| dbpprop:abstract
|
- Hugo Grotius (also known as Huig de Groot or Hugo de Groot; 10 April 1583 – 28 August 1645) worked as a jurist in the Dutch Republic. With Francisco de Vitoria and Alberico Gentili he laid the foundations for international law, based on natural law. He was also a philosopher, theologian, Christian apologist, playwright, and poet.
- Hugo Grotius, niederl. Huigh oder Hugo de Groot war ein politischer Philosoph, Theologe und Rechtsgelehrter. Grotius gilt als einer der intellektuellen Gründungsväter des Souveränitätsgedankens, der Naturrechtslehre und des Völkerrechts.
- Hugo Grotius (Delft, Països Baixos, 10 d'abril de 1583 - Rostock, Alemanya, 28 d'agost de 1645) va ser Jurista, filòsof, escriptor i poeta holandès. De la mateixa manera que Francisco Suárez, afirma que el dret internacional prové del dret natural i del dret de gents. El dret internacional és independent de la teologia o de l'existència de Déu, el que implica que en les relacions internacionals no es pot diferenciar entre nacions cristianes i infidels. Per a Hugo Grotius el Dret és el dictat de la recta raó i existiria encara que Déu no existís.
- Hugo Grotius nebo Hugo de Groot byl holandský právník, představitel školy přirozeného práva. Byl také filozof, křesťanský apologeta, dramatik, básník a jeden z prvních představitelů politické geografie. Byl výjimečný člověk (číst uměl ve dvou letech a doktorát z práva získal v patnácti). V roce 1613 se stává radním v Rotterdam, přijal arminianismus a po Arminiově smrti se stal vůdcem této křesťanské skupiny. Když se roku 1618 postavil proti oranžskému princi Mauricemu z Nassau byl na doživotí uvězněn. V roce 1620 se mu podařilo uprchnout k francouzkému dvoru a v letech 1634 – 1645 byl v Paříži švédským velvyslancem. V právních otázkách kritizoval humanisty, kterým vyčítal jmenovitě to, že vyzdvihovali dokonalost klasického římského práva a většinou mu připisovali až „úroveň nepsaného rozumu a spravedlnosti“ (scripta ratio et iustitia). Dokonalé a spravedlivé právo je možné podle Grotia odvodit jen z rozumu a lidské přirozenosti. Ve své knize Maare Liberum se zabýval otázkou politického členění moře a zastával názor, že „širé moře patří všem. “
- Hugo Grocio, Hugo Grotius o Hugo de Groot. Fue Jurista, escritor y poeta holandés.
- Hugo Grotius oli alankomaalainen lakimies ja oikeusfilosofi, joka loi kansainvälisen oikeuden perusteet luonnonoikeuden pohjalle. Hän oli myös kristinuskon apologeetta, näytelmäkirjailija, runoilija ja vaikutusvaltainen ajattelija. Teoksessaan Mare liberum ("Vapaa meri") hän esitti uuden periaatteen, jonka mukaan meret ovat kansainvälistä aluetta, jota kaikilla kansoilla on oikeus käyttää kauppamerenkulkuun. Englanti, joka siihen aikaan kävi ankaraa kilpailua Hollannin kanssa maailmankaupan herruudesta, vastusti ajatusta ja vaati hallintaoikeutta Britteinsaaria ympäröiviin vesiin. Tällä kiistalla oli myöhemmin merkittäviä taloudellisia vaikutuksia. Hollannin tasavalta kannatti ajatusta vapaakaupasta. Englanti sääti vuonna 1651 merenkulkulain, joka kielsi kaiken tavaroiden maahantuonnin Englantiin muilta kuin englantilaisilta laivoilta. Laki johti ensimmäiseen Englannin–-Hollannin sotaan. Grotius asettui tukemaan Hollannin parlamenttia sen kiistassa maaherrana toimineen Morits Oranialaisen, Vilhelm Oranialaisen pojan kanssa. Morits vangitutti Grotiuksen vuonna 1618 yhdessä Johan van Oldenbarneveltin kanssa. Van Oldenbarnevelt teloitettiin, ja Grotius tuomittiin elinkaudeksi vankeuteen Loevensteinin linnaan. Vuonna 1621 Grotius onnistui karkaamaan kirja-arkkuun piiloutuneena ja pakeni Pariisiin. Alankomaissa hän on kuuluisa erityisesti uskaliaasta paostaan. Sekä Amsterdamin Rijksmuseum että Delftin Het Prinsenhof-museo väittävät omistavansa alkuperäisen arkun. Grotiuksen elinaikana Alankomaiden ja Espanjan välillä käytiin kahdeksankymmenvuotista sotaa ja Euroopan katolilaisten ja protestanttisten maiden välillä kolmikymmenvuotista sotaa. Ei siis ole ihme, että Grotiusta kiinnostivat kansakuntien ja uskontojen väliset konfliktit. Kalvinisti Grotius oli maltillinen. Hänellä oli paljon suhteita katolilaisiin, ja hän toivoi kristillisten kirkkokuntien uudelleenyhdistymistä. Vuonna 1625 hän julkaisi teoksensa De jure belli ac pacis libri tres ("Kolme kirjaa sodan ja rauhan oikeudesta"), jossa hän esitti oikeutetun sodan teoriansa ja väitti luonnonoikeuden periaatteiden sitovan kaikkia kansakuntia.
- Hugo Grotius (de son nom d'origine Huig de Groot ou Hugo de Groot, est un juriste des Provinces Unies qui posa les fondations du droit international, fondé sur le droit naturel. Il se situe au tout premier rang des penseurs de la science juridique et de la philosophie de l’État. Avocat protestant hollandais, il a été conseiller de la compagnie néerlandaise des Indes orientales. Inspiré par Thomas Erastus, il a forgé une théorie de l’État et de la puissance civile dont il a présenté avec minutie et beaucoup de vigueur intellectuelle les articulations internes et internationales. Son œuvre la plus célèbre est De jure belli ac pacis. Elle marque la naissance du droit international public. Il fut aussi philosophe, apologiste chrétien, dramaturge, et poète. Le trait dominant de ce grand humaniste fut une volonté œcuménique d’enquête qui ne lui laissa aucun répit. Il n’a pas cessé de militer pour un ordre authentiquement humain et pour une chrétienté ouverte, purifiée par un retour à ses sources La Bibliothèque du Palais de la Paix à La Haye garde la Collection Grotius, qui possède un grand nombre de livres de et sur Hugo Grotius. La collection était fondée sur une donation de Martinus Nijhoff de 55 éditions de De jure belli ac pacis libri tres. La Société américaine de droit international a tenu une série annuelle de Conférences sur Grotius depuis 1999.
- Hugo Grotius (eredeti nevén Huig de Groot) németalföldi államférfi, jogász, a modern nemzetközi jog előfutára.
- Lavorò come giurista nelle Province Unite (oggi Paesi Bassi) e gettò le basi del diritto internazionale, basato sul diritto naturale. Fu inoltre un filosofo, scrittore teatrale, e poeta.
- ファイル:Mierevelt grotius 1608. jpg フーゴー・グローティウス フーゴー・グローティウス（オランダ語でHugo de Groot, またはHugo Grotius, 1583年4月10日 - 1645年8月28日）は、オランダの法学者。フランシスコ・ダ・ヴィトーリア（en）、アルベリコ・ジェントリ（en）とともに、自然法に基づく国際法の基礎を作ったことから、「国際法の父」と称される。 グローティウス自身は、哲学者、劇作家、詩人でもあった。 著書として『自由海論』、『戦争と平和の法』などがある。
- Hugo de Groot was een Nederlands rechtsgeleerde en schrijver. Hij is vooral bekend als (Hugo) Grotius, maar wordt in oudere teksten ook wel sporadisch aangeduid als Huig de Groot. De Groot schreef Latijnse tragedies en gedichten, theologische verhandelingen en Nederlandse gedichten. Zijn belangrijkste werken liggen op historisch en juridisch gebied. Zijn beroemdste werk is De iure belli ac pacis (Over het recht van oorlog en vrede) uit 1625. Dit werk vormt de basis voor het moderne volkenrecht. Hugo de Groot is ook bekend vanwege zijn pleidooi voor de vrije toegang tot de zee (en de vrijhandel) het Mare Liberum (1609), eerst in 1864 teruggevonden en gepubliceerd. Hedendaagse rechtsgeschiedkundigen beschouwen Grotius als een van de grootste juristen ooit. Grotius heeft een immense invloed op het internationaal publiekrecht uitgeoefend, zijn ideeën met betrekking tot de zeevaart domineren nog bijvoorbeeld het grootste deel van het hedendaags zeerecht. Grotius kan ingedeeld worden in de school van de humanisten. Algemeen wordt aanvaard dat Grotius het Vernunftrecht bepleitte, maar dit is een misvatting, daar zijn recht nog niet autonoom is en het nog niet los staat van God. Hij durfde de stap naar een autonoom natuurrecht nog niet te zetten, omdat zoiets zou kunnen impliceren dat God niet zou bestaan. Hij mag echter wel worden beschouwd als een voorloper van de grote natuurrecht-denkers. Op jonge leeftijd schreef hij de Annales et historiae de rebus Belgicis. Van meer historisch belang dan deze Nederlantsche Jaerboeken en Historien was zijn boek over de Oudheyt vande Batavisch nu Hollandsche Republique. In dat laatste werk toont De Groot aan dat de Staten altijd al soeverein geweest zijn. Historisch gezien is dit standpunt van De Groot onhoudbaar, maar zijn verhandeling, die uiteraard bij de Staten van Holland in de smaak viel, heeft betekenis gekregen omdat de Staten van Holland, wanneer het om hun positie ging, zich op De Groot plachten te beroepen. Hugo de Groot huwde in 1608 met Maria van Reigersberch. Zij kregen drie zonen en een dochter, zijn tweede zoon Pieter de Groot was ook rechtsgeleerde en later ook pensionaris van Rotterdam.
- Hugo Grotius (Hugo de Groot, av samtidige av og til kalt Huigh de Groot) var en humanistisk utdannet nederlandsk jurist som med verket De iure belli ac pacis (Om krigens og fredens rett) fra 1625 systematisk og omfattende videreutviklet ideen om at det finnes rettsnormer basert på naturrett som er forpliktende for både individer og nasjoner til alle tider. Hans første publiserte naturrettsverk Mare liberum (Det frie hav) fra 1609 ble basis for teorien om det åpne hav og fremtidig havrett. I nevnte verker unnlot Grotius å bruke Bibelen som grunnlag for sin argumentasjon (men han var i stand til å bruke Bibelen mot dem som forsvarte prinsipper som ikke var i samsvar med naturretten), og sammen med sitt arbeid for fred og forsoning i religiøse og konfesjonelle spørsmål, irenisme, ble han en sentral forløper for opplysningstiden.
- Hugo Grocjusz, Hugo Grotius, Huig de Groot – holenderski prawnik, filozof i dyplomata, zwany "ojcem" prawa międzynarodowego.
- Hugo Grócio, Hugo Grotius, Huig de Groot ou Hugo de Groot; foi um jurista a serviço da República dos Países Baixos. É considerado o precursor, junto com Francisco de Vitória, do Direito internacional, baseando-se no Direito natural. Foi também filósofo, dramaturgo, poeta e um grande nome da apologética cristã. Era filho de Jan de Groot, curador da Universidade de Leida. Sua obra mais conhecida é De iure belli ac pacis (Das leis de guerra e paz, 1625), no qual aparece o conceito de guerra justa e do Direito Natural. Menino prodígio, começou a compor versos aos oito anos e com 11 anos entrou para a Universidade de Leida estudar Direito. Doutourou-se em 1598, em 5 de Maio, na Universidade de Orleans, ao acompanhar a uma missão diplomática à França Johan van Oldenbarnevelt (advogado, então Primeiro Ministro dos Países Baixos Unidos. Henrique IV, rei da França, comentou que Grócio, que tinha 15 anos, era o verdadeiro «milagre da Holanda». Em 13 de dezembro de 1599 passou a exercer a trabalhar como jurista na Haia. Tornou-se historiador em latim dos assuntos de seu país e praticou direito com os mercadores e comerciantes da Companhia das Índias Ocidentais e com van Oldenbarnevelt. Em 1604 se tornou conselheiro legal do Príncipe Maurício de Nassau. Publicou anonimamente em 1606 Mare Liberum, em que defendia a internacionalidade das águas oceânicas, surgido numa época de conflitos em relação ao comércio marítimo, entre a Inglaterra e a Holanda. Nos últimos meses de 1604 e no início de 1605 escreveu De Jure Praedae . Em 1607 foi nomeado Procurador Geral e primeiro Fiscal Público dos tribunais da Holanda, Zelândia e Frísia do Oeste. Em 1608 casou com Maria van Reigersberch . Em 1613 foi promovido a governador da cidade de Rotterdam, o que lhe dava assento nos Estados da Holanda e nos Estados Gerais dos Países Baixos Unidos. Em 1617 tornou-se membro do Comité de Conselheiros do Partido Arminiano. Em Agosto surgiu um conflito entre os Estados Gerais e a Holanda . Em 1618, após um inesperado golde de Estado calvinista, foi preso com van Oldenbarnevelt e Rombout Hoogerbeets em nome dos novos Estados Gerais. Havia apoiado o parlamento holandês e van Oldenbarnevelt em sua disputa com Maurício de Nassau, e com a ascensão deste último, acabou preso. Em 1619 um tribunal especial de 24 juízes julga os prisioneiros políticos, sentenciando à morte Van Oldenbarnevelt e Grócio e Hoogerbeets à prisão perpétua no castelo de Loevestein. Em 1620 um julgamento complementar declarou que Grócio é culpado de traição . Vendo-se perdido, com ajuda da mulher realizou uma fuga espetacular e escapou para Amsterdam e de lá para Paris. Em Paris, em 1625, foi publicado seu De Jure Belli Ac Pacis, que o consagra como o «Pai do Direito Internacional. Depois de 1631, voltou à Holanda, em desafio a sua condição de prisioneiro fugido, e praticou mesmo advocacia em Amsterdam. Ofereceram-lhe ser Governador Geral da Companhia Holandesa das Índias Ocidentais na Ásia. Sua vida permaneceu aventurosa pois em 1632 foi prometida a quantia de 2000 guildes como prêmio por sua cabeça, obrigando-o a fugir em Abril para Hamburgo, na Alemanha, onde passará três anos. Em 1634 foi nomeado pelo conde Axel Oxenstierna Embaixador da Suécia em Paris. Começou a trabalhar em Paris em 1635, ajudando a negociar um tratado para dar fim à Guerra dos Trinta Anos. Ficou ali até ser chamado de volta em 30 de Dezembro de 1644 por carta da Rainha Cristina. Deixou Paris com a família, partindo para Estocolmo, mas em Agosto seu navio naufragou no Báltico e teve que aportar em Lubeck em outro barco, oito dias depois, dadas as severas tempestades. Morreu de exaustão em Lubeck, na Alemanha. Sua palavras finais teriam sido: « Mesmo tendo compreendido muitas coisas, nada realizei. » Um dos teóricos do direito natural do século XVI tardio e início do século XVII, Hugo Grócio definiu o direito natural como um julgamento perceptivo no qual as coisas são boas ou más por sua própria natureza. Com isso rompia com os ideais calvinistas pois Deus não mais seria a única fonte ou origem de qualidades éticas. Tais coisas que por sua própria natureza eram boas estavam associadas com a natureza do Homem. Ora, a República Holandesa tinha sido fundada com base em princípios de tolerância religiosa mas se tinha tornado uma teocracia calvinista. Como humanista e patriota holandês, Grócio teve problemas com o calvinismo. Tais disputas diziam respeito a leis internacionais da guerra e a questões de paz e justiça. Famoso por suas teorias sobre o direito natural, foi sobretudo considerado grande teólogo. Embora escrevesse ocasionalmente sobre o cristianismo e a religião, sua intenção era escrever sobre direito independentemente de suas opiniões religiosas. Os trabalhos em que descreve sua concepção do Direito natural são De Jure Praedae e De Jure Belli ac Pacis . Este último, publicado em 1625, é uma versão aumentada do primeiro, mas só foi publicado em 1868, quando professores da Universidade de Leyden descobriram o manuscrito. Entretanto, seu Capítulo 12 foi publicado separadamente em 1609 como De Mare Liberum . De Mare Liberum discute os direitos de Inglaterra, Espanha e Portugal a governar os mares. Se tais países pudessem legitimamente governar e dominar os mares, os holandeses estariam impedidos de navegar às Índias Ocidentais. O argumento de Grócio é que a liberdade dos mares era um aspecto primordial na comunicação entre os povos e nações. Nenhum país pode monmopolizar o controle do oceano dada sua imensidade e falta de limites estabelecidos. De referir ainda, que muitos historiadores consideram que a sua maior obra, De Mare Liberum, terá sido uma resposta ao tratato "De Mare Clausum", escrito pelo jurista português radicado na Univerdisade de Valladolid, Frei Serafim de Freitas. Contrapondo o preceituado por Grócio, Frei Serafim de Freitas produziu as alegações que legitimavam e defendiam o domínio e acima de tudo, a navegação de embarcações portuguesas nos mares das Índias. Sem o desprimor ao seu enorme contributo como criador do Direito internacional, sempre se dirá quea sua posição prevaleceu sobre as alegações de Serafin de Freitas e do inglês John Selden. Inclusive, historiadores e estudiosos questionam o papel da sua obra "De Mare Liberum", por ser contemporâneo de uma disputa entre a Companhia das Índias Orientais de Portugal e Holandesa, associado ao papel da Santa Sé e das suas manifestações, relativamente ao aprisionamento de uma nau portuguesa em Java. Terá sido esse episódio que, em tempos idos e de difícil determinação com base nos factos hoje conhecidos e pouco documentados, deverá ter originado a criação de "De Mare Liberum", naquele que é reconhecido hoje como o maior Tratado escrito por aquele que é reconhecido como sendo o pai do Direito Internacional Público, Hugo Grócio. De recordar que, à época, o papel da Igreja era preponderante. Sobretudo numa época em que os contributos das nações à Santa Sé ditavam a posição desta, e não olvidando que no século XVII a Holanda e o Reino Unido praticavam a pirataria am alto mar e nas colónias com o consentimento das respectivac Coroas e pagando elevados estipêndios a Roma, a posição holandesa prevaleceu largamente sobre as demais. A ter em conta ainda que, nesta altura, as Coroas Portuguesa e Espanhola debatiam-se com graves problemas internos, o que ajudou ao seu enfraquecimento não só a nível de representação em Roma, como também na defesa das suas colónias. Pouco depois, Grócio se envolveu com disputas com os Calvinistas, pois sua posição era contrária à predestinação e o Calvinismo e defendia a causa do livre arbítrio. Não deixou de argumentar mesmo em público que o Calvinismo poderia acarretar perigos políticos e religiosos para o Protestantismo em geral. Tentou imaginar uma fórmula para a paz que não chocasse contra o Calvinismo, mas falhou e acabou até preso. Segundo ele, todo direito devia ser dividido entre o que é divino e o que é humano. Distingue entre as leis primárias e as leis secundárias da Natureza. As primeiras, são leis que expressam completamente a vontade divina. As segundas, são leis e regras dentro do âmbito da razão. Grócio discute a Guerra como modo de proteger os direitos e punir os erros. É uma dos modos do procedimento judicial. Embora a guerra possa ser considerada um mal necessário, é necessário que seja regulada. A guerra justa, aos olhos de Grócio, é uma guerra para obter um direito. Discute três meios de se resolver uma disputa pacificamente: o primeiro é a conferência e a negociação entre dois rivais ou contestantes. O segundo método é chamado compromisso ou um acordo em que cada um dos lados abandona certas exigências e faz concessões. O terceiro é por combate ou por tirar a sorte. Para Grócio, seria melhor por vezes renunciar a alguns direitos do que tentar exigi-los pela força. No que se refere a barganha e mediação, sustenta que em cada um dos métodos acima é da maior importância escolher um juiz com caráter e decência. Discute os métodos de conseguir paz e no final obter alguma forma de justice, e diz: «Porque a justiça traz paz de consciência enquanto a injustiça causa tormento e angústia… A justiça é aprovada, e a injustiça condenada, pela concordância comum dos homens bons. » Para Grócio as leis morais deviam se aplicar tanto ao indivíduo quanto ao Estado. Embora fosse conservador em suas opiniões, suas idéias sobre Guerra, conquista e a lei da natureza continuaram a ser bem consideradas e expandidas por filósofos mais liberais como John Locke em seus Two Treatises on Civil Government . Locke concorda com Grócio ao usar o artifício analítico de um estado da natureza existente antes do governo civil e ao declarar que o poder e a força não criam direito e ainda que guerras justas têm por finalidade preservar direitos. Grócio ajudou a formar o conceito de sociedade internacional, uma comunidade ligada pela noção de que Estados e seus governantes tem leis que se aplicam a eles. Todos os homens e as nações estão sujeitos ao Direito internacional e a comunidade internacional se mantém coesa por um acordos escritos e costumes.
- Гуго Гроций или Гуго де Гроот — голландский юрист и государственный деятель, философ, христианский апологет, драматург и поэт. Заложил основы науки международного права, основываясь на естественном праве.
- Hugo Grotius (Hugo de Groot, Huig de Groot), kallad "folkrättens fader", född 10 april 1583 i Delft, Nederländerna, död 28 augusti 1645 i Rostock, Tyskland, nederländsk humanist, historiker, teolog, jurist, naturrättsfilosof; Sveriges ambassadör i Paris 1634-1644. Gift med Maire van Reigersberch. Hugo Grotius var son till kuratorn vid universitetet i Leiden Jan de Groot. Han visade tidigt anmärkningsvärd begåvning, och inskrevs vid universitetet vid elva års ålder, samt doktorerade vid 15. Han blev guvernör av Rotterdam 1613. 1619 blev han politisk fånge men flydde med hjälp av sin hustru till Paris 1621, där han 1625 publicerade sin doktrin om naturrätt De Jure Belli Ac Pacis, som i hög grad kommit att påverka utformandet av folkrätten. Sex år senare kunde han återvända till Amsterdam, men då ett pris sattes på hans huvud tvingades han fly igen, denna gång till Tyskland. Där mötte han Axel Oxenstierna som använde sitt inflytande till att tillsätta Grotius som svensk ambassadör i Paris, ett ämbete i vilket Grotius bidrog till ett fördrag som kom att bli slutet på det Trettioåriga kriget. När han fått avsked av drottning Kristina, led han skeppsbrott på Östersjön, och avled i Rostock den 28 augusti 1645 av sviterna.
- Hugo Grotius. 1583-1645 yılları arasında yaşamış ve doğal hukuk öğretisiyle ün kazanmış olan ünlü Hollandalı düşünür. Hukuk alanında, Descartes bilgi felsefesiyle modern düşünce açısından ne kadar önemliyse, o kadar önemli olan Grotius, Descartes'ın bilgi alanında gerçekleştirdiği şeyi, hukuk alanında yapmıştır. Başka bir deyişle, nasıl ki modern felsefenin kurucusu olan Descartes, kuşku yoluyla bilgiyi teolojik-skolastik tasalluttan kurtararak özneden yola çıktıysa, aynı şekilde Grotius da hukuku, Tanrı iradesi karşısında bağımsız ve nesnel bir kurum olarak öne sürmüştür.
- Гуго́ Гро́цій — голландський юрист, один із основоположників сучасного міжнародного права («Введення в голландську юриспруденцію», «Про право війни і миру»). Трактат «Про право війни і миру» мав величехний успіх і до 1775 року витримав 77 видань переважно латиною, а також голандською, французькою, німецькою, англійською та іспанською мовами. В цій праці вперше було теоретично розглянуто та обгрунтовано саму ідею міжнародного права. Між іншим маючи сам досвід посланця Гуго Гроцій розробив положення про права посла, які в цілому й досі є загальноприйнятими.
- 格老秀斯，又译为格勞秀斯、格勞秀士（Hugo Grotius，1583年－1645年），出生於荷蘭，為國際法鼻祖，亦為基督教護教學者。其名Hugo在國際公法首次傳入中國時，被譯為虎哥。 當時荷蘭因為對加爾文預定論之解釋有嚴厲與溫和兩派不同的神學立場。提出溫和主張而引起爭議的是亞米念（Jacobus Arminius，1560年－1609年），因此溫和派被稱作亞米念派，而嚴厲派則被稱作加爾文派。這場神學爭議後來演變為政治鬥爭，結果加爾文派的政黨在此鬥爭中佔了上方，支持亞米念派的首長奧登邦費（Johan van Oldenbarnevelt）在1618年7月的政變中遭推翻被捕入獄，同為亞米念派的格老秀斯也與他一同被捕。 1618年11月至1619年5月各省總督召集一個全國會議於多特（Dort），除了荷蘭代表外還包括英國、瑞士等地代表。會中判決亞米念派爲有罪，且通過了具加爾文派嚴厲思想色彩的信條。多特會議後奧登邦費隨即被斬首，格老秀斯則被判終身監禁。但後來在妻子救援下竟能躲在一只書箱中成功越獄，逃至法國。 格老秀斯的貢獻主要是在法律方面，特別是海洋法與國際合作方面。他主張公海是可以自由航行的，為荷蘭突破西班牙和英國對海權的壟斷提供理論基礎（《海洋自由論》）。他的法律基礎是自然法。他把自然法與神學分家，聲稱：「即使我們假設那不可能的事——就是上帝不存在，或是祂不在乎人類之事」，自然法都將「保持其有效性」。 他又說：「自然法是如此不可變的，甚至不能被上帝自己來改變」。自然法若不是由上帝所決定的，那它的起源是什麼呢？格勞秀斯認為自然法的起源是人性。若是一個行動是合於人性，就被自然法所允許。若是不合，就不被允許。自然法若是基於人性，那麼人性的基本要求是什麼呢？人性的基本要求有兩方面；一是自我保存的慾求，一是對社會的需要。這兩種需求有時會矛盾，但自然法就要求人在這中間以理性來權衡。所以基於人的自我保存慾求，自然法要求人盡力追求自己的生存與豐富，但是基於人的社會性，自然法也要求人不可侵犯別人所擁有的。 在神學方面，他提出了基督救贖的政府論（Governmental Theory）。政府論的要旨如下：上帝為一慈愛君王，祂願意而且能夠無條件寬恕所有悔罪之人，但祂又必須讓人們知道犯罪的後果其實是很嚴重的，好讓人們不再犯罪。因此祂讓基督來到世上公開地為我們受苦而死，來承擔我們犯罪應有的後果。
|
| rdfs:comment
|
- Hugo Grotius (also known as Huig de Groot or Hugo de Groot; 10 April 1583 – 28 August 1645) worked as a jurist in the Dutch Republic. With Francisco de Vitoria and Alberico Gentili he laid the foundations for international law, based on natural law. He was also a philosopher, theologian, Christian apologist, playwright, and poet.
- Hugo Grotius, niederl. Huigh oder Hugo de Groot war ein politischer Philosoph, Theologe und Rechtsgelehrter. Grotius gilt als einer der intellektuellen Gründungsväter des Souveränitätsgedankens, der Naturrechtslehre und des Völkerrechts.
- Hugo Grotius (Delft, Països Baixos, 10 d'abril de 1583 - Rostock, Alemanya, 28 d'agost de 1645) va ser Jurista, filòsof, escriptor i poeta holandès. De la mateixa manera que Francisco Suárez, afirma que el dret internacional prové del dret natural i del dret de gents. El dret internacional és independent de la teologia o de l'existència de Déu, el que implica que en les relacions internacionals no es pot diferenciar entre nacions cristianes i infidels.
- Hugo Grotius nebo Hugo de Groot byl holandský právník, představitel školy přirozeného práva. Byl také filozof, křesťanský apologeta, dramatik, básník a jeden z prvních představitelů politické geografie. Byl výjimečný člověk (číst uměl ve dvou letech a doktorát z práva získal v patnácti). V roce 1613 se stává radním v Rotterdam, přijal arminianismus a po Arminiově smrti se stal vůdcem této křesťanské skupiny.
- Hugo Grocio, Hugo Grotius o Hugo de Groot. Fue Jurista, escritor y poeta holandés.
- Hugo Grotius oli alankomaalainen lakimies ja oikeusfilosofi, joka loi kansainvälisen oikeuden perusteet luonnonoikeuden pohjalle. Hän oli myös kristinuskon apologeetta, näytelmäkirjailija, runoilija ja vaikutusvaltainen ajattelija. Teoksessaan Mare liberum ("Vapaa meri") hän esitti uuden periaatteen, jonka mukaan meret ovat kansainvälistä aluetta, jota kaikilla kansoilla on oikeus käyttää kauppamerenkulkuun.
- Hugo Grotius (de son nom d'origine Huig de Groot ou Hugo de Groot, est un juriste des Provinces Unies qui posa les fondations du droit international, fondé sur le droit naturel. Il se situe au tout premier rang des penseurs de la science juridique et de la philosophie de l’État. Avocat protestant hollandais, il a été conseiller de la compagnie néerlandaise des Indes orientales.
- Hugo Grotius (eredeti nevén Huig de Groot) németalföldi államférfi, jogász, a modern nemzetközi jog előfutára.
- Lavorò come giurista nelle Province Unite (oggi Paesi Bassi) e gettò le basi del diritto internazionale, basato sul diritto naturale. Fu inoltre un filosofo, scrittore teatrale, e poeta.
- ファイル:Mierevelt grotius 1608.
- Hugo de Groot was een Nederlands rechtsgeleerde en schrijver. Hij is vooral bekend als (Hugo) Grotius, maar wordt in oudere teksten ook wel sporadisch aangeduid als Huig de Groot. De Groot schreef Latijnse tragedies en gedichten, theologische verhandelingen en Nederlandse gedichten. Zijn belangrijkste werken liggen op historisch en juridisch gebied. Zijn beroemdste werk is De iure belli ac pacis (Over het recht van oorlog en vrede) uit 1625. Dit werk vormt de basis voor het moderne volkenrecht.
- Hugo Grotius (Hugo de Groot, av samtidige av og til kalt Huigh de Groot) var en humanistisk utdannet nederlandsk jurist som med verket De iure belli ac pacis (Om krigens og fredens rett) fra 1625 systematisk og omfattende videreutviklet ideen om at det finnes rettsnormer basert på naturrett som er forpliktende for både individer og nasjoner til alle tider. Hans første publiserte naturrettsverk Mare liberum (Det frie hav) fra 1609 ble basis for teorien om det åpne hav og fremtidig havrett.
- Hugo Grocjusz, Hugo Grotius, Huig de Groot – holenderski prawnik, filozof i dyplomata, zwany "ojcem" prawa międzynarodowego.
- Hugo Grócio, Hugo Grotius, Huig de Groot ou Hugo de Groot; foi um jurista a serviço da República dos Países Baixos. É considerado o precursor, junto com Francisco de Vitória, do Direito internacional, baseando-se no Direito natural. Foi também filósofo, dramaturgo, poeta e um grande nome da apologética cristã. Era filho de Jan de Groot, curador da Universidade de Leida.
- Гуго Гроций или Гуго де Гроот — голландский юрист и государственный деятель, философ, христианский апологет, драматург и поэт. Заложил основы науки международного права, основываясь на естественном праве.
- Hugo Grotius (Hugo de Groot, Huig de Groot), kallad "folkrättens fader", född 10 april 1583 i Delft, Nederländerna, död 28 augusti 1645 i Rostock, Tyskland, nederländsk humanist, historiker, teolog, jurist, naturrättsfilosof; Sveriges ambassadör i Paris 1634-1644. Gift med Maire van Reigersberch. Hugo Grotius var son till kuratorn vid universitetet i Leiden Jan de Groot.
- Hugo Grotius. 1583-1645 yılları arasında yaşamış ve doğal hukuk öğretisiyle ün kazanmış olan ünlü Hollandalı düşünür. Hukuk alanında, Descartes bilgi felsefesiyle modern düşünce açısından ne kadar önemliyse, o kadar önemli olan Grotius, Descartes'ın bilgi alanında gerçekleştirdiği şeyi, hukuk alanında yapmıştır.
- Гуго́ Гро́цій — голландський юрист, один із основоположників сучасного міжнародного права («Введення в голландську юриспруденцію», «Про право війни і миру»).
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
