The Ilkhanate, also spelled Il-khanate or Il Khanate, was a Mongol khanate established in Persia in the 13th century, considered a part of the Mongol Empire. The Ilkhanate rulers, beginning with Ghazan, embraced Islam, the religion professed by most of the people living in its territories which included present-day Iran, most of Iraq, Afghanistan, Turkmenistan, Armenia, Azerbaijan, Georgia, Turkey, and western Pakistan.

PropertyValue
dbpedia-owl:Country/governmentType
dbpedia-owl:PopulatedPlace/capital
dbpedia-owl:capital
dbpedia-owl:governmentType
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • The Ilkhanate, also spelled Il-khanate or Il Khanate, was a Mongol khanate established in Persia in the 13th century, considered a part of the Mongol Empire. The Ilkhanate rulers, beginning with Ghazan, embraced Islam, the religion professed by most of the people living in its territories which included present-day Iran, most of Iraq, Afghanistan, Turkmenistan, Armenia, Azerbaijan, Georgia, Turkey, and western Pakistan. The Ilkhanate was based, originally, on Genghis Khan's campaigns in the Khwarezmid Empire in 1219-1224, and founded by Genghis's grandson, Hulagu Khan.
  • Die Ilchane waren eine mongolische Dynastie in Persien und Zentralasien (1256-1335). Gegründet wurde das Reich der Ilchane durch den Mongolenfürsten und Feldherrn Hülegü, einem Enkel des Dschingis Khan.
  • Ílchanát byl jedním ze čtyř chanátů v rámci Mongolské říše. Centrum ílchanátu bylo v Persii, ale pod jeho kontrolu spadala i území dnešního Iráku, Afghánistánu, Turkmenistánu, Arménie, Ázerbajdžánu, Gruzie, Turecka a západního Pákistánu. Ílchanát byl vybudován na troskách Chórezmské říše, která podlehla v boji s invazí Čingischána v letech 1219–1224. Mongolové si následně podrobovali celé území říše, které osídlili a vybudovali zde svůj stát.
  • El Iljanato (también escrito Ilkhanato, Il-Janato, Il Kanato, etc. ) fue una de las cuatro divisiones del Imperio Mongol. Estaba centrado en la tierra persa e incluía las actuales Iraq, Irán, Afganistán y Azerbaiyán. Estaba basado, originalmente, en las campañas de Gengis Jan en el Imperio de Juarizm entre los años 1219 y 1224, y la continua expansión de la presencia mongola bajo el mandato de Chormagan, Baiju y Eljigidei. Durante gran parte de su historia hubo una situación religiosa tensa pues los gobernantes mongoles budistas regían sobre una población musulmana, lo que motivó una tibia intervención de los mongoles en las Cruzadas apoyando al bando europeo cristiano. No obstante, eventualmente el Kan Ghazan del Ilkanato se convertirían al Islam quizás por motivos políticos y los tres últimos kanes fueron musulmanes como su pueblo.
  • Il-kaanien valtakunta oli yksi Mongolivaltakunnan neljästä osasta, ja sen hajottua itsenäinen valtakunta. Se sijaitsi Persiassa, ja siihen kuului myös nykyinen Irak, Afganistan, Azerbaidžan ja läntinen Pakistan. Valtakunnan juuret ulottuvat Tšingis-kaanin valloituksiin vuosina 1219-1224, mutta sen varsinainen perustaja oli Tšingis-kaanin pojanpoika ja Kublai-kaanin veli Hülegü. Hän sai 1250-luvulla suurkaani Möngkeltä tehtävän valloittaa muslimien alueet Egyptiin asti. Tuhoisa sotaretki, jonka yhteydessä muun muassa Bagdad hävitettiin täysin, pysähtyi kuitenkin Palestiinaan Möngken kuoltua. Kublai-kaanin tultua valituksi suurkaaniksi, Hülegü palasi hallitsemaan maitaan. Il-kaani tarkoittaa "alikaania", ja viittaa muodolliseen alistumiseen Kublai-kaanin Pekingissä sijainneelle valtaistuimelle. Hülegün perilliset hallitsivat aluetta kahdeksan vuosikymmentä kääntyen lopulta islamiin. Il-kaanit jatkoivat sotimista mamelukkeja vastaan, mutta eivät saaneet heitä kunnolla lyödyksi ja joutuivat lopulta luopumaan valtapyrkimyksistään Syyriassa. Riita mamelukkien kanssa oli niin katkera, että il-kaanit pyrkivät vielä islamiin kääntymisen jälkeenkin liittoutumaan Euroopan kristittyjen kanssa mamelukkeja vastaan. Il-kaanien epäonnistumiseen Syyriassa vaikuttivat suuresti vihollisuudet pohjoisessa sijainneen toisen mongolivaltion Kultaisen ordan kanssa. Il-kaanit olivat aluksi buddhalaisia, mutta kaanien käännyttyä islamiin alettiin alistaa buddhalaisia ja kristittyjä. Viimeisen kaanin kuoltua 1335, valtakunta hajosi nopeasti ja jakautui useisiin seuraajavaltioihin. Viimeinen il-kaanin titteliä tavoitellut murhattiin 1353.
  • Houlagides, Ilkhanides ou Ilkhans, (princes régionaux), en signe de sujétion au khan suprême des Mongols), dynastie fondée en Iran par Houlagou Khan, petit-fils de Gengis Khan, fils de Tolui et frère des khans suprêmes Möngke et Kubilai Khan.
  • L'Īlkhānato (scritto anche Il-Khanato o Il Khanato) è il nome dato alla Persia dominata dai Mongoli gengiskhanidi. Oltre alla Persia, includeva Iraq, Afghanistan, Azerbaigian e parte della Siria e del Pakistan.
  • イルハン朝（ペルシア語 : ايلخانيان Īlkhāniyān）は、現在のイランを中心に、アム川からイラク、アナトリア東部までを支配したモンゴル帝国を構成する地方政権（1256年/1258年 - 1335年/1353年）。首都はタブリーズ。
  • Het Il-kanaat was een van de vier delen van het Mongoolse Rijk. Het lag in het tegenwoordige Iran en delen van Irak, Afghanistan, Azerbeidzjan, Turkmenistan en Oezbekistan. De stichter van dit kanaat was Hülegü, de kleinzoon van de oorspronkelijke veroveraar Dzjengis Khan. Dzjengis Khan had het gebied op de Khwarezmiden veroverd tussen 1219 en 1224. Toen Hülegü het bewind kreeg was zijn opdracht de moslimstaten tot aan Egypte te veroveren. Op weg naar Egypte, terwijl zijn leger in Palestina was, overleed kan Möngke, waarna de Mongolen zich terugtrokken. In de Slag bij Ain Jalut werden de Mongolen, onder aanvoering van Hülegü's generaal Ketboga, verslagen door de Egyptische Mamelukken waardoor ze niet de gelegenheid kregen om Afrika binnen te trekken. Na de dood van kan Möngke werd Koeblai Khan, de broer van Hülegü, de nieuwe kan. Il-kan betekent de "onderhorige kan" en Hülegü moest dus trouw beloven aan zijn broer. In 1256 werd hij de eerste leider van het Il-kanaat en zijn volgelingen zouden het rijk in stand houden tot 1338. In 1258 slaagde Hülegü erin Bagdad te veroveren. Hij verwoestte de stad compleet en het Abbasidenkalifaat kwam hiermee aan zijn einde. Hülegü stichtte de stad Maragha in het noordwesten van het huidige Iran en maakte het tot zijn hoofdstad. Zijn opvolgers, beginnend bij Ghazan, bekeerden zich tot de (soennitische) islam. Na de dood van kan Abu Sa'id in 1335 begon het rijk uiteen te vallen in kleinere staatjes. De belangrijkste stam hierbij was de dynastie van de Jalayiriden. Timoer Lenk verenigde hen en kon hierna een rijk op bouwen, dat voortborduurde op het Il-kanaat.
  • Irans historieFil:Sphinx Darius Louvre. jpg Epoker Elamittimperiet Medernes imperium Akamenide-dynastiet Selevkid-dynastiet Parterriket Sasanide-dynastiet Ziyarid-dynastiet Samanid-dynastiet Buwayhid-dynastiet Ghaznavid-imperiet Seldsjukkene Khwarezmid-imperiet Ilkhanate Muzaffarid-dynastiet Timurid-dynastiet Safavid-dynastiet Afsharid-dynastiet Zand-dynastiet Qajar-dynastiet Pahlavi-dynastiet Den iranske revolusjon Den islamske republikk Iran Ilkhanatet eller Il-khanatet var en av de fire inndelingene innen mongolimperiet. Sentrum lå i landet Persia og inkluderte dagens Irak, Iran, Afghanistan og Aserbajdsjan. Det var opprinnelig basert på Dsjengis Khans kampanjer i Khwarezmid-imperiet i 1219–24 og den fortsatte ekspansjonen av mongolenes tilstedeværelse under kommandoen til Chormagan, Baiju og Eljigidei. Grunnleggeren av Ilkhanat-dynastiet var Hulegu Khan, barnebarn av Dsjengis Khan og bror til Kublai Khan. Han tok over fra Baiju i 1255 eller 1256 og hadde blitt pålagt å kue de muslimske kongedømmene i vest «så langt som grensene til Egypt». Hans ekspedisjon, derimot, stoppet i Palestina av døden til khanen Mongke som førte til at mongolene stort sett trakk seg tilbake og led nederlag i slaget om Ain Jalut. Etter at hans bror Kublai Khan tok over tronen, returnerte Hulegu, og hans etterfølgere fortsatte gjennom hans familie, den virkelige starten til Ilkhanenen, et begrep som betyr «underordnet khan», og henviser til deres innledene underordnede stilling til Kublais overherredømme. Hulegus etterfølgere hersket Persia i de neste åtti årene og konverte til slutt til islam. Ghazani var den første khanen som gjorde dette. Ilkhanene forble i opposisjon til mamelukkene (som hadde beseiret både mongolske invaderere og korstogene), men klarte aldri å styrke sin posisjon i forhold til dem, og ble til slutt tvunget til å gi opp deres mål i Syria og deres kontroll over deres vassaller i Rum-sultanatet og det armenske kongedømmet i Kilikia. Dette skyldtes fiendligheten til khanatene i nord og øst, chagarai-khanatet i Mughulistan og Batus blå horde truet Ilkhanatet i Kaukasus og Transoxiana og hindret ekspansjon vestover. Selv under Hulegus styre, var Ilkhanatet engasjert i åpen krigføring i Kaukasus med mongolene på de russiske stepper. Under det strenge styret til de etterfølgende keiserne etter Hulegu, var den muslimske majoriteten undertrykket under de buddhistiske keiserne, som oppmuntret blomstringen til den tibetanske buddhismen og den syriske kirke. Men med konversjonen til Ghazan til islam, steg islam igjen og deres buddhistiske og kristne motparter ble alvorlig trakassert. Dette mønsteret fortsatte under hans bror Öljeitü, viss fantastiske grav i Soltaniyeh forblir det best kjente monumentet fra ilkhanidenes styre i Persia. Atter Abu Sa'ids død i 1335, begynte khanatet å falle raskt fra hverandre og ble splittet i flere rivaliserende etterfølgende stater. Mest prominent var jakayridene. Det siste av de mer ukjente som gjorde krav på å være ilkhanid ble myrdet i 1353. Timur Lenk bygget senere en stat ut av jalayridene, antagelig for å gjenskape det gamle khanatet.
  • Ilchanidzi (albo Hulagidzi) – dynastia pochodzenia mongolskiego rządząca w latach 1256-1335 państwem powstałym w wyniku rozpadu imperium mongolskiego na terenach Bliskiego Wschodu. Jej nazwa pochodzi od tytułu "ilchan", używanego przez jej władców, których nazywa się czasem także Hulagidami, od imienia założyciela dynastii. Państwo Ilchanidów powstało w wyniku mongolskiego podboju Bliskiego Wschodu w XIII wieku. Założycielem dynastii był wnuk Czyngis-chana Hulagu-chan, który w latach 1256-1260 w imieniu swojego brata wielkiego chana Mongke przedsięwziął wielką wyprawę na Bliski Wschód. Zniszczył on kalifat Abbasydów i nizarytów, ale nie udało mu się pokonać Mameluków, którzy byli głównym przeciwnikiem Ilchanidów przez cały okres istnienia dynastii. Następcy Hulagu zaprzestali podbojów i zaczęli konsolidować nowo powstałe państwo, które przeżywało kryzys gospodarczy z powodu zniszczeń okresu najazdu oraz nieumiejętnej polityki gospodarczej mongolsko-tureckiej arystokracji koczowniczej, nastawionej na rabunkową eksploatację kraju. Przełomowym momentem w historii Ilchanidów było panowanie Mahmuda Ghazana, który przeszedł na islam i rozpoczął proces asymilacji dynastii z miejscową ludnością, i tym samym utożsamiania się z jej interesami. W związku z tym przeprowadził on szereg korzystnych dla swoich poddanych reform gospodarczych mających na celu ograniczenie wyzysku państwa i możnowładztwa. Jego następca Oldżajtu ze zmiennym szczęściem próbował kontynuować tę politykę, która jednak załamała się, kiedy w roku 1317 władzę objął niepełnoletni Abu Said. Okres regencji możnowładztwo wykorzystało do poszerzenia swoich wpływów kosztem ograniczenia władzy państwa i późniejsze próby usamodzielnionego już Abu Saida zapobieżenia pogłębiającej się anarchii przyniosły mierne rezultaty. Kiedy zmarł on nie pozostawiając męskiego potomka, państwo Ilchanidów rozpadło się.
  • O Ilcanato, também grafado Ilkhanato, foi um dos quatro estados sucessores do Império Mongol, originários de sua fragmentação. Centrado na Pérsia, englobava terras dos atuais Irã, Iraque, leste da Turquia, Afeganistão, oeste do Paquistão e Azerbaijão. Se limitava ao norte com a Horda de Ouro e o mar Cáspio, a nordeste com o canato de Djaghatai, a sul com o golfo Pérsico, a leste com o sultanato de Delhi e a oeste com os territórios dominados pelos mamelucos do Egito.
  • Хулагуиды (Ильханиды) — монгольская династия, правившая на Ближнем и Среднем Востоке в середине XIII — середине XIV вв. Носили титул ильханов (ханов народов). Основатель — хан Хулагу. Государство Хулагуидов образовалось в процессе распада Монгольской империи и включало Иран и Азербайджан, большую часть современного Афганистана и Туркмении, большую часть Закавказья, арабский Ирак и восточную часть Малой Азии. Вассалами и данниками хулагуидов были Грузия, Трапезундская империя, Конийский султанат, Киликийское царство, Кипрское королевство, государство куртов в Герате; столицами — последовательно Мераге, Тебриз, Солтание, затем снова Тебриз. Основанное в 1256 году, гос-во ильханов продлило своё существование благодаря реформам Газан-хана, но лишь до 1353 года.
  • Irans historia Förhistoria Civilisationen i Jiroft (3000-500 f. Kr. ) Kungadömet Elam (2700-539 f. Kr. ) Efter indoeuropeiska invandringen Medien (728-550 f. Kr. ) Akemeniderna (648-330 f. Kr. ) Alexander den store (330-323 f. Kr. ) Seleukiderna (323-150 f. Kr. ) Arsakiderna (250 f. Kr.-226 e. Kr. ) Sassaniderna (226-650) Efter den islamiska erövringen Umayyadernas kalifat (661-750) Abbasidernas kalifat (750-1258) Tahiriderna (820-873) Safariderna (861-1003) Samaniderna (875-999) Ziyariderna (928-1043) Buwayhiderna (934-1055) Ghaznaviderna (963-1187) Seldjukerna (1037-1187) Khwarezmiderna(1077-1231) Ilkhanatet (1256-1353) Muzaffariderna (1314-1393) Timuriderna (1370-1506) Modern tid Safaviderna (1501-1736) Afshariderna (1736-1802) Zanddynastin (1750-1794) Qajardynastin (1781-1925) Pahlavidynastin (1925-1979) Iranska revolutionen 1979 Islamiska republiken Iran 1979- Ilkhanatet var en av de fyra viktigare tidiga khanaten i Mongolväldet. Dess centrum låg i Persien; det inkluderade vidare dagens Irak, Iran, Afghanistan och Azerbajdzjan. Det var ursprungligen baserat på Djingis Khans kampanjer i det persiska riket i Khwarezm från 1219 till 1224 och den fortsatta mongolexpansionen under furstarna Chormagan, Baiju och Eljigidei. Grundläggaren av ilkhandynastin var Hülegü Khan, barnbarn till Djingis Khan och bror till Kublai Khan. Han fick makten av Baiju året 1255 eller 1256 och bliv ålagd att underkuva de muslimska kungadömena i väst "så långt som gränsen till Egypten". Hans fälttåg stoppades dock i Palestina på grund av khanen Möngkes död, som bidrog till att mongolerna i stort sett drog sig tillbaka och led nederlag i slaget vid Ain Jalut. Då brodern Kublai Khan tagit över tronen efter slaget återvände Hülegü till Persien och upprättade en dynasti. Hans efterföljare kallas ilkhaner, med betydelsen "underordnad khan", vilket hänvisar till deras inledande underordnade ställning till Kublais rike. Hülegüs efterföljare härskade i Persien under de påföljande åttio åren och konverterade, i och med khanen Mahmud Ghazan, till slut till islam. Ilkhanerna förblev i opposition till mamelukerna (som hade besegrat både de mongoliska invaderarna och korstågen), men klarade aldrig stärka sin position i förhållande till dem, och blev till slut tvungna att ge upp sina mål i Syrien och kontrollen över sina vasaller i sultanatet Rüm i Anatolien och det armeniska kungadömet i Kilikien. Mamelukerna var ilkhanatets främste motståndare i nord och öst; Tjagatai-khanatet i Mughulistan och Blå horden under Batu hotade Ilkhanatet i Kaukasus och Transoxanien. Under Hülegüs styre var Ilkhanatet engagerat i öppen krigföring i Kaukasus med mongolerna på de ryska stäpperna. Under de efterföljande härskarnas stränga styre var den muslimska majoriteten undertryckt av den buddhistiska dynastin, som uppmuntrade den tibetanska buddhismen och den syriska kyrkan. Med Mahmud Ghazans konversion till islam steg islams anseende och buddhister och kristna förföljdes. Detta mönster fortsatte under hans bror Öljeitü, vars fantastiska grav i Soltaniyeh förblir det bäst kända monumentet från ilkhanernas styre i Persien. Efter Abu Sa'ids död år 1335, började khanatet raskt falla sönder och splittrades i flera rivaliserande efterföljande stater; mest prominent var jalayiridernas rike. Det sista av de mer okända som gjorde krav på att vara ilkhan mördades år 1353. Timur Lenk byggde senare en stat utifrån jalayiridernas rike, antagligen i ett försök att återskapa det gamla khanatet.
  • İlhanlılar (İlhanlı) Devleti, Cengiz Han'nın (Çingiz Han) torunu Hülagû Han tarafından, merkez Tebriz olmak üzere İran'da kurulan Moğol devletidir(1256). "İlhanlı" ismi; "Büyük Kağanlı" anlamına gelmektedir. Çünkü İlhanlılar'ın kendi bayrakları ve paraları olsa da, bir çeşit eyalet sistemiyle yönetilmekteydiler ve Moğollar'ın Büyük Kağan'ına bağlıydılar. İlhanlı kelimesinin tartışılan bir başka anlamı ise; İl-eyalet hanı olabileceğidir. Son derece büyük ve hızlı hareket eden bir orduları vardı.
  • 伊兒汗國（Ilkhanate），1256–1335年，又译伊利汗国或伊尔汗国，是蒙古四大汗國之一，由成吉思汗的孫兒、拖雷的第七子旭烈兀及其兒子阿八哈與他的後人管理。伊兒汗國也是當初忽必烈與阿里不哥爭位時，四大汗国中唯一支持忽必烈並承認其汗位的汗國。“伊兒”是蒙古語，意思大約等於“从属”，“伊儿汗”即“从属的汗”。伊兒汗國的位置大約在今日中亞南部至西亞一带，首都最先在蔑刺合，后為大不里士和苏丹尼叶（今伊朗西北部）。 建於1256年-1335年。蒙古軍消滅花剌子模後，一直沒有所謂的民政機構，而是由將軍在阿塞拜疆的木干草原以及大不里士一帶統治。先是綽兒馬罕，後是拜住，野里知吉帶，到畏兀兒人闊里吉思與衛拉特人阿兒渾，才真正有民政機構。元朝建立時，伊兒汗國一直承認元朝為正宗直至忽必烈去世為止。他的屬國包括阿富汗的庫爾特王朝，克爾曼的後西遼，安納托利亞的塞爾柱帝國及格魯吉亞。 伊兒汗國的海合都在1294年曾試著仿效元朝發行印有漢字的紙幣（鈔），試圖摆脱财政危机，但受到了社會各階層的激烈反对和普遍抵制，不到兩個月即告失敗。而海合都本人也隨即被殺。拜都即位，但他僅在位五個月即在內戰中被合贊打敗。 合贊汗於1295年即位後確立了伊斯蘭教的國教地位。元成宗賜給他刻有漢字“王府定國理民之寶”的方印，正式承認了伊兒汗國的獨立地位。 1335年，不賽因死后无嗣，曾經一度提出找阿里不哥後人當可汗，也無法阻止分裂。走向瓦解。分裂成東伊朗、阿富汗的庫爾特王朝，西伊朗的穆札法爾王朝和札剌亦兒人的蒙古札剌亦兒王朝。1393年被帖木儿帝国所灭。
dbpprop:capital
dbpprop:commonLanguages
dbpprop:commonName
  • Ilkhanate
dbpprop:continent
  • Asia
dbpprop:conventionalLongName
  • Ilkhanate
dbpprop:flagP
  • White Sulde of the Mongol Empire.jpg
dbpprop:governmentType
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:imageMap
  • Ilkhanate in 1256–1353.PNG
dbpprop:imageMapCaption
  • Ilkhanate at its greatest extent
dbpprop:leader
dbpprop:legislature
dbpprop:nativeName
  • سلسله ایلخانی
dbpprop:p
  • Mongol Empire
dbpprop:reference
dbpprop:region
  • Middle East
dbpprop:religion
dbpprop:s
  • Chupanids
  • Jalayirids
dbpprop:statArea
  • 3750000 (xsd:integer)
dbpprop:statYear
  • 1310 est.
dbpprop:status
  • Empire
dbpprop:statusText
dbpprop:titleLeader
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
dbpprop:yearEnd
  • 1335 (xsd:integer)
dbpprop:yearLeader
  • 1256-1265
  • 1316-1335
dbpprop:yearStart
  • 1256 (xsd:integer)
rdf:type
rdfs:comment
  • The Ilkhanate, also spelled Il-khanate or Il Khanate, was a Mongol khanate established in Persia in the 13th century, considered a part of the Mongol Empire. The Ilkhanate rulers, beginning with Ghazan, embraced Islam, the religion professed by most of the people living in its territories which included present-day Iran, most of Iraq, Afghanistan, Turkmenistan, Armenia, Azerbaijan, Georgia, Turkey, and western Pakistan.
  • Die Ilchane waren eine mongolische Dynastie in Persien und Zentralasien (1256-1335). Gegründet wurde das Reich der Ilchane durch den Mongolenfürsten und Feldherrn Hülegü, einem Enkel des Dschingis Khan.
  • Ílchanát byl jedním ze čtyř chanátů v rámci Mongolské říše. Centrum ílchanátu bylo v Persii, ale pod jeho kontrolu spadala i území dnešního Iráku, Afghánistánu, Turkmenistánu, Arménie, Ázerbajdžánu, Gruzie, Turecka a západního Pákistánu. Ílchanát byl vybudován na troskách Chórezmské říše, která podlehla v boji s invazí Čingischána v letech 1219–1224.
  • El Iljanato (también escrito Ilkhanato, Il-Janato, Il Kanato, etc. ) fue una de las cuatro divisiones del Imperio Mongol. Estaba centrado en la tierra persa e incluía las actuales Iraq, Irán, Afganistán y Azerbaiyán. Estaba basado, originalmente, en las campañas de Gengis Jan en el Imperio de Juarizm entre los años 1219 y 1224, y la continua expansión de la presencia mongola bajo el mandato de Chormagan, Baiju y Eljigidei.
  • Il-kaanien valtakunta oli yksi Mongolivaltakunnan neljästä osasta, ja sen hajottua itsenäinen valtakunta. Se sijaitsi Persiassa, ja siihen kuului myös nykyinen Irak, Afganistan, Azerbaidžan ja läntinen Pakistan. Valtakunnan juuret ulottuvat Tšingis-kaanin valloituksiin vuosina 1219-1224, mutta sen varsinainen perustaja oli Tšingis-kaanin pojanpoika ja Kublai-kaanin veli Hülegü. Hän sai 1250-luvulla suurkaani Möngkeltä tehtävän valloittaa muslimien alueet Egyptiin asti.
  • Houlagides, Ilkhanides ou Ilkhans, (princes régionaux), en signe de sujétion au khan suprême des Mongols), dynastie fondée en Iran par Houlagou Khan, petit-fils de Gengis Khan, fils de Tolui et frère des khans suprêmes Möngke et Kubilai Khan.
  • L'Īlkhānato (scritto anche Il-Khanato o Il Khanato) è il nome dato alla Persia dominata dai Mongoli gengiskhanidi. Oltre alla Persia, includeva Iraq, Afghanistan, Azerbaigian e parte della Siria e del Pakistan.
  • イルハン朝（ペルシア語 : ايلخانيان Īlkhāniyān）は、現在のイランを中心に、アム川からイラク、アナトリア東部までを支配したモンゴル帝国を構成する地方政権（1256年/1258年 - 1335年/1353年）。首都はタブリーズ。
  • Het Il-kanaat was een van de vier delen van het Mongoolse Rijk. Het lag in het tegenwoordige Iran en delen van Irak, Afghanistan, Azerbeidzjan, Turkmenistan en Oezbekistan. De stichter van dit kanaat was Hülegü, de kleinzoon van de oorspronkelijke veroveraar Dzjengis Khan. Dzjengis Khan had het gebied op de Khwarezmiden veroverd tussen 1219 en 1224. Toen Hülegü het bewind kreeg was zijn opdracht de moslimstaten tot aan Egypte te veroveren.
  • Irans historieFil:Sphinx Darius Louvre.
  • Ilchanidzi (albo Hulagidzi) – dynastia pochodzenia mongolskiego rządząca w latach 1256-1335 państwem powstałym w wyniku rozpadu imperium mongolskiego na terenach Bliskiego Wschodu. Jej nazwa pochodzi od tytułu "ilchan", używanego przez jej władców, których nazywa się czasem także Hulagidami, od imienia założyciela dynastii. Państwo Ilchanidów powstało w wyniku mongolskiego podboju Bliskiego Wschodu w XIII wieku.
  • O Ilcanato, também grafado Ilkhanato, foi um dos quatro estados sucessores do Império Mongol, originários de sua fragmentação. Centrado na Pérsia, englobava terras dos atuais Irã, Iraque, leste da Turquia, Afeganistão, oeste do Paquistão e Azerbaijão. Se limitava ao norte com a Horda de Ouro e o mar Cáspio, a nordeste com o canato de Djaghatai, a sul com o golfo Pérsico, a leste com o sultanato de Delhi e a oeste com os territórios dominados pelos mamelucos do Egito.
  • Хулагуиды (Ильханиды) — монгольская династия, правившая на Ближнем и Среднем Востоке в середине XIII — середине XIV вв. Носили титул ильханов (ханов народов). Основатель — хан Хулагу.
  • Irans historia Förhistoria Civilisationen i Jiroft (3000-500 f. Kr. ) Kungadömet Elam (2700-539 f. Kr. ) Efter indoeuropeiska invandringen Medien (728-550 f. Kr. ) Akemeniderna (648-330 f. Kr. ) Alexander den store (330-323 f. Kr. ) Seleukiderna (323-150 f. Kr. ) Arsakiderna (250 f. Kr.-226 e. Kr.
  • İlhanlılar (İlhanlı) Devleti, Cengiz Han'nın (Çingiz Han) torunu Hülagû Han tarafından, merkez Tebriz olmak üzere İran'da kurulan Moğol devletidir(1256). "İlhanlı" ismi; "Büyük Kağanlı" anlamına gelmektedir. Çünkü İlhanlılar'ın kendi bayrakları ve paraları olsa da, bir çeşit eyalet sistemiyle yönetilmekteydiler ve Moğollar'ın Büyük Kağan'ına bağlıydılar. İlhanlı kelimesinin tartışılan bir başka anlamı ise; İl-eyalet hanı olabileceğidir.
rdfs:label
  • Ilkhanate
  • Ilchane
  • Ílchanát
  • Iljanato
  • Il-kaanien valtakunta
  • Houlagides
  • Ilkhanato
  • イルハン朝
  • Il-kanaat
  • Ilkhanatet
  • Ilchanidzi
  • Ilcanato
  • Хулагуиды
  • Ilkhanatet
  • İlhanlılar
  • 伊兒汗國
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:name
  • Ilkhanate
  • سلسله ایلخانی
foaf:page
is dbpprop:allies of
is dbpprop:combatant of
is dbpprop:countriesAffected of
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:title of
is owl:sameAs of