| dbpprop:abstract
|
- Inlay is a decorative technique of inserting pieces of contrasting, often coloured materials into depressions in a base object to form patterns or pictures that normally are flush with the matrix. In a wood matrix, inlays commonly use wood veneers, but other materials like shells, mother-of-pearl, horn or ivory may also be used. Pietre dure, or coloured stones inlaid in white or black marbles, and inlays of precious metals in a base metal matrix are other forms of inlay. Inlay in wood furniture differs from marquetry, a similar technique that largely replaced it in high-style European furniture during the 17th century, in that marquetry is an assembly of veneers applied over the entire surface of an object, whereas inlay consists of small pieces inserted on the bed of cut spaces in the base material, of which most remains visible. Inlay is commonly used in production of decorative furniture, where pieces of coloured wood or metal are inserted into the surface of the carcass. Lutherie inlays are frequently used as decoration and marking on musical instruments, particularly the smaller strings. The most famous example of furniture inlay in Europe may be the late 15th century Studiolo made for Federico da Montefeltro in his Ducal Palace at Urbino, in which trompe-l'oeil shelving seems to carry books, papers, curios and mathematical instruments, in eye-deceiving perspective. The similar private study made for him at Gubbio is now in the Metropolitan Museum of Art (illustration).
- In tandheelkunde staat inlay of onlay (inlegvulling) voor een vulling bestaande uit een solide materiaal zoals goud, keramiek, galvanisch keramiek (een combinatie van goud en keramiek), titaan, of porselein dat zodanig gevormd is dat het past in een uitsparing in de tand. De inlay wordt aangebracht door middel van een composietlijm ook wel cement genoemd. De techniek wordt toegepast om schade aan een tand of kies, bijvoorbeeld door cariës, te herstellen.
- Inkrustacja – technika zdobienia przedmiotów: sprzętów, mebli, dzieł artystycznych itp. , polegająca na wykładaniu powierzchni odpowiednio przyciętymi płytkami z różnych materiałów, np. kości słoniowej, metalu, masy perłowej, kolorowych kamieni, złota itp. Płytki układane są we wzory figuralne, roślinne lub ornamenty np. geometryczne pasowe. Najczęściej spotkać można przykłady inkrustowanych dzieł w starożytnym Egipcie (faraonowie) i Mezopotamii (np. sztandar z Ur . Najbardziej podobna do tej techniki jest mozaika.
- Intarsja to technika zdobnicza polegająca na tworzeniu obrazu przez wykładanie powierzchni przedmiotów drewnianych innymi gatunkami drewna, czasem podbarwianymi. Wstawki umieszcza się w miejscu usuniętych fragmentów z powierzchni przedmiotu. Technika znana już w starożytności, rozwinięta w okresie baroku i renesansu. Najstarszym zachowanym przedmiotem jest sarkofag z cedru z ok. 2000 r. p.n.e. Szczególny rozkwit intarsji nastąpił w Toruniu w wieku XVIII, chociaż technika ta była obecna w Toruniu od drugiej połowy XVI w. Jednak od około 1730 r. stała się ona dominującą techniką zdobniczą w toruńskim stolarstwie artystycznym. Zdobiło się nią wszystkie elementy wystroju wnętrz mieszczańskich (np. szafy sieniowe, szafki ścienne, szafy zegarowe, skrzynki, kasetki, boazerie, drzwi) oraz reprezentacyjnych - ratuszowych, kościelnych (np. portale, drzwi, boazerie). Powstałe takie wyposażenie, odznaczające się swoistymi cechami formalnymi, zyskało miano mebli toruńskich, które osiągnęło wysokie walory artystyczne oraz intensywną wytwórczość. Produkowane w Toruniu meble zyskały dużą popularność. Bezpośrednie związki z meblami toruńskimi wykazuje podobna choć mniej liczna XVIII-wieczna wytwórczość elbląska.
- Инкруста́ция (позднелат. incrustatio — букв. покрытие корой) — украшение изделий и зданий узорами и изображениями из кусочков мрамора, керамики, металла, дерева, перламутра и цветных камней, которые врезаны в поверхность и отличаются от неё по цвету или материалу. Некоторые виды инкрустации имеют отдельные наименования: интарсия — инкрустация деревом по дереву, насечка — металлом по металлу. Однако обычно инкрустация выполняется иным материалом, чем основной объект. Инкрустация появилась на Древнем Востоке. Первоначально ею выделялись важнейшие детали украшаемых объектов: глаза статуй и бюстов, различные архитектурные детали. Позднее, уже в Древней Греции и в Риме, инкрустация становится одним из способов отделки изделий, выполненных из однотонного материала, например, белого мрамора. Высокого уровня развития это искусство достигло в XI—XIII вв. Используя античные традиции, мастера итальянского Возрождения украшают белокаменные постройки богатыми узорами, многочисленными панно, выполненными из разноцветного мрамора и других драгоценных камней. В настоящее время инкрустация используется для оформления прикладных предметов, окружающих человека в повседневной жизни. Наиболее интересна так называемая «флорентийская мозаика», используемая для украшения мебели и предметов домашнего обихода. Она выполняется из тонких пластинок разноцветных камней — яшмы, малахита, родонита, лазурита.
- Inkrustation eller inkrustering, dekorativ vägg- eller golvbeklädnad i form av inläggningsarbete i skikt eller mönster, i arkitektur ofta bestående av två eller flera naturstenssorter av olika färg.
|
| rdfs:comment
|
- Inlay is a decorative technique of inserting pieces of contrasting, often coloured materials into depressions in a base object to form patterns or pictures that normally are flush with the matrix. In a wood matrix, inlays commonly use wood veneers, but other materials like shells, mother-of-pearl, horn or ivory may also be used. Pietre dure, or coloured stones inlaid in white or black marbles, and inlays of precious metals in a base metal matrix are other forms of inlay.
- In tandheelkunde staat inlay of onlay (inlegvulling) voor een vulling bestaande uit een solide materiaal zoals goud, keramiek, galvanisch keramiek (een combinatie van goud en keramiek), titaan, of porselein dat zodanig gevormd is dat het past in een uitsparing in de tand. De inlay wordt aangebracht door middel van een composietlijm ook wel cement genoemd. De techniek wordt toegepast om schade aan een tand of kies, bijvoorbeeld door cariës, te herstellen.
- Inkrustacja – technika zdobienia przedmiotów: sprzętów, mebli, dzieł artystycznych itp. , polegająca na wykładaniu powierzchni odpowiednio przyciętymi płytkami z różnych materiałów, np. kości słoniowej, metalu, masy perłowej, kolorowych kamieni, złota itp. Płytki układane są we wzory figuralne, roślinne lub ornamenty np. geometryczne pasowe. Najczęściej spotkać można przykłady inkrustowanych dzieł w starożytnym Egipcie (faraonowie) i Mezopotamii (np. sztandar z Ur .
- Intarsja to technika zdobnicza polegająca na tworzeniu obrazu przez wykładanie powierzchni przedmiotów drewnianych innymi gatunkami drewna, czasem podbarwianymi. Wstawki umieszcza się w miejscu usuniętych fragmentów z powierzchni przedmiotu. Technika znana już w starożytności, rozwinięta w okresie baroku i renesansu. Najstarszym zachowanym przedmiotem jest sarkofag z cedru z ok. 2000 r. p.n.e.
- Инкруста́ция (позднелат. incrustatio — букв. покрытие корой) — украшение изделий и зданий узорами и изображениями из кусочков мрамора, керамики, металла, дерева, перламутра и цветных камней, которые врезаны в поверхность и отличаются от неё по цвету или материалу.
- Inkrustation eller inkrustering, dekorativ vägg- eller golvbeklädnad i form av inläggningsarbete i skikt eller mönster, i arkitektur ofta bestående av två eller flera naturstenssorter av olika färg.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
