| dbpprop:abstract
|
- The Hospital Brothers of St. Anthony, Order of St. Anthony or Canons Regular of St. Anthony of Vienne (Canonici Regulares Sancti Antonii, or CRSAnt), also Antonines, were a Roman Catholic congregation founded in 1095 or so, with the purpose of caring for those suffering from the common medieval disease of St. Anthony's fire.
- Der Antoniter-Orden (Canonici Regulares Sancti Antonii; auch Antoniusorden, Antonier, Antoniterorden oder Antonianer) war ein christlicher Hospital-Orden.
- Los Hermanos Hospitalarios de San Antonio (en latín Canonici Regulares Sancti Agustini Ordinis Sancti Antonii Abbatis, Canónigos Regulares de la Orden de San Antonio Abad o CRSAnt), también conocidos como Orden de San Antonio o Antonianos, fueron una congregación católica romana fundada hacia 1095, con el propósito de cuidar de aquellos que sufrían la enfermedad medieval, por entonces muy común, del Fuego de San Antón. La congregación fue canónicamente unida a la Orden de Malta en 1777 por el papa Pío VI. En España fue extinguida por un breve pontificio del mismo papa Pío VI, publicado en 1791. Perdió sus últimos monasterios durante la Revolución francesa y el periodo de Mediatización y Secularización del Sacro Imperio Romano Germánico de 1803. Los miembros de la orden antoniana usaron un hábito negro con la letra Tav de color azul en el pecho. Dicha letra es la última del alefato hebreo, que en griego corresponde a la letra Tau y es también conocida como cruz de San Antón.
- Antoniitat olivat ranskalaisen aatelismies Gaston Guérin perustama kristillinen maallikkojärjestö. Se perustettiin St. Didier de la Mothessa vuonna 1089 torajyvien aiheuttamaan tautiin sairastuneiden hoitamista varten. Koska Guérin pojan uskottiin parantuneen taudista Pyhän Antonioksen pyhäinjäännösten ansiosta, Pyhästä Antonioksesta tuli järjestön suojeluspyhimys ja järjestö sai nimensä. Järjestö yhdistettiin myöhemmin Maltan ritarikuntaan. Myöhemmin Pyhästä Antonioksesta tuli torajyvien sairastuttamien suojeluspyhimys ja tautia alettiin kutsua nimellä "Pyhän Antonioksen tuli".
- Les Religieux de Saint Antoine ou Antonins sont les membres de l'ordre religieux hospitalier des chanoines réguliers de Saint-Antoine-en-Viennois.
- I Canonici Regolari di Sant'Antonio di Vienne erano un ordine ospedaliero e monastico-militare medievale. I membri di questo ordine, chiamati anche cavalieri del fuoco sacro, si dedicavano alle cure degli ammalati di ergotismo che cercavano grazia e conforto presso i santuari di Sant'Antonio abate. Venivano anche chiamati i cavalieri del tau, per la loro divisa che era formata da una veste e da un manto neri, con una croce di sole tre braccia di colore azzurro, cucita sopra il cuore.
- De Orde van Sint-Antonius is een middeleeuwse ridderorde of lekenbroederschap die 1095 in de Dauphiné (Zuid-Frankrijk) werd gesticht. Sint-Antonius Abt (rond 250-356?) was een kluizenaar in de Egyptische woestijn. Hij is de grondlegger van het kloosterleven en was ook de patroon van de lijders aan huisziekten. De in 1095 ingestelde kloosterorde van de antonieters legde zich toe op het verplegen van de slachtoffers en ook het verplegen van de pestlijders zag zij als haar opgave. Om de monniken in staat te stellen hun ziekenhuizen te onderhouden mochten zij varkens in de straten van de steden laten loslopen. Deze werden gebrandmerkt met het Tau of Sint-Antoniuskruis. Sint-Antonius raakte daarom bekend als "Sint-Antonius-van-het-Varken" en wordt afgebeeld met een varken aan zijn voeten. Hij draagt ook vaak een bel in de hand: slachtoffers van besmettelijke ziekten zoals de lepra moesten namelijk voortdurend met een bel klingelen om hun medemensen te waarschuwen voor hun aanwezigheid. Ook de burgers organiseerden zich om de hospitalen te ondersteunen. Zo werden "Illustere Broederschappen" en ridderorden ingesteld die Sint-Antonius als hun patroonheilige kozen. De Broederschap van Sint-Antonius in Viennois,het centrum van de verering van deze heilige, de "Illustere Broederschap van de Ridders van Sint-Antonius van De Hau" en de "Illustere Broederschappen van de Ridders van Sint-Antonius van Barbefosse" zijn voorbeelden van deze gezelschappen die men met recht ook ridderorden kan noemen. Dergelijke broederschappen ontstonden ook in Bailleul en Maastricht. In de gezelschappen verenigden zich adellijke en burgerlijke mannen en vrouwen van aanzien. Er werden ook ridderorden van Sint-Antonius opgericht die onder bescherming van een vorst stonden en vooral edellieden verenigden. Om het grondbezit van de orde te beheren en de financiële toestand van de orde zeker te stellen werden commanderijen ingesteld. Een van de Commandeurs, Philippus Vaecx alias Foxius, commandeur van de commanderie van Maastricht tussen 1628 en 1652 plaatste het Tau-kruis niet zoals gebruikelijk als een kwartier in zijn wapen maar plaatste het, zoals rechts is afgebeeld, op de schildzoom. Om de bloei van deze nuttige broederschappen te bevorderen verleende paus Eugenius IV in 1441 privileges aan de broeders; zij mochten hun eigen biechtvader aanstellen. De broederschappen omvatten geestelijken en leken, burgers en edelen mannen en vrouwen. De illustere broederschappen droegen als herkenningsteken Sint-Antoniuskruisjes en medaillons met het tau-kruis, vaak met daaronder een bel, aan een keten. Ook werden er kruisen van stof op de kleding aangebracht. Een onbekend gebleven heer met tau-kruis en bel (in het spraakgebruik van die tijd "tau et tintinnabulum") is 'de man met de anjer' van Jan van Eyck, die in ongeveer 1423 geportretteerd werd. Er is ook een bronzen figuur, waarschijnlijk Albrecht van Beieren voorstellend, getooid met de insignia van de Illustere Broederschap van Barbefosse. Het insigne van de leden van de orde van Barbefosse bestond uit "ung coller et pendant à icellui coller une potence et au debout d'icelle une clocquette sonante" wat vertaald kan worden als "een keten en daaraan hangend een kleinood en daaronder een klinkend klokje". De "coller" bestond uit een gouden of zilveren koord met knopen, gelijk het koord, de cordelière, van monniken en nonnen. Door de personele unie van de graafschappen Henegouwen en Holland geraakte de Orde van Sint-Antonius ook in het graafschap Holland in bloei. Meerdere graven en gravinnen, waaronder graaf Willem VI van Holland en Jacoba van Beieren, zijn met de Orde van Sint-Antonius afgebeeld. Voor de edelen in de Bourgondische Nederlanden nam de Orde van het Gulden Vlies de plaats van de Orde in, de protestantse provincies kenden geen katholieke "Illustere Broederschappen" meer. De bloei van de orde heeft tot in de 17e eeuw geduurd. De pestepidemieën en de endemische lepra behoorden toen tot het verleden en de commanderijen overleefden de Franse revolutie niet. Externe links De Orde van antonianen De commanderij van de antonianen in Maastricht
- Antonianie określani również jako antonici – zakon szpitalny założony w 1095 i zlikwidowany w 1803, żyjący według reguły św. Augustyna. Nazwa wywodzi się od św. Antoniego Pustelnika. Zakon został założony przez francuskiego rycerza Gastona z wdzięczności za uzdrowienie syna z ergotyzmu, zwanego ogniem św. Antoniego. Pierwotnie było to świeckie stowarzyszenie przy szpitalu St-Didier-de-la-Mothe. W 1095 zatwierdził je papież Urban II. Od 1217 jego członkowie składali trzy śluby zakonne, od 1297 żyli według reguły św. Augustyna. W okresie świetności posiadali w Europie 369 szpitali. Zakonem kierował wielki mistrz lub opat generalny klasztoru St. -Didier, a poszczególnymi domami komturowie. Co trzy lata zbierała się kapituła generalna. W 1502 cesarz Maksymilian I nadał im herb przedstawiający czarnego cesarskiego orła z krzyżem św. Antoniego. Zakon był reformowany w 1616 i 1630. W 1777 został połączony z zakonem maltańskim. W 1803 zakon antonianów zsekularyzowano. Do Polski antonianów sprowadził biskup wrocławski Henryk z Wierzbna, który nadał im pomiędzy 1313 a 1314 dwa przywileje. Zakonnicy prowadzili szpital w Brzegu. W 1494 po pożarze miasta zrezygnowali z dalszej działalności. Zakupiono wówczas dom, w którym zakonnicy mieszkali aż do swej śmierci w pierwszej ćwierci XVI w. W latach 1343-1346 usiłowali przejąć patronat nad farą w Środzie Śląskiej, ale wskutek objęcia jej rezerwacją papieską nie odnieśli sukcesu. W latach 1507-1519 przebywali przy kaplicy szpitalnej św. Anny we Fromborku. Z zakonem antonianów związany jest słynny Ołtarz z Isenheim Matthiasa Grünewalda. Dawny kościół w Kolonii należy do bardziej popularnych świątyń w tym mieście.
- Antonitorden hade sitt ursprung i ett brödraskap som uppstått i slutet av 1000-talet i Frankrike, inriktat på sjukvård. De hade Antonius av Egypten som skyddshelgon. Syftet var att ägna sig åt vård av dem som drabbats av så kallad antoniuseld som uppkommit genom förgiftning av mjöldryga.
|
| rdfs:comment
|
- The Hospital Brothers of St. Anthony, Order of St. Anthony or Canons Regular of St. Anthony of Vienne (Canonici Regulares Sancti Antonii, or CRSAnt), also Antonines, were a Roman Catholic congregation founded in 1095 or so, with the purpose of caring for those suffering from the common medieval disease of St. Anthony's fire.
- Der Antoniter-Orden (Canonici Regulares Sancti Antonii; auch Antoniusorden, Antonier, Antoniterorden oder Antonianer) war ein christlicher Hospital-Orden.
- Los Hermanos Hospitalarios de San Antonio (en latín Canonici Regulares Sancti Agustini Ordinis Sancti Antonii Abbatis, Canónigos Regulares de la Orden de San Antonio Abad o CRSAnt), también conocidos como Orden de San Antonio o Antonianos, fueron una congregación católica romana fundada hacia 1095, con el propósito de cuidar de aquellos que sufrían la enfermedad medieval, por entonces muy común, del Fuego de San Antón.
- Antoniitat olivat ranskalaisen aatelismies Gaston Guérin perustama kristillinen maallikkojärjestö. Se perustettiin St. Didier de la Mothessa vuonna 1089 torajyvien aiheuttamaan tautiin sairastuneiden hoitamista varten. Koska Guérin pojan uskottiin parantuneen taudista Pyhän Antonioksen pyhäinjäännösten ansiosta, Pyhästä Antonioksesta tuli järjestön suojeluspyhimys ja järjestö sai nimensä. Järjestö yhdistettiin myöhemmin Maltan ritarikuntaan.
- Les Religieux de Saint Antoine ou Antonins sont les membres de l'ordre religieux hospitalier des chanoines réguliers de Saint-Antoine-en-Viennois.
- I Canonici Regolari di Sant'Antonio di Vienne erano un ordine ospedaliero e monastico-militare medievale. I membri di questo ordine, chiamati anche cavalieri del fuoco sacro, si dedicavano alle cure degli ammalati di ergotismo che cercavano grazia e conforto presso i santuari di Sant'Antonio abate. Venivano anche chiamati i cavalieri del tau, per la loro divisa che era formata da una veste e da un manto neri, con una croce di sole tre braccia di colore azzurro, cucita sopra il cuore.
- De Orde van Sint-Antonius is een middeleeuwse ridderorde of lekenbroederschap die 1095 in de Dauphiné (Zuid-Frankrijk) werd gesticht. Sint-Antonius Abt (rond 250-356?) was een kluizenaar in de Egyptische woestijn. Hij is de grondlegger van het kloosterleven en was ook de patroon van de lijders aan huisziekten. De in 1095 ingestelde kloosterorde van de antonieters legde zich toe op het verplegen van de slachtoffers en ook het verplegen van de pestlijders zag zij als haar opgave.
- Antonianie określani również jako antonici – zakon szpitalny założony w 1095 i zlikwidowany w 1803, żyjący według reguły św. Augustyna. Nazwa wywodzi się od św. Antoniego Pustelnika. Zakon został założony przez francuskiego rycerza Gastona z wdzięczności za uzdrowienie syna z ergotyzmu, zwanego ogniem św. Antoniego. Pierwotnie było to świeckie stowarzyszenie przy szpitalu St-Didier-de-la-Mothe. W 1095 zatwierdził je papież Urban II.
- Antonitorden hade sitt ursprung i ett brödraskap som uppstått i slutet av 1000-talet i Frankrike, inriktat på sjukvård. De hade Antonius av Egypten som skyddshelgon. Syftet var att ägna sig åt vård av dem som drabbats av så kallad antoniuseld som uppkommit genom förgiftning av mjöldryga.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
