The Ilkhanate, also spelled Il-khanate (Persian: ایلخانان‎‎, Ilkhānān; Mongolian: Хүлэгийн улс, Hulagu-yn Ulus), was established as a khanate that formed the southwestern sector of the Mongol Empire, ruled by the Mongol House of Hulagu. It was founded in the 13th century and was based primarily in Iran as well as neighboring territories, such as present-day Azerbaijan and the central and eastern parts of present-day Turkey. The Ilkhanate was originally based on the campaigns of Genghis Khan in the Khwarazmian Empire in 1219–24 and was founded by Hulagu Khan, a grandson of Genghis Khan. With the fragmentation of the Mongol Empire after 1259 it became a functionally separate khanate. At its greatest extent, the state expanded into territories that today comprise most of Iran, Iraq, Armenia,

Property Value
dbo:abstract
  • الدولة الإيلخانية نشأت تحت حكم سلالة مغولية (الإيلخانيون) حكمت في بلاد فارس (إيران)، العراق، أجزاء من الشام، شرق الأناضول والقوقاز، سنوات 56/1252-1335 م. المقر:تبريز: حتى 1307 م، سلطانية: منذ 1307 م. تمكن أحد أحفاد جنكيز خان، هولاكو (56/1252-1265 م) من الاستيلاء على بلاد فارس (إيران) بناء على أوامر من أخيه مونغكي أو منكو خان، الذي أصبح خاقانا أكبر (حتى سنة 1256 م). قام هولاكو منذ 1258 م بقيادة الحملة المغولية على العراق وبغداد. تلقب بالـ"إيلخان" (الخان الأصغر، أو الثانوي) اعترافا بسلطة أخيه الخاقان الكبير عليه. استطاع المماليك أن يصدوا جيشه في عين جالوت سنة 1260 م. توفقت عملية التوسع غربا بعدها. قام ابنه اباقا (1265-1282 م) بتوطيد المملكة ومحاربة المماليك، ثم استولى على بلاد الكرج (القوقاز). قام بعقد علاقات سياسية مع أوروبا المسيحية. في عهد خان غازان (1295-1304 م)، اعتنق هذا الأخير الإسلام وجعله دين الدولة الرسمي. تحول أخوه أولجاتو (1304-1316 م) إلى المذهب الشيعي. عرفت البلاد في عهديهما أوجها السياسي وازدهرت الثقافة. سنة 1323 م، قام آخر السلاطين الكبار أبو سعيد (1316-1335 م) بعقد مصالحة مع دولة المماليك في مصر كان أبو سعيد سني المذهب. تمكن من فرض سيطرته على الأناضول مجددا، وتوسع حتى القوقاز. انقسمت الدولة بعده إلى عدة مناطق حكمت كل منها أسرة مستقلة. أثناء العهود الأخيرة لدولة الإيلخانية كان السلاطين يتولون الحكم لعهدة قصيرة. تقهقرت الحالة الاقتصادية للبلاد. (ar)
  • The Ilkhanate, also spelled Il-khanate (Persian: ایلخانان‎‎, Ilkhānān; Mongolian: Хүлэгийн улс, Hulagu-yn Ulus), was established as a khanate that formed the southwestern sector of the Mongol Empire, ruled by the Mongol House of Hulagu. It was founded in the 13th century and was based primarily in Iran as well as neighboring territories, such as present-day Azerbaijan and the central and eastern parts of present-day Turkey. The Ilkhanate was originally based on the campaigns of Genghis Khan in the Khwarazmian Empire in 1219–24 and was founded by Hulagu Khan, a grandson of Genghis Khan. With the fragmentation of the Mongol Empire after 1259 it became a functionally separate khanate. At its greatest extent, the state expanded into territories that today comprise most of Iran, Iraq, Armenia, Azerbaijan, Georgia, Turkmenistan, Turkey, western Afghanistan, and southwestern Pakistan. Later Ilkhanate rulers, beginning with Ghazan in 1295, would convert to Islam. (en)
  • Die Ilchane oder Il-Chane (persisch ایلخانان, DMG Īlḫāniyān, [dem Großchan untergeordnete] Teilherrscher, „Provinzfürsten“) waren eine mongolische, im späten 13. Jh. zum Islam übergetretene Dynastie, die 1256–1335 über ein Reich herrschte, das zeitweise ganz Persien, Mesopotamien sowie große Teile Zentralasiens und Anatoliens umfasste. Gegründet wurde das Ilchanat mit der Hauptstadt Täbris durch den Feldherrn Hülegü, einen Enkel Dschingis Khans. (de)
  • El Ilkanato (también transcrito como Iljanato, Il-Janato, Il-Kanato, etc.) (en persa: ایلخانان , Iljanán; en mongol, Хүлэгийн улс, Hulagu-yn Ulus) fue una de las cuatro divisiones del Imperio mongol que fue gobernado por la casa mongol de Hulagu. Fue fundado en el siglo XIII y estaba centrado principalmente en Persia y los territorios vecinos, como la actual Azerbaiyán, y las partes central y oriental de la actual Turquía. El Ilkanato se basó, inicialmente, en las campañas de Gengis Kan contra el Imperio corasmio entre los años 1219-1224, y fue fundado por el nieto de Gengis, Hulagu Kan. En su apogeo, el estado se expandió a territorios que hoy conforman la mayor parte de Irak, Irán, Turkmenistán, Armenia, Azerbaiyán, Georgia, Turquía, Afganistán occidental y Pakistán suroccidental. El Ilkanato inicialmente adoptó muchas religiones, pero sintió especial simpatía por el budismo y el cristianismo. Durante gran parte de su historia hubo una situación religiosa tensa pues gobernantes mongoles budistas regían sobre una población fundamentalmente musulmana, lo que motivó una tibia intervención de los mongoles en las Cruzadas apoyando al bando europeo cristiano. No obstante, finalmente el kan Ghazan se convirtió al islam, quizás por motivos político, y los tres últimos kanes fueron musulmanes como su pueblo. (es)
  • Les Ilkhanides, Ilkhans ou Houlagides (Ilkhans en persan : ایلخانیان, ilxâniân ; en arabe : إلخاناة, ʾilḫānāẗ ; en mongol cyrillique : Ил хан, translit. : Il khan, Khan ouvert (ou clair) (princes régionaux[réf. nécessaire]), en signe de sujétion au khan suprême des Mongols) forment une dynastie fondée en 1256 en Iran par Houlagou Khan (Hülegü), petit-fils de Gengis Khan, fils de Tolui et frère des khagans Möngke et Kubilai Khan. (fr)
  • L'Īlkhānato, anche detto Ilkhanato, Il-khanato o Il Khanato (mongolo Hülegü-yn Ulus ("linea di Hulegu"), cirillico mongolo Ил Хан улс; persiano: سلسله ﺍیلخانی‎, Silsila īlkhānī, ossia "genealogia ilkhanide"; turco İlhanlılar; azero Hülakülər dövləti) fu un khanato mongolo stabilito in Persia nel XIII secolo e che era considerato parte integrante dell'Impero mongolo. I settimo sovrano dell'Ilkhanato, Ghazan, abbracciò l'Islam (1295), la religione professata dalla maggior parte delle popolazioni che vivevano nei territori inclusi nell'attuale Iran, nella massima parte dell'Iraq, in una parte della Siria settentrionale, nell'Afghanistan, nel Turkmenistan, nell'Armenia, nell'Azerbaigian, nella Georgia, nella Turchia e nel Pakistan occidentale. L'Ilkhanato era basato originariamente sulle conquiste operate da Gengis Khan nell'Impero del Khwarezm nel 1219-1224, e fu fondato dal nipote di Genghis, Hülegü Khan. (it)
  • イルハン朝(ペルシア語 : ايلخانيان Īlkhāniyān、英語:Ilkhanate)は、現在のイランを中心に、アムダリヤ川からイラク、アナトリア東部までを支配したモンゴル帝国を構成する地方政権(1256年/1258年 - 1335年/1353年)。首都はタブリーズ。 (ja)
  • Het Il-kanaat (of Ilkhanaat) was een van de vier delen van het Mongoolse Rijk. Het lag in het huidige Iran en delen van Irak, Afghanistan, Azerbeidzjan, Turkmenistan en Oezbekistan. De stichter van dit kanaat was Hülegü, de kleinzoon van de oorspronkelijke veroveraar Dzjengis Khan. Dzjengis Khan had het gebied op de Khwarazmiden veroverd tussen 1219 en 1224. Toen Hülegü het bewind kreeg was zijn opdracht de moslimstaten tot aan Egypte te veroveren. Op weg naar Egypte, terwijl zijn leger in Palestina was, overleed khan Möngke, waarna de Mongolen zich terugtrokken. In de Slag bij Ain Jalut werden de Mongolen, onder aanvoering van Hülegü's generaal Ketboga, verslagen door de Egyptische mammelukken waardoor ze niet de gelegenheid kregen om Afrika binnen te trekken. Na de dood van kan Möngke werd Koeblai Khan, de broer van Hülegü, de nieuwe kan. Il-kan betekent de "onderhorige kan" en Hülegü moest dus trouw beloven aan zijn broer. In 1256 werd hij de eerste leider van het Il-kanaat en zijn volgelingen zouden het rijk in stand houden tot 1338. In 1258 slaagde Hülegü erin Bagdad te veroveren. Hij verwoestte de stad compleet en het Abbasidenkalifaat kwam hiermee aan zijn einde. Hülegü stichtte de stad Maragha in het noordwesten van het huidige Iran en maakte het tot zijn hoofdstad. Zijn opvolgers, beginnend bij Ghazan, bekeerden zich tot de (soennitische) islam. Na de dood van kan Abu Sa'id in 1335 begon het rijk uiteen te vallen in kleinere staatjes. De belangrijkste stam vormde de dynastie van de Jalayiriden. Timoer Lenk verenigde hen en kon een rijk op bouwen, dat voortborduurde op het Il-kanaat. (nl)
  • O Ilcanato, também grafado Ilkhanato (em mongol: Ил Хан улс, transl. Il Khan uls; em persa: سلسله ایلخانی), foi um dos quatro estados sucessores do Império Mongol, originários de sua fragmentação. Centrado na Pérsia, englobava terras dos atuais Irã, Iraque, leste da Turquia, Afeganistão, oeste do Paquistão e Azerbaijão. Se limitava ao norte com a Horda de Ouro e o mar Cáspio, a nordeste com o canato de Djaghatai, a sul com o golfo Pérsico, a leste com o sultanato de Deli e a oeste com os territórios dominados pelos mamelucos do Egito. (pt)
  • Ilchanidzi (albo Hulagidzi) – dynastia pochodzenia mongolskiego rządząca w latach 1256-1335 państwem powstałym w wyniku rozpadu imperium mongolskiego na terenach Bliskiego Wschodu. Jej nazwa pochodzi od tytułu „ilchan”, używanego przez jej władców, których nazywa się czasem także Hulagidami, od imienia założyciela dynastii. Państwo Ilchanidów powstało w wyniku mongolskiego podboju Bliskiego Wschodu w XIII wieku. Założycielem dynastii był wnuk Czyngis-chana Hulagu-chan (1256-1265), który w latach 1256-1260 w imieniu swojego brata wielkiego chana Mongke przedsięwziął wielką wyprawę na Bliski Wschód. Zniszczył on kalifat Abbasydów i nizarytów, ale nie udało mu się pokonać mameluków, którzy byli głównym przeciwnikiem Ilchanidów przez cały okres istnienia dynastii. Następcy Hulagu zaprzestali podbojów i zaczęli konsolidować nowo powstałe państwo, które przeżywało kryzys gospodarczy z powodu zniszczeń okresu najazdu oraz nieumiejętnej polityki gospodarczej mongolsko-tureckiej arystokracji koczowniczej, nastawionej na rabunkową eksploatację kraju. Przełomowym momentem w historii Ilchanidów było panowanie Mahmuda Ghazana (1295-1304), który przeszedł na islam i rozpoczął proces asymilacji dynastii z miejscową ludnością, i tym samym utożsamiania się z jej interesami. W związku z tym przeprowadził on szereg korzystnych dla swoich poddanych reform gospodarczych mających na celu ograniczenie wyzysku państwa i możnowładztwa. Jego następca Oldżajtu (1304-1316) ze zmiennym szczęściem próbował kontynuować tę politykę, która jednak załamała się, kiedy w roku 1317 władzę objął niepełnoletni Abu Sa’id (1317-1335). Okres regencji możnowładztwo wykorzystało do poszerzenia swoich wpływów kosztem ograniczenia władzy państwa i późniejsze próby usamodzielnionego już Abu Sa’ida zapobieżenia pogłębiającej się anarchii przyniosły mierne rezultaty. Kiedy zmarł on nie pozostawiając męskiego potomka, państwo Ilchanidów rozpadło się. (pl)
  • 伊兒汗國(蒙古语:ᠬᠦᠯᠦᠭ ᠦᠨᠤᠯᠤᠰ,西里尔字母:Хүлэгийн улс;拉丁转写:Hülegü-yn Ulus;波斯语:سلسله ایلخانی‎;阿塞拜疆语:Hülakülər dövləti;英语:Ilkhanate),1220/1256–1357年,又译伊利汗国或伊尔汗国,是蒙古四大汗國之一,由成吉思汗之孫、拖雷的第六子旭烈兀及其子阿八哈與他的後人统治。伊兒汗國也是當初忽必烈與阿里不哥爭位時,四大汗国中最早支持忽必烈並承認其汗位的汗國,其他三個汗國在1303年元成宗時也承認元朝是帝國共主的地位。“伊兒”是蒙古語,意思大約等於“从属”,“伊儿汗”即“从属的汗”。伊兒汗國的位置大約在今日中亞南部至西亞一带,首都最先在蔑剌哈(今伊朗的马拉盖),后為大不里士和苏丹尼耶(今伊朗西北部)。 (zh)
  • Государство Хулагуидов — принятое в российском востоковедении обозначение державы, основанной чингизидом Хулагу и управлявшейся его потомками; в западной историографии обозначается как Ilkhanate, Il-Khanate. Самовольно созданное Хулагу во время завоевательного похода (1256—1260), государство было признано в 1261 году ханом Монгольской империи Хубилаем, даровавшим Хулагу титул ильхан («хан племени», в значении улусный хан). До вступления на престол Газана (1295—1304) Хулагуиды признавали номинальную зависимость от великого хана (императора Юань). Государство, находившееся к 1290-м годам в тяжёлом экономическом состоянии, продлило своё существование благодаря реформам Газан-хана, проведённым его министром Рашид ад-Дином, но лишь до 1335 года. После смерти ильхана Абу Саида (30 ноября 1335) бессильные ильханы возводились на престол лишь для придания законности власти новых династий, Чобанидов и Джалаиридов. (ru)
dbo:capital
dbo:dissolutionYear
  • 1335-01-01 (xsd:date)
dbo:foundingYear
  • 1256-01-01 (xsd:date)
dbo:governmentType
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 542300 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 742660960 (xsd:integer)
dbp:commonLanguages
dbp:continent
  • Asia
dbp:country
dbp:imageMap
  • Ilkhanate in 1256–1353.PNG
dbp:imageMapCaption
  • Ilkhanate at its greatest extent
dbp:leader
dbp:legislature
dbp:p
  • Sultanate of Rum
  • Abbasid Caliphate
  • Mongol Empire
  • Khwarazmian dynasty
  • Kingdom of Georgia
dbp:region
  • Middle East
dbp:religion
dbp:s
  • Ağ Qoyunlu
  • Chobanids
  • Eretnids
  • Injuids
  • Jalayirids
  • Kara Koyonlu
  • Kartids
  • Kingdom of Georgia
  • Mamluk Sultanate Mamluks
  • Muzaffarids of IranMuzaffarids
  • Sarbadars
dbp:statArea
  • 3750000 (xsd:integer)
dbp:statYear
  • 1310 (xsd:integer)
dbp:status
dbp:titleLeader
dbp:yearLeader
  • 1256 (xsd:integer)
  • 1316 (xsd:integer)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Die Ilchane oder Il-Chane (persisch ایلخانان, DMG Īlḫāniyān, [dem Großchan untergeordnete] Teilherrscher, „Provinzfürsten“) waren eine mongolische, im späten 13. Jh. zum Islam übergetretene Dynastie, die 1256–1335 über ein Reich herrschte, das zeitweise ganz Persien, Mesopotamien sowie große Teile Zentralasiens und Anatoliens umfasste. Gegründet wurde das Ilchanat mit der Hauptstadt Täbris durch den Feldherrn Hülegü, einen Enkel Dschingis Khans. (de)
  • Les Ilkhanides, Ilkhans ou Houlagides (Ilkhans en persan : ایلخانیان, ilxâniân ; en arabe : إلخاناة, ʾilḫānāẗ ; en mongol cyrillique : Ил хан, translit. : Il khan, Khan ouvert (ou clair) (princes régionaux[réf. nécessaire]), en signe de sujétion au khan suprême des Mongols) forment une dynastie fondée en 1256 en Iran par Houlagou Khan (Hülegü), petit-fils de Gengis Khan, fils de Tolui et frère des khagans Möngke et Kubilai Khan. (fr)
  • イルハン朝(ペルシア語 : ايلخانيان Īlkhāniyān、英語:Ilkhanate)は、現在のイランを中心に、アムダリヤ川からイラク、アナトリア東部までを支配したモンゴル帝国を構成する地方政権(1256年/1258年 - 1335年/1353年)。首都はタブリーズ。 (ja)
  • O Ilcanato, também grafado Ilkhanato (em mongol: Ил Хан улс, transl. Il Khan uls; em persa: سلسله ایلخانی), foi um dos quatro estados sucessores do Império Mongol, originários de sua fragmentação. Centrado na Pérsia, englobava terras dos atuais Irã, Iraque, leste da Turquia, Afeganistão, oeste do Paquistão e Azerbaijão. Se limitava ao norte com a Horda de Ouro e o mar Cáspio, a nordeste com o canato de Djaghatai, a sul com o golfo Pérsico, a leste com o sultanato de Deli e a oeste com os territórios dominados pelos mamelucos do Egito. (pt)
  • 伊兒汗國(蒙古语:ᠬᠦᠯᠦᠭ ᠦᠨᠤᠯᠤᠰ,西里尔字母:Хүлэгийн улс;拉丁转写:Hülegü-yn Ulus;波斯语:سلسله ایلخانی‎;阿塞拜疆语:Hülakülər dövləti;英语:Ilkhanate),1220/1256–1357年,又译伊利汗国或伊尔汗国,是蒙古四大汗國之一,由成吉思汗之孫、拖雷的第六子旭烈兀及其子阿八哈與他的後人统治。伊兒汗國也是當初忽必烈與阿里不哥爭位時,四大汗国中最早支持忽必烈並承認其汗位的汗國,其他三個汗國在1303年元成宗時也承認元朝是帝國共主的地位。“伊兒”是蒙古語,意思大約等於“从属”,“伊儿汗”即“从属的汗”。伊兒汗國的位置大約在今日中亞南部至西亞一带,首都最先在蔑剌哈(今伊朗的马拉盖),后為大不里士和苏丹尼耶(今伊朗西北部)。 (zh)
  • The Ilkhanate, also spelled Il-khanate (Persian: ایلخانان‎‎, Ilkhānān; Mongolian: Хүлэгийн улс, Hulagu-yn Ulus), was established as a khanate that formed the southwestern sector of the Mongol Empire, ruled by the Mongol House of Hulagu. It was founded in the 13th century and was based primarily in Iran as well as neighboring territories, such as present-day Azerbaijan and the central and eastern parts of present-day Turkey. The Ilkhanate was originally based on the campaigns of Genghis Khan in the Khwarazmian Empire in 1219–24 and was founded by Hulagu Khan, a grandson of Genghis Khan. With the fragmentation of the Mongol Empire after 1259 it became a functionally separate khanate. At its greatest extent, the state expanded into territories that today comprise most of Iran, Iraq, Armenia, (en)
  • الدولة الإيلخانية نشأت تحت حكم سلالة مغولية (الإيلخانيون) حكمت في بلاد فارس (إيران)، العراق، أجزاء من الشام، شرق الأناضول والقوقاز، سنوات 56/1252-1335 م. المقر:تبريز: حتى 1307 م، سلطانية: منذ 1307 م. تمكن أحد أحفاد جنكيز خان، هولاكو (56/1252-1265 م) من الاستيلاء على بلاد فارس (إيران) بناء على أوامر من أخيه مونغكي أو منكو خان، الذي أصبح خاقانا أكبر (حتى سنة 1256 م). قام هولاكو منذ 1258 م بقيادة الحملة المغولية على العراق وبغداد. تلقب بالـ"إيلخان" (الخان الأصغر، أو الثانوي) اعترافا بسلطة أخيه الخاقان الكبير عليه. استطاع المماليك أن يصدوا جيشه في عين جالوت سنة 1260 م. توفقت عملية التوسع غربا بعدها. قام ابنه اباقا (1265-1282 م) بتوطيد المملكة ومحاربة المماليك، ثم استولى على بلاد الكرج (القوقاز). قام بعقد علاقات سياسية مع أوروبا المسيحية. (ar)
  • El Ilkanato (también transcrito como Iljanato, Il-Janato, Il-Kanato, etc.) (en persa: ایلخانان , Iljanán; en mongol, Хүлэгийн улс, Hulagu-yn Ulus) fue una de las cuatro divisiones del Imperio mongol que fue gobernado por la casa mongol de Hulagu. Fue fundado en el siglo XIII y estaba centrado principalmente en Persia y los territorios vecinos, como la actual Azerbaiyán, y las partes central y oriental de la actual Turquía. (es)
  • L'Īlkhānato, anche detto Ilkhanato, Il-khanato o Il Khanato (mongolo Hülegü-yn Ulus ("linea di Hulegu"), cirillico mongolo Ил Хан улс; persiano: سلسله ﺍیلخانی‎, Silsila īlkhānī, ossia "genealogia ilkhanide"; turco İlhanlılar; azero Hülakülər dövləti) fu un khanato mongolo stabilito in Persia nel XIII secolo e che era considerato parte integrante dell'Impero mongolo. I settimo sovrano dell'Ilkhanato, Ghazan, abbracciò l'Islam (1295), la religione professata dalla maggior parte delle popolazioni che vivevano nei territori inclusi nell'attuale Iran, nella massima parte dell'Iraq, in una parte della Siria settentrionale, nell'Afghanistan, nel Turkmenistan, nell'Armenia, nell'Azerbaigian, nella Georgia, nella Turchia e nel Pakistan occidentale. L'Ilkhanato era basato originariamente sulle conqu (it)
  • Het Il-kanaat (of Ilkhanaat) was een van de vier delen van het Mongoolse Rijk. Het lag in het huidige Iran en delen van Irak, Afghanistan, Azerbeidzjan, Turkmenistan en Oezbekistan. De stichter van dit kanaat was Hülegü, de kleinzoon van de oorspronkelijke veroveraar Dzjengis Khan. Dzjengis Khan had het gebied op de Khwarazmiden veroverd tussen 1219 en 1224. Toen Hülegü het bewind kreeg was zijn opdracht de moslimstaten tot aan Egypte te veroveren. Op weg naar Egypte, terwijl zijn leger in Palestina was, overleed khan Möngke, waarna de Mongolen zich terugtrokken. In de Slag bij Ain Jalut werden de Mongolen, onder aanvoering van Hülegü's generaal Ketboga, verslagen door de Egyptische mammelukken waardoor ze niet de gelegenheid kregen om Afrika binnen te trekken. (nl)
  • Ilchanidzi (albo Hulagidzi) – dynastia pochodzenia mongolskiego rządząca w latach 1256-1335 państwem powstałym w wyniku rozpadu imperium mongolskiego na terenach Bliskiego Wschodu. Jej nazwa pochodzi od tytułu „ilchan”, używanego przez jej władców, których nazywa się czasem także Hulagidami, od imienia założyciela dynastii. (pl)
  • Государство Хулагуидов — принятое в российском востоковедении обозначение державы, основанной чингизидом Хулагу и управлявшейся его потомками; в западной историографии обозначается как Ilkhanate, Il-Khanate. Самовольно созданное Хулагу во время завоевательного похода (1256—1260), государство было признано в 1261 году ханом Монгольской империи Хубилаем, даровавшим Хулагу титул ильхан («хан племени», в значении улусный хан). До вступления на престол Газана (1295—1304) Хулагуиды признавали номинальную зависимость от великого хана (императора Юань). (ru)
rdfs:label
  • Ilkhanate (en)
  • إيلخانية (ar)
  • Ilchane (de)
  • Ilkanato (es)
  • Ilkhanides (fr)
  • Ilkhanato (it)
  • イルハン朝 (ja)
  • Il-kanaat (nl)
  • Ilchanidzi (pl)
  • Ilcanato (pt)
  • Государство Хулагуидов (ru)
  • 伊兒汗國 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Ilkhanate (en)
is dbo:country of
is dbo:deathPlace of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:allies of
is dbp:countriesAffected of
is dbp:dynasty of
is dbp:epochs of
is dbp:house of
is dbp:participants of
is dbp:succession of
is dbp:title of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of