| dbpprop:abstract
|
- Ian Russell Wallace was a rock and jazz drummer, best known as a member of progressive rock band, King Crimson from 1971-1972.
- Ian Wallace était un batteur connu notamment pour sa participation au groupe King Crimson de 1971 à 1972. Ian Wallace a formé son premier groupe, The Jaguars, au lycée, avant de joindre The Warriors avec Jon Anderson (plus tard co-fondateur de Yes). Après son passage dans les Warriors, Ian Wallace rejoint Big Sound (groupe qui jouera pour de nombreux artistes, notamment Sandie Shaw, David Garrick, Marv Johnson et Lou Christie, à la fin des années 1960). En novembre 1968, Ian Wallace joue avec Yes lors du court départ de Bill Bruford. Ian Wallace rejoint Vivian Stanshall's Bonzo Dog Doo Dah Band, puis The World, avant King Crimson avec Robert Fripp (guitares, mellotrons), Mel Collins (flûte, sax, et claviers), Boz Burrell (basse et chant) et Peter Sinfield (textes et synthé). Il figure sur l'album Islands, sorti en 1971, et sur le live Earthbound, enregistré durant la tournée américaine de 1972. En mai 1972, à la fin de la tournée américaine, Ian Wallace, Mel Collins et Boz Burrell quittent le groupe pour rejoindre le groupe Snape d’Alexis Korner. Ian Wallace travaille ensuite avec Peter Frampton en 1975, puis Bob Dylan en 1978 ainsi que Ry Cooder en 1979 et devient un musicien de studio très demandé. En 1979, Ian Wallace, Peter Banks, Jackie Lomax, David Mansfield, Kim Gardner et Graham Bell forment The Teabags à Los Angeles pour une courte période. Dans les années 80, il fait partie du groupe de David Lindley (guitariste de Jackson Browne, Crosby & Nash), avec qui enregistre entre autres les albums El Rayo-X (1981), Win This Record (1982), El Rayo Live (1983) et Mr. Dave (1985). En 1995-1996 il participe aux albums Lorada Tour et Live at Las Vegas du chanteur français Johnny Hallyday avec lequel il participera à une croisière sur le Yatch Only You. En 2003, il rejoint le groupe 21st Century Schizoid Band (groupe dédié aux reprises des chansons de King Crimson des années 1970) en remplacement de Michael Giles, autre ex-King Crimson. En 2005, il fonde avec Tim Landers (bass) et Jody Nardone (piano) le Crimson Jazz Trio, qui sort King Crimson Songbook Vol. 1, un album de versions jazzy de compositions de King Crimson. Un second album enregistré en 2006 devrait voir le jour en 2007. Le 10 août 2006, Ian Wallace apprend qu'il est atteint d'un cancer de l'œsophage. Il meurt le 22 février 2007.
- Dopo aver conosciuto Robert Fripp attraverso Jon Anderson, con il quale aveva suonato tra il 1963 e il 1967, si unisce ai King Crimson per registrare Islands ed andare in tournée per circa un anno. La militanza nel gruppo inglese, che ha reso celebre molti musicisti, lo fa subito diventare un batterista richiestissimo, soprattutto nell'ambito del folk-rock americano. Suona con Graham Bell, Alexis Korner, Ten Years After, Humble Pie, prima di entrare nel 1977 nel gruppo di Bob Dylan col quale resterà diversi anni. La sua sconfinata discografia lo vede suonare in dischi di Ron Wood, Don Henley, Stevie Nicks, Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne, Bonnie Raitt, Traveling Wilburys, Roy Orbison, Tim Bukley. Rimasto in forte amicizia con Robert Fripp, ha formato il Crimson Jazz Trio, che ripropone in chiave jazz alcuni pezzi dei King Crimson. Si è inoltre unito ad altri ex-membri del gruppo nella 21st Century Schizoid Band, proponendo il repertorio dei Crimson nel periodo 1968-1972. È deceduto per cancro all'esofago il 22 febbraio 2007.
- Ian Wallace - perkusista King Crimson w 1971 roku. Oprócz grania w King Crimson, Wallace brał też udział w nagraniach płyt m. in. Boba Dylana, Jacksona Browne'a, Davida Lindleya, czy Stevie Nicks. W 1990 roku Wallace osiedlił się w Nashville, skąd w 2004 roku wyjechał do Los Angeles, gdzie grał w musicalu Vala Kilmera The Ten Commandments. Jednym z jego ostatnich projektów było Crimson Jazz Trio, w którym grał jazzowe wersje klasyków z repertuaru King Crimson. Muzyk zmarł 22 lutego 2007 na raka przełyku. Miał 60 lat.
- Ian Russell Wallace, foi um baterista de rock e jazz, mais conhecido por ter sido membro da banda de rock progressivo, King Crimson de 1971-1972. Wallace formou sua primeira banda, The Jaguars, na escola, antes de juntar-se a The Warriors com Jon Anderson em seus dias de pré-Yes. (Wallace mais tarde tocou com o Yes uma vez em novembro de 1968 durante a saída de Bill Bruford da banda). Depois de The Warriors, Wallace foi para a Big Sound. Na década de 1960, Big Sound tocou na Dinamarca, Noruega e Suécia como uma banda nas aberturas das apresentações da lenda dinamarquesa do rock, Rock Nalle. The Big Sound e The Warriors tinham sido parceiras, e atuado juntas no Storyville Club, Frankfurt e Colônia, e então em Copenhagen. Os músicos de bateria e baixo da Big Sound haviam deixado a banda, e Ian e o baixista da The Warriors, Dave Foster, juntaram-se ao grupo. Quando a Big Sound se desfez no final de 1967 durante uma turnê na Noruega, alguns membros, incluindo Ian, mudaram-se para Londres juntamente com outros artistas como Sandie Shaw, David Garrick, Marv Johnson e Lou Christie. Wallace mais tarde uniu-se a Bonzo Dog Doo Dah Band de Vivian Stanshall, e então The World com Neil Innes antes de ir para a King Crimson. Apareceu no álbum, Islands em 1971, e no álbum ao vivo, Earthbound em 1972, bem como em uma série de lançamentos posteriores. Em maio de 1972, no final da turnê dos Estados Unidos, ele e o companheiro Crimson, membros de Mel Collins e Boz Burrell deixaram a banda e foram para a Snape de Alexis Korner. Wallace subsequentemente trabalhou com Peter Frampton em 1975. Foi convidado para participar da banda de Bob Dylan em 1978 e tocou com Ry Cooder em 1979. Outros trabalhos notáveis incluem os com Don Henley nas décadas de 1980 e 1990. As gravações em estúdio de Wallace e créditos ao vivo também incluem Bonnie Raitt, Joe Walsh, Bob Dylan, Johnny Hallyday, Keith Emerson, Roy Orbison, Jackson Browne, os Traveling Wilburys, Eric Clapton, Jon Anderson, Alvin Lee, Crosby, Stills, Nash & Young, Brian Eno, Larry Coryell, Stevie Nicks, Lindsey Buckingham, Steve Marriott, Badger, Al Kooper, Tim Buckley, Lonnie Mack, Procol Harum (turnê de 1993), e Warren Zevon. Durante um curto período, Wallace formou The Teabags em Los Angeles com Peter Banks (ex-Yes), Jackie Lomax (ex-Badger), David Mansfield, Kim Gardner (também ex-Badger) e Graham Bell. Em 2003 ele uniu-se a 21st Century Schizoid Band, novamente substituindo o ex-baterista do King Crimson, Michael Giles e lançou seu único álbum solo, Happiness With Minimal Side Effects. Em 2005 formou o Crimson Jazz Trio com Tim Landers no baixo e Jody Nardone ao piano. The Crimson Jazz Trio lançou o King Crimson Songbook Volume One em novembro de 2005. Em junho de 2006, o Crimson Jazz Trio gravou King Crimson Songbook Volume Two que está programado para ser lançado no início de 2008. Em 10 de agosto de 2006, Wallace foi diagnosticado com um câncer de esôfago. Ele relatou a sua doença em seu blog na esperança de que sua história encorajasse outros com sintomas semelhantes a prosseguirem no tratamento. Ele morreu, aos 60 anos de idade, com sua esposa Marjorie Pomeroy, ao seu lado.
- Ian Russell Wallace a fost un baterist de rock şi jazz, cel mai bine cunoscut ca membru al trupei de rock progresiv King Crimson între 1971 şi 1972.
- Ian Wallace, född 29 september 1946 i Bury, Greater Manchester, död 22 februari 2007, var en brittisk musiker, trummis i bland annat det progressiva rockbandet King Crimson. Han spelade med en lång rad stora namn, som exempelvis Bob Dylan, George Harrison, Ry Cooder och Joe Walsh.
|
| rdfs:comment
|
- Ian Russell Wallace was a rock and jazz drummer, best known as a member of progressive rock band, King Crimson from 1971-1972.
- Ian Wallace était un batteur connu notamment pour sa participation au groupe King Crimson de 1971 à 1972. Ian Wallace a formé son premier groupe, The Jaguars, au lycée, avant de joindre The Warriors avec Jon Anderson (plus tard co-fondateur de Yes). Après son passage dans les Warriors, Ian Wallace rejoint Big Sound (groupe qui jouera pour de nombreux artistes, notamment Sandie Shaw, David Garrick, Marv Johnson et Lou Christie, à la fin des années 1960).
- Dopo aver conosciuto Robert Fripp attraverso Jon Anderson, con il quale aveva suonato tra il 1963 e il 1967, si unisce ai King Crimson per registrare Islands ed andare in tournée per circa un anno. La militanza nel gruppo inglese, che ha reso celebre molti musicisti, lo fa subito diventare un batterista richiestissimo, soprattutto nell'ambito del folk-rock americano.
- Ian Wallace - perkusista King Crimson w 1971 roku. Oprócz grania w King Crimson, Wallace brał też udział w nagraniach płyt m. in. Boba Dylana, Jacksona Browne'a, Davida Lindleya, czy Stevie Nicks. W 1990 roku Wallace osiedlił się w Nashville, skąd w 2004 roku wyjechał do Los Angeles, gdzie grał w musicalu Vala Kilmera The Ten Commandments. Jednym z jego ostatnich projektów było Crimson Jazz Trio, w którym grał jazzowe wersje klasyków z repertuaru King Crimson.
- Ian Russell Wallace, foi um baterista de rock e jazz, mais conhecido por ter sido membro da banda de rock progressivo, King Crimson de 1971-1972. Wallace formou sua primeira banda, The Jaguars, na escola, antes de juntar-se a The Warriors com Jon Anderson em seus dias de pré-Yes. (Wallace mais tarde tocou com o Yes uma vez em novembro de 1968 durante a saída de Bill Bruford da banda). Depois de The Warriors, Wallace foi para a Big Sound.
- Ian Russell Wallace a fost un baterist de rock şi jazz, cel mai bine cunoscut ca membru al trupei de rock progresiv King Crimson între 1971 şi 1972.
- Ian Wallace, född 29 september 1946 i Bury, Greater Manchester, död 22 februari 2007, var en brittisk musiker, trummis i bland annat det progressiva rockbandet King Crimson. Han spelade med en lång rad stora namn, som exempelvis Bob Dylan, George Harrison, Ry Cooder och Joe Walsh.
|