminonen)是於存於1世紀前后的一支日耳曼人部落,最初居住在現今歐洲德國北部易北河畔,而後勢力逐漸擴張至現今德國南部的巴伐利亞、士瓦本和波希米亚。
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • 赫尔米诺人(德文:Herminonen)是於存於1世紀前后的一支日耳曼人部落,最初居住在現今歐洲德國北部易北河畔,而後勢力逐漸擴張至現今德國南部的巴伐利亞、士瓦本和波希米亚。
  • Herminonen (lat. Herminones) ist die Bezeichnung einer Gruppe germanischer Stämme. Der Name wird nur von drei antiken Autoren des 1. Jahrhunderts n. Chr. überliefert, Tacitus, Plinius und Pomponius Mela.
  • The Irminones, also referred to as Herminones or Hermiones, were a group of early Germanic tribes settling in the Elbe watershed and by the 1st century AD expanding into Bavaria, Swabia and Bohemia. Irminonic or Elbe Germanic is a conventional term grouping early West Germanic dialects ancestral to High German. The name Irminones comes from Tacitus’s Germania (98 AD) who categorized them as one of the tribes of Mannus.
  • Los hermiones o irminones, fue un grupo de antiguas tribus germánicas establecidas en la cuenca del Elba, expandiéndose en el siglo I por Baviera, Suabia y Bohemia. El herminico o germánico del Elba es un término usado habitualmente para agrupar ciertos dialectos de las lenguas germánicas occidentales, ancestros del Alto alemán. El nombre proviene de hermiones la Germania de Tácito (98 d. C. ) que los clasifican como una de las tribus de Mannus.
  • Nella Germania di Tacito, gli Herminones (italianizzato in Irminoni, Herminoni, Erminoni o Ermioni) sono uno dei tre gruppi nei quali si ripartivano i Germani occidentali, accanto a Ingaevones e Istaevones. La storiografia moderna ha identificato gli Herminones con le tribù germaniche stanziate nel bacino dell'Elba.
  • Os Hermiones foram um grupo inicial de tribos germânicas que se estabeleceram na bacia do rio Elba e que se expandiram no século I até a Baviera, Suábia e Boêmia. Hermiônico ou germânico do Elba são termos convencionais que agrupam os dialeto originais do germânico ocidental ancestrais ao alto alemão. O nome Hermiones vem do livro Germania (98 AD) de Tacitus que os categorizou como uma das tribos de Mannus.
  • Herminonerna (hermionerna) var enligt bland annat Tacitus en av de tre ursprungliga folkgrupperna av västgermanerna i nuv. Tyskland m.m. tillsammans med ingaevonerna och istaevonerna. Till herminonerna hörde ursprungligen även sveberna med deras besläktade stammar från anglerna och saxarna i norr till markomannerna i söder, och de hade bland annat en gemensam religion med dyrkan av heliga lundar, där den förnämsta låg i Ziu-Irmin i hermundurernas land.
rdfs:label
  • Herminonen
  • Irminones
  • Hermiones
  • Herminones
  • Hermiones
  • Herminoner
  • 赫尔米诺人
owl:sameAs
foaf:depiction
foaf:page
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is owl:sameAs of
is foaf:primaryTopic of