| dbpprop:abstract
|
- Induction, also known as inductive reasoning or inductive logic is a type of reasoning which involves moving from a set of specific facts to a general conclusion. It can also be seen as a form of theory-building, in which specific facts are used to create a theory that explains relationships between the facts and allows prediction of future knowledge. The premises of an inductive logical argument indicate some degree of support (inductive probability) for the conclusion but do not entail it; i.e. they do not ensure its truth. Induction is used to ascribe properties or relations to types based on an observation instance (i.e. , on a number of observations or experiences); or to formulate laws based on limited observations of recurring phenomenal patterns. Induction is employed, for example, in using specific propositions such as: This ice is cold. This billiard ball moves when struck with a cue. ... to infer general propositions such as: All ice is cold. All billiard balls move when struck with a cue. Another example would be: 3+5=8 and eight is an even number. Therefore, an odd number added to another odd number will result in an even number. Note that mathematical induction is not a form of inductive reasoning. While mathematical induction may be inspired by the non-base cases, the formulation of a base case firmly establishes it as a form of deductive reasoning.
- Der Ausdruck Induktion (von lateinisch inducere, „herbeiführen, veranlassen, einführen“) wird klassischerweise als Gegenbegriff zu Deduktion verwendet. Während eine Deduktion, so die klassische Auffassung, aus gegebenen Voraussetzungen schließt, üblicherweise aus allgemeineren Voraussetzungen auf einen spezielleren Fall, meint Induktion einen umgekehrten Weg. Wie dieser genau zu bestimmen ist, wurde besonders seit Mitte des 20. Jh. kontrovers diskutiert; ebenso die Frage, ob irgendeine dieser Begriffsbestimmungen einem Vorgang entspricht, den es in der Realität wirklich gibt. Beginnend mit Aristoteles, hat man Induktion in unterschiedlicher Weise als einen abstraktiven Schluss aus beobachteten Phänomenen auf eine allgemeinere Erkenntnis, etwa einen allgemeinen Begriff oder ein Naturgesetz verstanden. David Hume hat sehr prominent argumentiert, dass es Induktion im Sinne eines (rational zwingenden) erfahrungserweiternden Vernunftschlusses nicht geben kann. Im 20. Jh. haben Theoretiker wie Hans Reichenbach und Rudolf Carnap formal exakte Theorien des induktiven Schließens zu entwickeln versucht. Karl Popper hat vehement zu zeigen versucht, dass Induktion eine Illusion sei.. In den letzten Jahrzehnten sind die unterschiedlichsten Begriffsbestimmungen vorgeschlagen worden, wurden zahlreiche Lösungen für die klassischen Angriffe auf die Induktion (Hume, Nelson Goodman, Popper, und inzwischen viele andere mehr) versucht, wurden diverse Theorien induktiven Schließens und allgemeinere induktive Methodologien ausgearbeitet und die unterschiedlichsten empirischen Studien hierzu durchgeführt. Fragen, die mit dem Begriff der Induktion zusammenhängen, fallen heute in Teilgebiete der Philosophie des Geistes, der Wissenschaftstheorie, der Logik, der Erkenntnistheorie, der Rationalitäts-, Argumentations- und Entscheidungstheorie, der Psychologie, der Kognitionswissenschaften und der Künstlichen Intelligenz-Forschung.
- La inducció és el procés de raonament pel qual s'arriba a una conclusió a partir de la generalització. Es parteix d'una sèrie d'exemples significatius on es dóna una característica concreta i s'infereix que es donarà en els individus semblants o situacions anàlogues. La inducció permet establir hipòtesis i avançar en el coneixement. El seu grau de veritat o certesa, però, resta sempre en qüestió, perquè es poden trobar contraexemples o excepcions que contradiguin la hipòtesi inicial.
- Logická indukce je úsudek z jedinečných premis směrem k obecně platnému závěru. Platí-li pro předmět A1 určitá skutečnost B, pro předmět A2 také skutečnost B, pro n-tý předmět An také skutečnost B, pak můžeme obecně říci, že pro všechny předměty A platí skutečnost B. Rozlišuje se indukce úplná a neúplná. Toto rozdělení zavedl už Aristoteles, který se indukcí zabýval např. ve své práci Druhé analytiky. Úplná indukce je taková, při níž jsou v premisách zachyceny všechny předměty množiny A; jde tedy o úplný, vyčerpávající výčet. Pro příklad si vezměme dny v týdnu: pondělí, úterý, středa, čtvrtek, pátek, sobota a neděle mají každý 24 hodin. Lze tudíž říci, že všechny dny týdne mají 24 hodin. Úplná indukce není častá, můžeme se s ní setkat v uzavřených systémech např. v matematice. Při neúplné indukci naopak premisy nevypovídají o všech předmětech množiny A; jde tedy o neúplný, i když někdy většinový výčet. Příkladem může být výzkum veřejného mínění, jehož cílem je zjistit, který televizní kanál se těší největší oblibě u lidí starších 60 let. Řekněme, že všech tisíc lidí, kteří tvoří náš vzorek populace, nejraději sleduje ČT1. Jelikož se nenašla jediná výjimka, dospějeme k závěru, že všichni lidé ve věku nad 60 let sledují nejraději ČT1. I když jsou zde všechny premisy pravdivé, nedobrali jsme se ve výsledku jistoty, nýbrž vyšší či nižší pravděpodobnosti. Vyskytne-li se pak jediná výjimka neslučitelná s vyvozeným závěrem, tento závěr přestává být platným. Neúplná indukce je často využívána například ve statistice a ve vědách, které statistiku používají jako metodu (sociologie, ekonomie…). Mezi významné zastánce empirismu a indukčního přístupu ve filosofii vědy patří anglický filosof, státník a průkopník moderního vědeckého myšlení Sir Francis Bacon (1561-1626). Bacon říká, že vědec by měl k problému přistupovat vždy bez předsudků, shromažďovat údaje pozorováním a logickou indukcí následně generalizovat získaná fakta. Tímto přístupem pak bude vědec odhalovat samotné komplexní základy přírodních zákonů. Podle skotského filosofa a historika Davida Humea (1711-1776) není teorie indukce prokazatelně platná. Abychom mohli potvrdit její platnost, je nezbytné mít jistotu v tom, že pozorované jevy nastanou ve stejné podobě znovu. Pro člověka je, jak říká Hume, přirozené obecně předpokládat, že budoucnost bude podobná minulosti. Tato domněnka je ovšem skutečně pouhou domněnkou, poněvadž pro její potvrzení používáme paradoxně indukci, jíž se nám ještě verifikovat nepodařilo. Rakouský filosof a teoretik Sir Karl Popper (1902-1994) souhlasil s Humem v tom, že žádný počet shodných jevů nemůže zaručit opětovný výskyt tohoto jevu. Podle jeho mínění ale má indukce své uplatnění ve vědě. Není sice možné indukcí empiricky potvrdit planost určité hypotézy, je ovšem možné danou hypotézu za pomoci indukce vyvrátit. Speciálním případem úplné logické indukce je matematická indukce.
- El razonamiento inductivo es una modalidad del razonamiento no deductivo que consiste en obtener conclusiones generales a partir de premisas que contienen datos particulares. Por ejemplo, de la observación repetida de objetos o acontecimientos de la misma índole se establece una conclusión para todos los objetos o eventos de dicha naturaleza. Premisas: Es igual He observado el cuervo número 1 y era de color negro. El cuervo número 2 también era negro. El cuervo número 3 también Conclusión: Luego, todos los cuervos son negros. En este razonamiento se generaliza para todos los elementos de un conjunto la propiedad observada en un número finito de casos. Ahora bien, la verdad de las premisas (10.000 observaciones favorables a esta conclusión, por ejemplo) no convierte en verdadera la conclusión, ya que podría haber una excepción. De ahí que la conclusión de un razonamiento inductivo sólo pueda considerarse probable y, de hecho, la información que obtenemos por medio de esta modalidad de razonamiento es siempre una información incierta y discutible. El razonamiento sólo es una síntesis incompleta de todas las premisas. En un razonamiento inductivo válido, por tanto, es posible afirmar las premisas y, simultáneamente, negar la conclusión sin contradecirse. Acertar en la conclusión será una cuestión de probabilidades. Dentro del razonamiento inductivo se distinguen dos tipos: Completo: se acerca a un razonamiento deductivo porque la conclusión no aporta más información que la ya dada por las premisas. En él se estudian todos los individuos abarcados por la extensión del concepto tratado, por ejemplo: Mario y Laura tienen cuatro hijos: María, Juan, Pedro, y Jorge. María es rubia, Juan es rubio, Pedro es rubio, Jorge es rubio; Por lo tanto todos los hijos de Mario y Laura son rubios. Incompleto: la conclusión va más allá de los datos que dan las premisas. A mayor cantidad de datos, mayor probabilidad. La verdad de las premisas no garantiza la verdad de la conclusión. Por ejemplo: María es rubia, Juan es rubio, Pedro es rubio, Jorge es rubio; Por lo que todas las personas son rubias.
- Induktiivinen päättely eli induktio on päättelymuoto, joka lähtee liikkeelle yksittäisestä havaintojoukosta ja muodostaa niistä yleistyksen tai teorian. Arjen keskellä teemme induktiivisia yleistyksiä jatkuvasti. Oletus, jonka mukaan aurinko nousee huomenna on induktiivinen, usein tiedostamaton yleistys aikaisemmasta kokemuksestamme. Kaikki fysiikan lait ovat tämänkaltaisia tottumukseen perustuvia yleistyksiä. Induktiivista päättelyä ovat induktiivisten yleistysten ohella tilastollisen päättelyn eri muodot. Esimerkki induktiosta: Havaitut joutsenet ovat valkoisia Kaikki joutsenet ovat valkoisia (johtopäätös) Selitys: Tutkija kerää itselleen havaintomateriaalia joutsenista. Tätä materiaalia käytetään perusteena väitteelle. Tutkija tekee päätelmän havaitsemastaan määrästä joutsenia ja toteaa, että kaikki joutsenet ovat valkoisia. Näin hän on tehnyt induktiivisen yleistyksen. Esimerkissä tutkija väittää, että valkoisuus kuuluu joutsenien luokkaan kuuluvien kaikkien lintujen ominaisuudeksi. Tähän johtopäätökseen hän on päätynyt tekemistään havainnoista. Tutkija ei kuitenkaan ole havainnut kaikkia olemassa olevia joutsenia. Tämän vuoksi hänen tietonsa ei ole varmaa, vaan todennäköistä. Tätä esimerkkiä käytetään sen vuoksi, että on olemassa myös mustia joutsenia. Väite ”kaikki joutsenet ovat valkoisia” kumoutui, kun Australiasta löytyi mustia joutsenia. Uusi havainto mustista joutsenista kumoaa tutkijan yleistyksen, jonka hän on muodostanut kaikkien joutsenien luokkaan kuuluvien lintujen valkoisuudesta. Esimerkki tuo esiin todennäköisyyspäättelyyn liittyvän ongelman. Induktio ei ole varmaa, vaan todennäköistä päättelyä, sillä uusi havaintoaineisto voi kumota aikaisemman yksittäisistä havainnoista tehdyn yleistyksen. Tämä tarkoittaa sitä, että emme voi olla koskaan absoluuttisen varmoja siitä, onko aikaisempi induktiivisesti johdettu päättelymme totta. Tätä kutsutaan induktion ongelmaksi. Induktiivinen päättely ei siis välttämättä säilytä totuutta, mutta se voi laajentaa tietoa. Sana 'induktio' on muodostettu latinan kielen sanoista in + duco, jotka tarkoittavat 'johtaa sisään'.
- À la différence de la déduction qui impose des propositions de départ non supposées vraies, l'induction se propose de chercher des lois générales à partir de l'observation de faits particuliers, sur une base probabiliste. L'idée de départ de l'induction était que la répétition d'un phénomène en augmente la probabilité de le voir se reproduire. C'est là proprement la façon dont réagit le cerveau chez le chien de Pavlov par exemple. L'accumulation de faits concordants et l'absence de contre-exemples permet ensuite d'augmenter le niveau de plausibilité de la loi jusqu'au moment où on choisit par simplification de la considérer comme une quasi certitude : ainsi en est-il du deuxième principe de la thermodynamique. En aucun cas, cependant, on n'atteindra la certitude, tout contre exemple étant susceptible de remettre immédiatement cette "loi" en cause. Par la suite, des théorèmes comme celui de Cox donneront à cette démarche inductive empirique une base mathématique ferme, et permettra de calculer les probabilités concernées sans aucun arbitraire à une position de départ près. Remarque: Bien qu'associée dans le titre à la logique, la présentation qui suit correspond à la notion « philosophique » de l'induction. En effet, en mathématiques, en logique et en informatique, l'induction complète, aujourd'hui très souvent abrégée en induction, est une autre façon de désigner la récurrence : aussi bien le raisonnement par récurrence que les définitions par récurrence. Le terme est souvent employé pour les généralisations de la récurrence aux bons ordres et relations bien fondées. En raisonnement automatisé, l'abduction est un mode de raisonnement qui vise à émettre une hypothèse pour expliquer un fait et ne doit pas être confondue avec l'induction présentée ici.
- Il metodo induttivo o induzione (dal latino inductio, dal verbo induco, presente di in-ducere), termine che significa letteralmente "portar dentro", ma anche "chiamare a sé", "trarre a sé", è un procedimento che partendo da singoli casi particolari cerca di stabilire una legge universale. In greco è traducibile con l'espressione epagoghé (ἐπαγωγή). Contrapposto a quello induttivo è il metodo deduttivo (anche detto metodo aristotelico), che al contrario procede dall’universale al particolare.
- 帰納（きのう、Induction）法とは、個別的・特殊的な事例から一般的・普遍的な規則・法則を見出そうとする推論方法のこと。対義語は演繹法。演繹においては前提が真であれば結論も必然的に真であるが、帰納においては前提が真であるからといって結論が真であることは保証されない。
- Met inductie wordt, zowel in de huidige filosofische en wetenschappelijke betekenis, een manier van redeneren bedoeld, die dient als bewijstechniek. Bij inductief redeneren komt men tot een algemene regel, generalisatie geheten, op grond van een aantal specifieke waarnemingen. In de logica wordt dit ook wel de ex consequentia-redenering genoemd. Hierbij probeert men tot een zo algemeen mogelijke regel te komen. Te denken valt aan wetten in juridische en natuurkundige zin en spraakkunstregels in de taalkunde. Een voorbeeld van inductie is de beroemde hypothese ‘alle zwanen zijn wit’. Deze conclusie komt voort uit een groot aantal waarnemingen van witte zwanen, zonder daarbij één enkele zwarte zwaan te observeren. De conclusies die volgen uit een inductieve redenering waarbij de vertrekpunten (premissen) waar zijn, kunnen waar maar ook onwaar zijn. In dit geval namelijk wanneer we één zwarte zwaan waarnemen. Deductie heet de tegenhanger van inductie. Daarbij gaat men van het algemene naar het bijzondere. Op logische wijze wordt dan de conclusie afgeleid uit de gegeven premissen. Uit de premissen ‘alle vogels zijn dieren’ en ‘alle zwanen zijn vogels’ kan worden geconcludeerd dat alle zwanen dieren zijn. Dit is een zogeheten syllogisme, waarin de modus tollens-redenering wordt gebruikt. Dit is een deductief argument: indien de premissen waar zijn, moeten de conclusies noodzakelijkerwijs ook waar zijn. Als men in dit geval de premissen verdedigt en de conclusie verwerpt, is er sprake van een contradictio in terminis ofwel een innerlijke tegenspraak.
- Induksjon (la in i og ducere lede,føre) beskriver innenfor filosofien og logikken en slutning der konklusjonen ikke følger av premissene av nødvendighet, men av sannsynlighet.
- Indukcja (łac. inductio - wprowadzenie) - typ rozumowania redukcyjnego określany jako wnioskowanie "od szczegółu do ogółu", tj. wnioskowanie z prawdziwości racji (wniosków w szerokim znaczeniu tego słowa) o prawdziwości następstw (przesłanek w szerokim znaczeniu tego słowa), przy czym bardziej złożone niż prosta indukcja enumeracyjna niezupełna typy indukcji przy pewnych interpretacjach stanowią rozumowania dedukcyjne. W odróżnieniu od rozumowania dedukcyjnego indukcja enumeracyjna niezupełna stanowi rozumowanie zawodne, tj. takie, w którym prawdziwość przesłanek nie gwarantuje pewności wniosku. Głównymi postaciami indukcji są indukcja enumeracyjna niezupełna, indukcja enumeracyjna zupełna, indukcja eliminacyjna i indukcja statystyczna - indukcja matematyczna jest natomiast uznawana za specyficzne rozumowanie dedukcyjne. Głównym problemem filozoficznym związanym z rozumowaniami indukcyjnymi jest to, czy stanowią one rozumowania uzasadniające: skoro konkluzja wnioskowania indukcyjnego nie jest w pełni uzasadniona przez jej przesłanki, pojawia się problem, w jaki sposób, w jakim stopniu i czy w ogóle wnioskowania indukcyjne prowadzą do prawdziwych wniosków. Ci, którzy uznają wnioskowania indukcyjne za wnioskowania uzasadniające tłumaczą zazwyczaj stopień uzasadnienia konkluzji wnioskowania indukcyjnego za pomocą pojęcia prawdopodobieństwa logicznego. Krytyka indukcjonizmu dokonana przez dedukcjonizm (antyindukcjonizm) opiera się przede wszystkim na fakcie, że nie skonstruowano dotychczas zadowalającej odpowiedzi na pytanie, jak mierzyć to prawdopodobieństwo. Rozumowania indukcyjne bywają uważane za główne narzędzie tzw. nauk empirycznych, przeciwstawianych z tego powodu tzw. naukom dedukcyjnym (głównie matematyka i logika), posługujących się rozumowaniami dedukcyjnymi. Metoda stosowana przez nauki empiryczne, polegająca na zastosowaniu eksperymentu, obserwacji, indukcji enumeracyjnej i indukcji eliminacyjnej nosi miano metody indukcyjnej - współczesna metodologia nauk empirycznych zwraca jednak uwagę na fakt, że nauki empiryczne w szerokim stopniu używają także narzędzi dedukcyjnych, których dostarcza im matematyka. Podział metod naukowych na dedukcyjne i indukcyjne stał się podstawą do wyróżnienia logiki indukcji jako samodzielnej dyscypliny badań logicznych.
- Raciocinar indutivamente é partir de premissas particulares, na busca de uma lei geral, universal, por exemplo: O ferro conduz eletricidade O ferro é metal O ouro conduz eletricidade O ouro é metal O cobre conduz eletricidade O cobre é metal Logo os metais conduzem eletricidade. Os indutivistas criam que as explicações para os fenômenos adivinham unicamente da observação dos fatos. O princípio de indução não pode ser uma verdade lógica pura, tal como uma tautologia ou um enunciado analítico, pois se houvesse um princípio puramente lógico de indução, simplesmente não haveria problema de indução, uma vez, que neste caso todas as inferências indutivas teriam de ser tomadas como transformações lógicas ou tautológicas, exatamente como as inferências no campo da Lógica Dedutiva
- Индукция — процесс логического вывода на основе перехода от частного положения к общему. Индуктивное умозаключение связывает частные предпосылки с заключением не столько через законы логики, а скорее через некоторые фактические, психологические или математические представления. Различают полную индукцию — метод доказательства, при котором утверждение доказывается для конечного числа частных случаев, исчерпывающих все возможности, и неполную индукцию — наблюдения за отдельными частными случаями наводит на гипотезу, которая, конечно, нуждается в доказательстве. Также для доказательств используется метод математической индукции.
- Induktion är ett filosofiskt förfaringssätt att härleda slutsatser från erfarenheter. Utifrån ett antal händelser inducerar man en sannolik slutsats. Ett exempel: "Solen har gått upp varje morgon hittills, alltså kommer den att gå upp imorgon också". En slutsats byggd på induktion kan anses ha bestämt sanningsvärde endast i fall där slutsatsen kan verifieras genom falsifikation. Inom naturvetenskap används metoden i kombination med deduktion och falsifikation. En slutsats baserad på induktion är alltså inte nödvändigtvis sann, eftersom endast verkan utan orsak är synlig. Ett exempel: "Den här tärningen har hittills endast visat sexor, alltså kommer nästa kast att resultera i en sexa". En invändning mot exemplet är dock att en större erfarenhet av tärningskast ger vid handen att alla tärningssiffror överlag är lika sannolika, vilket också kan ses som en induktiv slutsats. Trots att han medgav nödvändigheten av att använda oss av den i vardagslivet kritiserade och förkastade David Hume induktionen som en pålitlig kunskapskälla. Han visade bl.a. att de argument som kunde presenteras för den induktiva logikens giltighet tycktes förutsätta den, och att de därför var cirkulära. Projektet övergavs således framtills 1900-talets början då de logiska positivisterna genom sannolikhetslära försökte rättfärdiga den. Detta företag skulle Karl Popper komma att kritisera i sin bok Om forskningens logik.
- Tümevarım, tümdengelimin aksine, özel bir önermeden genel bir önermeye gidişi sağlayan düşünce biçimidir. Örneğin; uçurumdan düşen öldü. Uçurumdan düşen son koyun da öldü. O halde uçurumdan düşen koyun ölür. Tümevarım ilkesine göre tüm koyunların öldüğü şöyle ispatlanır: p(1); ilk koyun kesin öldü, p(k);k numaralı koyunun ölmüş olduğu varsayılır, p(k + 1); k numaralı koyundan bir sonra gelen k + 1 numaralı koyunun öldüğü ispat edilirse tüm koyunların öldüğü ispat edilmiş olur. Matematikte daha çok tamsayı değişkenler içeren önermelerin ispatında tümeVaRImı kullanılır. Örnek olarak; 1 den n ye kadar olan doğal sayıların toplamının n(n + 1)/2 olduğu tümevarımla şöyle ispatlanır: p(1); n = 1 olursa 1 = 1(1 + 1)/2 bu eşitliğin kesin doğru olduğu görülmektedir. p(k); k, 1 den büyük bir sayı olmak şartıyla 1 + 2 + ..... + k = k(k + 1)/2 olduğunu varsayalım. Bu son eşitlikte her iki tarafa k + 1 ekleyelim, eşitliğin sağ tarafı şöyle olur: k(k + 1)/2 + (k + 1), veya [k + k + 2k + 2]/2, veya [(k + 1)(k + 2)]/2. Yani 1 + 2 + ..... + k + (k + 1) = [(k + 1)(k + 2)]/2, bu son yazılan ifade tam olarak p(k + 1) demektir. Tümevarıma göre bütün doğal sayıların bu kurala uyduğu söylenir. Tümevarım daha çok gözleme ve deneye dayanır ve bu özelliğinden dolayı daha çok fen bilimlerinde kullanılır. Bir deney ortamı oluşturmayı ve bunu denetlemeyi önererek çeşitli çıkarımlarda bulunmayı öneren ilk kişi İbn Heysem’dir fakat Sir Francis Bacon ilk deneyi yapan ve modern bilimi kuran kişi olarak bilinmektedir.
- Індукція — це процес судження, котрий досягає висновку, що при наявному стані знань є напевно істинний, але не ґарантує його. Індуктивний висновок може бути спростований або узагальнений при наявності додаткових фактів. Інакше, індукція полягає у формулюванні закону ґрунтуючись на обмеженому об'ємі спостережень повторюваних подій. Прикладами індуктивних висновків є, наприклад, наступні пари спостереження/висновок: Цей лебідь білий. Всі лебеді білі. Або Більярдна куля починає рухатись коли її вдарити києм. Для кожної дії існує зворотна їй та еквівалентна протидія.
- 归纳法或归纳推理(Inductive reasoning)，有时叫做归纳逻辑，是论证的前提支持结论但不确保结论的推理过程。它基于对特殊的代表(token)的有限观察，把性质或关系归结到类型；或基于对反复再现的现象的模式(pattern)的有限观察，公式表达规律。例如，使用归纳法在如下特殊的命题中: 冰是冷的。 弹子球在击打球杆的时候移动。 推断出普遍的命题如: 所有冰都是冷的。 所有弹子球都在击打球杆的时候移动。
|
| rdfs:comment
|
- Induction, also known as inductive reasoning or inductive logic is a type of reasoning which involves moving from a set of specific facts to a general conclusion. It can also be seen as a form of theory-building, in which specific facts are used to create a theory that explains relationships between the facts and allows prediction of future knowledge.
- Der Ausdruck Induktion (von lateinisch inducere, „herbeiführen, veranlassen, einführen“) wird klassischerweise als Gegenbegriff zu Deduktion verwendet. Während eine Deduktion, so die klassische Auffassung, aus gegebenen Voraussetzungen schließt, üblicherweise aus allgemeineren Voraussetzungen auf einen spezielleren Fall, meint Induktion einen umgekehrten Weg. Wie dieser genau zu bestimmen ist, wurde besonders seit Mitte des 20. Jh.
- La inducció és el procés de raonament pel qual s'arriba a una conclusió a partir de la generalització. Es parteix d'una sèrie d'exemples significatius on es dóna una característica concreta i s'infereix que es donarà en els individus semblants o situacions anàlogues. La inducció permet establir hipòtesis i avançar en el coneixement.
- Logická indukce je úsudek z jedinečných premis směrem k obecně platnému závěru. Platí-li pro předmět A1 určitá skutečnost B, pro předmět A2 také skutečnost B, pro n-tý předmět An také skutečnost B, pak můžeme obecně říci, že pro všechny předměty A platí skutečnost B. Rozlišuje se indukce úplná a neúplná. Toto rozdělení zavedl už Aristoteles, který se indukcí zabýval např. ve své práci Druhé analytiky.
- El razonamiento inductivo es una modalidad del razonamiento no deductivo que consiste en obtener conclusiones generales a partir de premisas que contienen datos particulares. Por ejemplo, de la observación repetida de objetos o acontecimientos de la misma índole se establece una conclusión para todos los objetos o eventos de dicha naturaleza. Premisas: Es igual He observado el cuervo número 1 y era de color negro. El cuervo número 2 también era negro.
- Induktiivinen päättely eli induktio on päättelymuoto, joka lähtee liikkeelle yksittäisestä havaintojoukosta ja muodostaa niistä yleistyksen tai teorian. Arjen keskellä teemme induktiivisia yleistyksiä jatkuvasti. Oletus, jonka mukaan aurinko nousee huomenna on induktiivinen, usein tiedostamaton yleistys aikaisemmasta kokemuksestamme. Kaikki fysiikan lait ovat tämänkaltaisia tottumukseen perustuvia yleistyksiä.
- À la différence de la déduction qui impose des propositions de départ non supposées vraies, l'induction se propose de chercher des lois générales à partir de l'observation de faits particuliers, sur une base probabiliste. L'idée de départ de l'induction était que la répétition d'un phénomène en augmente la probabilité de le voir se reproduire. C'est là proprement la façon dont réagit le cerveau chez le chien de Pavlov par exemple.
- Il metodo induttivo o induzione (dal latino inductio, dal verbo induco, presente di in-ducere), termine che significa letteralmente "portar dentro", ma anche "chiamare a sé", "trarre a sé", è un procedimento che partendo da singoli casi particolari cerca di stabilire una legge universale. In greco è traducibile con l'espressione epagoghé (ἐπαγωγή).
- 帰納（きのう、Induction）法とは、個別的・特殊的な事例から一般的・普遍的な規則・法則を見出そうとする推論方法のこと。対義語は演繹法。演繹においては前提が真であれば結論も必然的に真であるが、帰納においては前提が真であるからといって結論が真であることは保証されない。
- Met inductie wordt, zowel in de huidige filosofische en wetenschappelijke betekenis, een manier van redeneren bedoeld, die dient als bewijstechniek. Bij inductief redeneren komt men tot een algemene regel, generalisatie geheten, op grond van een aantal specifieke waarnemingen. In de logica wordt dit ook wel de ex consequentia-redenering genoemd. Hierbij probeert men tot een zo algemeen mogelijke regel te komen.
- Induksjon (la in i og ducere lede,føre) beskriver innenfor filosofien og logikken en slutning der konklusjonen ikke følger av premissene av nødvendighet, men av sannsynlighet.
- Indukcja (łac. inductio - wprowadzenie) - typ rozumowania redukcyjnego określany jako wnioskowanie "od szczegółu do ogółu", tj. wnioskowanie z prawdziwości racji (wniosków w szerokim znaczeniu tego słowa) o prawdziwości następstw (przesłanek w szerokim znaczeniu tego słowa), przy czym bardziej złożone niż prosta indukcja enumeracyjna niezupełna typy indukcji przy pewnych interpretacjach stanowią rozumowania dedukcyjne.
- Raciocinar indutivamente é partir de premissas particulares, na busca de uma lei geral, universal, por exemplo: O ferro conduz eletricidade O ferro é metal O ouro conduz eletricidade O ouro é metal O cobre conduz eletricidade O cobre é metal Logo os metais conduzem eletricidade. Os indutivistas criam que as explicações para os fenômenos adivinham unicamente da observação dos fatos.
- Индукция — процесс логического вывода на основе перехода от частного положения к общему.
- Induktion är ett filosofiskt förfaringssätt att härleda slutsatser från erfarenheter. Utifrån ett antal händelser inducerar man en sannolik slutsats. Ett exempel: "Solen har gått upp varje morgon hittills, alltså kommer den att gå upp imorgon också". En slutsats byggd på induktion kan anses ha bestämt sanningsvärde endast i fall där slutsatsen kan verifieras genom falsifikation. Inom naturvetenskap används metoden i kombination med deduktion och falsifikation.
- Tümevarım, tümdengelimin aksine, özel bir önermeden genel bir önermeye gidişi sağlayan düşünce biçimidir. Örneğin; uçurumdan düşen öldü. Uçurumdan düşen son koyun da öldü. O halde uçurumdan düşen koyun ölür.
- Індукція — це процес судження, котрий досягає висновку, що при наявному стані знань є напевно істинний, але не ґарантує його. Індуктивний висновок може бути спростований або узагальнений при наявності додаткових фактів.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
