Homeopathy (/ˌhoʊmiˈɒpəθi/) or homoeopathy is a system of alternative medicine created in 1796 by Samuel Hahnemann, based on his doctrine of like cures like (similia similibus curentur), a claim that a substance that causes the symptoms of a disease in healthy people would cure similar symptoms in sick people. Homeopathy is a pseudoscience – a belief that is incorrectly presented as scientific. Homeopathic preparations are not effective for treating any condition; large-scale studies have found homeopathy to be no more effective than a placebo, suggesting that any positive feelings that follow treatment are only due to the placebo effect and normal recovery from illness.

Property Value
dbo:abstract
  • Homeopathy (/ˌhoʊmiˈɒpəθi/) or homoeopathy is a system of alternative medicine created in 1796 by Samuel Hahnemann, based on his doctrine of like cures like (similia similibus curentur), a claim that a substance that causes the symptoms of a disease in healthy people would cure similar symptoms in sick people. Homeopathy is a pseudoscience – a belief that is incorrectly presented as scientific. Homeopathic preparations are not effective for treating any condition; large-scale studies have found homeopathy to be no more effective than a placebo, suggesting that any positive feelings that follow treatment are only due to the placebo effect and normal recovery from illness. Hahnemann believed the underlying causes of disease were phenomena that he termed miasms, and that homeopathic preparations addressed these. The preparations are manufactured using a process of homeopathic dilution, in which a chosen substance is repeatedly diluted in alcohol or distilled water, each time with the containing vessel being bashed against an elastic material, (commonly a leather-bound book). Dilution typically continues well past the point where no molecules of the original substance remain. Homeopaths select homeopathics by consulting reference books known as repertories, and by considering the totality of the patient's symptoms, personal traits, physical and psychological state, and life history. Homeopathy is not a plausible system of treatment, as its dogmas about how drugs, illness, the human body, liquids and solutions operate are contradicted by a wide range of discoveries across biology, psychology, physics and chemistry made in the two centuries since its invention. Although some clinical trials produce positive results, multiple systematic reviews have indicated that this is because of chance, flawed research methods, and reporting bias. Continued homeopathic practice, despite the evidence that it does not work, has been criticized as unethical because it discourages the use of effective treatments, with the World Health Organization warning against using homeopathy to try to treat severe diseases such as HIV and malaria. The continued practice of homeopathy, despite a lack of evidence of efficacy, has led to it being characterized within the scientific and medical communities as nonsense, quackery, and a sham. Assessments by the Australian National Health and Medical Research Council, the United Kingdom's House of Commons Science and Technology Committee and the Swiss Federal Health Office have each concluded that homeopathy is ineffective, and recommended against the practice receiving any further funding. (en)
  • المعالجة المثلية (بالإنجليزية: Homeopathy) ويسمى أيضا بالطب التجانسي، هو نظام علاجي وشكل من أشكال الطب البديل يستند إلى المبادئ التي صاغها صامويل هانيمان عام 1796. ويعتمد هذا العلاج على قانون أبقراط في الطب، والذي يقول المثل يعالج المثل. (ar)
  • Die Homöopathie [ˌhomøopaˈtiː] (von altgriechisch ὅμοιος hómoios ‚gleich, gleichartig, ähnlich‘ sowie πάθος páthos ‚Leid, Schmerz, Affekt, Gefühl‘; wörtlich also „ähnliches Leiden“) ist eine alternativmedizinische Behandlungsmethode, die auf den ab 1796 veröffentlichten Vorstellungen des deutschen Arztes Samuel Hahnemann beruht. Ihre namensgebende und wichtigste Grundannahme ist das von Hahnemann formulierte Ähnlichkeitsprinzip: „Ähnliches möge durch Ähnliches geheilt werden“ (similia similibus curentur, Hahnemann). Danach solle ein homöopathisches Arzneimittel so ausgewählt werden, dass die Inhaltsstoffe der Grundsubstanz unverdünnt an Gesunden ähnliche Krankheitserscheinungen (Symptome) hervorrufen könnten wie die, an denen der Kranke leidet, wobei auch der „gemüthliche und geistige Charakter“ des Patienten berücksichtigt werden solle. Hierzu wurden von Hahnemann und seinen Nachfolgern ausgedehnte Tabellen (Repertorien) erstellt, mit deren Hilfe der Homöopath den Patienten und seine Krankheitserscheinungen einem Arzneimittelbild zuordnen soll. Zur Herstellung der homöopathischen Arzneimittel werden die Grundsubstanzen einer Potenzierung (Verdünnung) unterzogen, das heißt, sie werden wiederholt (meist im Verhältnis 1:10 oder 1:100) mit Wasser oder Ethanol verschüttelt oder mit Milchzucker verrieben. Die Verdünnung wurde zunächst wegen der Giftigkeit vieler der verwendeten Stoffe durchgeführt. Erst in einer späteren Phase verordnete Hahnemann Hochpotenzen. Hahnemann nahm an, dass durch das besondere Verfahren der Potenzierung oder eine wirksam werde. Zur Begründung der Hochpotenzen ging er davon aus, dass sich hier . Diese behauptete selektive Steigerung erwünschter Wirkungen durch die Prozeduren des Potenzierungsverfahrens, die von einigen Autoren auch als „rituell“ bezeichnet werden, widerspricht naturwissenschaftlichen Erkenntnissen und dem Grundprinzip der evidenzbasierten Medizin. Die Homöopathie wird daher zu den Pseudowissenschaften gezählt. Auch das hahnemannsche Ähnlichkeitsprinzip ist wissenschaftlich nicht haltbar. Klinische Studien nach wissenschaftlichen Standards konnten keine über den Placebo-Effekt hinausgehende Wirksamkeit homöopathischer Arzneimittel nachweisen. Erfolge einer Behandlung werden somit ihrem Umfeld, nicht dem Mittel selbst zugeschrieben, etwa dem Glauben des Patienten an die Wirksamkeit der Behandlung (Autosuggestion) oder der Qualität der Beziehung zwischen Therapeuten und Patienten. Der Fachbereich Humanmedizin der Philipps-Universität Marburg verwarf die Homöopathie 1992 im Rahmen der „Marburger Erklärung zur Homöopathie“ als „Irrlehre“. Im Jahr 2013 wurden in Deutschland Homöopathika für 482 Mio. Euro umgesetzt; das entspricht 8,1 Prozent aller rezeptfreien Arzneimittel. Davon wurden 20 % von einem Arzt oder Heilpraktiker verordnet, 80 % wurden direkt vom Anwender in der Apotheke gekauft. Bei einer 2009 in Deutschland durch das Allensbach-Institut durchgeführten Erhebung brachten 17 % der Befragten homöopathische Arzneimittel mit dem Verdünnungs- oder Ähnlichkeitsprinzip in Verbindung. (de)
  • La homeopatía (del griego ὅμοιος [hómoios], ‘igual’, y πάθος [páthos], ‘dolencia’) es un sistema de medicina alternativa creado en 1796 por Samuel Hahnemann basado en su doctrina de «lo similar cura lo similar»: una sustancia que cause los síntomas de una enfermedad en personas sanas curará lo similar en personas enfermas. La homeopatía es considerada una pseudociencia y se ha descubierto que sus remedios no son más efectivos que los placebos. Hahnemann creía que las causas subyacentes de las enfermedades eran fenómenos que llamó miasmas y que los remedios homeopáticos actuaban sobre ellos. Estos son preparados por diluciones sucesivas de la sustancia elegida en alcohol o agua destilada, seguidas de un enérgico golpe a un cuerpo elástico. Usualmente la dilución continúa mucho más allá del punto donde ya no permanecen moléculas de la sustancia original.Los homeópatas seleccionan los remedios consultando libros de referencia conocidos como repertorios y considerando la totalidad de los síntomas de los pacientes, rasgos de personalidad, estado físico y psicológico e historia de vida. La homeopatía carece de plausibilidad biológica y sus axiomas contradicen hechos científicos. Los mecanismos de acción postulados para los remedios homeopáticos son tanto científicamente implausibles, como físicamente imposibles. Aunque algunos ensayos clínicos producen resultados positivos, las revisiones sistemáticas revelan que se debe al azar, métodos de investigación defectuosos y sesgo de información. La persistencia de la práctica homeopática, a pesar de la evidencia de que no funciona, se ha criticado como no ética debido a que aumenta el sufrimiento de los pacientes al desalentar el uso de medicina real. La Organización Mundial de la Salud alertó contra su uso para tratar enfermedades graves como el sida o la malaria. La insistencia de su uso, a pesar de la ausencia de evidencia sobre su eficacia, ha llevado a caracterizarla dentro de las comunidades científica y médica como tontería, quackery o farsa. Evaluaciones por el National Health and Medical Research Council (NHMRC) australiano y los ministerios de salud de Reino Unido y Suiza han concluido todas que la homeopatía es ineficaz y desaconsejaron continuar su financiación. (es)
  • L’homéopathie ou homœopathie (du grec όμοιος / hómoios, « similaire » et πάθος / páthos, « souffrance » ou « maladie ») est une pseudo-science créée par Samuel Hahnemann en 1796. En raison de son manque total de principes actifs, l'homéopathie ne présente aucune efficacité supérieure à l'effet placebo. La pratique homéopathique repose sur trois principes : la similitude, l'individualisation des cas et l'infinitésimal. L'utilisation de l'infinitésimal a été proposée par Hahnemann au début du XIXe siècle avec la publication de « Organon der Heilkunst » (Organon de l'art de guérir). Les composés utilisés ne deviennent homéopathiques que s'ils respectent le principe de similitude, selon lequel un patient devrait être traité au moyen d'une substance produisant expérimentalement chez une personne saine des symptômes semblables à ceux présentés par la personne affectée, l'usage de la substance étant adapté au patient grâce au principe d'individualisation selon lequel l'homéopathe analyse l'intégralité des symptômes de la personne et non uniquement ceux liés à la maladie. Les substances choisies selon cette méthode peuvent être administrées à doses pondérables non toxiques, mais la plupart des prescripteurs les utilisent en dilutions parfois très importantes ayant subi au préalable de très fortes et très nombreuses secousses (dynamisation). Les études cliniques à grande échelle ont conclu que les remèdes homéopathiques ne sont pas plus efficaces que le placebo, et ce pour toutes les maladies considérées, ce qui suggère que les effets subjectifs ressentis sont dus à l'effet placebo et à l'évolution naturelle de la maladie. L'homéopathie ne constitue pas un traitement plausible, étant donné que les principes sur lesquels la méthode de traitement repose, que ce soit à propos du fonctionnement des médicaments, des maladies, du corps humain, des fluides et des solutions, sont contredits par un large ensemble de découvertes faites en biologie, psychologie, physique et chimie dans les deux siècles suivant son invention. Bien que certains essais cliniques produisent des résultats positifs, de multiples revues systématiques indiquent que cela est dû au hasard, à des méthodes de recherche discutables, ou encore aux biais de publications. La persistance de l'utilisation de l'homéopathie en dépit de son manque avéré d'efficacité a été critiquée sur le plan éthique lorsqu'elle se fait au détriment de traitements efficaces, et l'Organisation Mondiale de la Santé met en garde contre son utilisation dans le traitement de maladies graves comme le SIDA ou bien la malaria. (fr)
  • ホメオパシー(漢字表記では同質療法、同種療法、 独: Homöopathie、英: homeopathy, homoeopathy、 homœopathy)とは、「その病気や症状を起こしうる薬(やもの)を使って、その病気や症状を治すことができる」とする、18世紀末から19世紀初期にかけてザムエル・ハーネマンが唱えた実効性の無い民間療法、臨床医学観である。ホメオパチーとも。 (ja)
  • Homeopathie (Oud Grieks: ὅμοιος, homoios, gelijksoortig en πάθος, pathos, lijden of ziekte) is een alternatieve geneeswijze gebaseerd op de in 1796 geformuleerde ideeën van de Duitse arts Samuel Hahnemann. Het belangrijkste daarvan is het gelijksoortigheidsbeginsel, dat inhoudt dat een homeopatisch geneesmiddel geschikt is voor de behandeling van een ziekte als het middel bij een gezond persoon dezelfde ziekteverschijnselen opwekt als die waaraan de zieke lijdt. De homeopathische behandeling bestaat uit het voorschrijven van homeopathica, potentiëringen (stapsgewijze sterke verdunningen in combinatie met schudden) van stoffen die in pure vorm dezelfde symptomen als de te bestrijden ziekte zouden oproepen. Hoewel homeopathie een van de meest onderzochte alternatieve geneeswijzen is, wordt de toegeschreven klinische werkzaamheid niet ondersteund door wetenschappelijk bewijs. De werking van homeopathie is niet groter dan die van placebo's. Homeopathie wordt daarom tot de pseudowetenschappen gerekend. (nl)
  • L'omeopatia (dal greco ὅμοιος, simile, e πάθος, sofferenza) è una pratica di pseudo-medicina basata sui principi formulati dal medico tedesco Samuel Hahnemann nella prima metà del XIX secolo. La validità dell'omeopatia non è mai stata dimostrata mediante esperimenti o ricerche. Gli studi condotti in base ai principi della scienza medica ne hanno viceversa dimostrato l'inefficacia. Il ricorso a prodotti omeopatici è potenzialmente pericoloso per la salute nella misura in cui può spingere i malati ad abbandonare o ritardare terapie mediche di comprovata efficacia. Alla base vi è l'indimostrato "principio di similitudine del farmaco" (similia similibus curantur) enunciato dallo stesso Hahnemann. Si tratta di un concetto privo di fondamento scientifico, secondo il quale il rimedio appropriato per una determinata malattia sarebbe dato da quella sostanza che, in una persona sana, induce sintomi simili a quelli osservati nella persona malata. Tale sostanza, detta anche "principio omeopatico", una volta individuata viene somministrata al malato in una quantità fortemente diluita; la misura della diluizione è definita dagli omeopati "potenza". Allo stato attuale, nessuno studio scientifico pubblicato su riviste mediche di valore riconosciuto ha potuto dimostrare che l'omeopatia presenti, per una qualsiasi malattia, un'efficacia clinica che sia superiore all'effetto placebo. Inoltre l'omeopatia viene rifiutata dagli scienziati per la sua debolezza teorica (cioè l'incompatibilità dei suoi postulati con le odierne conoscenze chimiche) e per la mancanza di un meccanismo plausibile che ne possa spiegare il funzionamento. Per l'insieme di queste ragioni l'omeopatia è stata definita una pseudoscienza. L'opinione non dimostrata degli omeopati, contraria all'evidenza scientifica in campo chimico, biologico e farmacologico, è che diluizioni maggiori della stessa sostanza non provocherebbero una riduzione dell'effetto farmacologico, bensì un suo potenziamento. In realtà le diluizioni usate nell'omeopatia sono tanto alte da rendere il prodotto omeopatico semplicemente composto dall'eccipiente usato per la diluizione (acqua o zucchero o amido o altro solvente). Secondo l'Organizzazione mondiale della sanità l'omeopatia non è una cura e non apporta alcun beneficio. Uno studio australiano condotto nel 2014 non ha riscontrato in essa alcuna efficacia superiore al semplice effetto placebo. Il 13 marzo 2003 il Tribunale penale di Catania ha assolto il giornalista Piero Angela dall'accusa di diffamazione per avere sostenuto in una puntata della trasmissione Superquark andata in onda nel 2001 che «l'omeopatia non è una cosa seria. Il rischio di curarsi con tale medicina non convenzionale è molto grande per i pazienti che hanno malattie gravi e soprattutto progressive». (it)
  • Homeopatia (z gr. όμοιος, homoios – podobny i πάθος, pathos – cierpienie) – forma medycyny niekonwencjonalnej, zaproponowana po raz pierwszy w 1796 przez niemieckiego lekarza Samuela Hahnemanna. Zwolennicy tej metody stosują wysoce rozcieńczone substancje, które domniemanie mają leczyć choroby o symptomach podobnych do tych powstałych w wyniku spożycia tychże substancji. Homeopatia bazuje na aksjomacie ipse dixit sformułowanym przez Hahnemanna, który nazwał go „prawem podobieństw”. Według niego substancje powodujące pewne symptomy u osób zdrowych powinny być podawane w rozcieńczonej formie pacjentom wykazującym podobne objawy. Środki homeopatyczne są przygotowywane poprzez sukcesywne rozcieńczanie. Po każdym rozcieńczeniu otrzymany roztwór jest mieszany przez intensywne potrząsanie, które homeopaci nazywają succussion, zakładając, że zwiększa to efektywność otrzymanej substancji. Cały ten proces homeopaci nazywają dynamizowaniem. Rozcieńczanie trwa zazwyczaj tak długo, że w roztworze nie pozostaje nic z początkowej substancji. Twierdzenia o skuteczności homeopatii przekraczającej efekt placebo nie mają oparcia w dowodach naukowych i przeprowadzonych badaniach klinicznych nad jej skutecznością. Choć niektóre badania dały pozytywne wyniki, to systematyczne przeglądy wszystkich opublikowanych badań klinicznych nie udowodniły skuteczności homeopatii. Co więcej, badania kliniczne o wysokiej jakości wskazują na mniej pozytywne efekty, a większości badań z pozytywnymi wynikami nie udało się powtórzyć lub wykazano problemy metodologiczne, które nie pozwalają na uznanie ich za jednoznaczny dowód na skuteczność homeopatii. W zależności od stężenia preparaty homeopatyczne mogą nie zawierać ani jednej cząsteczki substancji aktywnej, a efekty lecznicze takich środków (poza efektem placebo) byłyby sprzeczne z podstawowymi prawami fizyki. Współcześni homeopaci wierzą w pamięć wody, co ma powodować trwałe zmiany roztworu, w którym była rozpuszczana dana substancja. Nie ma jednak zweryfikowanych obserwacji ani praw natury potwierdzających to zjawisko. Powyższe fakty oraz stosowanie w homeopatii leków, które nie zawierają aktywnych składników farmakologicznych, są powodem tego, że homeopatię uznaje się też za pseudonaukę lub szarlatanerię, a nawet określa mianem „okrutnego oszustwa”. Nie jest znany sposób, w jaki środek homeopatyczny miałby leczyć. Sceptycy oraz przeciwnicy homeopatii tłumaczą pewną skuteczność leczniczą środków homeopatycznych efektem placebo lub jako rezultat myślenia magicznego. Preparaty homeopatyczne są uważane ogólnie za bezpieczne (ze względu na to, iż składają się wyłącznie z cukru czy alkoholu), poza nielicznymi wyjątkami. Homeopatów krytykuje się za dawanie porad pacjentom, by unikali oni stosowania metod medycyny konwencjonalnej, np. szczepionek, antybiotyków i leków antymalarycznych, co w konsekwencji może prowadzić do uszczerbku na ich zdrowiu. Mimo kontrowersji na temat skuteczności homeopatii, jest ona stosowana w wielu krajach na całym świecie u ludzi i zwierząt. Sytuacja prawna homeopatii różna jest w poszczególnych krajach. W niektórych z nich brak jest specjalnych regulacji prawnych, podczas gdy w innych, by ją stosować wymagane jest posiadanie wykształcenia medycznego. Również stopień refundacji homeopatii jest zróżnicowany w poszczególnych krajach, w niektórych traktowana jest ona na równi z lekami konwencjonalnymi. W wielu krajach (również w Polsce) od preparatów homeopatycznych nie wymaga się potwierdzenia ich skuteczności (w przeciwieństwie do leków konwencjonalnych). W Polsce homeopatyczne produkty lecznicze zostały wprowadzone do ustawy o prawie farmaceutycznym i według Ministerstwa Zdrowia mogą być przepisywane pacjentom przez dyplomowanych lekarzy, lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, ale homeopatia nie została wymieniona jako specjalizacja lekarska, natomiast Rada Naczelnej Izby Lekarskiej uznała praktykowanie homeopatii przez lekarzy i lekarzy dentystów za błąd w sztuce lekarskiej, a przepisywanie przez nich preparatów homeopatycznych za nieetyczne i niegodne profesji medycznej. (pl)
  • Homeopatia (do grego ὅμοιος + πάθος transliterado hómoios - + páthos = "semelhante" + "doença") é uma forma de terapia alternativa iniciada por Samuel Hahnemann (1755-1843) quando em 1796 publica a sua primeira dissertação. Baseia-se no princípio similia similibus curantur (semelhante pelo semelhante se cura), ou seja, o tratamento se dá a partir da diluição e dinamização da mesma substância que produz o sintoma num indivíduo saudável. A homeopatia reconhece os sintomas como uma reação contra a doença. A doença seria uma perturbação da energia vital e a homeopatia provocaria o restabelecimento do equilíbrio. O tratamento homeopático consiste em fornecer a um paciente sintomático doses extremamente diluídas de compostos que são tidos como causas em pessoas saudáveis dos sintomas que pretendem contrariar, mas supostamente potencializados através de técnicas de diluição, dinamização e sucussão que liberariam energia. Desse modo, o sistema de cura natural da pessoa seria estimulado a estabelecer uma reação de restauração da saúde por suas próprias forças, de dentro para fora. Este tratamento seria para a pessoa como um todo e não somente para a doença. Pesquisas científicas têm mostrado que os remédios homeopáticos não são eficazes e seu mecanismo de funcionamento é implausível. Há consenso na comunidade médica e científica internacional de que a homeopatia é uma pseudociência e charlatanismo. Embora alguns estudos individuais aleguem resultados positivos e sugiram maiores estudos, numerosos estudos indicam sistematicamente que homeopatia não é mais efetiva que o placebo. A Organização Mundial de Saúde (OMS) aconselha os seus estados membros a regular a Homeopatia de forma a garantir a inocuidade dos produtos que são comercializados sem prescrição médica. A OMS reconhece que, apesar de se verificar um aumento da utilização de produtos homeopáticos, são poucos os estados com regulamentação aplicável. Segundo esta organização, é necessário contrariar a ideia de que não existem riscos na administração de produtos homeopáticos devido às altas diluições. O documento de Estratégia da OMS sobre medicina tradicional 2002 - 2005 “aborda as questões de segurança, qualidade e eficácia da medicina tradicional (MT) e medicina complementar e alternativa (MCA). O principal objectivo destas estratégias é desenvolver um guia técnico de controlo de qualidade e segurança para produtos de MT/MCA.” Os defensores da homeopatia referem-se regularmente aos documentos produzidos pela Organização Mundial de Saúde afirmando que esta promove a implantação desta prática em todos os sistemas nacionais de saúde. Todavia, a OMS condena o uso da homeopatia contra doenças graves como malária, tuberculose, aids, gripe e diarreia infantil. No Brasil, é considerada como especialidade médica desde 1980, reconhecida pelo Conselho Federal de Medicina, tendo sido incluída no Sistema Único de Saúde (SUS) em 2006. Em muitos países não é considerada especialidade médica. Em 2015 o National Health and Medical Research Council (NHMRC) da Austrália declarou não existirem condições de saúde tratáveis com a homeopatia e que o uso da homeopatia pode colocar a saúde das pessoas em risco. (pt)
  • Гомеопа́тия (от греч. ὅμοιος — «подобный» и πάθος — «болезнь») — вид альтернативной медицины, предполагающий использование сильно разведённых препаратов, которые, предположительно, вызывают у здоровых людей симптомы, подобные симптомам болезни пациента. Концепция лечения по псевдонаучному принципу «подобное подобным» (лат. similia similibus curantur) противопоставляется гомеопатами принципам рациональной фармакотерапии. Основоположник и автор термина — немецкий врач Христиан Фридрих Самуэль Ганеман. Теоретическое обоснование гомеопатического принципа не соответствует научным представлениям о функционировании здорового и больного организма, а осуществлённые клинические испытания гомеопатических препаратов не выявили различий между гомеопатическим лекарством и плацебо. Это означает, что любые положительные ощущения после лечения гомеопатией объясняются эффектом плацебо и естественным выздоровлением после болезни. Тривиальные вычисления показывают, что в препаратах с разведениями 12C и выше вероятность наличия хотя бы одной молекулы действующего вещества близка к нулю. По этим причинам научное сообщество расценивает гомеопатию как псевдонауку, шарлатанство или мошенничество. Всемирная организация здравоохранения (ВОЗ) предостерегает от гомеопатического лечения инфекционных и любых других серьёзных заболеваний. Как отмечают эксперты организации, «использование гомеопатии не имеет доказательной базы, а в тех случаях, когда применяется в качестве альтернативы основному лечению, оно несёт реальную угрозу здоровью и жизни людей». Комитет по науке и технологии британского Парламента в феврале 2010 года издал 275-страничный документ о проверке доказательной базы гомеопатии. Согласно выводам Комитета, государственная медицинская страховка не должна покрывать гомеопатическое лечение, потому что «систематическая оценка и мета-анализ окончательно демонстрируют, что гомеопатические продукты работают не лучше плацебо». Комитет также указал Агентству по контролю за лекарствами и здравоохранением, что не стоит лицензировать гомеопатические препараты, поскольку это создаёт у публики иллюзию, будто ей предлагают действительно актуальные лекарственные средства. Среди выводов документа содержатся также оценки базовых принципов гомеопатии. Согласно этим выводам, принцип «лечения подобного подобным» не имеет теоретического основания и не способен обеспечить обоснованный режим терапевтического применения гомеопатических продуктов, а идея о том, что при сверхсильном разведении сохраняются следы растворённых веществ, с научной точки зрения несостоятельна. (ru)
  • 順勢療法(Homeopathy 英语发音:/ˌhoʊmiˈɒpəθi/)為一種替代療法,是1796年由山姆·赫尼曼按其以同治同理論所創。此理論指,如果某个物質能在健康的人身上引起病人患某病時的病症,將此物質稀釋震盪處理後就能治療該病症。此療法為偽科學,是錯誤認為是科學的一个信仰系統。順勢療法對任何病症均無作用,大型研究均發現順勢療法不比安慰劑有效,指出该療程帶來的任何正面感覺,都只不過是安慰劑效應及人體的自然康復。 赫尼曼相信人生病的主因是他命名的一種為“病蔭”的現象,而順勢療法為對付其而生。當時的療劑是以反覆用水或酒精稀釋一特定物質製作。採用此製法是因为所使用的物質多具毒性,故以稀釋以降低毒性。通常以一比十或一比一百之比例,與水、乙醇反覆稀釋(亦可與乳糖研磨)。赫尼曼晚年使用更高稀釋倍數,認為更高的稀釋度反而能增強其效力,能帶出物質“隱秘、幽靈般的力量”,從而產生療效。稀釋通常持續到原物質的分子消失無踪的程度,即溶液中完全不含有原來稀釋的物質。順勢療師以參考書選取療劑,並以病者的徵狀、人格物質、生理心理狀況及生活史作補充考慮。 順勢療法不是可信的治療體系,它對藥物、疾病、人體、溶液及溶劑之理解源於二百年前,均與現代生物、心理、物理及化學中大量的發現相違背。雖然有臨床試驗得出正面結果,大量系統綜述揭示原因僅為機率,研究方法之缺憾,及報告偏倚。總括而言,並沒有支持其功效存在之證據。持續運用順勢療法被批評為不道德的行為,因為這會使病人減少使用真正有效的藥物,增加所受的病痛之苦。世界衛生組織已對使用順勢療法治療嚴重疾病(如人類免疫缺陷病毒及瘧疾)發出警告。亦因其子虛烏有的療效,順勢療法被科學界及醫學界一些衛道人士,認為順勢療法是“一派胡言”及“招摇撞騙”。 澳洲國家健康及藥物研究委員會、英國國家健康及藥物研究委員會以及瑞士聯邦健康辦公室均從各自評判中概括出,順勢療法並無效用,建議政府停止再對其提供任何預算。 儘管遭科學界否定,但順勢療法卻在歐洲廣受人民使用。60%的德國人、49%的比利時人、40%的法國人、8.2%的瑞士人Table 1曾使用順勢療法。顺势疗法亦是法國、英國、丹麥、盧森堡、比利時和瑞士等國列入國家健保給付的一種治療方式。據世界衛生組織統計,國民生產總值高於一萬五千美元的國家中,此為最受歡迎的替代醫學療法(針灸緊隨其後,位列第二),歐盟及美國在法規上列為藥物管理,屬政府認可的替代醫療的一環。 (zh)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 14229 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 744875785 (xsd:integer)
dbp:alt
  • Samuel Hahnemann
dbp:caption
  • Samuel Hahnemann, originator of homeopathy
dbp:claims
  • "Like cures like", dilution increases potency, disease caused by miasms.
dbp:laterprop
dbp:meshid
  • D006705
dbp:name
  • Homeopathy
dbp:origprop
dbp:origyear
  • 1796 (xsd:integer)
dbp:seealso
dbp:topics
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • المعالجة المثلية (بالإنجليزية: Homeopathy) ويسمى أيضا بالطب التجانسي، هو نظام علاجي وشكل من أشكال الطب البديل يستند إلى المبادئ التي صاغها صامويل هانيمان عام 1796. ويعتمد هذا العلاج على قانون أبقراط في الطب، والذي يقول المثل يعالج المثل. (ar)
  • ホメオパシー(漢字表記では同質療法、同種療法、 独: Homöopathie、英: homeopathy, homoeopathy、 homœopathy)とは、「その病気や症状を起こしうる薬(やもの)を使って、その病気や症状を治すことができる」とする、18世紀末から19世紀初期にかけてザムエル・ハーネマンが唱えた実効性の無い民間療法、臨床医学観である。ホメオパチーとも。 (ja)
  • Homeopathy (/ˌhoʊmiˈɒpəθi/) or homoeopathy is a system of alternative medicine created in 1796 by Samuel Hahnemann, based on his doctrine of like cures like (similia similibus curentur), a claim that a substance that causes the symptoms of a disease in healthy people would cure similar symptoms in sick people. Homeopathy is a pseudoscience – a belief that is incorrectly presented as scientific. Homeopathic preparations are not effective for treating any condition; large-scale studies have found homeopathy to be no more effective than a placebo, suggesting that any positive feelings that follow treatment are only due to the placebo effect and normal recovery from illness. (en)
  • Die Homöopathie [ˌhomøopaˈtiː] (von altgriechisch ὅμοιος hómoios ‚gleich, gleichartig, ähnlich‘ sowie πάθος páthos ‚Leid, Schmerz, Affekt, Gefühl‘; wörtlich also „ähnliches Leiden“) ist eine alternativmedizinische Behandlungsmethode, die auf den ab 1796 veröffentlichten Vorstellungen des deutschen Arztes Samuel Hahnemann beruht. (de)
  • La homeopatía (del griego ὅμοιος [hómoios], ‘igual’, y πάθος [páthos], ‘dolencia’) es un sistema de medicina alternativa creado en 1796 por Samuel Hahnemann basado en su doctrina de «lo similar cura lo similar»: una sustancia que cause los síntomas de una enfermedad en personas sanas curará lo similar en personas enfermas. La homeopatía es considerada una pseudociencia y se ha descubierto que sus remedios no son más efectivos que los placebos. (es)
  • L’homéopathie ou homœopathie (du grec όμοιος / hómoios, « similaire » et πάθος / páthos, « souffrance » ou « maladie ») est une pseudo-science créée par Samuel Hahnemann en 1796. En raison de son manque total de principes actifs, l'homéopathie ne présente aucune efficacité supérieure à l'effet placebo. La pratique homéopathique repose sur trois principes : la similitude, l'individualisation des cas et l'infinitésimal. L'utilisation de l'infinitésimal a été proposée par Hahnemann au début du XIXe siècle avec la publication de « Organon der Heilkunst » (Organon de l'art de guérir). (fr)
  • Homeopathie (Oud Grieks: ὅμοιος, homoios, gelijksoortig en πάθος, pathos, lijden of ziekte) is een alternatieve geneeswijze gebaseerd op de in 1796 geformuleerde ideeën van de Duitse arts Samuel Hahnemann. Het belangrijkste daarvan is het gelijksoortigheidsbeginsel, dat inhoudt dat een homeopatisch geneesmiddel geschikt is voor de behandeling van een ziekte als het middel bij een gezond persoon dezelfde ziekteverschijnselen opwekt als die waaraan de zieke lijdt. (nl)
  • L'omeopatia (dal greco ὅμοιος, simile, e πάθος, sofferenza) è una pratica di pseudo-medicina basata sui principi formulati dal medico tedesco Samuel Hahnemann nella prima metà del XIX secolo. La validità dell'omeopatia non è mai stata dimostrata mediante esperimenti o ricerche. Gli studi condotti in base ai principi della scienza medica ne hanno viceversa dimostrato l'inefficacia. Il ricorso a prodotti omeopatici è potenzialmente pericoloso per la salute nella misura in cui può spingere i malati ad abbandonare o ritardare terapie mediche di comprovata efficacia. (it)
  • Homeopatia (z gr. όμοιος, homoios – podobny i πάθος, pathos – cierpienie) – forma medycyny niekonwencjonalnej, zaproponowana po raz pierwszy w 1796 przez niemieckiego lekarza Samuela Hahnemanna. Zwolennicy tej metody stosują wysoce rozcieńczone substancje, które domniemanie mają leczyć choroby o symptomach podobnych do tych powstałych w wyniku spożycia tychże substancji. Homeopatia bazuje na aksjomacie ipse dixit sformułowanym przez Hahnemanna, który nazwał go „prawem podobieństw”. Według niego substancje powodujące pewne symptomy u osób zdrowych powinny być podawane w rozcieńczonej formie pacjentom wykazującym podobne objawy. Środki homeopatyczne są przygotowywane poprzez sukcesywne rozcieńczanie. Po każdym rozcieńczeniu otrzymany roztwór jest mieszany przez intensywne potrząsanie, które (pl)
  • Homeopatia (do grego ὅμοιος + πάθος transliterado hómoios - + páthos = "semelhante" + "doença") é uma forma de terapia alternativa iniciada por Samuel Hahnemann (1755-1843) quando em 1796 publica a sua primeira dissertação. Baseia-se no princípio similia similibus curantur (semelhante pelo semelhante se cura), ou seja, o tratamento se dá a partir da diluição e dinamização da mesma substância que produz o sintoma num indivíduo saudável. A homeopatia reconhece os sintomas como uma reação contra a doença. A doença seria uma perturbação da energia vital e a homeopatia provocaria o restabelecimento do equilíbrio. O tratamento homeopático consiste em fornecer a um paciente sintomático doses extremamente diluídas de compostos que são tidos como causas em pessoas saudáveis dos sintomas que preten (pt)
  • Гомеопа́тия (от греч. ὅμοιος — «подобный» и πάθος — «болезнь») — вид альтернативной медицины, предполагающий использование сильно разведённых препаратов, которые, предположительно, вызывают у здоровых людей симптомы, подобные симптомам болезни пациента. Концепция лечения по псевдонаучному принципу «подобное подобным» (лат. similia similibus curantur) противопоставляется гомеопатами принципам рациональной фармакотерапии. Основоположник и автор термина — немецкий врач Христиан Фридрих Самуэль Ганеман. (ru)
  • 順勢療法(Homeopathy 英语发音:/ˌhoʊmiˈɒpəθi/)為一種替代療法,是1796年由山姆·赫尼曼按其以同治同理論所創。此理論指,如果某个物質能在健康的人身上引起病人患某病時的病症,將此物質稀釋震盪處理後就能治療該病症。此療法為偽科學,是錯誤認為是科學的一个信仰系統。順勢療法對任何病症均無作用,大型研究均發現順勢療法不比安慰劑有效,指出该療程帶來的任何正面感覺,都只不過是安慰劑效應及人體的自然康復。 赫尼曼相信人生病的主因是他命名的一種為“病蔭”的現象,而順勢療法為對付其而生。當時的療劑是以反覆用水或酒精稀釋一特定物質製作。採用此製法是因为所使用的物質多具毒性,故以稀釋以降低毒性。通常以一比十或一比一百之比例,與水、乙醇反覆稀釋(亦可與乳糖研磨)。赫尼曼晚年使用更高稀釋倍數,認為更高的稀釋度反而能增強其效力,能帶出物質“隱秘、幽靈般的力量”,從而產生療效。稀釋通常持續到原物質的分子消失無踪的程度,即溶液中完全不含有原來稀釋的物質。順勢療師以參考書選取療劑,並以病者的徵狀、人格物質、生理心理狀況及生活史作補充考慮。 澳洲國家健康及藥物研究委員會、英國國家健康及藥物研究委員會以及瑞士聯邦健康辦公室均從各自評判中概括出,順勢療法並無效用,建議政府停止再對其提供任何預算。 (zh)
rdfs:label
  • Homeopathy (en)
  • معالجة مثلية (ar)
  • Homöopathie (de)
  • Homeopatía (es)
  • Homéopathie (fr)
  • Omeopatia (it)
  • ホメオパシー (ja)
  • Homeopathie (nl)
  • Homeopatia (pl)
  • Homeopatia (pt)
  • Гомеопатия (ru)
  • 顺势疗法 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:academicDiscipline of
is dbo:field of
is dbo:industry of
is dbo:knownFor of
is dbo:occupation of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbp:specialism of
is dbp:topics of
is foaf:primaryTopic of