| dbpprop:abstract
|
- Idris I, GBE born Sayyid Muhammad Idris bin Sayyid Muhammad al-Mahdi al-Senussi (12 March 1889 – 25 May 1983) was the last and only King of Libya, reigning from 1951 to 1969 and the Chief of the Senussi Muslim order.
- Idris I. ist der Amtsname des von 1951 bis 1969 regierenden Königs von Libyen. Sidi Muhammad Idris al-Mahdi al-Senussi wurde 1916 Oberhaupt der Senussi-Orden, die in Libyen eine große Anhängerschaft hatten. Zwar wurde er 1921 zum Emir von ganz Libyen gewählt, doch zog er sich wegen der italienischen Kolonialpolitik unter Mussolini nach Ägypten zurück. Der Widerstand der Senussi-Bruderschaft unter Umar Mukhtar konnte von Italien erst 1932 gebrochen werden. Im 2. Weltkrieg unterstützte Idris mit seiner Bruderschaft die Alliierten bei den Kämpfen gegen die Achsenmächte in Afrika. 1949 wurde er Emir der Kyrenaika und 1951 König des unabhängigen Libyen. Problematisch war zunächst die Zusammenführung der autonomen Landesteile Tripolitanien, Kyrenaika und Fessan. Als die Misswirtschaft in der öffentlichen Verwaltung zunahm und ein Attentat auf Idris scheiterte, übernahm dieser persönlich die Regierung. Nun gelang Idris die Stärkung der Zentralregierung durch die Auflösung der historischen Großprovinzen Tripolitanien, Kyrenaika und Fessan sowie eine administrative Vereinheitlichung der Landesteile (1963). Die nach den Erdölfunden seit 1962 fließenden Einnahmen wurden in den Ausbau der Infrastruktur und des Bildungswesens investiert. Da viele Studenten ins Ausland geschickt wurden, kamen zunehmend neue Ideen wie der Panarabismus in das Land. So brachen nach dem Sechstagekrieg 1967 heftige panarabische Proteste aus, die zu Pogromen gegen die jüdische Minderheit führten. Diese verließ darauf das Land. Idris wurde am 1. September 1969 während eines Kuraufenthaltes im türkischen Bursa durch Muammar al-Gaddafi gestürzt. Zunächst wollte er Großbritannien zu einer Intervention in Libyen bewegen, verzichtete jedoch darauf, als Kronprinz al-Hasan Rida al-Mahdi den Putschisten seine Loyalität versicherte. Idris lebte seitdem, bis zu seinem Tod, im Exil in Kairo.
- Idris I (" إدريس الأول" en àrab), Sayyid Mohammad Idris Al-Mahdi As-Senussi és un xeic i polític Libi,. Fou rei de Líbia entre 24 de desembre de 1951 i 1 de setembre de 1969.
- Idris I de Libia, primer y único rey de Libia. Muhammad Idris al-Sanusi nació en Yarabub y era hijo de Sayyid Muhammad al-Mahdi bin Sayyid Muhammad al-Senussi y de su quinta esposa Aisha bint Ahmad al-Syrtenieto, a al vez nieto del fundador de la cofradía islámica sanusí, Sayyid Muhammad bin 'Ali as-Senussi. Heredó el liderazgo de esta poderosa hermandad en 1916, lo que le convirtió en la figura más influyente de Cirenaica (en la actualidad, región del noreste libio) en calidad de emir. Durante los años siguientes, dirigió la lucha contra la colonización italiana de Cirenaica. Después de la gran invasión italiana de 1922, Idris se vio obligado a exiliarse en Egipto durante dos décadas. Una vez concluida la II Guerra Mundial en 1945, y mientras la Organización de las Naciones Unidas (ONU) debatía el futuro del norte de África, tras la derrota y retirada de las tropas italianas, Idris consolidó su base política y finalmente proclamó la independencia de Cirenaica bajo su liderazgo, en 1949. Las regiones de Cirenaica, Tripolitania y Fezzán se unieron en diciembre de 1950 para constituir la monarquía federal independiente de Libia, de la que Idris fue coronado rey. La Constitución de 1951 le otorgó un poder considerable sobre el Parlamento y las Fuerzas Armadas. Uno de los principales problemas a los que tuvo que hacer frente fue la necesidad de inculcar un sentimiento de unidad a las poblaciones de las distintas regiones geográficas, históricas y étnicas de la nueva nación. En 1963, apoyó una enmienda a la Constitución por la que se ponía fin al sistema federal para crear un estado unitario. No obstante, nunca llegó a promover un auténtico sentimiento nacionalista libio. Idris, de tendencias claramente pro occidentales, desempeñó un papel menor en la política del mundo árabe. Su postura no intervencionista en la guerra de los Seis Días, librada entre Israel y las naciones árabes, tuvo una acogida impopular entre los trabajadores y estudiantes libios pro árabes. El malestar del pueblo ante su política fue aumentando progresivamente hasta el punto de que Idris I fue derrocado por un golpe de Estado militar encabezado por Muammar al-Gaddafi en septiembre de 1969, cuando el Rey se encontraba recibiendo tratamiento médico en el extranjero. Idris fue juzgado y condenado a muerte in absentia por el nuevo gobierno, en 1971. Falleció en 1983, durante su exilio en Egipto, cuya nacionalidad había adoptado nueve años antes.
- Idris I oli ainoa Libyan kuningas 1951–1969. Hän oli Muhammad ibn Ali as-Senussiin (1787–1859), senusien suufiveljeskunnan perustajan pojanpoika ja yksi senusien johtajista. Hän peri isoisänsä aseman ja ennen ensimmäistä maailmansotaa britit tunnustivat hänet Kyrenaikan emiiriksi, minkä myös italialaiset tunnustivat 1920. Idris ponnisteli neuvotellakseen maankunnalleen itsenäisyyden. Vuonna 1922 Italia aloitti kuitenkin sodan ja Idris pakeni Egyptiin, josta käsin senussit kävivät sissisotaa italialaisia vastaan. Vuonna 1942 hän palasi Libyaan brittijoukkojen mukana ja muodosti hallituksen. Kun Rommelin johtamat saksalaisetkin voitettiin Idris palasi pääkaupunkiinsa Bengasiin. Hänet kutsuttiin myös Tripolitanian emiiriksi, mistä alkoi nykyisen Libyan yhdistäminen. Idris neuvotteli brittien ja YK:n kanssa maan itsenäisyydestä, mikä tunnustettiin 24. joulukuuta 1951 ja Idris julistettiin Libyan kuninkaaksi. Arabinationalistien pettymykseksi Idris piti yllä läheisiä suhteita Britanniaan ja Yhdysvaltoihin, jopa silloin kun britit hyökkäsivät Egyptiin vuoden 1956 Suezin kriisissä. Uhan hänen asemalleen tuotti kyvyttömyys saada miespuolista jälkeläistä kruununperijäksi. Libyan talous kuitenkin kukoisti öljykenttien ja amerikkalaisten sotilastukikohtien ansiosta. Kuninkaan vanhetessa hänen terveytensä alkoi rapistua. 1. syyskuuta 1969, kun hän oli Turkissa hoidossa, Libyan armeija syrjäytti hänet eversti Muammar Gaddafin johdolla verettömässä vallankaappauksessa. Idris luopui kruunusta, jolloin hänen seuraajakseen tuli automaattisesti perijä Sayyid Hasan ar-Rida al-Mahdi as-Sanussi mutta vain päivän ajaksi, kun Libya julistettiin tasavallaksi. Idris lähti Turkista vuokraamallaan laivalla Kreikkaan ja asettui lopulta asumaan Egyptiin, ja kuoli Kairossa 1983. Idris on haudattu Medinaan, Saudi-Arabiaan.
- Idris I, né le 12 mars 1889 à Jaghboub et mort le 25 mai 1983 au Caire, fut roi de Libye du 24 décembre 1951 au 1 septembre 1969. Il était le petit-fils de Muhammad ibn Ali al-Sanussi auquel il succéda comme chef de la confrérie religieuse des Sanussi en 1916 avant d'être contraint de s'exiler en Égypte en 1923. Reconnu comme émir de Cyrénaïque par le Royaume-Uni en 1946, il fut proclamé roi de Libye le 24 décembre 1951 lors de l'accession à l'indépendance. Le 1 septembre 1969, alors qu'il était en traitement médical en Turquie, il fut déposé par le jeune capitaine Mouammar Kadafi et mourut en exil au Caire. Le 4 août 1969, il avait transmis au Sénat une lettre d'abdication en faveur de son neveu et héritier, le prince Hassan Reda, qui avait déjà commencé à exercer la plupart des prérogatives royales. Sa renonciation devait prendre effet début septembre, mais la monarchie fut abolie par le coup d'État de Kadafi.
- Regnò dal 1951 al 1969, quando fu detronizzato da Muammar Gheddafi. Era il nipote di Sayyid Muhammad bin 'Ali as-Senussi, il fondatore della confraternita dei senussi (Senussiyya). Nel 1916 ereditò il titolo di capo della confraternita, dopo la rinuncia dello zio Sayyid Ahmad as-Sharif bin Sayyid Muhammad as-Sharif as-Senussi. I britannici gli riconobbero il titolo di "Emiro della Cirenaica", che venne riconosciuto anche dagli italiani nel 1920. Idris trascorse i primi anni della sua carriera politica cercando di negoziare l'indipendenza del suo territorio, la Cirenaica. Nel 1922, dopo che gli Italiani cominciarono ad occupare militarmente i territori dell'interno, si ritirò in esilio in Egitto, che gli servì da base per organizzare una guerriglia contro il governo coloniale italiano. Durante la seconda guerra mondiale, Idris si schierò a favore del Regno Unito e convinse i nazionalisti della Cirenaica a combattere insieme agli Alleati contro le potenze dell'Asse, che occupavano la Libia. Nel 1942, con la sconfitta dell'esercito italo-tedesco guidato da Erwin Rommel, dopo che i britannici ebbero occupato la Libia Idris fece ritorno alla sua capitale, Bengasi, dove formò un governo ufficiale. Venne quindi invitato ad assumere anche il titolo di emiro della Tripolitania, un'altra regione storica di quella che oggi è la Libia (la terza regione era il Fezzan). Accettando questo titolo, iniziò il processo di unificazione del paese sotto un'unica monarchia. Da Bengasi, Idris guidò la delegazione che trattò con il Regno Unito e le Nazioni Unite l'indipendenza. L'indipendenza venne raggiunta il 24 dicembre 1951, e Idris venne proclamato Re della Libia. Dopo l'indipendenza, Idris si volse alla modernizzazione del proprio paese, ricevendo aiuti dagli statunitensi (che vi aprirono delle basi) e dai britannici. Questi buoni rapporti con Stati Uniti e il Regno Unito (mantenuti anche dopo che quest'ultima intervenne militarmente contro l'Egitto nel 1956 in occasione della crisi di Suez), deluse alquanto le aspettative dei nazionalisti arabi all'interno del paese e dei sostenitori del panarabismo negli Stati vicini. Il malcontento divenne ancor più evidente quando, dopo la guerra dei sei giorni del 1967 in cui egli non aveva preso posizione, vi furono sommosse popolari e veri e propri pogrom contro la popolazione ebraica del paese la quale fu costretta all'esilio forzato lasciando tutti i loro beni e consentendo loro di portare via solo una valigia e 20 sterline. Idris stesso "suggerì" alla comunità ebraica di lasciare il paese fin tanto che lui era al potere e poteva quindi garantire loro l'incolumità, gran parte della comunità (circa 6.000 persone) riparò in Italia (Roma) dove ancora oggi è presente perfettamente integrata, una piccola minoranza proseguì invece in Israele. L'antica comunità ebraica presente da oltre 400 anni fu così difatto cancellata in meno di un mese. Un'ulteriore causa di indebolimento del regime fu la sua incapacità di generare un erede maschio che potesse succedergli sul trono. Nonostante ciò, l'economia prosperava, soprattutto grazie ai ricchi giacimenti di petrolio, ma il re cominciò ad accusare problemi di salute. Rendendosi conto delle proprie precarie condizioni di salute, il 4 agosto 1969 Idris presentò al presidente del Senato della Libia un documento in cui si impegnava ad abdicare il successivo 5 settembre, a favore del principe ereditario, Sayyid Hasan ar-Rida al-Mahdi as-Sanussi, che cominciò ad assumere molte delle funzioni che spettavano al re. Pochi giorni prima di questa scadenza, il 1º settembre 1969, mentre Idris si trovava in Turchia per curarsi, un colpo di Stato dell'esercito guidato dal colonnello Gheddafi lo depose senza colpo ferire. Al momento della sua abdicazione, l'erede designato divenne re, ma regnò per meno di una giornata, poiché venne anch'egli subito deposto e arrestato con la sua famiglia. Alla fine, Idris si recò di nuovo in esilio in Egitto, e morì al Cairo nel 1983.
- イドリース1世（1889年3月12日-1983年5月25日、إدريس الأول）は、リビアの元国王。
- Indris I van Libië, geboren als Sajjid Moehammad Idris bin Sajjid Moehammad al-Mahdi al-Senoessi, was de enige koning van Libië. Idris I leidde Libië naar de onafhankelijkheid in 1951 en regeerde het land tot hij in 1969 werd afgezet na een machtsgreep door Moammar al-Qadhafi. Indris was een kleinzoon van Moehammad ibn Ali as-Senoessi, stichter van de Senoessi, een Libische soefi-orde en nomadische stam. Na het aftreden van zijn oom als regent in 1916 nam Indris over als hoofd van de Senoessi. Na de Eerste Wereldoorlog erkenden de Britten hem als emir van Cyrenaica, het oostelijke deel van Libië. In 1920 werd Cyrenaica officieel een kolonie van Italië; de Italianen erkenden hem hierbij ook als emir van Cyrenaica. In 1922 werd hij tevens erkend als emir van Tripolitania, het noordwestelijk deel van Libië. Idris vestigde een regering en parlement en kreeg financiële steun van de Italianen om Libië als semiautonome heerser te besturen. Indris probeerde te onderhandelen met de Italianen over onafhankelijkheid van Cyrenaica. Toen dit niet lukte, trok hij zich terug naar Egypte en leidde hij een Libische guerrillastrijd tegen het gewelddadige Italiaanse koloniale bewind. Tijdens de Tweede Wereldoorlog steunde hij de Britten en vocht hij met zijn Libische guerrillastrijders tegen de Italianen en Duitsers. In 1944, na de geallieerde overwinning in Noord-Afrika, kwam hij uit ballingschap in Caïro en vestigde zijn regering in Benghazi, de hoofdstad van Cyrenaica. In het vredesverdrag met de geallieerden in 1947 gaf Italië al haar claims op Libië op. Ook Frankrijk gaf haar claim op de door Franse troepen bezette Libische regio Fezzan op. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties nam in 1949 een motie aan dat Libië voor 1 januari 1952 onafhankelijk moest worden, als een van de eerste landen in Afrika. Idris leidde de verdere onderhandelingen met de VN, waarop Libië op 23 december 1951 haar onafhankelijkheid verklaarde als constitutionele monarchie met erfopvolging. Idris werd de eerste koning van het land als Idris I van Libië. Het land had twee hoofdsteden: Tripolis was de zetel van het parlement en Benghazi was de zetel van het hof en kabinet van Idris I. Het beleid van Idris I was conservatief en prowesters. Tot woede van de antiwesterse panarabisten bleef hij zelfs na de Suezcrisis in 1956 de Britten en Amerikanen steunen en stond hun toe om luchtmachtbases op Libisch grondgebied te vestigen. Een andere dreiging voor het regime waren de enorme oliereserves in Libië die in 1959 ontdekt werden. Hierdoor ontstond een rijke elite in het land die volop profiteerde van de olie, terwijl de meeste Libiërs straatarm bleven. Een verdere dreiging voor Idris was dat hij geen mannelijke erfgenaam wist te produceren. Getroffen door ziekte besloot Idris op 2 september af te treden ten gunste van zijn neef Hasan as-Senoessi en vertrok naar Turkije voor medische behandeling. Voordat Hasan as-Senoessi kon aantreden als nieuwe koning greep een groep officieren onder leiding van Moammar al-Qadhafi op 1 september de macht in Libië. Idris werd in ballingschap gestuurd, de monarchie werd afgeschaft en de socialistische republiek Libië werd uitgeroepen. De koning verliet Turkije met een schip dat hij voor 35.000 dollar huurde. Via Griekenland eindigde hij in Egypte, waar hij politiek asiel kreeg en tot zijn dood in Caïro woonde. Idris was een Ridder Grootkruis van de Orde van het Britse Rijk.
- Idris I, właściwie Sidi Muhammad Idris al-Mahdi al-Senussi - emir Cyrenajki i Trypolitanii, pierwszy król Libii. Jego dziadek Muhammad ibn Ali as-Senussi był założycielem islamskiego sufickiego ruchu religijno-politycznego Senussi. 24 grudnia 1951 został ogłoszony królem uzyskującej niepodległość Libii, utworzonej z dotychczasowych trzech odrębnych prowincji: Trypolitanii, Cyrenajki i Fazzanu. Jego rządy nie cieszyły się jednak popularnością i 1 września 1969 podczas pobytu na leczeniu w Turcji został obalony w wyniku wojskowego puczu Muammara al-Kadafiego. Do śmierci w 1983 przebywał na wygnaniu w Egipcie. Z uwagi na brak męskiego potomka następcą tronu był jego bratanek Sayyid Hasan ar-Rida al-Mahdi as-Sanussi, który został ogłoszony królem po detronizacji Idrisa I i zmuszony do abdykacji przez Kadafiego.
- Idris I, nascido como Sidi Muhammad Idris al-Mahdi al-Senussi, foi o primeiro rei da Líbia, desde a sua independência, em 24 de Dezembro de 1951 até 1 de Setembro de 1969, quando se deu a revolução líbia e consequente queda de seu governo. A Líbia havia sido colonizada pela Itália, que tinha a pretensão de "fechar" um "portão aquático" no mar Mediterrâneo entre o mediterrâneo ocidental e o mediterrâneo oriental, tendo seus eixos entre a Itália e a Líbia. Em 24 de Dezembro de 1951, a Líbia declara independência perante a Itália e constitui um reino, tendo Idris I como rei. Já na década de 1960, Idris I se licencia do trono líbio para cuidar de problemas de saúde, indo fazer tratamentos na Grécia e no Egito. Em seu lugar, como rei-em-exercício, seu sobrinho, Príncipe Ridah lhe substitui. Em 1 de Setembro de 1969 ocorre a revolução líbia, tendo como líder, Al Magrabhi e posteriormente Muammar al-Gaddafi, que instala o golpe de estado e depõe o regime monárquico de quase 18 anos. O rei deposto se exila no Egito, onde recebeu apoio do ex-presidente Anwar Sadat, e onde passa o resto de seus dias.
- Idris I (إدريس الأول în arabă) Sayyid Mohammad Idris Al-Mahdi As-Senussi. Rege al Libiei. Regele Idris I al Libiei a fost detronat de colonelul Muammar Gaddafi.
- Идрис I — король Ливии.
- Idris I 1890-1983 var kung av Libyen 1951-1969. År 1951 blev Libyen ett självständigt kungadöme under kung Idris I, som var ledare för en islamisk orden, senusierna. Idris hade ingen son. Han blev avsatt i en militärkupp 1969 av Muammar Khadaffi, strax innan han av hälsoskäl skulle ha abdikerat till sin brorson, kronprins Hasan as-Senussi, som efter statskuppen därför var tronpretendent.
- İdris I, tam adı Sidi Muhammed İdris El Mehdi es-Senusi, Libya'nın 1951'de bağımsızlığını kazanmasından sonraki ilk kralı. 1902'de babasının ardılı olarak, merkezi Berka'da bulunan Senusiye tarikatının başına geçti. Ama henüz reşit olmadığından tarikatın fiili önderliğini kuzeni Ahmet eş-Şerif üstlendi.1916'da bu görevi kuzeninden devraldı. İlk iş olarak, 1911'de Libya'yı istila etmiş olan İtalyanlarla anlaşmak için harekete geçti. Kıyı kesimi dışındaki bölgeleri denetim altına alamayan İtalyanlarla imzaladığı Arcoma Barışı'yla ateşkesi sağlayıp, Berka'daki egemenliğini İtalyanlara onaylattı.1919'da gene İtalyanlarla, Berka'da br parlamento kurulmasını ve yönetime mali yardım sağlanmasını öngören ikinci bir antlaşma imzaladı. Ama kendisini destekleyen kabileleri İtalya'nın istekleri doğrultusunda silahsızdırmaya yanaşmaması, İtalyanların 1922 İlkbaharında Trablus bölgesini istila etmeleriyle sonuçlandı. Bölgede yaşayan kabileler İtalyanlar karşısında güçlü bir birlik oluşturmak ve etkin bir direniş gösterebilmek amacıyla İdris'ten hareketin önderliğini üstlenmesini istediler. Ama direnişin sonuç vermeyeceğini düşünen İdris bu öneriyi geri çevirerek Mısır'da sürgün yaşamını seçti ve Libya'nın II. Dünya Savaşı sırasında İngilizler tarafından işgal edildiği 1942'ye değin orada kaldı. Libya'ya temelli dönmek yerine, yandaşlarının etkinliklerini bir süre Mısır'dan yönlendirmeyi sürdürdü. Sonunda 1947'de hükümetin başına resmen geçti. Berka'da bir Senusi yönetiminin kurulmasını amaçlayan ve İdris'in en önemli destekçileri olan tutucu kabile reisleriyle, ülke topraklarının birleşmesinden yana olan daha genç kentli kesimler arasındaki anlaşmazlık 1949'da Birleşmiş Milletler'de çözüme kavuşturuldu. BM Genel Kurulu, Berka, Fizan ve Trablus'ın geleceğinin bu üç bölgenin temsilcilerinden oluşacak ulusal bir meclis tarafından belirlenmesini kararlaştırdı. Bunun üzerine toplanan meclis, ülkede meşruti monarşi yönetiminin kurulmasına karar vererek İdris'i tahta çıkardı. Aralık 1951'de Libya'nın bağımsızlığı ilan edildi. Hükümdarlığı sırasında parlamento üzerinde etkili bir ağırlık kuran ve orduyu bütünüyle denetimi altına alan İdris, önemli yönetim görevlerini paylaşan zengin eşraf ile güçlü kabile reislerinden de tam bir destek gördü. Batılı müttefiklerin desteği ve kendisine sadık kabilelerin askeri gücü de yönetimdeki ağırlığını korumasına etkili oldu. Ama izlediği tutucu politikalar ve gelişen Arap milliyetçiliği karşısındaki duyarsızlığı, birçok genç subay ve gitgide gelişen kentli orta sınıflar arasında ciddi hoşnutsuzluklara yol açtı. Eylül 1969'da kaplıca tedavisi görmek üzere Türkiye'de bulunduğu sırada Albay Muammer Kaddafi önderliğinde düzenlenen askeri bir darbeyle devrilen İdris bir süre Yunanistan'da kaldıktan sonra siyasi mülteci olarak Mısır'a gitti. 1974'te Libya'da yolsuzluk suçlamasıyla hakkında dava açıldı ve gıyabında yargılanarak mahkum edildi. Ama ülkesine dönmeyerek Kahire'de sürgün yaşamını sürdürdü.
|
| rdfs:comment
|
- Idris I, GBE born Sayyid Muhammad Idris bin Sayyid Muhammad al-Mahdi al-Senussi (12 March 1889 – 25 May 1983) was the last and only King of Libya, reigning from 1951 to 1969 and the Chief of the Senussi Muslim order.
- Idris I. ist der Amtsname des von 1951 bis 1969 regierenden Königs von Libyen. Sidi Muhammad Idris al-Mahdi al-Senussi wurde 1916 Oberhaupt der Senussi-Orden, die in Libyen eine große Anhängerschaft hatten. Zwar wurde er 1921 zum Emir von ganz Libyen gewählt, doch zog er sich wegen der italienischen Kolonialpolitik unter Mussolini nach Ägypten zurück. Der Widerstand der Senussi-Bruderschaft unter Umar Mukhtar konnte von Italien erst 1932 gebrochen werden. Im 2.
- Idris I (" إدريس الأول" en àrab), Sayyid Mohammad Idris Al-Mahdi As-Senussi és un xeic i polític Libi,. Fou rei de Líbia entre 24 de desembre de 1951 i 1 de setembre de 1969.
- Idris I de Libia, primer y único rey de Libia. Muhammad Idris al-Sanusi nació en Yarabub y era hijo de Sayyid Muhammad al-Mahdi bin Sayyid Muhammad al-Senussi y de su quinta esposa Aisha bint Ahmad al-Syrtenieto, a al vez nieto del fundador de la cofradía islámica sanusí, Sayyid Muhammad bin 'Ali as-Senussi.
- Idris I oli ainoa Libyan kuningas 1951–1969. Hän oli Muhammad ibn Ali as-Senussiin (1787–1859), senusien suufiveljeskunnan perustajan pojanpoika ja yksi senusien johtajista. Hän peri isoisänsä aseman ja ennen ensimmäistä maailmansotaa britit tunnustivat hänet Kyrenaikan emiiriksi, minkä myös italialaiset tunnustivat 1920. Idris ponnisteli neuvotellakseen maankunnalleen itsenäisyyden.
- Idris I, né le 12 mars 1889 à Jaghboub et mort le 25 mai 1983 au Caire, fut roi de Libye du 24 décembre 1951 au 1 septembre 1969. Il était le petit-fils de Muhammad ibn Ali al-Sanussi auquel il succéda comme chef de la confrérie religieuse des Sanussi en 1916 avant d'être contraint de s'exiler en Égypte en 1923. Reconnu comme émir de Cyrénaïque par le Royaume-Uni en 1946, il fut proclamé roi de Libye le 24 décembre 1951 lors de l'accession à l'indépendance.
- Regnò dal 1951 al 1969, quando fu detronizzato da Muammar Gheddafi. Era il nipote di Sayyid Muhammad bin 'Ali as-Senussi, il fondatore della confraternita dei senussi (Senussiyya). Nel 1916 ereditò il titolo di capo della confraternita, dopo la rinuncia dello zio Sayyid Ahmad as-Sharif bin Sayyid Muhammad as-Sharif as-Senussi. I britannici gli riconobbero il titolo di "Emiro della Cirenaica", che venne riconosciuto anche dagli italiani nel 1920.
- イドリース1世（1889年3月12日-1983年5月25日、إدريس الأول）は、リビアの元国王。
- Indris I van Libië, geboren als Sajjid Moehammad Idris bin Sajjid Moehammad al-Mahdi al-Senoessi, was de enige koning van Libië. Idris I leidde Libië naar de onafhankelijkheid in 1951 en regeerde het land tot hij in 1969 werd afgezet na een machtsgreep door Moammar al-Qadhafi. Indris was een kleinzoon van Moehammad ibn Ali as-Senoessi, stichter van de Senoessi, een Libische soefi-orde en nomadische stam.
- Idris I, właściwie Sidi Muhammad Idris al-Mahdi al-Senussi - emir Cyrenajki i Trypolitanii, pierwszy król Libii. Jego dziadek Muhammad ibn Ali as-Senussi był założycielem islamskiego sufickiego ruchu religijno-politycznego Senussi. 24 grudnia 1951 został ogłoszony królem uzyskującej niepodległość Libii, utworzonej z dotychczasowych trzech odrębnych prowincji: Trypolitanii, Cyrenajki i Fazzanu.
- Idris I, nascido como Sidi Muhammad Idris al-Mahdi al-Senussi, foi o primeiro rei da Líbia, desde a sua independência, em 24 de Dezembro de 1951 até 1 de Setembro de 1969, quando se deu a revolução líbia e consequente queda de seu governo. A Líbia havia sido colonizada pela Itália, que tinha a pretensão de "fechar" um "portão aquático" no mar Mediterrâneo entre o mediterrâneo ocidental e o mediterrâneo oriental, tendo seus eixos entre a Itália e a Líbia.
- Idris I (إدريس الأول în arabă) Sayyid Mohammad Idris Al-Mahdi As-Senussi. Rege al Libiei. Regele Idris I al Libiei a fost detronat de colonelul Muammar Gaddafi.
- Идрис I — король Ливии.
- Idris I 1890-1983 var kung av Libyen 1951-1969. År 1951 blev Libyen ett självständigt kungadöme under kung Idris I, som var ledare för en islamisk orden, senusierna. Idris hade ingen son. Han blev avsatt i en militärkupp 1969 av Muammar Khadaffi, strax innan han av hälsoskäl skulle ha abdikerat till sin brorson, kronprins Hasan as-Senussi, som efter statskuppen därför var tronpretendent.
- İdris I, tam adı Sidi Muhammed İdris El Mehdi es-Senusi, Libya'nın 1951'de bağımsızlığını kazanmasından sonraki ilk kralı. 1902'de babasının ardılı olarak, merkezi Berka'da bulunan Senusiye tarikatının başına geçti. Ama henüz reşit olmadığından tarikatın fiili önderliğini kuzeni Ahmet eş-Şerif üstlendi.1916'da bu görevi kuzeninden devraldı. İlk iş olarak, 1911'de Libya'yı istila etmiş olan İtalyanlarla anlaşmak için harekete geçti.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
