| dbpprop:abstract
|
- The Holy Fire (Greek Ἃγιον Φῶς, "Holy Light") is described by Orthodox Christian believers as a miracle that allegedly occurs every year at the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem on Holy Saturday, the day preceding Orthodox Easter (Pascha). It is considered by many to be the longest-attested annual miracle in the Christian world. It has only been consecutively documented since 1106, previous references being sporadic. The ceremony is broadcast live in Greece, Russia, Georgia, Cyprus, Lebanon and other Orthodox countries. Furthermore, in Russia, Greece, Georgia, Bulgaria, Ukraine,Syria and Lebanon, the Holy Fire is brought to the countries every year by special flights, being received with honours by state leaders at the respective airports.
- Das Heilige Feuer ist nach Überzeugung orthodoxer Christen ein sich alljährlich am Karsamstag in der Jerusalemer Grabeskirche ereignendes Wunder. Das Heilige Feuer soll keinen natürlichen Ursprung besitzen und in seinen ersten Minuten nicht sengen. Nachdem der Jerusalemer Patriarch auf Streichhölzer, Feuerstein oder andere Zündmittel durchsucht wurde, betritt er das Heilige Grab. Das Feuer entsteht nur an den orthodoxen Ostern (nach anderen Angaben steigt es bisweilen auch zu anderen Zeiten herab) und nur in Gegenwart des Jerusalemer Patriarchen der östlich-orthodoxen Kirche (oder eines Stellvertreters). Der Zeremonie wohnen die Hierarchien der verschiedenen christlichen Konfessionen und einige zehntausend Christen bei. Nach dem Volksglauben steht in dem Jahr, in dem das Heilige Feuer nicht herabsteigt, das Ende der Welt bevor. Seit 1993 wird das Heilige Feuer am Karsamstag mit dem Flugzeug nach Russland gebracht. Ebenso findet jährlich ein Spezialflug nach Griechenland statt, wo das Heilige Feuer am Flughafen mit den Ehren eines Staatsoberhauptes empfangen und von dort aus weiter in die Metropolien Griechenlands geflogen wird.
- Święty Ogień – ogień pojawiający się z niewiadomej przyczyny w kapliczce przy Grobie Pańskim w prawosławną Wielką Sobotę. Jedna z najbardziej sławnych ceremonii w kościele Prawosławnym. Cud odbywa się co roku w Wielką Sobotę - w dniu obchodzonym przez Kościół Prawosławny, do którego należą wyznawcy obrządków syryjskiego, armeńskiego, rosyjskiego, greckiego, a także koptyjskiego. Wewnątrz Bazyliki Świętego Grobu reprezentowanych jest siedem wspólnot chrześcijańskich. Data Wielkanocy w kościele prawosławnym ustalana jest zgodnie z kalendarzem juliańskim, a nie według kalendarza gregoriańskiego obowiązującego w zachodniej Europie. Oznacza to, że Wielkanoc przypada zwykle w innym dniu niż w kościele protestanckim i katolickim. Odkąd cesarz Konstantyn Wielki wybudował w sercu Jerozolimy "budowlę godną Boga", czyli Bazylikę Grobu Świętego, w połowie IV wieku, wiele razy kościół ten był niszczony. W czasach wypraw krzyżowych Bazylika uzyskała obecny kształt. Wokół Grobu Jezusa wzniesiono małą kaplicę z dwoma pomieszczeniami, jednym - w którym znajduje się kamień i do którego może wejść najwyżej 5 osób. Kaplica ta znajduje się w centrum cudownych wydarzeń. Uczestnictwo w obrzędach tego dnia w pełni uzasadnia użycie terminu "wydarzenie", gdyż w żadnym innym dniu w roku kościół ten nie jest tak oblężony jak w prawosławną Wielką Sobotę. Aby dostać się tego dnia do środka Kaplicy trzeba liczyć się z nawet sześciogodzinnym oczekiwaniem w kolejce. Pielgrzymi przybywają z całego świata, większość z Grecji, ale w ostatnich latach wzrosła ilość przyjeżdżających z Rosji i krajów byłego bloku wschodniego. Aby być jak najbliżej Grobu pielgrzymi koczują wokół, już od popołudnia Wielkiego Piątku oczekując na cud Wielkiej Soboty. Cud ma miejsce o godzinie 14:00, ale już od południa w Bazylice wrze. Od około 11.00 do 13.00 arabscy chrześcijanie głośno śpiewają tradycyjne pieśni. Pochodzą one z czasów okupacji tureckiej w XIII wieku, gdy chrześcijanie mogli śpiewać pieśni tylko w kościołach. "Jesteśmy chrześcijanami, jesteśmy nimi od wieków i będziemy już na wieki. Amen!" - śpiewają najgłośniej jak potrafią przy akompaniamencie bębnów. Bębniarze siedzą na ramionach ludzi, którzy radośnie tańczą wokół Kaplicy. Ale około 13.00 pieśni milkną i powoli zapada cisza, napięta i naelektryzowana oczekiwaniem na wielki przejaw Bożej Mocy, której wszyscy będą świadkami. O godzinie 13.00 przez zgromadzony tłum ludzi przeciska się delegacja lokalnych władz. Nawet jeśli przedstawiciele władz nie są chrześcijanami, zawsze uczestniczą w ceremonii. W czasie tureckiej okupacji Palestyny, byli to tureccy muzułmanie, dzisiaj są to Izraelici. Od wieków obecność przedstawicieli władzy jest nieodłączną częścią ceremonii. Mają oni określoną funkcję: reprezentują Rzymian z czasów Jezusa. Ewangelia mówi o Rzymianach, którzy przybyli do Grobu Jezusa i opieczętowali go tak, aby uczniowie Jezusa nie mogli wykraść Jego Ciała i rozgłaszać, że zmartwychwstał. W ten sam sposób władze izraelskie przychodzą i pieczętują Grób woskiem. Jednak zanim to zrobią, zgodnie ze zwyczajem wchodzą do środka i sprawdzają, czy nie ma tam jakichkolwiek ukrytych źródeł ognia, które mogłyby "wywołać cud", a tym samym skłonić niedowiarków do podejrzeń o oszustwo. Tak jak niegdyś Rzymianie mieli zaświadczyć, że nie było żadnej manipulacji po śmierci Jezusa, podobnie i w 1998 roku lokalne władze izraelskie miały zaświadczyć, że nie będzie żadnego oszustwa. Świadectwo Patriarchy. Kiedy Grób jest już sprawdzony i opieczętowany wszyscy intonują pieśń Kyrie Eleison. Ok. 13.45 przybywa Patriarcha. Podążając za dużą procesją obchodzi Grób trzy razy, po czym zdejmuje szaty liturgiczne zostając tylko w białej albie. Czyni to na znak pokory przed wielką Mocą Boga, której będzie głównym świadkiem. Wszystkie lampy oliwne pozostają wygaszone od poprzedniego wieczora, a wszystkie źródła sztucznego światła gaszone są teraz, tak że prawie cała Bazylika pogrąża się w ciemności. Mając ze sobą dwie duże świece Patriarcha wchodzi do Kaplicy, najpierw do małego pomieszczenia przed Grobem, a potem już do samego Grobu. Nie można obserwować wydarzeń dziejących się w środku Grobu, tylko kapłani wiedzą co sie tam odbywa. Oto zapis rozmowy z grekoprawosławnym Partiarchą Jerozolimy Diodorusem: -" Wasza Błogosławioność, co dzieje się po wejściu do Kaplicy? - Wchodzę do Grobu, pobożnie i z bojaźnią klękam przed miejscem, gdzie Chrystus został złożony po śmierci i gdzie później zmartwychwstał. Modlitwa w tym wyjątkowym miejscu to dla mnie zawsze święta chwila. To właśnie w tym miejscu Pan powstał zmartwych w wielkiej chwale i stąd rozeszło się Jego Światło na cały świat. Apostoł Jan napisał w pierwszym rozdziale Ewangelii, że Jezus jest Światłością Świata... Klęczenie w miejscu, w którym Chrystus zmartwychwstał daje nam poczucie bliskości Jego cudownego zmartwychwstania. Katolicy i Protestanci nazywają ten kościół "Kościołem Grobu Świętego". My nazywamy go "Kościołem Zmartwychwstania". Zmartwychwstanie Jezusa jest dla nas Prawosławnych centrum naszej wiary. Poprzez Zmartwychwstanie Chrystus ostatecznie zwyciężył śmierć, nie tylko własną, ale śmierć wszystkich tych, którzy w Niego wierzą. Wierzę, że nie jest to przypadek, że Święty Ogień pojawia się właśnie w tym miejscu. W Ewangelii według św. Mateusza (28,3) jest napisane, że kiedy Chrystus zmartwychwstał, "anioł Pański zstąpił z nieba... a postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego białe jak śnieg. " Wierzę, że to zachwycająco piękne światło, które otoczyło anioła, gdy Chrystus zmartwychwstał, jest tym samym światłem, które cudownie pojawia się w Wielką Sobotę. Chrystus pragnie nam przypomnieć, że Jego Zmartwychwstanie jest prawdziwe, nie jest tylko mitem. On naprawdę przyszedł na świat, aby poprzez Swą śmierć złożyć potrzebną ofiarę i zmartwychwstał, aby każdy człowiek po śmierci mógł ponownie zjednoczyć się ze swoim Stwórcą. Niebieskie Światło. Co dzieje się potem?" Znajdując drogę w ciemności wchodzę do Kaplicy i klękam na kolana. Modlę się słowami, które były nam przekazywane przez wieki. Czekam. Czasami czekam kilka minut, ale najczęściej cud pojawia się zaraz po modlitwie. Z wnętrza kamienia, na którym spoczywał Jezus wylewa się światło, które zazwyczaj ma niebieskawy odcień, ale może także przybierać wiele różnych barw, lecz ludzkimi słowami nie można tego opisać. Światło wypływa z kamienia, tak jak mgła unosi się znad jeziora. Wygląda to tak, jakby kamień pokryty był wilgotną chmurą, ale to jest światło. Każdego roku to światło zachowuje się inaczej. Czasami tylko okrywa kamień, a czasami rozjaśnia cały Grób, tak że ludzie, stojący na zewnątrz widzą go wypełniony światłem. Światło nie płonie. Nigdy podczas tych 16 lat piastowania stanowiska Patriarchy i otrzymywania Świętego Ognia, nie przypaliło mi brody. Światło ma inną konsystencję niż zwykły ogień, który płonie w lampkach oliwnych. Po pewnym czasie światło unosi się i tworzy kolumnę, w której Ogień przybiera inną formę, taką, że mogę zapalić od niego moje świece. Po zapaleniu świec wychodzę z Kaplicy i przekazuję ogień najpierw Patriarsze Armeńskiemu, a potem Koptyjskiemu. Następnie przekazuję ogień wszystkim zgromadzonym. " fragment tekstu pochodzi ze strony: [http: //www. holyfire. org/eng/] Zgodnie z relacją świadków cudu, jego specyfika polega również na fakcie, iż Święty Ogień przez pewien okres czasu po zapaleniu zupełnie nie parzy, a zgromadzeni pielgrzymi mogą nim "omywać" twarz i ręce nie narażając się przy tym na jakiekolwiek obrażenia.
- Lumina Sfântă (greceşte, Άγιον Φως) este considerată de creştinii ortodocşi a fi o minune care se întâmplă în fiecare an la Biserica Sfântului Mormânt din Ierusalim în Duminica Sfântă, ziua dinaintea Paştelui Ortodox. Mulţi o consideră cea mai vechi atestată minune anuală a lumii creştine. A fost documentată consecvent din 1106, menţiunile anterioare fiind sporadice. Ceremonia este transmisă în direct în Grecia, Rusia şi alte ţări ortodoxe.
- Регламент проведения церемоний в Храме Гроба Господня во время Великого Поста (издание Армянской Патриархии 2008г. ) Регламент проведения церемоний в Храме Гроба Господня во время Великого Поста (издание Греческой Патриархии 2009г. ) Благода́тный ого́нь — распространенное в Русской православной церкви название огня, используемого в пасхальной церемонии выноса Святого Света (греч. Άγιο Φως) из Гроба Господнего, в иерусалимском храме Воскресения. Церемония, проводимая в Великую субботу совместно греческим иерусалимским православным патриархатом и иерусалимским патриархатом Армянской апостольской церкви, показывает в богослужебном символическом действии события Страстей Господних — смерти, положения во Гроб и Воскресения Христовых. Сам вынос Святого Света (Огня), символизирует выход из Гроба Света Истинного, то есть воскресшего Господа. В отношении выносимого из Гроба Огня, сами участники церемонии — греческие и армянские священнослужители используют слово «Свет», а не «Огонь» (греч. Φως, арм. Լույս). Церемония в храме Воскресения издавна проводится с участием разных христианских церквей. Из-за постоянных разногласий относительно прав и полномочий с XIX века церемония строго регламентирована — порядок её проведения, в статус-кво по святым местам, был установлен бывшей турецкой администрацией в Палестине и ежегодно поочередно публикуется в специальных журналах греческой и армянской патриархий[1]. По регламенту, каждая иерусалимская патриархия, участвующая в церемонии, имеет свои права и обязанности. Каждое действие священнослужителей четко привязано к указанному в регламенте времени.
- Благодатний вогонь — поширена у православ'ї назва вогню, використовуваного у великодній церемонії виносу Святого Світу з Гробу Господнього, в Єрусалимському Храмі Воскресіння. Церемонія проводиться у Велику суботу сумісно грецьким Єрусалимським православним патріархатом та єрусалимським патріархатом Вірменської апостольської церкви. Винос Благодатного Вогню символізує вихід з Гробу Світла істинного, тобто воскресіння Господа.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
