| dbpprop:abstract
|
- The land that became Jordan forms part of the richly historical Fertile Crescent region. Its history began around 2000 B.C. , when Semitic Amorites settled around the Jordan River in the area called Canaan. Subsequent invaders and settlers included Hittites, Egyptians, Israelites, Assyrians, Babylonians, Persians, Greeks, Romans, Arab Muslims, Seljuks, Christian Crusaders, Eyyubids, Mongols, Mameluks, Ottoman Turks, Circassians, and, finally, the British. It is worthwhile to note that from the Kingdom of Israel period until 1921 the area known as Transjordan was a province of Palestine (the name given to Israel by the Roman Empire). Before that time it comprised, according to the Book of Numbers, the Kingdoms of Moab, Ammon and Edom. When the land was captured by the Israelites, they renamed it Transjordan and regarded as part of their Kingdom, although it had a relegated legal status and was held by Israel in lesser esteem than the provinces of Judea and Samaria.
- La història de Jordània inclou els esdeveniments de la zona coneguda amb aquest nom des de la prehistòria fins l'actualitat.
- La tierra que llegó a ser Jordania forma parte de la ricamente histórica región Creciente fértil. Su historia comenzó alrededor de 2000 A.C. , cuando amoritas semíticos se establecieron alrededor del río Jordán en el área llamada Canaán. Subsecuentes invasores y colonos incluyeron a los hititas, egipcios, israelitas, asirios, babilonios, persas, griegos, nabateos, romanos, árabes musulmanes, cruzados cristianos, mamelucos y a los turcos otomanos. Aproximadamente, en el 312 a. C. , los nabateos se refugiaron en Petra, escapando de los reyes seléucidas. Gozaron de relativa independencia, gracias a la decadencia de la monarquía seléucida, razón por la cual Petra se convirtió en una importante parada de caravanas. En los tiempos de Pompeyo Magno, la autonomía nabatea en Jordania se vio amenazada, y finalmente, en el 105 dC, los romanos anexaron gran parte de la actual Jordania a su imperio, bajo el nombre de Arabia Pétrea, con Petra como cápital. La provincia intentaría alzarse en el siglo III, sin éxito. En el siglo VII, la actual Jordania sería conquistada por el califa Omar, pero en el año 1100, durante la Primera Cruzada, Balduino I de Jerusalén realizaría diversas incursiones en la llamada Oultrejourdain (francés para "más allá del Jordán", de donde se derivó Transjordania), con el objetivo de controlar a las caravanas de camellos que cruzaban los territorios de la actual Jordania. Durante las cruzadas, los francos se harían con el control de Petra. La expansión del Imperio Otomano, en los tiempos de Selim I, chocó directamente con el Imperio Safávida, en el siglo XVI, quedando los territorios de Jordania atrapados en el medio. Luego de la decadencia Safávida, los territorios al este del Jordán fueron administrados por los turcos otomanos desde 1518. Entre 1900 y 1908, los ocupantes otomanos iniciaron la construcción del ferrocarril del Hiyaz, que atravesaba Jordania, con el objetivo de facilitar la peregrinación a La Meca desde Damasco y el envió de tropas a las naciones árabes. Este ferrocarril mejoró el desarrollo de Jordania, no obstante, el resentimiento árabe contra la ocupación turca no fue atenuada. Durante la Primera Guerra Mundial, Gran Bretaña se aprovechó del nacionalismo árabe, y después de prometer la creación de un estado árabe independiente que abarcaría Arabia, Siria, Líbano, Palestina, Jordania e Iraq, promovió la Rebelión Árabe. De esta manera, las tropas árabes, apoyadas por oficiales británicos como Lawrence de Arabia, lograron derrotar a los turcos y alemanes en el Medio Oriente, y el ferrocarril de Hiyaz sufrió acciones de sabotaje, especialmente en Jordania. La caída del puerto de Aqaba en manos árabes en 1917 condenó a las fuerzas turcas, aunque la guerra no acabaría hasta septiembre de 1918. Al finalizar la guerra, de acuerdo a lo acordado, el Imperio otomano fue desmembrado, pero los Acuerdos Sykes-Picot fueron revelados, tratados que significaban la repartición del Medio Oriente entre Gran Bretaña y Francia, traicionándose la causa árabe. Gran Bretaña recibió, de la Sociedad de Naciones el mandato sobre gran parte del Medio Oriente, incluyendo el territorio que ahora comprende a Israel, Jordania, Cisjordania, la Franja de Gaza, y Jerusalén. Ante la necesidad de comunicar Iraq con Palestina, ambas bajo mando británico, se definió la forma actual del estado jordano. En 1922, los británicos dividieron el Mandato Británico de Palestina y Transjordania al establecer el emirato semiautónomo de Transjordania al este del río Jordán, gobernado por el príncipe hachemita Abdalá I, aunque continuaba la administración de Palestina bajo un alto comisionado británico. El mandato sobre Transjordania terminó el 22 de mayo de 1946; el 25 de mayo, el país se convirtió en el independiente Reino Hachemita de Transjordania con Abdalá I como primer Rey de Jordania, no obstante, su tratado especial de defensa con el Reino Unido no finalizaría hasta 1957. El Reino de Transjordania fue uno de los estados árabes que se movilizó para ayudar a los nacionalistas palestinos contrarios a la creación de Israel en mayo de 1948, y tomó parte en la guerra entre los estados árabes y el nuevo Estado de Israel. Los armisticios del 3 de abril de 1949 dejaron a Jordania el control de Cisjordania, que propuso que las líneas de demarcación fueran sin perjuicio a los futuros establecimientos o límites territoriales. En 1950, el país fue renombrado como "Reino Hachemita de Jordania" al incluir aquellas porciones de Palestina anexadas por el rey Abdalá. Mientras reconocía la administración jordana sobre Cisjordania, los Estados Unidos mantuvieron la posición que la soberanía final era tema para nuevos tratados. Después de que Siria y Egipto se unieran bajo la República Árabe Unida en 1958, los reinos Hachemitas de Jordania e Iraq se unieron bajo el nombre de Federación Árabe de Iraq y Jordania. No obstante, un golpe de estado militar en Iraq, liderado por Abdul Karim Qasim, acabó la unión con Jordania. Jordania luego firmó un pacto de defensa mutua en mayo de 1967 con Egipto, y por lo tanto participó en la Guerra de los Seis Días entre Israel y los estados árabes de Siria, Egipto e Iraq. Durante la guerra, Israel logró el control de la Cisjordania y de Jerusalén Este. La guerra de 1967 condujo a un dramático aumento en el número de palestinos que vivían en Jordania. Su población de refugiados palestinos -700.000 en 1966- creció en otros 300.000 de la Cisjordania. El período siguiente a la guerra de 1967 vio un gran aumento en el poder y la importancia de los elementos de resistencia palestinos en Jordania. Los fuertemente armados fedayin constituyeron una amenaza creciente a la soberanía y seguridad del estado hachemita, y una lucha abierta estalló en junio de 1970. Otros gobiernos árabes intentaron preparar una solución pacífica, pero en septiembre, las acciones de los fedayines continuaron en Jordania -incluyendo la destrucción de tres aviones comerciales internacionales secuestrados y retenidos en el desierto al este de Ammán- incitó al gobierno a tomar acción para recuperar el control sobre su territorio y población. En la resultante batalla, conocida como Septiembre Negro una fuerza de tanques sirios tomó posiciones en el norte de Jordania para apoyar a los fedayin, pero fue forzada a retirarse por fuerzas jordanas. Para el 22 de septiembre, cancilleres árabes reunidos en El Cairo habían acordado un cese al fuego comenzando al día siguiente. La violencia esporádica continuó, no obstante, en julio de 1971 las fuerzas jordanas lograron una decisiva victoria sobre los fedayin, expulsándolos del país. Ninguna lucha ocurrió a lo largo de la línea de cese al fuego de 1967 del río Jordán durante la Guerra de Yom Kipur en octubre de 1973, pero Jordania envió una brigada a Siria a pelear contra las unidades israelíes en territorio sirio. En 1988, Jordania renunció a todas las reclamaciones sobre la Cisjordania pero retuvo un rol administrativo pendiente a un establecimiento final, y su tratado de 1994 con Israel le permitió un continuo control jordano en los santos lugares musulmanes en Jerusalén. El gobierno estadounidense considera la Cisjordania como territorio ocupado por Israel y cree que su status final debe ser determinado a través de negociaciones directas entre las partes involucradas sobre la base de las resoluciones 242 y 338 del Consejo de Seguridad de la ONU. Jordania no participó en la Guerra del Golfo de 1990-91, aunque mostró simpatía por el régimen de Saddam Hussein. En 1991, Jordania acordó junto con Siria, el Líbano y representantes palestinos, participar en negociaciones de paz directas con Israel patrocinado por los Estados Unidos y Rusia. Negoció un cese a las hostilidades con Israel y firmó una declaración con ese efecto el 25 de julio de 1994. Como resultado, un tratado de paz jordano-israelí se concluyó el 26 de octubre de 1994. Después del inicio de la intifada de Al-Aqsa en septiembre de 2000, el gobierno jordano ofreció sus buenos oficios a ambas partes. Jordania ha buscado desde entonces estar en paz con todos sus vecinos.
- 10 juin 1916 Début de la révolte arabe, conseillée par l'officier britannique Thomas Edward Lawrence et dirigée par le prince Fayçal ibn Hussein, un fils du chérif Hussein. Parallèlement, à Londres, Mark Sykes (pour le Royaume-Uni) et François Georges-Picot (pour la France) signent l'accord Sykes-Picot qui définit les futures zones d'influences française et britannique au Proche-Orient : la France se verrait attribuer la Syrie du Nord et le Liban, tandis que le Royaume-Uni établirait un protectorat sur la Mésopotamie et la Syrie du Sud. 2 novembre 1916 Le Chérif Hussein est proclamé roi du Hedjaz et est reconnu par la France, le Royaume-Uni et la Russie. :En juillet 1917, les troupes de Fayçal reprennent Aqaba aux Ottomans. La Palestine se révolte et le général Allenby entre dans Jérusalem. En Europe, on se concerte sur le sort de la Palestine. Britanniques et Français sont favorables à une présence juive en Palestine mais sans décider de sa forme. Le 2 novembre 1917, la déclaration Balfour se prononce en faveur d'un foyer national juif en Palestine. 1 octobre 1918 Les troupes britanniques et les troupes arabes pénètrent dans Damas. Janvier 1919 Fayçal arrive en France pour défendre en vain auprès de la Conférence de la paix la création de l'État arabe promis à son père. Il signe à Londres l'Accord Fayçal-Weizmann de 1919 avec Chaim Weizmann, chef des sionistes, concédant la création d'un "foyer" pour les Juifs - non d'un État -, à condition que l'État arabe voit le jour. 28 juin 1919 Signature du traité de Versailles confirmant le partage d'influences franco-britanniques au Proche-Orient. 2 juillet 1919 Un congrès syrien rejette les accords franco-britanniques et la déclaration Balfour. Juillet 1919 Une commission, mise en place par le président Wilson et dirigée par Henry Churchill King et Charles Crane, recommande le maintien d'un grand Liban autonome et alerte sur les dangers d'un État juif en Palestine (le projet sioniste présenté en février 1919 prévoyait un État juif comprenant la Palestine, la Transjordanie et le Liban). 7 mars 1920 Un congrès syrien nomme Fayçal roi de la grande Syrie, incluant la Palestine et le Liban. 25 mars 1920 La conférence de San Remo confirme les accords franco-britanniques. La révolte syrienne est écrasée. :Abdallah, un autre fils du chérif Hussein, devient émir de Transjordanie; l'Arabie tombe entre les mains de l'émir de Nejd, Abdel Aziz Ibn Saoud. Faycal, chassé de Damas, est installé sur le trône de l'Irak.
- La storia della Giordania è normalmente strutturata in quattro grandi periodi: il periodo preistorico, il periodo pre-islamico, il periodo islamico ed il periodo contemporaneo, che va dalla nascita ad oggi. Tutta la storia di questa regione è stata influenzata dalla scarsa presenza di risorse idriche, dalla presenza di un vasto deserto, dalla vicinanza con il Mediterraneo, dal commercio ed in tempi recenti dai conflitti con Israele, dalla Guerra in Iraq e dall'aumento del prezzo del petrolio. Le fonti principali sulla storia di questo Paese sono alcuni libri della Bibbia, gli scritti di studiosi come Lawrence d'Arabia e solo in certi casi opere di autori greci e latini, soprattutto Diodoro Siculo e Strabone, che scrissero delle grandi ricchezze accumulate dai Nabatei con il commercio "delle spezie, degli incensi e dei profumi".
- ヨルダンの歴史は、ヨルダン(正式には、ヨルダン・ハーシム王国)の歴史を記述している。
- De Geschiedenis van Jordanië bestaat uit twee delen: de geschiedenis van vóór het ontstaan van de bestuurlijke eenheid Trans-Jordanië in 1923 en de geschiedenis van daarna.
- O território que hoje é a Jordânia é parte de uma região historicamente rica. Sua história começa em 2000 a.C. , quando os Semitas formaram uma colônia ao redor do rio Jordão em uma área chamada Canaã. Subsequentes invasores e colonos incluíram egípcios, israelitas, assírios, babilônios, persas, gregos, romanos, muçulmanos árabes, cruzadas cristãs, turcos otomanos e, finalmente, os britânicos. No fim da Primeira Guerra Mundial, o território que agora compreende Israel, Jordânia, o Banco do Oeste, a Faixa de Gaza e Jerusalém foi concedido ao Reino Unido, assim como o controle da Palestina e Transjordânia. Em 1922, a Grã-Bretanha dividiu o controle estabelecendo o semi-autônomo Emirado da Transjordânia, regido pelo príncipe Hashemita Abdullah, enquanto continuou a administração da Palestina sob um alto comissário britânico. O domínio sob a Transjordânia acabou em 22 de Maio de 1946; em 25 de Maio, o país tornou-se o independente Reino Hashemita da Transjordânia. O tratado especial de defesa com o Reino Unido acabou em 1957. A Transjordânia foi um dos Estados árabes que se moveu para ajudar os nacionalistas Palestinos à contrários à criação de Israel em Maio de 1948, e tomou parte na guerra entre os estados árabes e o recentemente fundado Estado de Israel. O armistício de 3 de Abril de 1949 deixou a Jordânia com o controle da Cisjordânia e garantiu que as linhas de demarcação do armistício não prejudicariam futuras conlonizações territoriais ou fronteiras. Em 1950, o país foi renomeado para “o Reino Hashemita da Jordânia” para aquelas porções da Palestina anexadas pelo Rei Abdullah. Enquanto reconhecia a administração jordaniana sobre a Cisjordânia, os EUA mantiveram a posição que a soberania definitiva era assunto para um futuro acordo. A Jordânia assinou um pacto de defesa mútua em Maio de 1967 com o Egito, e participou na guerra de Junho de 1967 entre Israel e os Estados árabes de Síria, Egito e Iraque. Durante a guerra, Israel ganhou o controle da Cisjordânia e toda Jerusalém. Em 1988, a Jordânia renunciou todas as reivindicações sobre a Cisjordânia, mas reteve um papel administrativo sob uma colonização final, e o tratado com Israel permitiu a continuidade do papel jordaniano nos lugares sagrados dos muçulmanos em Jerusalém. O governo dos EUA considera a Cisjordânia como um território ocupado por Israel e acredita que o estado final seja determinado através de negociações diretas entre as partes nas bases das resoluções 242 e 338 do Conselho de Segurança da ONU. A Guerra de 1967 trouxe um dramático aumento do número de palestinos vivendo na Jordânia. A população de refugiados – 700 000 em 1966 – cresceu com outros 300 000 da Cisjordânia. O período que após a guerra de 1967 viu um aumento no poder e importância dos elementos da resistência Palestina (fedayeen) na Jordânia. Os fortemente armados fedayeen constituíram uma crescente ameaça à soberania e segurança do estado Hashemita, e a luta aberta eclodiu em junho de 1970. Outros governos árabes tentaram contribuir para uma solução pacífica, mas em Setembro, a continuidade das ações fedayeen na Jordânia obrigou o governo a tomar uma ação para reaver o controle sobre sua população e território. Na luta pesada seguinte, uma força de tanques sírios tomou posições no norte da Jordânia para apoiar os fedayeens, mas foi forçada a recuar. Em 22 de setembro, ministros do exterior árabes reunidos no Cairo conseguiram um cessar-fogo começando no dia seguinte. Violências esporádicas continuaram, entretanto, até que as forças jordanianas obtiveram uma vitória decisiva sobre os fedayeen em Julho de 1971, expulsando-os do país. Nenhuma luta ocorreu ao longo da linha do cessar-fogo do Rio Jordão de 1967 durante a guerra árabe-israelita de Outubro de 1973, mas a Jordânia mandou uma brigada para a Síria para lutar contra as unidades israelenses. A Jordânia não participou da Guerra do Golfo de 1990-91. Em 1991, A Jordânia aceitou, juntamente com representantes da Síria, Líbano e Palestina, participar de negociações de paz diretas com Israel mediadas por Estados Unidos e Rússia. Foi negociado o fim das hostilidades com Israel e assinado um tratado de paz em 25 de Julho de 1994. Desde então, a Jordânia procura ficar em paz com todos os seus vizinhos.
- Останки Homo erectus, неандертальцев и древних Homo sapiens были обнаружены в Иорданской долине, Азраке и юге современной Иордании. В период неолита начинает развиваться сельское хозяйство. В поселении Аин Гхазаль на севере Аммана обнаружены гипсовые статуэтки. В период хальколита в Фейнане стали плавить медь. Обнаружены фрески этого периода в деревне Телелат Аль-Гхасуль. В период бронзового века бурно развиваются поселения, вместе с ними архитектура, орудия труда, искусство, торговля. Во время позднего бронзового века территория Иордании попадает под влияние Египта. Во время железного века территория Иордании разделяется между королевствами аммонитов, моавитов и эдомитов. К этому периоду относится основная часть событий Ветхого Завета. Высокоразвитое сельское хозяйство существовало на юге Иордании. К этому периоду относится большое количество поселений в Аммане, Дейбане, Мадабе, горе Небо, Бусере и Караке.
- Det geografiska område som idag kallas Jordanien ingår sedan förhistorisk tid i den så kallade "bördiga halvmånen" som sträcker sig från Iraks floddalar till Medelhavet. Dess historia börjar omkring år 2000 före kristus, när semitiska stammar bosatte sig runt Jordanfloden i ett område som de kallade för Kanaan. Därefter invaderades detta område av en lång rad folkgrupper och erövrare: hettiter, egyptier, israeliter, assyrier, babylonier, perser, greker, romare, araber, de kristna korstågen, mameluker, Osmanska riket och slutligen britter. Vid första världskriget ingick området i det Osmanska riket men redan 1916 delade Storbritannien och Frankrike upp området sinsemellan genom Sykes-Picot-avtalet. Vid slutet av första världskriget tilldelades ett stort stycke av vad som idag är Jordanien, Israel, Västbanken och Gazaremsan till Storbritannien som ett mandatområde från Nationernas förbund. Storbritannien hade flesta avsikter med detta område: Det var ett led i strävandena att förbinda landets territorier i Afrika och Inden, det skulle utnyttjas för att upprätta en stat som ersättning för arabernas stöd under första världskriget, samt en del skulle eventuellt bli en judisk stat. År 1917 hade den brittiske utrikesministern skickat ett privat brev, den s.k. Balfourdeklarationen, som uttalade sitt stöd för en judisk stat. År 1922 ställdes området öster om Jordanfloden, huvudsakligen bestående av öken, under den hashemitiske prinsen Abdullah som ett emirat. Detta området kallades Transjordanien och fick en liten militärstyrka, "Arablegionen", som deltog i ett krig mot Irak. Det brittiska mandatet här upphörde helt den 22 maj 1946 och den 25 maj blev området en självständig stat. Efter det judisk-arabiska kriget 1948 tog jordanska trupper kontroll över Västbanken och tilldelades detta område genom eldupphörsavtalet den 3 april 1949, med tillägget att områdets slutliga status skulle avgöras senare. Västbanken annekterades dock 1950 och Transjordanien bytte namn till "Det hashemitiska kungadömet Jordanien". Kung Abullah mördades utanför ingången till Klippmoskén i Jerusalem 1951 och efterträddes av sonen Talal. Denne led dock av psykiska besvär och efterträddes 1952 av sin då endast 16-årige son Hussein. Jordanien hade ett försvarsförbund med Storbritannien som byggde upp landets armé och flygvapen. Dessa leddes av brittiska officerare men 1957 sade Jordanien upp detta avtal och ersatte officerarna med araber. De nära banden med Storbritannien kompletterades också med nära band med Förenta staterna till följd av Eisenhowerdoktrinen. Under dessa år försökte kungen bygga upp landets ekonomi samtidigt som tillräckliga medel avsattes till försvaret. Särskilt under 1960-talet sågs Syrien som ett militärt hot. I maj 1967 ingick Jordanien en försvarspakt med Egypten och deltog i sexdagarskriget mot Israel. Kriget ledde till att Israel ockuperade Västbanken och att uppskattningsvis 300 000 palestinska flyktingar kom till Jordanien. Åren som följde präglades av politisk oro vilket kulminerade i svarta september 1970. Jordanien lyckades då slå tillbaka en mindre syrisk invasion och i juli 1971 besegrade man de tungt beväpnade palestinska organisationerna som tvingade lämna landet. Jordanien deltog inte direkt i oktoberkriget 1973 men skickade en mindre militärstyrka till Syrien för att försvara syriskt territorium i den israeliska motoffensiven. År 1988 avsade sig Jordanien sina territoriella anspråk på Västbanken. Landet deltog inte heller i Kuwaitkriget 1990-1991. Efter detta krig deltog Jordanien tillsammans med Syrien, Libanon och palestinska företrädare i fredsförhandlingar med Israel. Dessa förhandlingar resulterade i Washingtonavtalet den 25 juli 1994 och den 26 oktober 1994 ingick Jordanien och Israel ett fredsavtal. Efter kung Husseins död 1999 blev hans son Abdullah kung.
|
| rdfs:comment
|
- The land that became Jordan forms part of the richly historical Fertile Crescent region. Its history began around 2000 B.C. , when Semitic Amorites settled around the Jordan River in the area called Canaan. Subsequent invaders and settlers included Hittites, Egyptians, Israelites, Assyrians, Babylonians, Persians, Greeks, Romans, Arab Muslims, Seljuks, Christian Crusaders, Eyyubids, Mongols, Mameluks, Ottoman Turks, Circassians, and, finally, the British.
- La història de Jordània inclou els esdeveniments de la zona coneguda amb aquest nom des de la prehistòria fins l'actualitat.
- La tierra que llegó a ser Jordania forma parte de la ricamente histórica región Creciente fértil. Su historia comenzó alrededor de 2000 A.C. , cuando amoritas semíticos se establecieron alrededor del río Jordán en el área llamada Canaán. Subsecuentes invasores y colonos incluyeron a los hititas, egipcios, israelitas, asirios, babilonios, persas, griegos, nabateos, romanos, árabes musulmanes, cruzados cristianos, mamelucos y a los turcos otomanos. Aproximadamente, en el 312 a. C.
- 10 juin 1916 Début de la révolte arabe, conseillée par l'officier britannique Thomas Edward Lawrence et dirigée par le prince Fayçal ibn Hussein, un fils du chérif Hussein.
- La storia della Giordania è normalmente strutturata in quattro grandi periodi: il periodo preistorico, il periodo pre-islamico, il periodo islamico ed il periodo contemporaneo, che va dalla nascita ad oggi. Tutta la storia di questa regione è stata influenzata dalla scarsa presenza di risorse idriche, dalla presenza di un vasto deserto, dalla vicinanza con il Mediterraneo, dal commercio ed in tempi recenti dai conflitti con Israele, dalla Guerra in Iraq e dall'aumento del prezzo del petrolio.
- ヨルダンの歴史は、ヨルダン(正式には、ヨルダン・ハーシム王国)の歴史を記述している。
- De Geschiedenis van Jordanië bestaat uit twee delen: de geschiedenis van vóór het ontstaan van de bestuurlijke eenheid Trans-Jordanië in 1923 en de geschiedenis van daarna.
- O território que hoje é a Jordânia é parte de uma região historicamente rica. Sua história começa em 2000 a.C. , quando os Semitas formaram uma colônia ao redor do rio Jordão em uma área chamada Canaã. Subsequentes invasores e colonos incluíram egípcios, israelitas, assírios, babilônios, persas, gregos, romanos, muçulmanos árabes, cruzadas cristãs, turcos otomanos e, finalmente, os britânicos.
- Останки Homo erectus, неандертальцев и древних Homo sapiens были обнаружены в Иорданской долине, Азраке и юге современной Иордании. В период неолита начинает развиваться сельское хозяйство. В поселении Аин Гхазаль на севере Аммана обнаружены гипсовые статуэтки.
- Det geografiska område som idag kallas Jordanien ingår sedan förhistorisk tid i den så kallade "bördiga halvmånen" som sträcker sig från Iraks floddalar till Medelhavet. Dess historia börjar omkring år 2000 före kristus, när semitiska stammar bosatte sig runt Jordanfloden i ett område som de kallade för Kanaan.
|