| dbpprop:abstract
|
- Horatio Walpole, 1st Baron Walpole, PC, English diplomatist, was a son of Robert Walpole of Houghton, Norfolk, and a younger brother of the Prime Minister of Great Britain Sir Robert Walpole. The Walpoles owned land in Norfolk in the 12th century and took their name from Walpole, a village in the county. An early member of the family was Ralph de Walpole, bishop of Norwich from 1288 to 1299, and bishop of Ely from 1299 until his death on 20 March 1302. Among its later members were three brothers, Edward (1560–1637), Richard (1564–1607) and Michael (1570–1624), all members of the Society of Jesus. Another Jesuit in the family was Henry Walpole (1558–1595), who wrote An Epitaph of the life and death of the most famous clerk and virtuous priest Edmund Campion. After an adventurous and courageous career in the service of the order, he was arrested on landing in England, was tortured and then put to death on 17 April 1595. Born at Houghton and educated at Eton and King's College, Cambridge, Horatio Walpole became a fellow of King's. He entered Parliament in 1702, remaining a member for fifty-four years. In 1715, when his brother, Sir Robert, became first lord of the treasury, he was made secretary to the treasury, and in 1716, having already had some experience of the kind, he went on a diplomatic mission to The Hague. He left office with his brother in 1717, but he was soon in harness again, becoming secretary to the lord-lieutenant of Ireland in 1720 and Secretary to the Treasury a second time in 1721. In 1722 he was again at The Hague, and in 1723 he went to Paris, where in the following year he was appointed envoy extraordinary and minister plenipotentiary. He got on intimate terms with Fleury and seconded his brother in his efforts to maintain friendly relations with France; he represented Great Britain at the congress of Soissons and helped to conclude the treaty of Seville (November 1729). He left Paris in 1730 and in 1734 went to represent his country at The Hague, where he remained until 1740, using all his influence in the cause of European peace. He was nonetheless able to stay involved in the affairs of the capital. He served, for example, in 1739, as a founding governor for London's most fashionable charity of the time, the Foundling Hospital. After the fall of Sir Robert Walpole in 1742 Horatio defended his conduct in the House of Commons and also in a pamphlet, "The Interest of Great Britain steadily pursued". Later he wrote an "Apology", dealing with his own conduct from 1715 to 1739, and an "Answer" to the latter part of Lord Bolingbroke's letters on the study of history (printed 1763). In 1756 he was created Baron Walpole, of Wolterton, this being his Norfolk seat, and he died 5 February 1757. By his wife, Mary Magdalen Lombard, whom he married on 21 July 1720, he had nine children: Horatio Walpole, 2nd Baron Walpole (1723–1809), created Earl of Orford in 1806 The Hon. Mary Walpole, who married Maurice Suckling. The Hon. Thomas Walpole (6 October 1727–March 1803), who married Elizabeth Vanneck (died 9 June 1760) on 14 November 1753, and had issue. The Hon. Richard Walpole (5 December 1728–18 August 1798), who married Margaret Vanneck (before 1742—9 May 1818) on 22 November 1758, and had issue. Susan Walpole The Hon. Henrietta Louisa Walpole The Hon. Anne Walpole Caroline Walpole The Hon. Robert Walpole (1736–1810) See W. Coxe, Memoirs of Horatio, Lord Walpole (2nd ed. , 1808); the same writer, Memoirs of Sir Robert Walpole (1816); and Charles, comte de Baillon, Lord Walpole d, la cour de France (1867).
- Horatio Walpole, 1. baron Walpole of Wolterton, brytyjski dyplomata. Jego ojcem był Robert Walpole z Houghton, starszym bratem premier Sir Robert Walpole (zm. 1745), a synem dyplomata Robert Walpole (1736-1810). Ród Walpole posiadała dobra w Norfolk od XII wieku. Nazwisko swe wzięła od wioski Walpole. Jednym z wczesnych przedstawicieli rodziny był Ralph de Walpole, biskup Norwich od roku 1288 do 1299, i biskup Ely od 1299 do śmierci 20 III 1302. Do rodu należeli też trzej bracia; Edward (1560–1637), Richard (1564–1607) i Michael (1570–1624), wszyscy byli jezuitami. Innym jezuitą był Henry Walpole (1558–1595), który napisał An Epitaph of the life and death of the most famous clerk and virtuous priest Edmund Campion. Został aresztowany i torturowany do śmierci 17 IV 1595. Horatio Walpole, 1. baron Walpole of Wolterton urodził się w rodowej posiadłości Houghton i był kształcony w Eton, a potem w Cambridge, Horatio Walpole wszedł do parlamentu w roku 1702, pozostał posłem przez 45 lat. W 1706 roku gen. James Stanhope zatrudniał go jako swego sekretarza podczas kampanii wojennej w Hiszpanii. W latach 1709-10 był sekretarzem ambasady brytyjskiej w Hadze. W roku 1715, gdy jego brat Sir Robert Walpole,został pierwszym lordem skarbu (first lord of the treasury), Horatio został sekretarzem skarbu (secretary to the treasury), a w 1716, został wysłany z misja dyplomatyczną do Hagi. Opuścił urzędy w 1717, ale wkrótce został sekretarzem Lorda namiestnika Irlandii (lord-lieutenant of Ireland) w roku 1720, a później znowu sekretarzem skarbu w roku 1721. W roku 1722 znów został wysłany do Hagi. W roku 1723 udał się do Paryża, gdzie w 1724 roku został tam oficjalnym przedstawicielem (envoy extraordinary and minister plenipotentiary). Ówczesny francuski pierwszy minister André Hercule de Fleury polubił go. Horatio pomagał bratu podtrzymać dobre stosunki z Francją. Reprezentował Wielką Brytanię na kongresie w Soissons pomógł zawrzeć traktat Sewilski (1729). Opuścił Paryż w roku 1730, a w 1734 pojechał znów jako oficjalny reprezentant brytyjski do Hagi, gdzie pozostał do 1740, usiłując wszelkimi środkami utrzymać pokój w Europie. Mimo to był zaangażowany w sprawy Londynu, np. był w roku 1739, przewodniczącym Londyńskiego Domu dla podrzutków Foundling Hospital. Gdy odwołany został Robert Walpole w 1742, Horatio bronił jego polityki w Izbie Gmin i w napisanym pamflecie: The Interest of Great Britain steadily pursued. Później wydał jeszcze "Apologię" Apology, dotyczącą jego własnych działań dyplomatycznych z okresu od 1715 do 1739 roku, a także "Odpowiedź"Answer na listy historiograficzne letters on the study of history, które napisał Henry St John, 1. wicehrabia Bolingbroke (pierwsze wydanie w 1763). W roku 1756 został mu nadany tytuł baron Walpole, of Wolterton. Wolterton było jego siedzibą w Norfolk. Zmarł 5 lutego 1757. Jego starszy syn Horatio, 2. baron (1723–1809), został earlem Orfordu w 1806, a inny syn George Walpole (1758–1835) został generałem-majorem i w roku 1806 podsekretarzem spraw zagranicznych.
|
| rdfs:comment
|
- Horatio Walpole, 1st Baron Walpole, PC, English diplomatist, was a son of Robert Walpole of Houghton, Norfolk, and a younger brother of the Prime Minister of Great Britain Sir Robert Walpole. The Walpoles owned land in Norfolk in the 12th century and took their name from Walpole, a village in the county. An early member of the family was Ralph de Walpole, bishop of Norwich from 1288 to 1299, and bishop of Ely from 1299 until his death on 20 March 1302.
- Horatio Walpole, 1. baron Walpole of Wolterton, brytyjski dyplomata. Jego ojcem był Robert Walpole z Houghton, starszym bratem premier Sir Robert Walpole (zm. 1745), a synem dyplomata Robert Walpole (1736-1810). Ród Walpole posiadała dobra w Norfolk od XII wieku. Nazwisko swe wzięła od wioski Walpole. Jednym z wczesnych przedstawicieli rodziny był Ralph de Walpole, biskup Norwich od roku 1288 do 1299, i biskup Ely od 1299 do śmierci 20 III 1302.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
