| dbpprop:abstract
|
- The Indo-Iranian language group constitutes the easternmost extant branch of the Indo-European family of languages. It consists of three language groups: the Indo-Aryan, Iranian and Nuristani. The term Aryan languages is occasionally still used to refer to the Indo-Iranian languages. The speakers of the Proto-Indo-Iranian language, the hypothetical Proto-Indo-Iranians, are usually associated with the late 3rd millennium BC Sintashta-Petrovka culture of Central Asia. Their expansion is believed to have been connected with the invention of the chariot. The contemporary Indo-Iranian languages form the largest sub-branch of Indo-European, with more than one billion speakers in total, stretching from Europe and the Caucasus to Xinjiang and Bangladesh. SIL in a 2005 estimate counts a total of 308 varieties, the largest in terms of native speakers being Hindustani (Hindi and Urdu, ca. 540 million), Bengali (ca. 200 million), Punjabi (ca. 120 million), Marathi and Persian (ca. 70 million each), Gujarati (ca. 45 million), Pashto (40 million), Oriya (ca. 30 million), Kurdish (ca. 40 million) and Sindhi (ca. 20 million). Indo-Iranian languages were once spoken across a wider area still. The Scythians were described by Roman writer Strabo as inhabiting the lands to the north of the Black Sea in present-day Ukraine, Moldova and Romania. The river-names Don, Dnieper, Danube etc. are of Indo-Iranian origin. The so-called Migration Period saw Indo-Iranian languages disappear from Eastern Europe with the arrival of the Turkic-speaking Pechenegs and others by the eighth century AD. The oldest attested Indo-Iranian languages are Vedic Sanskrit (ancient Indian), Avestan and Old Persian (two ancient Iranian languages). But there are written instances of a fourth language in Northern Mesopotamia which is considered to be Indo-Aryan. They are attested in documents from the ancient empire of Mitanni and the Hittites of Anatolia.
- Die indoiranischen Sprachen, früher auch arische Sprachen genannt, bilden einen Primärzweig des Indogermanischen. Sie teilen sich ihrerseits in drei ungleich große genetische Untereinheiten auf: Iranisch: etwa 130 Mio. Sprecher im Iran, in Afghanistan, Pakistan, Tadschikistan, Ossetien, Türkei, Irak, Syrien Nuristani: etwa 30.000 Sprecher in Afghanistan und Pakistan. Indoarisch: etwa eine Milliarde Sprecher in Indien, Pakistan, Bangladesch, Afghanistan, Nepal, Sri Lanka und Europa. Die dardischen Sprachen wurden früher zu den Nuristani-Sprachen gerechnet, nach aktueller Mehrheitsmeinung stellen sie eine Untergruppe der indoarischen Sprachen dar. Die indoiranischen Sprachen weisen so viele gemeinsame Neuerungen gegenüber dem Urindogermanischen auf, dass man sie zu einer klar definierten eigenen genetischen Einheit zusammenfassen kann. (Es gibt kaum Sprachen, bei denen man Zweifel hat, ob sie zu dieser Gruppe gehören oder nicht. ) Wesentlich problematischer aber ist die innere Struktur dieser Einheit, insbesondere das Erreichen der heutigen Dreiteilung war ein langwieriger wissenschaftlicher Prozess; gerade die Stellung der dardischen Sprachen - heute zum Nordwestzweig der indoarischen Sprachen gerechnet - ist noch immer nicht völlig geklärt. Die Nuristani-Sprachen stellen ein Zwischenglied zwischen den iranischen und indoarischen Sprachen dar. Zum Thema der inneren Struktur der drei Untergruppen siehe jeweils dort. Die Aufspaltung der iranischen und indoarischen Sprachen ist vor dem Beginn der Besiedlung Indiens durch indoarische Gruppen anzusetzen, also etwa vor 1500 v. Chr. erfolgt. Eine gemeinsame Herkunft aus dem Norden (zentralasiatische Steppe) ist unbestritten, meist wird die sog. Andronovo-Kultur mit den indoiranischen Völkern in Verbindung gebracht. Interessant in diesem Zusammenhang ist auch die Sprache der Mitanni, einer Führungsschicht der Hurriter im nördlichen Mesopotamien ca. 1500 v. Chr (sog. Mitanni-Reich). Vor allem die erhaltenen Herrschernamen weisen ihre Träger als indoarisch (!) aus, es muss sich also um eine weit nach Westen abgespaltene Untergruppe der Indoarier handeln. Eine Übersicht über alle indoiranischen Sprachen und ihre genetische Klassifikation bietet der unten angegebene Weblink.
- Les llengües indoiranianes o indoiràniques constitueixen un subgrup de llengües dins de la família indoeuropea format per dues grans branques lingüístiques genèticament relacionades: indoària (situada a la Península Índica) i iraniana (al territori d'Iran). La seua formació és el resultat de les migracions massives de pobles indoeuropeus cap al sud-est d'Europa durant el tercer mil·lenni aC, fins que finalment es van assentar en una regió d'Àsia Central pròxima a l'Hindu Kush, al nord d'Afganistan. Després de travessar àrids deserts i grans muntanyes, algunes d'aquestes tribus —que es denominaven a si mateixos "aris" (sànscrit arya-, avèstic airya-), arrel de què deriva l'actual nom d'Iran— es van assentar finalment a l'Índia cap a l'any 1500 aC; altres, al contrari, es van dirigir en direcció cap al mar Caspi, Iran i Afganistan al començament del primer mil·lenni aC. Amb el temps, els dialectes parlats per aquests pobles indoaris i iranians van arribar a ser prou diferents com per a poder ser considerats variants distintes, i el seu posterior desenvolupament va configurar l'actual distribució de llengües indoiranianes. A aquest subgrup de llengües pertanyen: Branca iraniana: osset persa pashto kurd etc. Branca indoària: hindi i urdu sànscrit bengalí nepalès kashmiri punjabi etc.
- Indoíránské jazyky jsou jednou ze skupin indoevropských jazyků.
- Las lenguas indo-iranias son el grupo de lenguas indoeuropeas que cuentan con un mayor número de hablantes, además constituyen la rama más oriental de la familia indoeuropea. Las lenguas más destacadas de esta familia son el hindi-urdu, el bengalí, el persa y el pashtu.
- Indoiranilaiset kielet ovat indoeurooppalaisten kielten itäiseen ryhmään kuuluva kieliperhe. Näitä myös arjalaisiksi kieliksi kutsuttuja kieliä puhutaan muun muassa Intian, Pakistanin, Afganistanin ja Iranin alueella. Indoiranilaisiin kieliin kuuluvat iranilaiset kielet, indoarjalaiset kielet sekä luoteiset indoarjalaiskielet (eli dardilaiset kielet). Indoiranilaisilla kielillä on yli miljardi äidinkielistä puhujaa.
- Les langues indo-iraniennes sont des langues indo-européennes, et regroupent les langues iraniennes ainsi que les langues indo-aryennes ou indiennes. Cette famille de langues se rattache au vaste ensemble des langues indo-européennes. Par le nombre de ses locuteurs, l'étendue des régions où on le pratique, l'ancienneté de ses attestations écrites et religieuses, les migrations anciennes, médiévales et contemporaines qui la traversent, l'indo-iranien constitue probablement le premier sous-groupe des langues indo-européennes. Des linguistes des XVIIIe et XIXe siècle ont considéré que l'indo-iranien était peu ou prou la souche commune, le creuset général de toutes les langues indo-européennes. Cette version a été abandonnée au fur et à mesure des progrès de la linguistique et à la suite en particulier du déchiffrement des langues anatoliennes, rameau indo-européen qui se serait probablement détaché du tronc primitif avant les langues indo-iraniennes. L'hypothèse la plus communément admise aujourd'hui est celle d'une langue indo-iranienne ancienne commune à une époque donnée (3e millénaire avant JC voire bien avant), langue qui pour diverses raisons, économiques, géographiques, démographiques, religieuses, se serait scindée en deux formes puis deux sous-groupes à une époque qui aurait précédé le peuplement indo-iranien de l'Inde du nord (époque fort controversée, remontant selon les uns au début du 3e millénaire si l'on inclut dans ce groupe linguistique tout ou partie de la civilisation de l'Indus, selon les autres à la première moitié du 2e millénaire avant JC). L'immense ensemble linguistique indo-iranien se caractérise par sa mobilité phonétique et géographique, mais aussi par une grammaire originelle commune. Les structures de l'avestique (vieil-iranien de l'est) et du sanskrit (vieil-indien du nord-ouest) en particulier sont très proches. Le vieux-perse (vieil-iranien de l'ouest) tout en étant également très voisin est marqué par une variation phonétique particulière sur les sifflantes et les dentales. Parmi les recherches récentes, plusieurs concernent les langues indo-iraniennes du nord-est (parlées en Asie Centrale ancienne ou médiévale), les langues indo-iraniennes de l'Himalaya et d'anciennes attestations ouest-indo-iraniennes écrites en Asie Mineure [sources mitaniennes] dans des documents hittites notamment, et en Crète linéaire A. Les documents crétois seraient les plus anciennes attestations écrites de l'indo-iranien. Les deux langues indo-iraniennes les plus parlées sont l'hindi, descendant du sanskrit (en Inde) et le farsi, issu du pehlevi lui-même provenant du vieux-perse (en Iran). Il faut ajouter dans les langues ouest-iraniennes le groupe kurde (Turquie, Syrie, Irak, Iran, Arménie) dont la langue la plus répandue est le kurmandji et dans les langues difficilement classables le baloutche parlé au Baloutchistan, tant en Iran qu'au Pakistan (est-ce un héritier de la langue commune ?). L'Afghanistan, le Kurdistan d'Irak pratiquent largement des langues iraniennes, de même que plusieurs Etats d'Asie Centrale. Dans la famille indienne, il faut ranger la plupart des langues du Pakistan et du Bangladesh. En voir la liste dans cet autre article. Le rayonnement indo-iranien dépasse actuellement les frontières des Etats majoritairement locuteurs, notamment du fait des grandes religions qui s'y sont développées : l'hindouisme et le bouddhisme en Inde, la religion avestique ou de Zarathoustra (parfois appelée Zend-Avesta) en Iran. Les groupes des Tsiganes ou Romani d'Europe sont des locuteurs indo-aryens dont l'idiome se rattache au rajasthani (langue indienne du nord-ouest)et leur présence est attestée en Gaule provençale par Hérodote au moins aussi anciennement que les Celtes. Cette dernière affirmation non sourcée concernant les Tziganes est sujette à controverse. En effet, dans les connaissances actuelles à leur propos et l'hypothèse sur laquelle s'accordent la plupart des ethnologues actuellement, le peuple Tzigane (ou "Rom") est originaire d'Inde et n'est arrivé en Europe qu'aux environs du XIe siècle apr. J. -C. en rejoignant et accompagnant les invasions turques et mongoles d'est en ouest de cette époque.
- Az indoiráni nyelvek a szláv nyelvek, valamint az örmény nyelv mellett az indoeurópai nyelvcsalád keleti ágainak egyikét alkotják. Három fő ágra oszthatók: indoárja vagy ind nyelvek, iráni nyelvek és nurisztáni nyelvek. Map of Indo-Iranian Languages
- Le lingue indoiraniche sono una famiglia linguistica appartenente alle lingue indoeuropee e articolata attualmente nelle due sotto-famiglie delle lingue indoarie e delle lingue iraniche. Si tratta del gruppo di lingue indoeuropee che conta il maggior numero di parlanti e costituisce il ramo più orientale della famiglia; le lingue più note di questa famiglia sono l'hindi e l'urdu, il bengalese, il persiano e il pashtu (Afghanistan, Pakistan).
- インド・イラン語派とは、インド・ヨーロッパ語族の一部。約四千年前、インド・イラン語派の祖語（いわゆる「アーリア語」）はさまざまな言語に分化して、やがてイランやインドの諸古典語になった。その諸古典語のなかにはアヴェスター語、 サンスクリット語、 古代ペルシア語などがある。次第にその古典語から現代的言語のヒンディー語やペルシア語になっていった。 また歴史的にこれらの言語はアラビア語の影響を強く受けた言語が多く、またインド語派の諸言語はドラヴィダ諸語に大きな影響を与えた。 古典語はインド・ヨーロッパ語の基本的な形式をよく保っているが、現代語では大きく変化し、例えば名詞の性を失ったもの（現代ペルシア語やベンガル語など）もある。
- Binnen de Indo-Europese talen vormen de Indo-Iraanse talen de meest oostelijke familie. Eigenlijk is het een dubbel-familie, die de Indo-Arische talen, ook wel Indo-Arisch of Noord-Indisch genoemd, en de Iraanse talen omvat. Men vermoedt dat de vroegste vormen van deze talen zich tegen het eind van de bronstijd afgescheiden hebben van de andere Indo-Europese talen, omdat er wel een gemeenschappelijk woord voor koper is, maar geen voor ijzer. Tot de Noord-Indische talen behoren: de talen nu gesproken in noord-India Sanskriet (niet-levend) Pali Romani (taal van de Roma of zigeuners) Fidjisch Hindoestaans Bengali Marathi Nepalees Kasjmiri Punjabi Dhivehi (Maldiven) Tot de Iraanse talen behoren: de talen nu gesproken in Iran Avestisch (niet-levend) Koerdisch: Koermantsi(Kurmanci) en Sorani (Irak, Syrië, Turkije) Perzisch incl. Dari, Tadzjieks Zazaki en Gorani (Irak, Turkije) Beloetsji Pasjtoe (Afghanistan, Pakistan) Ossetisch (Kaukasus)
- De indoarianske språkene utgjør den østligste grenen blant de nålevende indoeuropeiske språkgruppene. Den består av tre undergrupper: indoariske, iranske og nuristanispråk.
- Języki indoirańskie są największą grupą języków indoeuropejskich, w skład której wchodzą języki indyjskie, irańskie i dwa niesklasyfikowane języki. W sumie obejmuje 296 języków. Posługują się nimi ludzie na terytorium rozciągającym się od wschodniej Turcji po Pakistan i zachodnią część Indii. W skład gałęzi indyjskiej (zwanej też indoaryjską) wchodzi 210 języków, którymi posługuje się ok. 1 mld ludzi zamieszkujących północne i centralne obszary Półwyspu Indyjskiego. Wyróżnia się 3 fazy rozwojowe tych języków: - staroindoaryjską (od ok. 1500 p.n.e. ), która obejmuje sanskryt z dialektem wedyjskim. - średnioindoaryjską (od 2 połowy II tysiąclecia p.n.e. ), reprezentowaną przez języki pali, sauraseni, magadhi, maharasztri i ardhamadhi. - nowoindoaryjską (od I tysiąclecia), obejmującą języki hindi, urdu, bengalski, marathi, pendżabski, grudźarati, orija, assamski, nepalski, syngaleski, sindhi i cygański. Języki dardyjskie (języki kafirskie) zajmują pozycję przejściową między językami indyjskimi a irańskimi. Używane przez niewielkie grupy etniczne w górzystych rejonach nie wykształciły z wyjątkiem kaszmirskiego kultury pisanej. Gałąź języków irańskich występuje w południowo-zachodniej Azji, głównie w Iranie. W jej rozwoju wyróżnia się także 3 fazy: - staroirańską (od IX w. p.n.e. do IV w. p.n.e. ), reprezentowaną przez języki medyjski, awestyjski i staroperski. - średnioirańską (do IV w. p.n.e. do przełomu IX i X w. n.e. ), obejmującą języki pahlawi, partyjski, chorezmijski, sogdyjski i chotański. - nowoirańską (od przełomu IX i X w. ), do której należą języki perski (nowoperski), tadżycki, kurdyjski, beludżi, tacki, paszto (afgański), osetyjski oraz dialekty kaspijskie i pamirskie. W porównaniu do języka praindoeuropejskiego, współczesne języki indoirańskie wykazują tendencję do upraszczania systemu samogłoskowego oraz fleksji. Nowożytne języki indyjskie zapożyczyły słownictwo oraz struktury gramatyczne od nieindoeuropejskich języków drawidyjskich. Z kolei języki irańskie - ze względu na islam - uległy silnemu wpływowi języka arabskiego, przejmując m. in. alfabet arabski zwany w zmodyfikowanej wersji "persoarbskim" (poszerzonym o znaki reprezentujące głoski charakterystyczne dla tych języków).
- As línguas indo-iranianas constituem, dentre os ramos linguísticos indo-europeus, aquele que se estende, geograficamente, mais a oriente. São chamadas também de línguas arianas, ou árico. Inclui os subgrupos das línguas indo-arianas e das iranianas . Os falantes da língua proto-indo-iraniana, os hipotéticos proto-indo-iranianos, estão geralmente associados à cultura de Sintashta-Petrovka, na Ásia Central, que se desenvolveu durante o terceiro milénio a.C.. Crê-se que a sua expansão esteja associada à invenção da carruagem. Atualmente são faladas no sul da Ásia e no subcontinente indiano. São cerca de trezentas línguas divididas em quatro grupos: Línguas dárdicas Línguas indo-arianas Hindustâni Assamês Cingalês Guzerate Nepalês Sânscrito Línguas iranianas Osseto Curdo Persa Tadjique Línguas nuristânicas
- Limbile indo-iraniene sunt grupul cel mai de est al limbilor indo-europene, fiind considerate a fi unele dintre cele mai vechi limbi din această familie. Ele îşi au originea în Afganistanul de astăzi şi s-a despărţit când anumite grupuri de oameni au plecat spre vest, iar alţii spre est.
- Индоира́нские языки́ (встречается также написание индо-иранские языки) — одна из частей арийской ветви индоевропейских языков, включающая индоарийские, дардские и иранские языки. Нуристанские языки, согласно последним исследованиям, не входят в индоиранские языки, а образуют вместе с ними арийскую ветвь. Точное положение митаннийско-арийского и тем более предполагаемого языка племён андроновской культуры пока не установлено. Часто термины «индоиранские языки» и «арийские языки» употребляются как синонимы. Индоиранские языки распространены в Таджикистане, Афганистане, Бангладеш, Индии, Иране, Непале, Пакистане, Шри-Ланке; в регионах стран Средней Азии, Кавказа и Закавказья: Армении, Азербайджане, Туркмении, Узбекистана; в прилегающих к ним регионах России; в Ираке, Китае, Сирии, Турции. Цыганский язык и родственные ему диалекты распространены по всему миру, в значительной степени - в Европе.
- Indoiranska språk, en grupp språk tillhörande satemgrenen av indoeuropeiska språk. De flesta av dessa språk som idag talas i Indien härstammar från sanskrit. Av fornspråken finner man i den indoiranska språkgruppen pehlevi, avesta, soghdianska, skytiska språk etc. Till de moderna iranska språken hör persiska och kurdiska.
- İran ve çevresinde 150 milyon kişi tarafından konuşulur. Bu grup doğu ve batı İrani diller olmak üzere iki alt gruba ayrılır. Batı grubuna ait diller Farsça,, Kürtçe, 115 milyon kişi tarafından konuşulur. Doğu grubuna ait diller : Peştünce, Soğdca ve Osetçe'dir. 35 milyon kişi tarafından konuşulur.
- Індоіранські мови — одна з груп індоєвропейських мов, поширена в Індії та Ірані. Багато лінгвістів не виділяють окремої індоіранської групи, а схильні розглядати іранські та індійські мови як підгрупи індоєвропейської мовної сім'ї
- 印度-伊朗語族是印歐語系今日仍在使用的語言中最東方的一族，下分為印度-雅利安語支、伊朗語支和奴利斯塔尼語支。
|
| rdfs:comment
|
- The Indo-Iranian language group constitutes the easternmost extant branch of the Indo-European family of languages. It consists of three language groups: the Indo-Aryan, Iranian and Nuristani. The term Aryan languages is occasionally still used to refer to the Indo-Iranian languages. The speakers of the Proto-Indo-Iranian language, the hypothetical Proto-Indo-Iranians, are usually associated with the late 3rd millennium BC Sintashta-Petrovka culture of Central Asia.
- Die indoiranischen Sprachen, früher auch arische Sprachen genannt, bilden einen Primärzweig des Indogermanischen. Sie teilen sich ihrerseits in drei ungleich große genetische Untereinheiten auf: Iranisch: etwa 130 Mio. Sprecher im Iran, in Afghanistan, Pakistan, Tadschikistan, Ossetien, Türkei, Irak, Syrien Nuristani: etwa 30.000 Sprecher in Afghanistan und Pakistan. Indoarisch: etwa eine Milliarde Sprecher in Indien, Pakistan, Bangladesch, Afghanistan, Nepal, Sri Lanka und Europa.
- Les llengües indoiranianes o indoiràniques constitueixen un subgrup de llengües dins de la família indoeuropea format per dues grans branques lingüístiques genèticament relacionades: indoària (situada a la Península Índica) i iraniana (al territori d'Iran).
- Indoíránské jazyky jsou jednou ze skupin indoevropských jazyků.
- Las lenguas indo-iranias son el grupo de lenguas indoeuropeas que cuentan con un mayor número de hablantes, además constituyen la rama más oriental de la familia indoeuropea. Las lenguas más destacadas de esta familia son el hindi-urdu, el bengalí, el persa y el pashtu.
- Indoiranilaiset kielet ovat indoeurooppalaisten kielten itäiseen ryhmään kuuluva kieliperhe. Näitä myös arjalaisiksi kieliksi kutsuttuja kieliä puhutaan muun muassa Intian, Pakistanin, Afganistanin ja Iranin alueella. Indoiranilaisiin kieliin kuuluvat iranilaiset kielet, indoarjalaiset kielet sekä luoteiset indoarjalaiskielet (eli dardilaiset kielet). Indoiranilaisilla kielillä on yli miljardi äidinkielistä puhujaa.
- Les langues indo-iraniennes sont des langues indo-européennes, et regroupent les langues iraniennes ainsi que les langues indo-aryennes ou indiennes. Cette famille de langues se rattache au vaste ensemble des langues indo-européennes.
- Le lingue indoiraniche sono una famiglia linguistica appartenente alle lingue indoeuropee e articolata attualmente nelle due sotto-famiglie delle lingue indoarie e delle lingue iraniche. Si tratta del gruppo di lingue indoeuropee che conta il maggior numero di parlanti e costituisce il ramo più orientale della famiglia; le lingue più note di questa famiglia sono l'hindi e l'urdu, il bengalese, il persiano e il pashtu (Afghanistan, Pakistan).
- Binnen de Indo-Europese talen vormen de Indo-Iraanse talen de meest oostelijke familie. Eigenlijk is het een dubbel-familie, die de Indo-Arische talen, ook wel Indo-Arisch of Noord-Indisch genoemd, en de Iraanse talen omvat. Men vermoedt dat de vroegste vormen van deze talen zich tegen het eind van de bronstijd afgescheiden hebben van de andere Indo-Europese talen, omdat er wel een gemeenschappelijk woord voor koper is, maar geen voor ijzer.
- De indoarianske språkene utgjør den østligste grenen blant de nålevende indoeuropeiske språkgruppene. Den består av tre undergrupper: indoariske, iranske og nuristanispråk.
- Języki indoirańskie są największą grupą języków indoeuropejskich, w skład której wchodzą języki indyjskie, irańskie i dwa niesklasyfikowane języki. W sumie obejmuje 296 języków. Posługują się nimi ludzie na terytorium rozciągającym się od wschodniej Turcji po Pakistan i zachodnią część Indii. W skład gałęzi indyjskiej (zwanej też indoaryjską) wchodzi 210 języków, którymi posługuje się ok.
- As línguas indo-iranianas constituem, dentre os ramos linguísticos indo-europeus, aquele que se estende, geograficamente, mais a oriente. São chamadas também de línguas arianas, ou árico. Inclui os subgrupos das línguas indo-arianas e das iranianas . Os falantes da língua proto-indo-iraniana, os hipotéticos proto-indo-iranianos, estão geralmente associados à cultura de Sintashta-Petrovka, na Ásia Central, que se desenvolveu durante o terceiro milénio a.C..
- Limbile indo-iraniene sunt grupul cel mai de est al limbilor indo-europene, fiind considerate a fi unele dintre cele mai vechi limbi din această familie. Ele îşi au originea în Afganistanul de astăzi şi s-a despărţit când anumite grupuri de oameni au plecat spre vest, iar alţii spre est.
- Индоира́нские языки́ (встречается также написание индо-иранские языки) — одна из частей арийской ветви индоевропейских языков, включающая индоарийские, дардские и иранские языки.
- Indoiranska språk, en grupp språk tillhörande satemgrenen av indoeuropeiska språk. De flesta av dessa språk som idag talas i Indien härstammar från sanskrit. Av fornspråken finner man i den indoiranska språkgruppen pehlevi, avesta, soghdianska, skytiska språk etc. Till de moderna iranska språken hör persiska och kurdiska.
- İran ve çevresinde 150 milyon kişi tarafından konuşulur. Bu grup doğu ve batı İrani diller olmak üzere iki alt gruba ayrılır. Batı grubuna ait diller Farsça,, Kürtçe, 115 milyon kişi tarafından konuşulur. Doğu grubuna ait diller : Peştünce, Soğdca ve Osetçe'dir. 35 milyon kişi tarafından konuşulur.
- Індоіранські мови — одна з груп індоєвропейських мов, поширена в Індії та Ірані. Багато лінгвістів не виділяють окремої індоіранської групи, а схильні розглядати іранські та індійські мови як підгрупи індоєвропейської мовної сім'ї
- 印度-伊朗語族是印歐語系今日仍在使用的語言中最東方的一族，下分為印度-雅利安語支、伊朗語支和奴利斯塔尼語支。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
