| dbpprop:abstract
|
- In Christian usage, the Greek word hypostasis (ὑπόστᾰσις) has a complicated and sometimes confusing history, but its literal meaning is "that which stands beneath".
- Hypostase ist seit der Spätantike ein Fachausdruck der Philosophie und Theologie. Heute ist der Begriff auch in der Religionswissenschaft gebräuchlich. In der christlichen Theologie bedeutet er „Person“ im Rahmen der Lehre von der Trinität, die drei Personen oder Hypostasen in Gott annimmt.
- Hipòstasi significa la paraula estat subjacent o substància subjacent. És la realitat fonamental que és compatible amb tots els altres. Els neoplatònics sostenen que darrere de la superfície dels fenòmens que es presenten als nostres sentits són tres els principis espirituals superiors o hipòstasi, cadascun més sublim que l'anterior. Per Plotí, cadascun dels tres graus suprems de l'ésser o substàncies intel·ligibles del real: l'U, el Noûs i l'Ànima del Món.
- Término de origen griego, se usa a menudo como equivalente de ser o sustancia, pero reforzando su sentido. Puede traducirse como "ser de un modo verdadero", "ser de un modo real" o también "verdadera realidad". Se usa en general para designar la sustancia individual concreta, pero no todos los autores coinciden en ello. Algunas fuentes afirman que en el cristianismo, Plotino y otros escritores cristianos de la época usaron la palabra persona para traducir este término en su significación de sustancia individual (como opuesto a naturaleza y a sustancia) para aplicarlo a las tres personas divinas en tanto que se las consideraba sustancialmente distintas. También es sinónimo de metafísica, en tanto que sustancialización de los conceptos respecto a su génesis material. En cuanto a acción, según Kant, es "convertir en cosas el pensamiento", situar fuera del sujeto una idea como si fuera una verdadera cosa.
- Dans la doctrine néoplatonicienne, l’hypostase est un terme qui signifie principe divin. La base de cette philosophie était une sorte de métaphysique abstraite, introduisant dans la Divinité unique des hypostases diverses. Plotin admet trois hypostases : l'Un (l'Absolu, ineffable), l'Intelligence (émanée de l'Un), l'Âme (Âme du monde et âme humaine destinée à descendre dans les corps).
- A hiposztázis (a görög ὑπόστασις az alap, megalapozás szóból ered)) azt az megszilárdult alakot vagy megtestesülést jelenti, amely egy olyan szó (szakszó) mögött van, amely egy név és egy ismert mennyiség között fennálló viszony leírására szolgál, kulturális megszemélyesítésként (azaz egy egyed vagy minőség megszemélyesítő eltárgyasiasításával). A vallástörténetben egy isteni lény (elgondolt istenség), aki egy magasabb istenség tulajdonságának vagy tevékenységének megszemélyesítése; a szentháromság-tanban ezt a görög kifejezést használják a személyre, megkülönböztetve a lénytől (három személy, egy lény). A természeti erők, például a szél, a tűz, a halál, a termékenység megszemélyesítéseit szokták vele összekapcsolni. Talán helyesebb magát a tevékenységet, a hiposztazálás-t kiemelni, amely valaminek a jelentőségének az eltúlzását is jelenti. A hiposztázis tudományosan és kulturálisan semleges kifejezés, a név és a jelölt dolog közti viszony leírása szempontjából, mely viszony megnevezése a vallás és a teológia öszefüggésében "istenítésként", vagy a pejoratív bálványimádásként fordul elő. A hiposztázis fogalma megfordított fogalomként működik olyan szavak esetében, amelyek egy személynévből eredtek, és idővel elfogadott köznévvé, fogalommá és tulajdonsággá fejlődtek A szó etimológiája a latin substantia-ra (lényeg, tulajdonságokon túli minőség) vezethető vissza, de a keresztény teológia kontextusában általában a latin persona-ként (személy) fordítják. (l. szentháromság – három személy)
- L'ipostasi (dal greco hypostasis, «sostanza», da hypo, «sotto», e stasis, «stare»), nella filosofia neoplatonica e in Plotino, è la generazione gerarchica delle diverse dimensioni della realtà appartenenti alla stessa sostanza divina, che le produce per una sorta di emanazione, altrimenti detta processione. Nelle Enneadi Plotino afferma che le ipostasi sono le tre sostanze principali del mondo intelligibile, e cioè gerarchicamente: l'Uno; l'Intelletto, che procede dall'Uno; l'Anima, che procede a sua volta dall'Intelletto. L'ipostasi è "quel che sta sotto" rispetto a ciò che semplicemente appare, è il "fondamento" occulto di una realtà evidente. Secondo Plotino le tre ipostasi stanno infatti a fondamento di tutto l'universo.
- Person eller hypostase (gresk ὑπόστᾰσις) er i kristen teologi et begrep som særlig brukes for å beskrive de tre bestanddelene i Treenigheten, det vil si Faderen, Sønnen og Den hellige ånd. Det heter at Treenigheten er «tre personer i ett vesen», og at man tror på «Én Gud i tre personer». Enkelte kristne er forsiktige med å bruke dette begrepet, fordi det lett kan misforstås i og med at person normalt oppfattes som ensbetydende med (menneskelig) individ, noe som kan være vanskelig å forene med treenighetslæren dersom man ikke kjenner hele den teologiske utlegningen.
- Hipostaza – termin wywodzący się od greckiego hypóstasis – to, co pod spodem, podstawa. W filozofii Plotyna jest to byt wyemanowany z Absolutu. Filozofia chrześcijańska przejęła ten termin, oznacza ona tutaj każdą z trzech Osób Trójcy Świętej pojmowaną jako różny od pozostałych podmiot. W katolickim rozumieniu (w sensie tego słowa używanym przed wielką schizmą z 1054 r. ) Trójca jest jednym Bogiem, jedną istotą. Ontycznie, a więc jako "byt", substancja, Trójca jest jednością, jednym Bogiem, nie ma trzech substancji, trzech bogów. Ojciec i Syn i Duch Święty są "współistotni" – (grec. homoousioi), gdzie ousia to substancja, byt, istota. Są natomiast oddzielnymi hipostazami, czyli podmiotami, osobami. Ta prawda wykracza poza ziemskie prawa logiki. Jak stwierdził prawosławny teolog Paul Evdokimov za P. Florenskim: prawda o współistotności [Osób Trójcy] odsłania np. śmiercionośny bezruch prawa tożsamości: «A» jest «A», «A» nie jest «nie-A». Pojęcie to zbliżone jest do pojęcia osoby prosopon, które jednak jest unikane w teologii, gdyż pierwotnie oznaczało maskę i wydawało się opierać na pozorach i czymś fikcyjnym. Sobór w Chalcedonie usankcjonował w 451 r. termin hipostaza, stwierdzając istnienie w Chrystusie jednej jedynej hipostazy-osoby w dwóch naturach. Termin ten prowadzi także do zrozumienia tajemnicy Trójcy Świętej, pozwalając na odróżnienie jedynej substancji (natury) Boga od trzech hipostaz (osób): Ojca, Syna i Ducha Świętego. Hipostaza ma też w filozofii znaczenie ogólne – oznacza pojęcie abstrakcyjne lub ogólne uznane za konkretny byt jednostkowy (na przykład idealna prosta w matematyce, która miałaby istnieć w naszym świecie), oraz potoczne – jest to wszelki przedmiot fikcyjny uznany za istniejący (na przykład czarodziejska różdżka).
- Hipóstase, do grego hypostasis, significa subsistência, realidade. Na filosofia de Plotino, Deus se deriva em três hipóstases - uno, nous (inteligência) e alma -, que ele comparava, respectivamente, à luz, ao sol e à lua. Mas o termo foi utilizada por diferentes tradições filosóficas com significados totalmente diferentes daquele adotado por Plotino. Também é encontrado entre os gnósticos. Um dos livros da biblioteca de Nag Hammadi se chama "A Hipóstase dos Arcontes". Contemporaneamente, designa um equívoco cognitivo que consiste na atribuição de existência concreta a uma realidade fictícia, abstrata, presente apenas na razão humana.
- Ипоста́сь — термин, используемый в христианском богословии для обозначения одной из личности Триединого Бога: Отца и Сына и Святого Духа. Термин широко применяется и в философском учении Плотина, правда под другим значением, подразумевающей некую сущность или ее часть, а не личность. Так, один из трактатов Плотина носит название: «О трёх изначальных ипостасях» (у неоплатоников это Благо, Ум и Душа). Применение понятия ипостась в христианском богословии можно отнести к IV веку. Отцы-каппадокийцы начинают использовать термин, чтобы подчеркнуть глубину бытия каждого лица Святой Троицы, что не позволяют термины просопон или персона, которые означают лицо как личину-маску актёра. Василий Великий определял отношение ипостаси к сущности, как отношение особого (частного) к общему. Позже эта интерпретация признается богословски не вполне точной, так как индивидуум также относится к сущности-природе как частное к общему. Согласно учению каппадокийцев, сущность Божества и её отличительные свойства (неначинаемость бытия и Божеское достоинство) принадлежат всем трём ипостасям одинаково. В итоге, понятие ипостась обретает смысл только в сравнении с сущностью, причем обозначается парадоксальным образом, как То Особое в существе, что не относится к его сущности. Существует теория, что именно понятие ипостаси, разработанное в тринитарном богословии, привело к возникновению в греческой, а позже и в европейской культуре, понятия человеческой личности. Так как человек сотворен по образу и подобию Бога, то понятие глубины и неповторимости личности — ипостаси — переносится и в антропологию, как совершенная особенность и неповторимость каждого человека. До того в античной культуре отдельный человек являлся индивидуумом, или в лучшем случае персоной. О Господе Иисусе Христе Восточная православная церковь воспевает, что он «сугуб естеством, но не ипостасию» (греч. διπλούς την φύσιν αλλ’ου την υπόστασιν).
- Hypostas, av grekiska: ὑπόστᾰσις, hypostasis, betyder ordagrant 'det som står under'. Hypostas förekommer inom kristen trinitarisk teologi som benämning på Treenighetens olika uppenbarelseformer, där en hypostas, ändå är en del av den gudomliga personen (väsendet) och helheten.
|
| rdfs:comment
|
- In Christian usage, the Greek word hypostasis (ὑπόστᾰσις) has a complicated and sometimes confusing history, but its literal meaning is "that which stands beneath".
- Hypostase ist seit der Spätantike ein Fachausdruck der Philosophie und Theologie. Heute ist der Begriff auch in der Religionswissenschaft gebräuchlich. In der christlichen Theologie bedeutet er „Person“ im Rahmen der Lehre von der Trinität, die drei Personen oder Hypostasen in Gott annimmt.
- Hipòstasi significa la paraula estat subjacent o substància subjacent. És la realitat fonamental que és compatible amb tots els altres. Els neoplatònics sostenen que darrere de la superfície dels fenòmens que es presenten als nostres sentits són tres els principis espirituals superiors o hipòstasi, cadascun més sublim que l'anterior. Per Plotí, cadascun dels tres graus suprems de l'ésser o substàncies intel·ligibles del real: l'U, el Noûs i l'Ànima del Món.
- Término de origen griego, se usa a menudo como equivalente de ser o sustancia, pero reforzando su sentido. Puede traducirse como "ser de un modo verdadero", "ser de un modo real" o también "verdadera realidad". Se usa en general para designar la sustancia individual concreta, pero no todos los autores coinciden en ello.
- Dans la doctrine néoplatonicienne, l’hypostase est un terme qui signifie principe divin. La base de cette philosophie était une sorte de métaphysique abstraite, introduisant dans la Divinité unique des hypostases diverses. Plotin admet trois hypostases : l'Un (l'Absolu, ineffable), l'Intelligence (émanée de l'Un), l'Âme (Âme du monde et âme humaine destinée à descendre dans les corps).
- A hiposztázis (a görög ὑπόστασις az alap, megalapozás szóból ered)) azt az megszilárdult alakot vagy megtestesülést jelenti, amely egy olyan szó (szakszó) mögött van, amely egy név és egy ismert mennyiség között fennálló viszony leírására szolgál, kulturális megszemélyesítésként (azaz egy egyed vagy minőség megszemélyesítő eltárgyasiasításával).
- L'ipostasi (dal greco hypostasis, «sostanza», da hypo, «sotto», e stasis, «stare»), nella filosofia neoplatonica e in Plotino, è la generazione gerarchica delle diverse dimensioni della realtà appartenenti alla stessa sostanza divina, che le produce per una sorta di emanazione, altrimenti detta processione.
- Person eller hypostase (gresk ὑπόστᾰσις) er i kristen teologi et begrep som særlig brukes for å beskrive de tre bestanddelene i Treenigheten, det vil si Faderen, Sønnen og Den hellige ånd. Det heter at Treenigheten er «tre personer i ett vesen», og at man tror på «Én Gud i tre personer».
- Hipostaza – termin wywodzący się od greckiego hypóstasis – to, co pod spodem, podstawa. W filozofii Plotyna jest to byt wyemanowany z Absolutu. Filozofia chrześcijańska przejęła ten termin, oznacza ona tutaj każdą z trzech Osób Trójcy Świętej pojmowaną jako różny od pozostałych podmiot. W katolickim rozumieniu (w sensie tego słowa używanym przed wielką schizmą z 1054 r. ) Trójca jest jednym Bogiem, jedną istotą.
- Hipóstase, do grego hypostasis, significa subsistência, realidade. Na filosofia de Plotino, Deus se deriva em três hipóstases - uno, nous (inteligência) e alma -, que ele comparava, respectivamente, à luz, ao sol e à lua. Mas o termo foi utilizada por diferentes tradições filosóficas com significados totalmente diferentes daquele adotado por Plotino. Também é encontrado entre os gnósticos. Um dos livros da biblioteca de Nag Hammadi se chama "A Hipóstase dos Arcontes".
- Ипоста́сь — термин, используемый в христианском богословии для обозначения одной из личности Триединого Бога: Отца и Сына и Святого Духа.
- Hypostas, av grekiska: ὑπόστᾰσις, hypostasis, betyder ordagrant 'det som står under'. Hypostas förekommer inom kristen trinitarisk teologi som benämning på Treenighetens olika uppenbarelseformer, där en hypostas, ändå är en del av den gudomliga personen (väsendet) och helheten.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
