| dbpprop:abstract
|
- The horn is a brass instrument consisting of about 12 feet (3.7 m) of tubing wrapped into a coil with a flared bell. A musician who plays the horn is called a horn player (or less frequently, a hornist). Descended from the natural horn, the instrument is informally known as the French horn, but since 1971 the International Horn Society has recommended the horn. Horns have valves, operated with the left hand, to route the air into extra tubing to change the pitch. Most horns have lever-operated rotary valves, but some horns like the Vienna horn use piston valves (similar to trumpet valves). A horn without valves is known as a natural horn, changing pitch along the natural harmonics of the instrument (similar to a bugle), but with a wide range of notes due to the long tubing. Three valves control the flow of air in the single horn, which is tuned to F or less commonly, B♭. The more common double horn has a fourth valve, usually operated by the thumb, which routes the air to one set of tubing tuned to F or the second set of tubing tuned to B♭. Triple horns with five valves are also made, tuned in F, B♭, and a descant E♭ or F.
- Das Horn ist ein Blechblasinstrument mit enger konischer Mensur, das im Orchester seit dem 18. Jahrhundert einen festen Platz hat.
- La trompa és un instrument aeròfon, de vent-metall, consistent en un tub enrotllat. L'instrument es desenvolupà inicialment a França a mitjan segle XVII, a partir del cor de chasse o trompa de caça.
- Lesní roh je žesťový hudební nástroj s kónickou trubicí, pevné místo v orchestrech má již od 18. století. Vyvinul se z loveckých nástrojů používaných pro hraní fanfár a signálů při lovu zvěře. Od přelomu 17. a 18. století se používá v orchestrech. Přibližně od roku 1814 je opatřován ventily, což umožňuje hrát celý chromatický rozsah tónů. Má charakteristický stočený tvar, zvuková trubice má délku přes 4 metry a je zakončena širokým ozvučníkem. Při hře se drží ozvučníkem vpravo dolů - pravá ruka jej podpírá zevnitř; proto má lesní roh ventilovou soustavu uzpůsobenou pro levou ruku, na rozdíl od většiny ostatních žesťových nástrojů. Jeho tónový rozsah je asi tři a půl oktávy. Nejčastěji se používá ladění v tónině F dur nebo B dur.
- La trompa o corno francés es un instrumento de viento-metal que tiene un carácter muy versátil y abarca una tesitura muy amplia con pocos pistones (un elemento que poseen todos los instrumentos de viento-metal). El timbre de la trompa es muy rico y expresivo. Además este instrumento puede emitir tanto sonidos suaves y dulces como ásperos y duros. Existen ciertos recursos técnicos que permiten a la trompa conseguir efectos tímbricos especiales: sordina, apagador y cuivré. Su antepasado es el cuerno de un animal o bien la caracola de un crustáceo. La trompa está formada por un tubo estrecho y largo. Este tubo cónico de metal se enrolla y acaba en un pabellón abierto (en forma de campana) y empieza en el denominado tudel (el inicio de cuerpo del instrumento) en el cual se coloca la boquilla. El sonido se produce por la vibración de los labios en el interior de la boquilla, por acción de la presión del aire, éste se va refinando hasta llegar al pabellón donde se emite hacia el exterior. Actualmente se utiliza la trompa en Fa y en Si ♭ agudo. También se halla difundida la trompa doble que —mediante la aplicación de un cilindro especial— puede ser afinada en Fa o en Si ♭ agudo según las necesidades del ejecutante.
- Käyrätorvi on vaskipuhaltimiin kuuluva soitin. Käyrätorvi on kehittynyt varhaisista metsästystorvista. Torven pituus on 3–5 metriä. Luonnontorven viritystä vaihdettiin lisäämällä ja poistamalla eri pituisia putkia, mutta nykyaikaisessa torvessa sama tehdään venttiilien avulla. Torven pituutta lyhentämällä viritys nousee, ja pidentämällä viritys saadaan matalammaksi. Myös ansatsi eli huuliote vaikuttaa äänen korkeuteen. Nykyään putket täytyy irrottaa vain vesihöyrystä tiivistyneen veden poistamiseksi.
- Le cor d'harmonie ou cor français est un instrument à vent de la famille des cuivres doux. Même s'il a un air de parenté avec le cor de chasse, le son de cet instrument est très différent. Il est tantôt majestueux et triomphant, tantôt doux et légèrement mélancolique. Le cor d'harmonie est présent dans les orchestres symphoniques, de nombreux ensembles de musique de chambre et dans les orchestres d'harmonie; il est par ailleurs souvent sollicité dans les musiques de films de toutes sortes, pour les dessins animés et les bruitages... L'embouchure du cor est de petite taille et de forme intérieure conique, différente de celles de la trompette et du trombone qui sont hémisphériques et plus larges. Cette forme conique se retrouve tout le long du tube jusqu'au niveau du pavillon. On dit alors de cet instrument qu'il est à perce conique, tout comme le sont tous les cuivres doux (le cornet à piston, les saxhorns...). Cette perce donne de la douceur au son de ces instruments, contrairement à la perce cylindrique des cuivres clairs (comme la trompette) qui produit un son plus brillant. Le corniste produit les notes de la gamme par vibration des lèvres sur l'embouchure. Sa main gauche active trois (quatre ou cinq) palettes (ou plus rarement pistons), pour changer la hauteur du son. La main droite est placée dans le pavillon pour soutenir l'instrument. Elle permet également d'arrondir le son, de modifier la hauteur du son ou d'effectuer des sons bouchés. L'instrumentiste peut être amené aussi à utiliser une sourdine pour obtenir un timbre plus sourd mais pas pour atténuer le son (contrairement aux croyances). Deux manières de jouer du cor se sont affrontées au cours du XX siècle: celle très facilement reconnaissable à son vibrato permanent (tremblement du son persistant du fait de l'instrumentiste). Représenté en France par Jean Devemy ou Georges Barboteu par exemple. celle plus anglo-saxonne avec des notes tenues (non tremblantes). Aujourd'hui, la manière « anglo-saxonne » est utilisée par la majorité des cornistes professionnels. Cependant, des cornistes comme Peter Damm, Hermann Baumann, Francis Orval et James Sommerville utilisent encore le vibrato.
- A kürt a tölcséres fúvókájú, más néven rézfúvós hangszerek családjába tartozik. Köralakban meghajlított, hosszú, vékony csőből és hirtelen kiszélesedő tölcsérből áll. A vadászkürtből alakult ki, a modern kürt szelepekkel van ellátva. A szimfonikus és a fúvószenekarok fontos tagja, a fúvósötösben is szerepet kap. Gyakran kürtök néven nevezik a tölcséres fúvókájú hangszerek családját általában, vagy azon belül a kónikus, kúpszerűen táguló furatú hangszerek összességét, például a jelzőkürtök hangszercsaládjának tagjait.
- Il corno è uno strumento musicale a fiato che fa parte degli aerofoni e della sottofamiglia degli ottoni con canneggio conico. Viene anche chiamato Corno Francese per essere distinto da quello inglese. Il corno moderno possiede entrambi i tipi di canneggio: in prossimità del bocchino e della campana si ha un canneggio conico, mentre il corpo centrale, in prossimità dei cilindri, presenta canneggio cilindrico. L'inizio del corpo dello strumento si ha da un lato con un bocchino, la cui sezione può essere a tazza o a V, mentre termina dall'altro con un ampio padiglione a campana, da cui prende appunto il nome (in gergo strumentistico, valido per ogni aerofono, campana). Il suo suono viene prodotto grazie alla vibrazione delle labbra appoggiate sul bocchino, così come avviene negli altri ottoni. Il corno possiede una macchina composta da cilindri, il cui numero può variare da 3 per il corno semplice, a 4 per quello doppio, fino a 5 per quello triplo. Il timbro è soffice e profondo. Rispetto agli altri ottoni presenti nell'orchestra, l'estensione del corno può raggiungere quasi le 5 ottave. In orchestra viene utilizzato come strumento armonico e solistico, grazie al suo particolare timbro che "lega" molto bene gli altri suoni e può anche emergere facilmente; molti compositori dei periodi barocco, classico e romantico hanno dato importanti ruoli a questo strumento dal suono evocativo sia in campo sinfonico cameristico che in quello operistico. I musicisti che suonano il corno sono chiamati usualmente cornisti.
- ホルン（Horn, horn）は金管楽器の一種。イタリア語ではCorno（コルノ）、フランス語ではCor（コール）と言い、もともと「角」の意味を持った言葉であるが、古くから「角笛」を意味してもいた。現在ではホルンとは、一般にはフレンチ・ホルンを指すことが多い。 なおホルンと名のつく金管楽器にサクソルン族のフリューゲルホルン、アルトホルン、テナーホルンなどが有るが、これらはマウスピースやバルブの構造、管体の形状からホルンとは区別される。マーチングなどでホルンの代わりなどに使われるメロフォンは外観はホルンに似ているが別の楽器である。またホルンを名前に含む楽器に木管楽器でオーボエ族のイングリッシュホルン（コールアングレ）やクラリネット族のバセットホルンなどがある。これらはもちろん金管楽器であるホルンとは直接の関係はないが、ホルンを名前に含む楽器がこのように多いことから、ヨーロッパの吹奏楽器の歴史の中で角笛が重要な位置をしめていたことが伺える。2007年度のギネス・ワールド・レコーズは、ホルンを世界で一番難しい金管楽器であるとして認定した。
- De hoorn is een muziekinstrument dat sinds lange tijd belangrijke functies heeft vervuld.
- Valthorn (etter tysk Waldhorn, «skogshorn»; engelsk french horn, «fransk horn»), ofte bare kalt horn, er et musikkinstrument i messingblåserfamilien som er utviklet fra ventilløse signal- og posthorn. Valthornet har konisk boring, traktformet munnstykke, stort sjallstykke og 3–6 ventiler. Valthornet har tynne rør i forhold til rørlengden, noe som har gjort at valthornet har fått ord på seg for å være et usedvanlig vanskelig instrument å spille. Valthornet er oftest stemt i F, og noteres vanligvis i G-nøkkel som transponerende instrument. Det er dog ikke uvanlig at hornet er stemt i B, mens det likevel noteres som om det var stemt i F. Dette medfører at en del valthorn bruker andre grep en resten av messingblåseinstrumentene. Det finnes også såkalte dobbelhorn, som har en ekstra ventil som gjør at man kan skifte grunntone mellom F og B. Ved å føre hånda inn i sjallstykket kan man endre klangfarven til instrumentet, men da dette også medfører endret tonehøyde, er den del horn utstyrt med en egen stoppeventil for å utligne dette. Valthornet er fast inventar med i symfoniorkester og janitsjarkorps.
- Róg, także znany jako waltornia – muzyczny instrument dęty blaszany. Do tej samej rodziny instrumentów należą między innymi trąbka, puzon oraz tuba. Strój rogu jest nieco niższy niż puzonu i obejmuje zakres dźwięków muzycznych od B1 (B1 brzmiącego – oktawy kontra dla rogu podwójnego, współcześnie używanego F/B) do f2 (f dwukreślnej oktawy brzmiące dla rogu F/B). Istnieją również inne odmiany rogu/waltorni o wyższej skali i/lub nieco odmiennej barwie dźwięku. Najbardziej pierwotną formą rogu był prawdopodobnie róg pochodzenia zwierzęcego, przeważnie bawoli lub barani. Świadczy o tym jego nazwa i to nie tylko w języku polskim. Także we francuskim cor, włoskim corno, hiszpańskim cuerno, angielskim horn, niemieckim Horn lub Waldhorn (z tego ostatniego wywodzi się alternatywna nazwa polska – waltornia). Z powodu prymitywnej budowy i braku ustnika skala takiego rogu była niewielka, ograniczająca się do jednego lub najwyżej kilku dźwięków. Z czasem zaczynały powstawać rogi metalowe, używane przez pasterzy i myśliwych, a także wykonane z metali szlachetnych – złota i srebra oraz z kości słoniowej, z których korzystało rycerstwo i możni na polowaniach. Metalowy róg zbudowany z rury zakończonej kielichowym rozszerzeniem tradycyjnie przyjął formę okrągłej, pojedynczej lub podwójnej pętli. Instrument posiadał różne rozmiary i stroje. Początkowo róg używany był do polowań. Zaczęto ich także używać w produkcjach teatralnych do tworzenia dźwiękowych elementów specjalnych. Technika gry na tym instrumencie wymaga, aby jednocześnie dmuchać przez odpowiednio ułożone wargi, obsługiwać wentyle i manipulować ręką w czarze głosowej instrumentu. Historia rogu jako instrumentu muzycznego rozpoczęła się w 1680 r. za sprawą księcia Franza Antona von Spork. Odwiedzając on Francję zainteresował się instrumentem. Zachwycony jego czystym i donośnym brzmieniem polecił dwóm swoim przybocznym muzykom nauczyć się grać na tym instrumencie. Tymi osobami byli Wenzel Sweda i Peter Röllig, których można uznać za pierwszych profesjonalnych instrumentalistów grających na rogach. Za ich pośrednictwem róg dotarł do Niemiec i Austrii. W pierwszych latach XVIII wieku róg stał się już ważnym instrumentem w muzyce niemieckiej. Pierwszym wirtuozem i twórcą techniki gry za pomocą dźwięków "zatkanych" był Anton Hampel. Był on także pomysłodawcą przedłużek dla rogów, dodatkowych rurek, które w łatwy i szybki sposób można było dołączać do rogu przedłużając jego całkowitą długość, a co zatem idzie, zmieniając strój. Najbardziej znanym uczniem Hempela był Johann Wenzell Stich, znany także jako Giovanni Punto. Zdobył on wielką reputację jako wirtuoz i zainspirował takich kompozytorów jak Ludwig van Beethoven (Sonata F-dur op. 17 dedykowana Punto), Wolfgang Amadeusz Mozart, czy Joseph Haydn do komponowania muzyki na ten instrument. Mozart skomponował cztery koncerty na ten instrument, a Haydn dwa. Kolejnym momentem przełomowym, wspólnym dla całej grupy instrumentów dętych blaszanych, był rok 1814, kiedy to został wynaleziony zawór tłoczkowy, tzw. wentyl, używany w instrumentach dętych. Z miejsca znalazł on zastosowanie w rogu. W 1832 zawór tłoczkowy w rogach zastał zastąpiony przez wiedeńskiego wynalazcę Josepha Riedla zaworem rotacyjnym. W ten sposób powstał standard rogu, używany do dziś w praktyce symfonicznej. Za jednego z najwybitniejszych waltornistów w historii powszechnie uznawany jest Dennis Brain. Do najlepszych waltornistów XX i XXI wieku należą m. in. Alesio Allegrini, Barry Tuckwell, Radek Baborák, Hermann Baumann, Peter Damm, Stefan Dohr, Radovan Vlatković. Z instrumentalistów polskich: Maksymilian Zimoląg, Edwin Golnik, Józef Brejza, Alfred Kasprzok, Henryk Kaliński, Zbigniew Żuk,
- A trompa é um instrumento de sopro da família dos metais. Muito antigo (os antigos egípcios já o conheciam), passou aos hebreus, aos gregos e aos romanos, é muito importante na orquestra sinfônica moderna. Consiste num tubo metálico de 3,7 metros de comprimento, ligeiramente cônico, com um bocal numa das extremidades e uma campânula (ou pavilhão) na outra, enrolado várias vezes sobre si mesmo como uma mangueira, e munido de três ou quatro chaves, de acordo com o modelo. O trompista aciona as chaves com a mão esquerda, e com a mão direita dentro do pavilhão ajuda a controlar o fluxo de ar dentro do instrumento, e é pela ação conjunta das chaves, da mão direita no interior da campânula, e do sopro (e, às vezes, sucção) do trompista que as notas são produzidas em diferentes alturas e timbres. É um instrumento dificílimo de tocar: o trompista não só tem que ter um ouvido afinadíssimo e saber solfejar com precisão, como também tem que ter uma coordenação motora perfeita para controlar os músculos da mão direita e a própria respiração. O timbre da trompa é o mais rico em harmônicos, assemelhando-se muito à voz humana. A mão dentro da campana permite uma enorme variedade de timbres. Trompas aparecem nas 10 últimas sinfonias de Haydn e Mozart, em todas as 9 de Beethoven, nas 4 de Schumann, nas 4 de Brahms, nas 6 de Tchaikovsky, nas 9 completas de Mahler. A partitura da Segunda Sinfonia de Mahler exige dez trompas.
- Валто́рна — медный духовой музыкальный инструмент басово-тенорового регистра. Произошла от охотничьего сигнального рога, в оркестр вошла в середине XVII века. До 1830-х годов, подобно другим медным инструментам, не имела вентилей и была натуральным инструментом с ограниченным звукорядом. Валторна используется в симфоническом и духовом оркестрах, а также как ансамблевый и сольный инструмент. В настоящее время применяется главным образом in F (в строе Фа), в духовых оркестрах также in Es (в строе Ми-бемоль). Диапазон валторны по действительному звучанию — от H1 до f² со всеми промежуточными звуками по хроматическому звукоряду. Ноты для валторны пишутся в скрипичном ключе на квинту выше действительного звучания и в басовом — на кварту ниже действительного звучания без ключевых знаков. Тембр инструмента несколько грубоватый в нижнем регистре, мягкий и певучий на пиано, светлый и яркий на форте — в среднем и верхнем.
- Ett valthorn eller horn är ett bleckblåsinstrument som utvecklats från det ventillösa signal- och posthornet. I dag används ventilhorn stämda i F och B. Hornet på bilden till höger har inte den typ av ventiler som instrumentet brukar ha i dag. Eftersom dessa två horn har något olika tonomfång och fördelar använder professionella musiker ett så kallat dubbelhorn som består av både ett F- och ett B-horn som delar på samma munstycke och klockstycke. Omkopplingen mellan F- och B-systemen sker med hjälp av en extra ventil. Dubbelhornets normala tonomfång är H1-b, följaktligen nära fyra oktaver. Hornister i symfoniorkestrar brukar vara specialiserade på antingen det låga eller det höga registret. Ventilerna manövreras med vänster hand. Höger hand sticks in i klockstycket, och kan där användas för att påverka tonen.
- Korno, salyangoz kabuğu gibi kıvrımlı, bakır borudan yapılan, üflemeli bir çalgıdır. İtalyanca'da "boynuz" anlamına gelen "corno" sözcüğünden dilimize geçmiştir. Eski Mısır'da, Eski Roma'da ve Mezopotamya'da boynuzdan yapılan ilk örnekleri, işaret vermek ve avcılara yol göstermek için kullanılırdı. Günümüzde bazı ülkelerde çobanlar ve sürek avlarında avcılar hala bu amaçla boynuz kullanırlar.
- Файл:French horn front. png Валто́рна (від нім. Waldhorn - лісовий ріг, мисливський сигнальний інструмент; іт. corno)— музичний інструмент сімейства мідних духових. Тривалий час валторна була натуральним інструментом, тобто на валторні можна було виконати лише звуки, що відносяться до натурального звукоряду, вибудованому від основної ноти. Тому в епоху класицизму були поширені валторни самих різних строїв, які застосовувалися в залежності від тональності, в якій був написаний той чи інший твір. Вентильна валторна входить в музичну практику лише в 30-х роках 18 ст. За допомогою вентильного механізму, музикант може направляти повітря через ту чи іншу крону інструменту. Тим самим об'єм вібруючого повітря збільшується, а висота звуку - знижується. В сучасній конструкції труби використовують три вентилі, для пониження звуку на півтону, тон та на півтора тону. В багатьох конструкціях існує також квартвентиль (т. зв. подвійна валторна), що підвищує тон на кварту Серед мідних духових валторна відрізняється м'якістю тембру. Звук може приглушуватись за допомогою сурдини. Валторна має діапазон (по звучанню) від <math>H_1</math> do <math>f^2</math>, на подвійних валторнах - до <math>E_1</math>. Валторна - транспонуючий інструмент в строї F. В сучасній практиці існує дві традиції нотації партії валторни - класична, за якою ноти, написані в скрипковому ключі читаються квінтою нижче, а ноти, написані в басовому ключі - квартою вище написаного. сучасна, за якою ноти, написаны як в скрипковому, так і в басовому ключах, читаються квінтою нижче написаного. В партитурі для симфонічного оркестру партії влаторн пишуться між партіями фаготів та труб, іноді - між партіями труб та тромбонів.
- 法國號（或稱圓號）的名字乃是起源於18世紀的英國，而其發展更是起源於德國，和法國並沒有很深的淵源，因此正確地說來，法國號應該改稱德國號才是。一般說來，現在較常用的法國號依調性來分可分為F調，降B調及雙調三種。
|
| rdfs:comment
|
- The horn is a brass instrument consisting of about 12 feet (3.7 m) of tubing wrapped into a coil with a flared bell. A musician who plays the horn is called a horn player (or less frequently, a hornist). Descended from the natural horn, the instrument is informally known as the French horn, but since 1971 the International Horn Society has recommended the horn. Horns have valves, operated with the left hand, to route the air into extra tubing to change the pitch.
- Das Horn ist ein Blechblasinstrument mit enger konischer Mensur, das im Orchester seit dem 18. Jahrhundert einen festen Platz hat.
- La trompa és un instrument aeròfon, de vent-metall, consistent en un tub enrotllat. L'instrument es desenvolupà inicialment a França a mitjan segle XVII, a partir del cor de chasse o trompa de caça.
- Lesní roh je žesťový hudební nástroj s kónickou trubicí, pevné místo v orchestrech má již od 18. století. Vyvinul se z loveckých nástrojů používaných pro hraní fanfár a signálů při lovu zvěře. Od přelomu 17. a 18. století se používá v orchestrech. Přibližně od roku 1814 je opatřován ventily, což umožňuje hrát celý chromatický rozsah tónů.
- La trompa o corno francés es un instrumento de viento-metal que tiene un carácter muy versátil y abarca una tesitura muy amplia con pocos pistones (un elemento que poseen todos los instrumentos de viento-metal). El timbre de la trompa es muy rico y expresivo. Además este instrumento puede emitir tanto sonidos suaves y dulces como ásperos y duros. Existen ciertos recursos técnicos que permiten a la trompa conseguir efectos tímbricos especiales: sordina, apagador y cuivré.
- Käyrätorvi on vaskipuhaltimiin kuuluva soitin. Käyrätorvi on kehittynyt varhaisista metsästystorvista. Torven pituus on 3–5 metriä. Luonnontorven viritystä vaihdettiin lisäämällä ja poistamalla eri pituisia putkia, mutta nykyaikaisessa torvessa sama tehdään venttiilien avulla. Torven pituutta lyhentämällä viritys nousee, ja pidentämällä viritys saadaan matalammaksi. Myös ansatsi eli huuliote vaikuttaa äänen korkeuteen.
- Le cor d'harmonie ou cor français est un instrument à vent de la famille des cuivres doux. Même s'il a un air de parenté avec le cor de chasse, le son de cet instrument est très différent. Il est tantôt majestueux et triomphant, tantôt doux et légèrement mélancolique.
- A kürt a tölcséres fúvókájú, más néven rézfúvós hangszerek családjába tartozik. Köralakban meghajlított, hosszú, vékony csőből és hirtelen kiszélesedő tölcsérből áll. A vadászkürtből alakult ki, a modern kürt szelepekkel van ellátva. A szimfonikus és a fúvószenekarok fontos tagja, a fúvósötösben is szerepet kap.
- Il corno è uno strumento musicale a fiato che fa parte degli aerofoni e della sottofamiglia degli ottoni con canneggio conico. Viene anche chiamato Corno Francese per essere distinto da quello inglese. Il corno moderno possiede entrambi i tipi di canneggio: in prossimità del bocchino e della campana si ha un canneggio conico, mentre il corpo centrale, in prossimità dei cilindri, presenta canneggio cilindrico.
- De hoorn is een muziekinstrument dat sinds lange tijd belangrijke functies heeft vervuld.
- Valthorn (etter tysk Waldhorn, «skogshorn»; engelsk french horn, «fransk horn»), ofte bare kalt horn, er et musikkinstrument i messingblåserfamilien som er utviklet fra ventilløse signal- og posthorn. Valthornet har konisk boring, traktformet munnstykke, stort sjallstykke og 3–6 ventiler. Valthornet har tynne rør i forhold til rørlengden, noe som har gjort at valthornet har fått ord på seg for å være et usedvanlig vanskelig instrument å spille.
- Róg, także znany jako waltornia – muzyczny instrument dęty blaszany. Do tej samej rodziny instrumentów należą między innymi trąbka, puzon oraz tuba. Strój rogu jest nieco niższy niż puzonu i obejmuje zakres dźwięków muzycznych od B1 (B1 brzmiącego – oktawy kontra dla rogu podwójnego, współcześnie używanego F/B) do f2 (f dwukreślnej oktawy brzmiące dla rogu F/B). Istnieją również inne odmiany rogu/waltorni o wyższej skali i/lub nieco odmiennej barwie dźwięku.
- A trompa é um instrumento de sopro da família dos metais. Muito antigo (os antigos egípcios já o conheciam), passou aos hebreus, aos gregos e aos romanos, é muito importante na orquestra sinfônica moderna. Consiste num tubo metálico de 3,7 metros de comprimento, ligeiramente cônico, com um bocal numa das extremidades e uma campânula (ou pavilhão) na outra, enrolado várias vezes sobre si mesmo como uma mangueira, e munido de três ou quatro chaves, de acordo com o modelo.
- Валто́рна — медный духовой музыкальный инструмент басово-тенорового регистра. Произошла от охотничьего сигнального рога, в оркестр вошла в середине XVII века.
- Ett valthorn eller horn är ett bleckblåsinstrument som utvecklats från det ventillösa signal- och posthornet. I dag används ventilhorn stämda i F och B. Hornet på bilden till höger har inte den typ av ventiler som instrumentet brukar ha i dag. Eftersom dessa två horn har något olika tonomfång och fördelar använder professionella musiker ett så kallat dubbelhorn som består av både ett F- och ett B-horn som delar på samma munstycke och klockstycke.
- Korno, salyangoz kabuğu gibi kıvrımlı, bakır borudan yapılan, üflemeli bir çalgıdır. İtalyanca'da "boynuz" anlamına gelen "corno" sözcüğünden dilimize geçmiştir. Eski Mısır'da, Eski Roma'da ve Mezopotamya'da boynuzdan yapılan ilk örnekleri, işaret vermek ve avcılara yol göstermek için kullanılırdı. Günümüzde bazı ülkelerde çobanlar ve sürek avlarında avcılar hala bu amaçla boynuz kullanırlar.
- Файл:French horn front. png Валто́рна (від нім. Waldhorn - лісовий ріг, мисливський сигнальний інструмент; іт. corno)— музичний інструмент сімейства мідних духових.
- 法國號（或稱圓號）的名字乃是起源於18世紀的英國，而其發展更是起源於德國，和法國並沒有很深的淵源，因此正確地說來，法國號應該改稱德國號才是。一般說來，現在較常用的法國號依調性來分可分為F調，降B調及雙調三種。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
