| dbpprop:abstract
|
- Idealism is the llghkkkl philosophical theory that maintains that the ultimate nature of reality is based on mind or ideas. It holds that the so-called external or "real world" is inseparable from mind, consciousness, or perception. In the philosophy of perception, idealism is contrasted with realism in which the external world is said to have a so-called absolute existence prior to, and independent of, knowledge and consciousness. Epistemological idealists, it is claimed, might insist that the only things which can be directly known for certain are just ideas. In the philosophy of mind, idealism is contrasted with materialism, in which the ultimate nature of reality is based on physical substances. Idealism and materialism are both theories of monism as opposed to dualism and pluralism. Idealism sometimes refers to a tradition in thought that represents things of a perfect form, as in the fields of ethics, morality, aesthetics, and value. In this way, it represents a humanly perfect being or circumstance. In the ancient philosophy of the Vedas, idealism refers to the dynamic consciousness of living beings that emanates from the divine cosmic source. In much the same way, idealism has spread throughout the world. Individual societies have inspired and grown their own specific set of idealism, but they all have these generalities in common.
- Idealismus (abgeleitet von, gr. ιδέα, Idee, Urbild, Aussehen, Beschaffenheit) bezeichnet in der Philosophie unterschiedliche Strömungen, die (sehr grob zusammengefasst) gemein haben, dass das eigentlich Wirkliche die Ideen sind; was wir wahrnehmen, seien nur Abbilder davon. Die Vertreter des erkenntnistheoretischen Idealismus sehen in jeder Form von Materie sowie auch in menschlichen Handlungen (und damit in der gesamten Geschichte) nur ein Abbild von Ideen. Sein Gegenbegriff ist der erkenntnistheoretische Materialismus, wie ihn Ludwig Feuerbach vertritt. Ebenso wird in der orthodoxen marxistisch-leninistischen Theorie eine von Ideen oder Geist gelenkte Geschichte abgelehnt. Als weiterer Gegenbegriff wird gelegentlich der erkenntnistheoretische Realismus bezeichnet, was missverständlich ist, da auch idealistische Strömungen diesen Begriff für sich in Anspruch nahmen. Der ethische Idealismus, der auch im alltäglichen Sprachgebrauch übliche Begriff, bezeichnet eine Lebenseinstellung, bei der ein Mensch altruistischen Ideen bzw. Idealen folgt und nicht egoistisch nach materiellen Gütern strebt. Der entsprechende Gegenbegriff ist der ethische Materialist, der annimmt, dass die Menschen egoistisch nur das eigene materielle Wohlergehen anstreben.
- L'idealisme en filosofia és la teoria de la realitat i del coneixement que atribueix un paper clau a la ment en la estructura del món percebut. Al llarg de la història de la filosofia es poden distingir diferents aplicacions i definicions. En la seva forma més radical i, moltes vegades rebutjada, es equivalent al solipsisme, un punt de vista que afirma que la realitat es deriva de l'activitat de la pròpia ment i que res existeix fora d'un mateix. Tanmateix, d'una forma habitual, l'idealista reconeix per complet el món extern o natural i evita afirmar que aquest pot reduir-se al simple fet de pensar. Per als idealistes, per una altra banda, la ment actua i és, de fet, capaç de fer existir coses que d'una altre manera no serien possibles com la llei, la religió, l'art o les matemàtiques i les seves afirmacions son més radicals en afirmar que els objectes percebuts por una persona es veuen afectats fins a cert punt per l'activitat mental: si un estudi sobre el món real pretén ser científic és bàsic tenir en compte aquest fet.
- Idealismus (z řeckého ιδέα, idea) je označení pro různé filosofické směry, jejichž společným znakem je, že idejím či ideálnímu připisují bytí, resp. vládnoucí postavení; materiální svět (pokud jeho existenci uznávají) je pak na idejích či duchu závislý, popř. je jeho vyjádřením, manifestací.
- En filosofía, Idealismo designa las teorías que —en oposición al Materialismo— sostienen que la realidad extramental no es cognoscible tal como es en sí misma, y que el objeto del conocimiento está preformado o construido por la actividad cognoscitiva.
- Idealismi on monimerkityksinen ja monivivahteinen sana. Idealismilla viitataan usein optimismiin ja toiveikkuuteen yhteiskunnallisessa ajattelussa. Sana voidaan tällöin ymmärtää negatiivisena tai positiivisena, koska idealismi voidaan nähdä sekä myönteisenä voimavarana, että liiallisena optimismina. Esimerkiksi jotkut uskonnolliset fundamentalistit nimittävät itseään idealisteiksi. Filosofiassa idealismi viittaa ontologiseen oppiin, jonka mukaan oleminen on perustaltaan henkeä. Katso Idealismi (ontologinen).
- On appelle idéalisme toute prééminence donnée à des formes abstraites ou représentations mentales sur la réalité, qu'elle soit expérimentée ou qu'elle soit inconnaissable; ces formes étant comme l'essence des caractères certains de la réalité, qui est alors réduite à une dimension accessoire, voire illusoire.
- Az idealizmus köznapi értelemben olyan eszmerendszer, amely a világban közvetlenül nem tapasztalható, nem érzékelhető elvek, eszmék („ideálok”) létezésében és igazságában hisz (például Isteni gondviselés, a társadalom jobbítása, lovagi erények stb. ) Az idealizmus hívei az idealisták. Az idealizmus kifejezés a filozófiából származik, ahol azonban a köznapitól eltérő értelemben használatos - lásd: Filozófiai idealizmus!
- Per idealismo si intende in filosofia una visione del mondo secondo cui tutto ciò che è reale è già contenuto preliminarmente nella nostra mente. In senso lato, il termine abbraccia quelle filosofie, come ad esempio il platonismo, che privilegiano la dimensione ideale rispetto a quella materiale, affermando che l'unico vero carattere della realtà sia di ordine spirituale. Nell'idealismo è generalmente implicita una concezione fortemente etica della vita, come ad esempio nel pensiero di Fichte, che è incentrato sul dovere morale dell'uomo di ricondurre il mondo al principio ideale da cui esso ha origine.
- 哲学において、観念論とは、英語idealism、独語Idealismus、仏語Idéalisme、にあたるものである。この語は多義的であり、かつて日本では存在論については唯心論、認識論については観念論、倫理学説については理想主義と訳しわけられていた。しかし、現在多く使われるのは、存在論についてであるにもかかわらず、観念論と呼ばれており、物質よりも精神、理性、言葉に優位性を置く理論のことである。 その理論は、思考と外界はお互いにお互いを創造しあうが、そこでは思考が、決定的な役割を持つ、という主張を含んでいる。ヘーゲルは、歴史は科学と同じように明確に理性に適ったものでなければならないと考えた。進んで、ジョージ・バークリのように、すべて人間が認識するものは思考による観念の所産（表象）であると考えるものもある。 つまり、観念論とは、観念的もしくは精神的なものが外界とは独立した地位を持っているという確信を表すものである。この主張はしばしば観念的なものが自存し、実在性をもつという主張に結びつく。例えば、プラトンは、我々が考えることができるすべての性質や物は、ある種の独立した実在であると考えた。まぎらわしいことに、この種の観念論は、かつて実在論（観念実在論）と呼ばれた。 またある思想が観念論に属すかどうかにも、議論が分かれる場合がある。イマヌエル・カントは『純粋理性批判』において、我々が世界を空間や時間という形で把握するのは人間認識のアプリオリな制約である経験への超越論的制約によるとした。カント自身は（物自体の存在を要請したが故に）これを観念論とは考えなかったが、多くの読者はこれをきわめて観念論的な主張であると考えた。 観念論と対比される思想に、唯物論がある。 厳密に言うと、超自然的な存在に対するすべての信仰や信念が、唯物論に反対しているわけではない。多くの宗教的信念は、特に観念論的である。例えば、ブラフマンを世界の本質とするヒンドゥー教の信仰に対して、一般的なキリスト教徒の教義では、キリストの人間としての肉体の実在性と物質的な世界における人間の善性の重要性についてはっきりと述べている。禅宗は、観念論と唯物論の弁証法的な過程の中間に位置している。 シュールレアリズムは、唯物論というよりは漠然と観念論的である。 また、観念論の極端な形が独我論である。 会話においてこの言葉は、現実的ではない、現実からかけ離れているという言外の意味を含むことがある。
- Idealisme is een begrip met meerdere, aan elkaar soms zelfs tegenstrijdige betekenissen. Het wordt door de een gebruikt als nauwkeurig afgebakende beschrijvende term in (bijvoorbeeld) de filosofie, terwijl het elders slechts als polemische term gebruikt wordt. In de filosofie is het terug te voeren tot op Plato die de algemene begrippen (ideeën) als belangrijker en van een hogere orde beschouwt dan de bijzondere of particuliere dingen. Als men de vraag stelt: "Wat is het zijn?", dan is Plato's antwoord (het benadrukken van de werkelijkheid van universalia) kenmerkend voor het idealisme; het andere mogelijke antwoord (het benadrukken van de werkelijkheid van de dingen zelf) is het realisme. Of, om het met andere woorden te zeggen, Plato beschouwt de ideeën of begrippen als realistisch, zijn idealisme is dus in feite een begripsrealisme. Onder die naam staat het dan ook bekend. In de Angelsaksische filosofie wordt de term voornamelijk gebruikt voor het denken van George Berkeley, die de werkelijkheid tot "ideas", bewustzijnsinhouden, herleidt (die bij hem een in wezen spirituele of zelfs goddelijke oorsprong hebben). In het idealisme van Kant betekent het dat aan het verstand een ordenende en regulatieve functie wordt toegekend bij het verwerken van ervaringen. Hij gaat uit van "dingen" die buiten ons bestaan en de zintuigen kunnen prikkelen maar waarover -als ding- niets gezegd kan worden. Kant verwerpt dan ook met klem het "esse est percipi" (zijn/bestaan is waargenomen worden) van Berkeley. Kants idealisme betreft niet het bestaan van dingen maar betreft de (on)mogelijkheid om dingen weer te geven in ons bewustzijn zoals ze zelf zijn. In deze zin is idealisme tegengesteld aan het filosofisch realisme en is het niet tegengesteld aan het filosofisch materialisme. In de filosofie van Hegel is het idealisme weer absoluut: het brengt het zijn weer terug tot de idee terwijl de ontwikkelingen daarvan de verschillende vormen van waarneembare werkelijkheid veroorzaakt. Het "zijn" is tevens een "niet-zijn" (want het ontwikkelt zich en is in wording) en bovendien is het absoluut want daarbuiten bestaat er niets. Hegel zegt: "De idee als totaliteit is de natuur". Een extreme vorm van idealisme is het solipsisme, dat stelt, dat de ganse realiteit voortvloeit uit het eigen 'ik' zelf . In de filosofie wordt verder nog een onderscheid gemaakt tussen het zgn. objectief en het subjectief idealisme. Het verschil tussen deze twee (sub)richtingen is het makkelijkst te duiden aan de hand van de filosofie van Berkeley. De man neemt voor een deel het idealisme van Descartes over en het is subjectief omdat de hele werkelijkheid teruggebracht wordt tot de idee die hij (als subject) er zich van vormt. Maar de man is ook religieus, hij erkent dus wel degelijk een buiten hem staande entiteit (het opperwezen zelf) In die zin dat deze absolute en universele geest de ideeën bij de individuen tot stand brengt (die dan niet meer van persoon tot persoon hoeft te verschillen) wordt gesproken van een objectief idealisme. Onnodig te zeggen dat dit onderscheid op veel idealisten überhaupt niet van toepassing is (Kant, want die erkent zonder voorbehoud een buiten hem staande werkelijkheid) maar in het licht van het bovenstaande moet iemand als Hegel als objectief idealist geduid worden. In tegenstelling tot zowel de klassieke als de moderne westerse filosofie waar idealisme tegengesteld is aan realisme, stelt het Marxisme dat tegenover het idealisme het materialisme geplaatst zou moeten worden. Deze opvatting is vooral vorm gegeven in Lenins materialisme en empiriocriticisme (1909), dat als zijn belangrijkste kentheoretische bijdrage aan het marxisme beschouwd wordt.
- Idealisme er en retningen innenfor filosofien som betegner et av de viktigste filosofiske spørsmål, forholdet mellom tenkning og virkelighet, og i motsetning til materialismen betrakter bevisstheten, ånden. Idealismen betrakter verden som noe som utgår fra ens bevissthet. I vanlig språkbruk og innenfor politikkens retorikk betegner det å være idealistisk at man handler ut ifra visse idealer, det vil si at man ikke bøyer seg for faktiske forhold i verden, men forsøker å omforme verden i henhold til sine idealer. En person med spesiell tro på en ideologi eller en spesiell sannhet kalles idealist.
- Idealizm (gr. ιδέα, idea - kształt, postać) ma cztery znaczenia, dwa potoczne i dwa filozoficzne: Idealizm to wiara, że wszystko dzieje się lub chociaż powinno się dziać tak, jak to wynika z publicznie deklarowanych norm. W tym sensie idealizm jest swoistą odmianą naiwności. Idealista w tym sensie wierzy, że wszyscy ludzie są "dobrzy", zachowują się przyzwoicie i nigdy nikomu nie czynią krzywdy bez powodu. Idealizm to wiara w nadrzędność norm moralnych i prawnych nad twardą rzeczywistością dnia codziennego. W tym sensie idealizm jest pokrewny romantyzmowi. Idealista w tym sensie to człowiek kierujący się owymi nadrzędnymi, w jego przekonaniu, zasadami, wbrew opinii innych ludzi i często ze szkodą dla własnych interesów. Idealizm ontologiczny to każdy system filozoficzny głoszący realność świata idei i nierealność bądź wtórność świata materialnego w stosunku do idei. W skrajnych postaciach odrzuca w ogóle istnienie świata materialnego, uważając go za złudzenie. Znanym spirytualistą był np. George Berkeley. Idealizm epistemologiczny (poznawczy) to każdy system filozoficzny, który głosi całkowitą niemożność bezpośredniego poznania rzeczywistości i twierdzący, że jedyne, co jest nam bezpośrednio dane, to nasze własne myśli i uczucia. W skrajnej postaci idealizm poznawczy głosi, że nie ma sposobu, aby wyjść poza własną jaźń, a zatem dla każdego jego świat składa się wyłącznie z niego samego oraz jego własnych myśli i uczuć. Najbardziej znani idealiści poznawczy to: George Berkeley, Fryderyk Nietzsche oraz w pewnym sensie Kartezjusz. Zobacz też: Filozofia.
- O Idealismo é uma corrente filosófica que emergiu apenas com ao advento da modernidade, uma vez que a posição central da subjectividade é fundamental. Seu oposto é o materialismo. Tendo suas origens a partir da revolução filosófica iniciada por Descartes e o seu cogito, é nos pensadores alemães que o Idealismo está em geral associado, desde Kant até Hegel, que seria talvez o último grande idealista da modernidade. Muitos, ainda, acreditam que a teoria das idéias de Platão é historicamente o primeiro dos idealismos, em que a verdadeira realidade está no mundo das idéias, das formas inteligíveis, acessíveis apenas à razão.
- Idealismul este o orientare fundamentală în filozofie. Ca orientare monistă (spre deosebire de ontologiile dualiste sau pluraliste ea se opune materialismului prin soluţia pe care o dă raportului dintre spirit şi materie sub aspectul primordialităţii. Grupările idealiste ale filozofilor consideră astfel ca fiind primordial sub aspectul cronologic şi cauzal, spiritul. Orientarea idealistă consideră materia ca fiind factorul secund, dependent de spirit sau chiar neagă existenţa materiei. Pentru idealişti tot ce există, există în consecinţă datorită spiritului. In interiorul idealismului s-au ramificat două suborientări: una consideră că entitatea primordială, spiritul este ceva situat in afară şi independent de conştiinţa individuală - acesta fiind idealismul obiectiv - iar cealaltă consideră că esenţa lumii nu există decât ca spirit al individului şi tot ce există în lume nu este decât produsul conştiinţei individuale din care omul nu poate ieşi orice ar face - acesta fiind idealismul subiectiv.
- Идеализм — термин для обозначения широкого спектра философских концепций и мировоззрений, не считающих единственно подлинной реальностью чувственно воспринимаемую, а жизненные ценности — сводящимися к телесным вещам и их денежному эквиваленту. Во многих историко-философских трудах проводится дихотомия, считающая противопоставление идеализма материализму сущностью философии. Идеализм утверждает первичность идеального духовного по отношению к материальному. Термин «идеализм» появился в XVIII веке. Впервые его употребил Лейбниц, говоря о философии Платона. Выделяется две основных ветви идеализма: объективный идеализм и субъективный идеализм.
- Idealism är en riktning inom filosofin, som vid lösandet av en av filosofins huvudfrågor - frågan om förhållandet mellan tänkande och verklighet - i motsats till realismen och materialismen anser det primära vara medvetandet, anden. Idealismen anser världen vara ett verk av "medvetande", "en absolut idé", "en världs-ande". Reellt existerar enligt idealismen endast vårt medvetande, medan den materiella världen, verkligheten, naturen endast är en produkt av medvetande, förnimmelser, föreställningar, uppfattningar.
- İdealizm, felsefede, en geniş anlamıyla, dinsel güçlerin evrendeki tüm süreçleri ya da olup bitenleri belirlediğini savunan tüm felsefe öğretilerini içerecek biçimde kullanılan terim. Varolan her şeyi "düşünce"ye bağlayıp ondan türeten; düşünce dışında nesnel bir gerçekliğin varolmadığını, başka bir deyişle düşünceden bağımsız bir varlığın ya da maddî gerçekliğin bulunmadığını dile getiren felsefe akımını niteler. İdealizm, varlığın düşünceden bağımsız olarak varolduğunu kabul eden "gerçekçilik", "maddecilik" ve "doğalcılık" felsefe anlayışlarının tam karşı kutbunda yer almaktadır. Felsefede İdealizm, dünyanın temellendirilmesinde en önemli görevin, bilince ya da maddi olmayan zihne yönelik bir gerçeklik kuramı geliştirmek olduğu düşüncesi üstüne kurulmuştur. İdealizm anlayışının temelleri önce Platon'un "Idealar Dünyası Kuramı" yla atılmış olmakla birlikte, daha sonra çeşitli filozoflarca sunulan izahlarla güçlendirilmiştir. Metafizikte idealizm, bütün fiziksel nesnelerin bütünüyle zihne bağımlı olduğu, onların bilincinde olan bir zihin olmaksızın metafizik anlamda hiçbir varlıkları olmadığı anlayışına karşılık gelmektedir. Bir başka deyişle, metafizik idealizme göre gerçeklik her durumda zihne bağımlı olduğu için gerçekliğin gerçek bilgisi ancak tinsel bir bilinç kaynağına başvurularak elde edilebilirdir. Buna karşı, idealizm ile taban tabana zıt bir konuma yerleştirilip temellendirilen Maddecilik, zihnin ya da bilincin bütünler halinde fiziksel öğeler ile süreçlere indirgenebileceğini savunmaktadır. İdealistler; doğadaki şeyleri ya da nesneleri, her şeyin özünü oluşturan tek bir gücün ya da enerjinin geçici görünümleri olarak görür; varlığın tüm görünüşlerinde tek bir anlamın yattığını düşünür; varoluşu tek bir birlik olarak algılar; aklın sağladıklarının dışında gerçekliğe ulaşmanın olanaksız olduğunu öne sürer; gerçekliği "idea"olarak belirleyip maddeyi bunun bir yansıması sayar. Felsefi anlamda idealizm dünyanın yalnızca düşüncelerin, zihnin, ruhun, ya da daha doğrusu, fiziksel dünya varolmadan önce varolan İdeanın bir yansıması olduğu görüşünden hareket eder. Duyularımızla bildiğimiz maddi şeyler, kusursuz İdeanın kusurlu kopyalarıdır. Antik dönemde bu felsefenin en tutarlı savunucusu Platon'du. Ancak idealizmin başlangıcı M. Ö. 6. yüzyıl a, ilkçağ Yunan felsefesinde Ksenophanes'e değin uzanır. Ksenophanes, çok olanı Bir'e indirgemiş ve bu Bir'i "tüm düşünme" olarak belirlemiştir. Ksenophanes'in öğretisi günümüzde metafıziğin kurucusu olarak gösterilen öğrencisi Parmenides 'in kurduğu Elea Okulu eliyle daha bir gelişim göstermiştir: "Varlık, değişmez ve birdir; özne ve nesne bir ve aynıdır. " Platon'a göre "gerçek varlık idea, 'düşünce varlığı'dır. " Platon "düşünülür dünya" (idealar dünyası) ile "duyulur dünya" (görüngüler dünyası) ayrımına gitmiş; duyulur dünyayı gölgelerden ibaret bir görünüşler dünyası olarak betimlerken, düşünülür dünyayı değişmez gerçeklikler diye gördüğü idealardan oluşan gerçek dünya olarak ilan etmiştir. Aynı fikir Kant'tan önce İrlandalı rahip ve filozof George Berkeley ve klasik İngiliz ampiristlerinin en sonuncusu David Hume tarafından ileri sürülmüştü. Temelde şöyle özetlenebilir: "Dünyayı duyumlarım aracılığıyla yorumlarım. Bu nedenle, varolduğunu bildiğim tek şey duyu izlenimlerimdir. Örneğin bu elmanın varolduğunu söyleyebilir miyim? Hayır. Tüm söyleyebileceğim, onu gördüğüm, hissettiğim, kokladığım, tattığımdır. Bu bakımdan, gerçekte bir maddi dünyanın varolduğunu hiçbir surette söyleyemem. " Öznel idealizmin mantığına göre, eğer gözlerimi kaparsam dünya varolmaktan çıkar. Her ne kadar Berkeley idealist düşünceye önemli katkılarda bulunduysa da, idealist düşünce asıl gelişimini Kant 'la birlikte göstermiştir. Kendi felsefesini "madde tanımazcılık" diye adlandıran Berkeley 'e göre ise; iki tür gerçek varlık -tinler (zihinler) ve idealar- söz konusudur; fiziksel nesneler ise duyusal ideaların toplamıdırlar. Dolayısıyla, Berkeley'e göre, bir elmayı algıladığımızı söylediğimizde doğrudan farkına vardığımız duyusal görünüşlerin bir toplamıdır. Bundan dolayı sınırlı bir zihin tarafından algılanmayan şeyler yokturlar; şeyler zihnimize sınırlı zihin tarafindan algılandıklarında ulaşırlar: "varolmak algılanmış olmaktır. " Berkeley şeyleri, onlara atfettiğimiz niteliklere ilişkin duyu deneyimimizden soyutlayarak kavrayamayacağı düşüncesinden hareket ederek, fiziksel nesnelerin varoluşunun algılanmak olduğunu, fiziksel nesnelerin yalnızca idealar olarak varolduklarını ileri sürer. Berkeley 'in fiziksel şeylerin, onları algılayan kimse olmadığında da var gözükmeleri sorusuna yanıtı, onların Tanrı'ın hafızasında varolduklarıdır. Düşüncemizde şeylerin varlığını yaratan yegane güç Tanrı'dır.
- Ідеалізм - протилежний матеріалізму напрям філософії, вихідним принципом якого є твердження, що в основі речей і явищ об'єктивної дійсності лежить не матеріальне, а ідеальне, духовне начало: світовий розум, ідея, відчуття і т. ін. При вирішенні основного питання філософії - про відношення мислення до буття - ідеалізм виходить з визнання первинності свідомості, духу і вторинності природи, матерії.
- 唯心主義，即唯心論，又譯作理念論，是哲学中與思想、心靈、語言及事物等彼此之間關係的討論及看法。 应该说，「理念論」比「唯心主义」翻译得更为准确，但后者已成为通用的词汇。現在學界將柏拉圖形上實體的“eidos”（forms），稱為「理型論」，用以區別觀念論的觀念（ideas），觀念是由經驗而來；但是柏拉圖的理型，卻不是由經驗而來的；因此，「理型」會是比較適切的翻譯。 馬克思主義哲學則認爲唯心論是哲学上的兩大基本派别之一，是与實體論（唯物主义）对立的理论体系。在哲学基本问题上主张精神、意识的第一性，物质的第二性，也就是说：物质依赖意识而存在，物质是意识的产物的哲学派别；並認爲可以区分为主观唯心论和客观唯心论两种基本类型。
|
| dbpprop:quotationProperty
|
- ... if I remove the thinking subject, the whole material world must at once vanish because it is nothing but a phenomenal appearance in the sensibility of ourselves as a subject, and a manner or species of representation.
- Appearance and Reality
- Chapter 14
- Critique of Pure Reason, A367 f.
- F.H. Bradley
- The dictum of all genuine idealists, from the Eleatic school to Bishop Berkeley, is contained in this formula: “All knowledge through the senses and experience is nothing but sheer illusion, and only in the ideas of the pure understanding and reason is there truth.” The principle that throughout dominates and determines my idealism is, on the contrary: “All knowledge of things merely from pure understanding or pure reason is nothing but sheer illusion, and only in experience is there truth.”
- We are perfectly justified in maintaining that only what is within ourselves can be immediately and directly perceived, and that only my own existence can be the object of a mere perception. Thus the existence of a real object outside me can never be given immediately and directly in perception, but can only be added in thought to the perception, which is a modification of the internal sense, and thus inferred as its external cause ... . In the true sense of the word, therefore, I can never perceive external things, but I can only infer their existence from my own internal perception, regarding the perception as an effect of something external that must be the proximate cause ... . It must not be supposed, therefore, that an idealist is someone who denies the existence of external objects of the senses; all he does is to deny that they are known by immediate and direct perception ... .
- We perceive, on reflection, that to be real, or even barely to exist, must be to fall within sentience ... . Find any piece of existence, take up anything that any one could possibly call a fact, or could in any sense assert to have being, and then judge if it does not consist in sentient experience. Try to discover any sense in which you can still continue to speak of it, when all perception and feeling have been removed; or point out any fragment of its matter, any aspect of its being, which is not derived from and is not still relative to this source. When the experiment is made strictly, I can myself conceive of nothing else than the experienced.
- [T]rue philosophy must at all costs be idealistic; indeed, it must be so merely to be honest. For nothing is more certain than that no one ever came out of himself in order to identify himself immediately with things different from him; but everything of which he has certain, sure, and therefore immediate knowledge, lies within his consciousness. Beyond this consciousness, therefore, there can be no immediate certainty ... .
There can never be an existence that is objective absolutely and in itself; such an existence, indeed, is positively inconceivable. For the objective, as such, always and essentially has its existence in the consciousness of a subject; it is therefore the subject's representation, and consequently is conditioned by the subject, and moreover by the subject's forms of representation, which belong to the subject and not to the object.
- dbpedia:Critique_of_Pure_Reason
- dbpedia:The_World_as_Will_and_Representation
- dbpedia:Prolegomena
|
| rdfs:comment
|
- Idealism is the llghkkkl philosophical theory that maintains that the ultimate nature of reality is based on mind or ideas. It holds that the so-called external or "real world" is inseparable from mind, consciousness, or perception. In the philosophy of perception, idealism is contrasted with realism in which the external world is said to have a so-called absolute existence prior to, and independent of, knowledge and consciousness.
- Idealismus (abgeleitet von, gr. ιδέα, Idee, Urbild, Aussehen, Beschaffenheit) bezeichnet in der Philosophie unterschiedliche Strömungen, die (sehr grob zusammengefasst) gemein haben, dass das eigentlich Wirkliche die Ideen sind; was wir wahrnehmen, seien nur Abbilder davon. Die Vertreter des erkenntnistheoretischen Idealismus sehen in jeder Form von Materie sowie auch in menschlichen Handlungen (und damit in der gesamten Geschichte) nur ein Abbild von Ideen.
- L'idealisme en filosofia és la teoria de la realitat i del coneixement que atribueix un paper clau a la ment en la estructura del món percebut. Al llarg de la història de la filosofia es poden distingir diferents aplicacions i definicions. En la seva forma més radical i, moltes vegades rebutjada, es equivalent al solipsisme, un punt de vista que afirma que la realitat es deriva de l'activitat de la pròpia ment i que res existeix fora d'un mateix.
- Idealismus (z řeckého ιδέα, idea) je označení pro různé filosofické směry, jejichž společným znakem je, že idejím či ideálnímu připisují bytí, resp. vládnoucí postavení; materiální svět (pokud jeho existenci uznávají) je pak na idejích či duchu závislý, popř. je jeho vyjádřením, manifestací.
- En filosofía, Idealismo designa las teorías que —en oposición al Materialismo— sostienen que la realidad extramental no es cognoscible tal como es en sí misma, y que el objeto del conocimiento está preformado o construido por la actividad cognoscitiva.
- Idealismi on monimerkityksinen ja monivivahteinen sana. Idealismilla viitataan usein optimismiin ja toiveikkuuteen yhteiskunnallisessa ajattelussa. Sana voidaan tällöin ymmärtää negatiivisena tai positiivisena, koska idealismi voidaan nähdä sekä myönteisenä voimavarana, että liiallisena optimismina. Esimerkiksi jotkut uskonnolliset fundamentalistit nimittävät itseään idealisteiksi. Filosofiassa idealismi viittaa ontologiseen oppiin, jonka mukaan oleminen on perustaltaan henkeä.
- On appelle idéalisme toute prééminence donnée à des formes abstraites ou représentations mentales sur la réalité, qu'elle soit expérimentée ou qu'elle soit inconnaissable; ces formes étant comme l'essence des caractères certains de la réalité, qui est alors réduite à une dimension accessoire, voire illusoire.
- Az idealizmus köznapi értelemben olyan eszmerendszer, amely a világban közvetlenül nem tapasztalható, nem érzékelhető elvek, eszmék („ideálok”) létezésében és igazságában hisz (például Isteni gondviselés, a társadalom jobbítása, lovagi erények stb. ) Az idealizmus hívei az idealisták. Az idealizmus kifejezés a filozófiából származik, ahol azonban a köznapitól eltérő értelemben használatos - lásd: Filozófiai idealizmus!
- Per idealismo si intende in filosofia una visione del mondo secondo cui tutto ciò che è reale è già contenuto preliminarmente nella nostra mente. In senso lato, il termine abbraccia quelle filosofie, come ad esempio il platonismo, che privilegiano la dimensione ideale rispetto a quella materiale, affermando che l'unico vero carattere della realtà sia di ordine spirituale.
- Idealisme is een begrip met meerdere, aan elkaar soms zelfs tegenstrijdige betekenissen. Het wordt door de een gebruikt als nauwkeurig afgebakende beschrijvende term in (bijvoorbeeld) de filosofie, terwijl het elders slechts als polemische term gebruikt wordt. In de filosofie is het terug te voeren tot op Plato die de algemene begrippen (ideeën) als belangrijker en van een hogere orde beschouwt dan de bijzondere of particuliere dingen.
- Idealisme er en retningen innenfor filosofien som betegner et av de viktigste filosofiske spørsmål, forholdet mellom tenkning og virkelighet, og i motsetning til materialismen betrakter bevisstheten, ånden. Idealismen betrakter verden som noe som utgår fra ens bevissthet.
- Idealizm (gr. ιδέα, idea - kształt, postać) ma cztery znaczenia, dwa potoczne i dwa filozoficzne: Idealizm to wiara, że wszystko dzieje się lub chociaż powinno się dziać tak, jak to wynika z publicznie deklarowanych norm. W tym sensie idealizm jest swoistą odmianą naiwności. Idealista w tym sensie wierzy, że wszyscy ludzie są "dobrzy", zachowują się przyzwoicie i nigdy nikomu nie czynią krzywdy bez powodu.
- O Idealismo é uma corrente filosófica que emergiu apenas com ao advento da modernidade, uma vez que a posição central da subjectividade é fundamental. Seu oposto é o materialismo. Tendo suas origens a partir da revolução filosófica iniciada por Descartes e o seu cogito, é nos pensadores alemães que o Idealismo está em geral associado, desde Kant até Hegel, que seria talvez o último grande idealista da modernidade.
- Idealismul este o orientare fundamentală în filozofie. Ca orientare monistă (spre deosebire de ontologiile dualiste sau pluraliste ea se opune materialismului prin soluţia pe care o dă raportului dintre spirit şi materie sub aspectul primordialităţii. Grupările idealiste ale filozofilor consideră astfel ca fiind primordial sub aspectul cronologic şi cauzal, spiritul.
- Идеализм — термин для обозначения широкого спектра философских концепций и мировоззрений, не считающих единственно подлинной реальностью чувственно воспринимаемую, а жизненные ценности — сводящимися к телесным вещам и их денежному эквиваленту.
- Idealism är en riktning inom filosofin, som vid lösandet av en av filosofins huvudfrågor - frågan om förhållandet mellan tänkande och verklighet - i motsats till realismen och materialismen anser det primära vara medvetandet, anden. Idealismen anser världen vara ett verk av "medvetande", "en absolut idé", "en världs-ande".
- İdealizm, felsefede, en geniş anlamıyla, dinsel güçlerin evrendeki tüm süreçleri ya da olup bitenleri belirlediğini savunan tüm felsefe öğretilerini içerecek biçimde kullanılan terim. Varolan her şeyi "düşünce"ye bağlayıp ondan türeten; düşünce dışında nesnel bir gerçekliğin varolmadığını, başka bir deyişle düşünceden bağımsız bir varlığın ya da maddî gerçekliğin bulunmadığını dile getiren felsefe akımını niteler.
- Ідеалізм - протилежний матеріалізму напрям філософії, вихідним принципом якого є твердження, що в основі речей і явищ об'єктивної дійсності лежить не матеріальне, а ідеальне, духовне начало: світовий розум, ідея, відчуття і т. ін.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
